131018 ΑΝΑΚΥΚΛΩΜΕΝΟ-3

Το ένα πουλάκι:

«Δεν κατάλαβα».

Έτσι μου είπε κάποιος φίλος. Και με ρώτησε τι εννοώ λέγοντας ότι η διαλογή των ανακυκλώσιμων υλικών στη πηγή, από εμάς δηλαδή στα σπίτια μας, λειτουργεί «παιδαγωγικά».

Θα εξηγηθώ.

Ποια είναι τα οφέλη της ανακύκλωσης; Είναι πολλά και μπορούμε να αναφέρουμε κάποια χωρίς αξιολογική σειρά. Μείωση του όγκου των απορριμμάτων στο περιβάλλον, εξοικονόμηση ενέργειας, εξοικονόμηση νερού, εξοικονόμηση πρώτων υλών όπως το ξύλο, το πετρέλαιο, τα μέταλλα και τα ορυκτά, καθαρότερο έδαφος, καθαρότερος αέρας, καθαρότερο νερό…

Πέρα όμως από όλα αυτά, υπάρχει και μια άλλη διάσταση που είναι η συνειδητοποίηση του τρόπου ζωής μας, η ανάληψη των ευθυνών για τις επιλογές μας, η αλλαγή στάσης απέναντι στα «άχρηστα» πράγματα, η αλλαγή νοοτροπίας του κατακτητή ή του αφεντικού της φύσης που παίρνει, χρησιμοποιεί και πετά, η συνειδητοποίηση των ορίων του «πολιτισμού» μας και του μοντέρνου τρόπου ζωής…

Σε όλα αυτά αναφέρεται κυρίως η «παιδαγωγική διάσταση» της ανακύκλωσης.

Λέω κυρίως, διότι υπάρχει και μια καθαρά πρακτική πλευρά, λειτουργικής φύσης, που επίσης απαιτεί ένα είδος αλλαγής στάσης και μια καλή εκπαίδευση, που θα οδηγήσει σε αλλαγές στις καθημερινές μας συνήθειες.

Δεν είναι λίγο πράγμα από εκεί που τα έβαζα «όλα μαζί στον τενεκέ κι απάνω το καπάκι» που λέει κι ο Νίκος Παπάζογλου, τώρα να χρειάζεται να κάνω ένα σωρό διαφορετικές δουλειές.

Να ξεχωρίζω τα ανακυκλώσιμα, να τα καθαρίζω, να τα βάζω σε διαφορετική σακούλα, να τα πηγαίνω στον ειδικό κάδο.

Αυτό όμως είναι κάτι που σιγά σιγά το μαθαίνω, το κάνω μέρος της καθημερινότητάς μου, αλλά και συγχρόνως με διδάσκει. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ο άνθρωπος μαθαίνοντας να ανακυκλώνει σωστά συγχρόνως συνειδητοποιεί ένα σωρό πράγματα για τον ίδιο, τη φύση, τον τρόπο ζωής που έχει επιλέξει (ή, κατ’ άλλους του έχει επιβληθεί), για την ευθύνη του απέναντι στον κόσμο που θα αφήσει στα παιδιά του.

Το άλλο πουλάκι:

Δηλαδή κάτι σαν την κρίση!

Μπορεί να σου κάνει τη ζωή σου πιο δύσκολη, σε βοηθάει όμως να την τοποθετήσεις σε πιο στέρεες βάσεις από τη φτηνή ευδαιμονία του καταναλωτισμού και σε θέτει προ των ευθυνών σου απέναντι σε όσα δανείζεσαι από τις μελλοντικές γενιές.

Βεβαίως η κρίση το κάνει με βίαιο και συχνά απάνθρωπο τρόπο.

Είναι βλέπετε και τα μνημόνια…

Ποιος είπε όμως ότι στην ανακύκλωση προσήλθαμε αυτοβούλως; Όπως λέγαμε και την Τέταρτη, περίπου συρθήκαμε, εξαιτίας των υποχρεώσεών μας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και των αυστηρότατων προστίμων που έπρεπε να πληρώνουμε.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό, κι εδώ θα ήθελα να θίξω ένα άλλο θέμα, εκείνο της υποχρέωσης των πολιτών να ανακυκλώνουν.

Και εννοώ της… υποχρεωτικής υποχρέωσης. Έχει σκεφτεί ο Δήμος τι στάση θα κρατήσει; Μπορεί να τα αναθέσει όλα στο φιλότιμο, την καλή διάθεση και τον περιβαλλοντικό πατριωτισμό των δημοτών;

Μπορεί να βασιστεί μόνο στις διαφημιστικές καμπάνιες, στις προτροπές και τη διαπαιδαγώγηση;

Κι αν όλα αυτά δεν αποδώσουν; Αν η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών εξακολουθήσει να τα βάζει «όλα μαζί στον τενεκέ κι απάνω το καπάκι»;

Στο εξωτερικό υπάρχουν κυρώσεις, αν κάποιος δεν ακολουθεί επακριβώς τους κανόνες και τις οδηγίες ανακύκλωσης εδώ; Έχουμε σκεφτεί κάτι ανάλογο;

Ας ελπίσουμε πως δεν θα χρειαστεί κι ας ξαναγυρίσουμε στον διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα της ανακύκλωσης.

Το βασικό είναι να συνειδητοποιήσει ο πολίτης πως τα «σκουπίδια» είναι προσωπική του υπόθεση, πως όλα αυτά τα υλικά που οφείλει να διαχειριστεί έχουν παραχθεί από τον ίδιο, είναι πράγματα που αυτός αγόρασε, αυτός χρησιμοποίησε και αυτός πρέπει να δει τι θα κάνει μαζί τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η ανακύκλωση μας αλλάζει.

Όπως ακριβώς αλλάζουμε όταν κηδεύουμε έναν νεκρό, όταν περιποιούμαστε έναν άρρωστο, όταν συμβιώνουμε με κάποιον ανάπηρο, όταν περιθάλπουμε ένα αδέσποτο ή ένα τραυματισμένο ζώο, όταν φυτεύουμε ένα δέντρο…

Όπως η σχέση μας με τα έμψυχα μας κάνει να δούμε διαφορετικά και τον εαυτό μας, έτσι και η σχέση μας με τα πράγματα μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε τη θέση μας στον κόσμο, την ευθύνη μας απέναντι στον πεπερασμένο μας πλανήτη, τον τρόπο που παράγουμε, που επαναχρησιμοποιούμε, που αξιοποιούμε ή πετάμε, που δανείζουμε ή χαρίζουμε, τον τρόπο που ζούμε τελικά.

Γι αυτό να είστε σίγουροι πως κάτι πολύ σημαντικό ξεκίνησε στην πόλη μας και πως οφείλουμε να το στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Ας λειτουργήσουμε σωστά, ας γίνουμε το παράδειγμα για τα παιδιά μας, ας συμβουλέψουμε τον γείτονα, ας κάνουμε προτάσεις στον Δήμο.

Η ανακύκλωση δεν είναι ένας άλλος τρόπος διαχείρισης των σκουπιδιών, είναι μια διαφορετική στάση ζωής.

Ας την αξιοποιήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε κι ας της δώσουμε την ευκαιρία να μας αλλάξει.

Εδώ κολλάει το… ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε!

Ας μην πετάξουμε την ανακύκλωση!

131017 ΑΝΑΚΥΚΛΩΜΕΝΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Δεν είμαστε γκρινιάρηδες.

Θα πρέπει να ξεχωρίσουμε λίγο την γκρίνια από την κριτική ή από την υπερβολική, πολλές φορές, τελειομανία.

Η γκρίνια έχει να κάνει με το ανικανοποίητο, με την κακή του όμως έννοια. Στην πραγματικότητα, τον γκρινιάρη δεν τον πειράζει κάτι επειδή δεν είναι καλύτερο, αλλά επειδή δεν έγινε όπως θα ήθελε εκείνος.

Ο γκρινιάρης δεν κάνει κριτική, τρώγεται με τα ρούχα του.

Ακόμη κι αν αλλάξει κάτι που τον ενοχλούσε, ακόμη κι αν γίνει όπως θα το ήθελε εκείνος, πάλι θα βρει κάτι που τον ενοχλεί για να έχει να παραπονιέται.

Πολλές φορές η γκρίνια δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αντιπολιτευτικής διάθεσης.

Γκρινιάζεις γιατί οφείλεις να το κάνεις, γιατί πρέπει να διαχωρίζεις πάντοτε τη θέση σου από εκείνους που παίρνουν αποφάσεις, έτσι ώστε να έχεις κι ένα σημείο –μακάρι και πολλά- διαφοράς, αναγνωρίσιμο από τους ψηφοφόρους.

Αν δεν γκρινιάζεις και κάνεις εποικοδομητική κριτική τότε είναι σαν να ανοίγεις τον πολιτικό λάκκο που θα πέσεις μέσα, αφού η κριτική αυτή μπορεί να βελτιώσει τους αντιπάλους σου και να τους εμφανίσει πιο αποτελεσματικούς στα μάτια των ψηφοφόρων.

Για ποιο λόγο όμως αυτή η μικρή διάλεξη περί γκρίνιας;

Μα, φυσικά, επειδή πρόκειται να… γκρινιάξουμε

Αστειεύομαι.

Όπως είπα στην αρχή ούτε γκρινιάρηδες είμαστε, ούτε διεκδικούμε καμιά ψήφο, ώστε να προσπαθούμε να μειώσουμε τους αντιπάλους και να αναδειχθούμε εμείς.

Πουλάκια είμαστε και προσπαθούμε να λέμε τα πράγματα όπως τα βλέπουμε και όπως μας κόβει.

Αν αυτό είναι μια θετική συμβολή ή όχι το κρίνετε εσείς. Αν κάποιοι στους οποίους έχει ανατεθεί να παίρνουν αποφάσεις ακούσουν κάτι που τους φαίνεται καλό και θελήσουν να το υιοθετήσουν, αυτό θα είναι για μας πολύ ευχάριστο.

Στο τέλος τέλος, κουβέντα να γίνεται.

Καμιά φορά συζητάμε όχι επειδή θα ακουστεί η γνώμη μας ή θα την λάβει ο άλλος υπόψη του, αλλά έτσι, για… ανταλλαγή απόψεων όπως λέγαμε και παλιά.

Το άλλο πουλάκι:

Με την κουβέντα κάτι βγαίνει.

Μπορεί να μη κερδίζουμε όλοι το ίδιο, μπορεί να μην καταλήγουμε όλοι στα ίδια συμπεράσματα, κανείς όμως δεν βγαίνει χαμένος συζητώντας. Ακόμη και εκείνος που δείχνει ότι μετά από μια συζήτηση δεν έχει μετακινηθεί καθόλου από τις αρχικές τους θέσεις, κατά βάθος έχει μπει στη διαδικασία να ξανασκεφτεί μήπως κάτι δεν είναι όπως το έχει στο κεφάλι του.

Πολύ μπλα μπλα όμως και δεν έχουμε έρθει ακόμη στο θέμα μας, που είναι η ανακύκλωση.

Λέγαμε χθες πως ο Δήμος έκανε τη δική του δουλειά και μπράβο του, και πως τώρα σειρά έχουμε εμείς να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Ωστόσο, για να είμαστε ακριβείς, η δουλειά του Δήμου δεν τελειώνει εδώ, αφού αυτό το πράγμα που λέγεται ανακύκλωση –προσπάθεια για ανακύκλωση- θέλει συνεχή παρακολούθηση και επιδέχεται συνεχείς βελτιώσεις.

Παραδείγματος χάρη πρέπει να γίνουν καταγραφές ώστε ένα διαπιστωθεί ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες κάθε περιοχής και κάθε γειτονιάς, αφού δεν παράγουμε όλοι τα ίδια «σκουπίδια» ή τα ίδια υλικά προς ανακύκλωση.

Άλλα πράγματα βγάζουν στους κάδους τα νοικοκυριά της πόλης, άλλα τα νοικοκυριά του χωριού, άλλα τα εμπορικά καταστήματα του κέντρου, άλλα οι καφετέρες κι άλλα τα σούπερ μάρκετ.

Θα μου πείτε τι την ψάχνεις τώρα, αυτό θα είχε νόημα αν γινόταν και διαχωρισμός των ανακυκλώσιμων υλικών στην πηγή. Αφού εμείς τα ρίχνουμε όλα στον ίδιο κάδο…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αδυναμία του συστήματος.

Κατά τη γνώμη μας αυτό έπρεπε να επιδιωχθεί ως βασική συνιστώσα της λειτουργίας της ανακύκλωσης, το να εκπαιδευτούμε δηλαδή ως πολίτες να διαχωρίζουμε τα υλικά στο σπίτι μας, να τα τοποθετούμε σε ξεχωριστές σακούλες και να τα βγάζουμε σε ξεχωριστούς κάδους, όπως γίνεται σε όλα τα «πολιτισμένα» κράτη.

Κι εδώ δεν ισχύει το «αφού μπορούν να το κάνουν άλλοι για μας στο ΚΔΑΥ, γιατί να το κάνουμε εμείς», επειδή αυτό δεν έχει τα ίδια αποτελέσματα με τη διαλογή στη πηγή, η οποία εξασφαλίζει την καλύτερη ποιότητα των ανακυκλώσιμων υλικών και λειτουργεί περισσότερο «παιδαγωγικά» για τον πολίτη.

Τώρα όμως έγινε.

Το κακό είναι πως στη χώρα μας τίποτε δεν ξεκίνησε από ένα σημείο και στη συνέχεια βελτιώθηκε.

Συνήθως η καλύτερη στιγμή των πραγμάτων ή των καταστάσεων είναι όταν αρχίζουν τη λειτουργία τους ή τίθενται σε ισχύ και στην πορεία φθίνουν ή εκφυλίζονται.

Ας ελπίσουμε πως στην περίπτωση της ανακύκλωσης τα πράγματα δεν θα πάνε έτσι και πως το σύστημα συνεχώς θα βελτιώνεται, ώστε να φτάσουμε σιγά σιγά να απολαμβάνουμε τα μέγιστα οφέλη που μπορεί να μας προσφέρει.

Ποια είναι αυτά τα οφέλη; Δεν αρκεί να μην πετάγονται σαν σκουπίδια υλικά που μπορούν να ανακυκλωθούν; Δεν αρκεί. Επειδή όμως το θέμα είναι πολύ μεγάλο και αρκετά σοβαρό θα μας απασχολήσει και αύριο.

Α, δεν σας ρώτησα, μήπως γκρινιάξαμε;

Το πράγμα θέλει κυνήγι!

131016 ΑΝΑΚΥΚΛΩΜΕΝΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Ήμουνα νιος και γέρασα…

Το λέμε συνήθως για πράγματα τα οποία δεν αξιωθήκαμε να τα δούμε, ενώ τα περιμέναμε μια ολόκληρη ζωή.

Στην περίπτωσή μας όμως φαίνεται πως υπάρχει ένα αίσιο τέλος, αφού ζήσαμε για να δούμε… ανακύκλωση στη Δράμα!

Θυμάμαι ήταν σε ένα από τα πρώτα φύλλα της εφημερίδας μας, στα εβδομαδιαία τότε ΧΡΟΝΙΚΑ της Δράμας που κυκλοφορούσαν κάθε Δευτέρα, όταν δημοσιεύτηκε το πρώτο κείμενο που παρουσίαζε τα οικολογικά προβλήματα της Δράμας κι έκανε λόγο για «διαχείριση σκουπιδιών (περισυλλογή-κάδοι-ανακύκλωση)».

Ήταν 16 Δεκεμβρίου του 1988!

Η νεοσύστατη τότε Οικολογική Κίνηση, αξιοποιούσε τον χώρο που της διέθετε η εφημερίδα μας, πάντα φιλόξενη και ευαίσθητη σε θέματα περιβάλλοντος, και προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τους πολίτες και να τους μεταφέρει την εμπειρία άλλων χωρών που από τότε ανακύκλωναν ένα σωρό υλικά.

Λίγο αργότερα δημοσιεύτηκε και το πρώτο κείμενο αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στην ανακύκλωση που εξηγούσε στους αναγνώστες τι κερδίζει κανείς ανακυκλώνοντας τα σκουπίδια που παράγει. Είχε μάλιστα και ένα χειροποίητο σκίτσο –πού κομπιούτερ και διαδίκτυα τότε;- με ένα φανταστικό μηχάνημα στο οποίο έβαζες χαρτιά και έβγαζε δέντρα!

Μιλάμε για 25 χρόνια πριν!

Οι σημερινοί πενηντάρηδες ήταν νέοι και οι σαραντάρηδες ήταν ακόμη παιδιά του σχολείου.

Έκτοτε έγιναν πολλές προσπάθειες, με πρωτοπόρα πάντοτε την Οικολογική Κίνηση Δράμας (όχι, να τα λέμε αυτά) η οποία μάλιστα, αφού είδε κι απόειδε, ξεκίνησε κάποτε μόνη της την ανακύκλωση χαρτιού, αλουμινίου και πλαστικού, μια προσπάθεια που δεν είχε συνέχεια, αφού κανείς από τους Δήμους δεν «ακολούθησε» κι έτσι το μεγαλόπνοο σχέδιο ναυάγησε.

Όχι εντελώς δηλαδή, αφού από εκείνη την περίοδο απέμειναν κάποιοι ιδιώτες οι οποίοι κατάλαβαν πως η ανακύκλωση έχει «ψωμί» και αποφάσισαν να ασχοληθούν επαγγελματικά.

Το περίεργο είναι ότι η ανακύκλωση στο Δήμο της Δράμας «ξεκίνησε» πολλές φορές. Σχεδόν σε κάθε προεκλογική περίοδο είχαμε μια εξαγγελία από έναν τουλάχιστον υποψήφιο δήμαρχο, συνήθως εκείνον που κατείχε ήδη το αξίωμα, και μας γέμιζαν διαβεβαιώσεις πως το πράγμα «έχει μπει στην τελική ευθεία».

Βεβαίως, όπως συμβαίνει συνήθως, μετά τις εκλογές το πράγμα αμέσως ξεχνιόταν, αφού οι εκλεγμένοι έβρισκαν ένα σωρό εμπόδια που τα θεωρούσαν αξεπέραστα και έτσι παρέπεμπαν το θέμα στην επόμενη προεκλογική περίοδο.

Το άλλο πουλάκι:

Το αβγό στον… πισινό.

Κάποτε έφτασε εκεί το αβγό και οι δήμοι έπρεπε να δώσουν λόγο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία πίεζε με πολύ βαριά πρόστιμα για το κλείσιμο των χωματερών.

Δυστυχώς, ακόμη και τότε προσπαθούσαμε να κοροϊδέψουμε τους κουτόφραγκους, διαβεβαιώνοντάς τους πως οι χωματερές, οι παράνομες χωματερές, έπαψαν να λειτουργούν.

Το αστείο ήταν πως ΟΛΕΣ οι χωματερές ήταν παράνομες πράγμα που σήμαινε ότι οι Δήμοι της χώρας μας είχαν βρει ένα μαγικό τρόπο να εξαφανίζουν τα σκουπίδια, αφού ούτε τα έθαβαν, ούτε τα έκαιγαν, ούτε τα ανακύκλωναν…

Αυτό ήταν δύσκολο να το χάψουν ακόμα και οι πλέον αφελείς κουτόφραγκοι κι έτσι πίεσαν ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Ας το κρατήσουμε αυτό στο νου μας, κυρίως εκείνοι που υποστηρίζουν την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού είναι βέβαιο πως αυτή, τουλάχιστον από περιβαλλοντικής άποψης, θα μας γυρίσει πολλά χρόνια πίσω και θα μας ξαναρίξει στις «χωματερές».

Με τις πιέσεις της Ευρώπης, η μπάλα πήγε πάλι να χαθεί, αφού ξεκίνησε ένας σχεδιασμός σε περιφερειακό επίπεδο, όπου αρμόδιοι ήταν όλοι και κανένας και όπου κανείς δεν ήθελε στην περιοχή του ούτε τα «υπόλοιπα» της ανακύκλωσης, ούτε ακόμη και τη διαλογή.

Ξανά η μπάλα στην κερκίδα, νέο χάσιμο χρόνου νέες απειλές για πρόστιμα, νέα μεγαλόπνοα σχέδια δημάρχων μέχρι και για «συνεργασίες» με δήμους από την άλλη πλευρά των… εθνικών συνόρων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τέλος καλό…

Παρόλο που βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο φαίνεται πως αυτή τη φορά τελείωσαν τα ψέματα.

Οι κάδοι έχουν τοποθετηθεί, το ενημερωτικό υλικό έχει φτάσει σε κάθε σπίτι, το Κέντρο Διαλογής είναι έτοιμο, μπορούμε να πούμε ότι η ανακύκλωση είναι γεγονός.

Είναι όμως έτσι;

Έχει μεγάλη διαφορά το να λες «έχω στήσει ένα δίκτυο ανακύκλωσης», από το να λες «γίνεται ανακύκλωση».

Αυτό διότι, ενώ το πρώτο είναι θέμα του Δήμου και των υπηρεσιών που, το δεύτερο είναι υπόθεση όλων των πολιτών και, όπως καταλαβαίνετε, αυτό δεν είναι κάτι εύκολο.

Ο Δήμος έκανε το καθήκον του. Στην πραγματικότητα δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να αποδείξουν εμπράκτως την ευαισθησία του προς το περιβάλλον και να ανακυκλώσουν τα «σκουπίδια» που παράγουν στα σπίτια τους.

Το αν θα το κάνουν και σε ποιον βαθμό, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, κυρίως από την «παιδεία» που έχουν και τη διάθεση να αλλάξουν νοοτροπία και πρακτική και να ξεβολευτούν κάπως.

Σας φαίνονται εύκολα όλα αυτά;

Μακάρι να αποδεχθούν, πολύ φοβάμαι όμως ότι έχουμε ακόμη πολλή δουλειά μπροστά μας.

Και πολλά να πούμε.

Καλή αρχή!

131015 ΕΝΔΟΞΟ

Το ένα πουλάκι:

Λέτε να προλάβουμε;

Έχουμε λίγες μέρες μπροστά μας και το πράγμα θέλει πολύ οργάνωση για να πετύχει.

Διότι, αν πάμε… αυθορμήτως, ο καθένας μόνος του, τότε μάλλον θα κάνουμε μια τρύπα στο νερό.

Ο λόγος για την παρέλαση, την «μεγάλη στρατιωτική παρέλαση», που θα πραγματοποιηθεί στις 28 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη.

Εκεί, όπως μαθαίνουμε, θα γίνουν πράγματα και θάματα, τα οποία θα θυμίσουν στον λαό μας τις ξένοιαστες μέρες που… σέρναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα.

Αυτά, διότι ο πολύς κύριος Αβραμόπουλος, γνωστός και ως «κύριος τίποτα», σχεδιάζει, λέει, να επαναφέρει στις παρελάσεις όλη τη λάμψη και το μεγαλείο του παρελθόντος.

Τότε που υπερίπταντο σε σχηματισμούς σμήνη πολεμικών αεροσκαφών, ενώ παρήλαυναν μοίρες τεθωρακισμένων αρμάτων.

(Αν δεν τα θυμάμαι καλά διορθώστε με).

Στο σημείο αυτό θα κάνω ένα φλας μπακ ή «θα εφτάω ένα ιστορικό πισωύρισμα», όπως, πολύ αστεία, έλεγε η γιαγιά (Ιεροκλής Μιχαηλίδης) στο πουλάκι της τον Δημητράκη (Δημήτρης Σταρόβας) τότε που οι ΑΓΑΜΟΙ ΘΥΤΑΙ μεσουρανούσαν.

Στα μέσα της δεκαετίας του ‘80, η Στρατονομία, αναβαθμισμένη τότε από τον Δροσογιάννη, σε μια προσπάθεια να αποκοπεί και από το αμαρτωλό παρελθόν τής ΕΣΑ, έπαιρνε μέρος στις παρελάσεις με τους δικυκλιστές της να περνούν καβάλα στις Χάρλεϋ, ηρωικά υπολείμματα του σχεδίου Μάρσαλ.

Οι Χάρλεϋ εκείνες ήταν κάτι εντυπωσιακές μηχανές, με συμπλέκτη στο πόδι, με μοχλό ταχυτήτων στο χέρι, δίπλα από το ντεπόζιτο της βενζίνης, που για να τις οδηγήσεις έπρεπε να έχεις ικανότητα σοφέρ αυτοκινήτου και ισορροπία ποδηλάτη.

Το βασικότερο όμως ήταν πως ο χρόνος είχε αφήσει έντονα τα σημάδια του πάνω τους και, σε συνδυασμό με τη χρήση που έκαναν οι τρελαμένοι εικοσάρηδες, οι Χάρλεϋ μετά βίας προχωρούσαν.

Τα χρόνια εκείνα υπηρετούσε στη Στρατονομία μια ιστορική μορφή, ο Μήτσος ο Αλιπαντές, ένας βραχύσωμος αλλά δαιμόνιος τύπος, ο οποίος έπιανε το κατσαβίδι και ανέστηνε νεκρούς.

Αν όχι νεκρούς, ετοιμοθάνατες Χάρλεϋ οπωσδήποτε.

Το άλλο πουλάκι:

Στη υπηρεσία της πατρίδος.

Αυτός υπηρέτησε πολλά χρόνια! Ο λόγος ήταν πως είχε το κουσούρι να την κοπανάει κάθε βράδυ, ακόμα και μέσα από το πειθαρχείο όπου συχνά διανυκτέρευε, να φοράει ένα από τα πολιτικά μπουφάν που έκρυβε μέσα στα βαρέλια με άμμο πυρόσβεσης, να πηδάει το φράχτη, να καβαλάει τη μηχανή του που τον περίμενε απ’ έξω όπως η Ντόλυ τον Λούκυ Λουκ και να καλπάζει στις λεωφόρους της άγριας… Αθήνας, σαν ένας φτωχός και μόνος στρατονόμος.

Κάθε φθινόπωρο όμως ο Αλιπαντές μετατίθετο στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να ετοιμάσει όλες τις Χάρλεϋ για την μεγάλη στρατιωτική παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου.

Του παραχωρούσαν καναδυό βοηθούς (για να του κουβαλάν τους καφέδες), που υπόσχονταν μια μεγάλη άδεια και του έδιναν κάποιες ελπίδες ότι ίσως σβηστούν ορισμένες μέρες φυλάκισης, ώστε να έχει όλα τα κίνητρα για να κάνει θαύματα.

Διότι περί θαυμάτων επρόκειτο.

Ο κόσμος όμως που θαύμαζε και χειροκροτούσε τους δικυκλιστές στρατονόμους, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που έκανε δηλώσεις για το «αξιόμαχο του στρατεύματος» και όλοι εμείς από τις τηλεοράσεις μας που παρακολουθούσαμε το θέαμα δεν είχαμε ιδέα ποιος κρυβόταν από πίσω.

Ούτε, φυσικά, ξέραμε πως, στο τέλος της παρέλασης κάποιες από τις περήφανες Χάρλεϋ τα «έφτυναν» κι έπρεπε να τις σπρώχνουν από την παραλιακή μέχρι το Στρατηγείο στη λεωφόρο Στρατού για να επιστρέψουν στη βάση τους.

Εδώ τελειώνει το φλας μπακ, το οποίο, εκτός από τη νοσταλγική διάθεση που μας προκάλεσε, είχε σκοπό να μας πει πως πίσω από τις παρελάσεις υπάρχει άλλοτε ένας άνθρωπος κι άλλοτε κάποιο κόστος που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο.

Ας θυμηθούμε ότι, εξαιτίας της κρίσης, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου είχε πάρει απόφαση να κόψει τα πολλά μεγαλεία με αποτέλεσμα το κόστος των δύο παρελάσεων να μειωθεί από τα 3,1 εκατομμύρια στις μόλις… 350.000 ευρώ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τα μεγαλεία επανέρχονται!

Ελέω Αβραμόπουλου του Μεγαλοπρεπούς, ο οποίος μας έχει αποδείξει πολλές φορές ότι είναι πολύ χουβαρντάς με τα λεφτά, εννοείται, των φορολογουμένων.

Βεβαίως, επειδή τίποτε δεν γίνεται στην τύχη, να είστε βέβαιοι πως αυτή η μεγαλοπρέπεια των παρελάσεων επανέρχεται ως «άνοιγμα» προς τους υπερεθνικόφρονες οπαδούς της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι καλούνται έτσι θα επανέλθουν στην αγκαλιά τής πατριωτικής Νέας Δημοκρατίας.

Τι λέτε, όμως, προλαβαίνουμε;

Να οργανώσουμε μια «αυθόρμητη» αντίδραση, όχι από εκείνες της τραγελαφικές, με «το κεφάλι αριστερά», αλλά μια άλλη που θα κράξει Αβραμόπουλο και κυβέρνηση και θα τους κάνει να ξανασκεφτούν πως τα λεφτά που μαζεύονται με θυσίες του ελληνικού λαού δεν είναι για να κάνουν αυτοί ούτε το κομμάτι τους, ούτε τα προεκλογικά τους κόλπα.

Δυστυχώς, όπως το έχουμε ξαναπεί, κάποιοι στην κυβέρνηση δεν έχουν καταλάβει τίποτε από την περιπέτεια της χώρας μας και αυτό είναι ό,τι χειρότερο για τους πολίτες που δεινοπαθούν.

Να βλέπουν ότι αυτοί που διαχειρίζονται τις «θυσίες» τους είναι οι ίδιοι που οδήγησαν τη χώρα εδώ. Και δεν έχουν βάλει καθόλου μυαλό!

Περνάει ο Στρατός…

131014 ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Στην υγειά μας!

Προχθές, το Σάββατο, ξεκίνησε η γνωστή εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου, στο νέο κανάλι που την φιλοξενεί, μετά το κλείσιμο (ουσιαστικά) της ΕΡΤ και την αποτυχία νέας συνεργασίας της παραγωγής με την Δημόσια Τηλεόραση.

Δεν θέλω να σχολιάσω την εκπομπή η οποία, σε γενικές γραμμές, ήταν στο ίδιο στυλ που ξέρουμε.

Ήθελα όμως να θέσω ένα ερώτημα που προκύπτει από τη νέα αυτή συνεργασία τού Σπύρου Παπαδόπουλου με το ιδιωτικό κανάλι που την έχει εντάξει στο πρόγραμμά του.

Μια εκπομπή, όταν αλλάζει «σπίτι» εξακολουθεί να είναι η ίδια;

Δηλαδή πόσο επηρεάζει τον θεατή το «περιβάλλον» μέσα στο οποίο προβάλλεται μια εκπομπή;

Για να το φέρουμε λίγο και στα δικά μας. Η στήλη μας, τα «τρία πουλάκια» θα ήταν ίδια για τους αναγνώστες της, αν φιλοξενούνταν σε κάποια άλλη εφημερίδα;

Αν όχι, τι ακριβώς θα άλλαζε;

Ας επανέλθουμε όμως στην εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου.

Πρώτα πρώτα, όπως θα διαπιστώσατε όσοι την παρακολουθήσατε, περιορίστηκε ο χρόνος προβολής, αυτό όμως δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό, αν αναλογιστεί κανείς ότι στην ΕΡΤ αναγκαζόμασταν κάποιες φορές να ξενυχτήσουμε για να δούμε το «γκραν φινάλε», που συνήθως δεν άξιζε και τον κόπο.

Εκείνο που ήταν ενοχλητικό ήταν οι συνεχείς διακοπές για διαφημίσεις, κυρίως όμως οι ίδιες οι «διαφημίσεις».

Δεν είναι δυνατόν να κάθεσαι να παρακολουθήσεις μια εκπομπή για τον Μίκη Θεοδωράκη, να θέλεις να ακούσεις τις απόψεις ανθρώπων της τέχνης, να συγκινείσαι από κάποια τραγούδια που σημάδεψαν την ιστορία αυτού του τόπου και, ξαφνικά, να βλέπεις μπροστά σου την… Ανίτα Πάνια!

Και όχι μόνο τη συγκεκριμένη κυρία, αλλά και ένα σωρό άλλα «λουλούδια» τού καναλιού, τα οποία οι υπεύθυνοι του προγράμματος επέλεξαν να διαφημίσουν κατά τη διάρκεια των διακοπών της εκπομπής του Σπύρου Παπαδόπουλου.

Το άλλο πουλάκι:

Αταίριαστο περιβάλλον.

Παρόλο που το συγκεκριμένο κανάλι κάνει, υποτίθεται, μια προσπάθεια για πιο σοβαρές παραγωγές, ωστόσο, σύμφωνα με τη λαϊκή παροιμία, όσο κι αν «θέλει η που…να κρυφτεί, η χαρά δεν την αφήνει».

Και δεν είναι μόνο αυτό.

Πριν ξεκινήσει η εκπομπή του Παπαδόπουλου, στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, τον καμαρώσαμε φιλοξενούμενο να δίνει συνέντευξη στην γνωστή ιέρεια πασών των ελαφροξανθιών της ελληνικής τηλεόρασης και να απαντά με ύφος βαθυστόχαστο σε ερωτήσεις του τύπου: «θα μπορούσες να κάνεις εκπομπή με τον… (Χ λαϊκοπόπ τραγουδιστή);»

Βεβαίως, ο Σπύρος Παπαδόπουλος είπε πως δεν έχει τίποτε με αυτό το είδος τραγουδιού, ούτε κάτι προσωπικό με τον συγκεκριμένο τραγουδιστή, αλλά δεν είναι από αυτούς που ακούει, οπότε δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει μια εκπομπή και να την προτείνει στους τηλεθεατές του.

Σωστό! Τότε όμως τι δουλειά είχε στο εν λόγω μεσημεριάτικο πρόγραμμα, καλεσμένος της οικοδέσποινας που έκανε καριέρα χάρη στο ρηχό μυαλό και το βαθύ ντεκολτέ της; Συμφωνεί με το είδος των εκπομπών και παρακολουθεί τη συγκεκριμένη παρουσιάστρια;

(Μη με ρωτήσετε εσύ πώς και την παρακολούθησες, αφού είναι γνωστό ότι δεν ανοίγω ποτέ τηλεόραση το μεσημέρι. Ήταν πραγματικά μια σατανική σύμπτωση, δικαιολογία που, φυσικά, με τίποτε δεν μπορεί να επικαλεστεί ο Σπύρος Παπαδόπουλος.)

Δεν γνωρίζω τι είδους συμβόλαια υπογράφουν οι παραγωγοί κάποιων εκπομπών με τα κανάλια και μέχρι ποιου σημείου μπορούν να θέτουν τους όρους τους.

Προφανώς, στη σκληρά ανταγωνιστική αγορά των ΜΜΕ αναγκάζεσαι να βάλεις και λίγο νερό στο κρασί σου, δεν είναι όμως και λίγες οι φορές που τελικά το ποτήρι περιέχει σκέτο νερό με καναδυό σταγόνες κρασιού, ίσα ίσα για το χρώμα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Επιλογές, στάση ζωής.

Θυμάμαι έναν φίλο, που σηκώθηκε και έφυγε από ιδιωτικό ραδιόφωνο στο οποίο έκανε, αμισθί, εκπομπή, όταν του είπαν πως έπρεπε, κατά τη διάρκεια μετάδοσης του δίωρου αφιερώματος στον Μάρκο Βαμβακάρη που με πολύ κόπο και μεράκι είχε ετοιμάσει, να λέει ότι ήταν προσφορά κάποιας… «ρεμπετομπουάτ».

Δεν θα ξεχάσω ακόμη τον συγχωρεμένο εκδότη μας, τον Νίκο Σιμόπουλο, σε μια κουβέντα που είχαμε σχετικά με μια πρόταση διαφήμισης που είχε δεχτεί η εφημερίδα.

Θα μπορούσε να βάλει στο κάτω μέρος μιας σελίδας ένα μικρό διαφημιστικό «φιλέτο» με τρία τέσσερα «ροζ τηλέφωνα», πράγμα που θα του απέφερε ένα μηναίο έσοδο σχεδόν όσο τα έξοδα της εφημερίδας, σε καιρούς μάλιστα που είχαμε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες.

Είχε δεχτεί και πιέσεις από άλλους εκδότες, φίλους και συνεργάτες στον Σύνδεσμο Ημερήσιων Περιφερειακών Εφημερίδων, προκειμένου να κάνουν μια συνολική συμφωνία, με το ατράνταχτο επιχείρημα «έλα μωρέ, και τι έγινε, εδώ μεγάλες και σοβαρές εφημερίδες βάζουν τέτοιες διαφημίσεις».

Θυμάμαι την απάντηση του Νίκου.

«Δεν θα το κάνω. Θέλω την εφημερίδα να τη διαβάζει και το παιδί μου».

Έτσι είναι, φίλοι μου.

Δεν είναι τυχαίο ότι κι εμείς φωλιάσαμε στα ΧΡΟΝΙΚΑ.

Είτε το θέλεις είτε όχι, το σπίτι που σε φιλοξενεί είναι μια επιλογή που χαρακτηρίζει κι εσένα.

Το ιδανικό θα είναι να ταυτίζεστε. Πάντως, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να φτάσεις στο σημείο να ντρέπεσαι για την επιλογή σου.

Μαργαριτάρια στα σκουπίδια!