140121 ΕΞΩΣΧΟΛΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Ολοκληρωμένες προτάσεις.

Εμείς δεν έχουμε καμιά αντίρρηση το σχολείο να βοηθάει όσο μπορεί στην τόνωση της οικονομίας, αλλά και τη σωστή προετοιμασία των παιδιών για τη ζωή που τα περιμένει.

Έτσι, προκειμένου όμως να μην έχουμε και μονόπλευρη ενίσχυση κάποιων συγκεκριμένων κλάδων, καλό είναι να σκεφτούμε με ποιο τρόπο μπορούν να ωφεληθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι.

Έχοντας αυτά στο νου μας, και όχι τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι είναι εξάλλου ταγμένοι να υπηρετούν τους σκοπούς του σχολείου, προτείνουμε:

Λευκή εβδομάδα.

Αυτό δεν είναι δική μας πρόταση, αλλά δεν μπορούμε να μην τη βάλουμε, ξεκινώντας μάλιστα από αυτήν, αφού έγινε η αφορμή να ψάξουμε το θέμα. Εβδομάδα που τα σχολεία θα είναι κλειστά, προκειμένου τα παιδιά με τους γονείς τους να απολαύσουν το χιόνι.

Βελτιώνουμε την πρόταση λέγοντας πως πρέπει να συνοδεύεται με απαγόρευση εξόδου των Ελλήνων από τη χώρα.

Έτσι θα δουλέψουν τα δικά μας χιονοδρομικά κέντρα και όχι εκείνα του Μπάνσκο, του Μπόροβιτς, του Σαμονί και του Σάλτσμπουργκ.

Καφέ εβδομάδα.

Κατά τη διάρκειά της θα πραγματοποιούνται συνελεύσεις, εκλογές, συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων κλπ.

Στόχος της να τονωθεί η κίνηση στις καφετέριες και τα αναψυκτήρια των πόλεων, τόσο από τους μαθητές, όσο και από τους εκπαιδευτικούς που θα κάνουν διάλειμμα από τις διαδικασίες.

Μαύρη εβδομάδα.

Τα σχολεία δεν θα είναι κλειστά (μην το παρακάνουμε και χαθούν πολύτιμες ώρες διδασκαλίας), αλλά θα λειτουργούν μετά το μεσημέρι.

Έτσι οι μαθητές και οι γονείς τους θα μπορούν να ξενυχτούν και να ενισχύουν οικονομικά τα διάφορα μπαρ, κέντρα διασκέδασης, σκυλάδικα κ.λπ.

Από το σχολείο, στη διασκέδαση και όχι στο φροντιστήριο, το οποίο, όπως θα δείτε, δεν θα μείνει παραπονεμένο.

Πορτοκαλί εβδομάδα.

Επειδή τα τελευταία χρόνια υπάρχουν μονίμως δυο ελληνικές ομάδες στο φάιναλ φορ του μπάσκετ («πορτοκαλί θεά»), τα σχολεία θα κλείνουν εκείνη την εβδομάδα, ώστε οι μαθητές και οι γονείς τους να μπορούν να το παρακολουθούν ξένοιαστοι και να υποστηρίζουν τις ομάδες μας. Έτσι θα τονώνεται η κίνηση και στα τουριστικά πρακτορεία.

Το άλλο πουλάκι:

Διδακτική εβδομάδα!

Αυτή ισχύει άτυπα, καλό είναι όμως να θεσμοθετηθεί.

Κατά τη διάρκειά της, τα σχολεία είτε δεν θα λειτουργούν καθόλου, είτε, προκειμένου να μην κατηγορηθούν και οι εκπαιδευτικοί, θα λειτουργούν κανονικά, όμως δεν θα παίρνονται απουσίες.

Στόχος της εβδομάδας είναι να μπορούν οι μαθητές να παρακολουθούν εντατικά τα φροντιστήριά τους, τα ιδιαίτερα μαθήματα, τις ξένες γλώσσες κ.λπ., χωρίς να τους εμποδίζει το σχολείο.

Εβδομάδα εκπτώσεων.

Τα σχολεία δεν θα κλείνουν (τους λόγους τους είπαμε πριν), όμως θα λειτουργούν απόγευμα ή, καλύτερα, βράδυ.

Στόχος είναι να μπορούν να οι μαθητές με τους γονείς τους να ψωνίζουν ανενόχλητοι από τα μαγαζιά, κατά την περίοδο των χειμερινών εκπτώσεων.

Εναλλακτική πρόταση είναι το να πραγματοποιούνται διδακτικές επισκέψεις σε μεγάλα εμπορικά κέντρα, όπου οι μαθητές θα ψωνίζουν από εκεί, αλλά και θα ενημερώνονται για τις τάσεις της μόδας.

Υπάρχει βέβαια ο κίνδυνος να αντιδράσουν οι εμπορικοί σύλλογοι, όμως η πρόταση μπορεί να βελτιωθεί με επισκέψεις και στις αγορές των πόλεων, ώστε να ωφεληθούν και τα μικρά καταστήματα.

Σε αντιστάθμισμα, τα σχολεία θα ανοίγουν όλες τις Κυριακές που η αγορά θα λειτουργεί, ώστε να μπορούν όσοι γονείς επιθυμούν να παρκάρουν εκεί τα παιδιά τους και να κάνουν άνετα τα ψώνια τους.

Ημέρες παζαριού.

Δεν πρόκειται για ολόκληρη εβδομάδα, αλλά για μεμονωμένες μέρες, ανάλογα με το πότε γίνεται η λαϊκή αγορά σε κάθε περιοχή. Έτσι θα ενισχύονται και οι παραγωγοί που διαθέτουν τα προϊόντα τους εκεί, αλλά και οι μαθητές θα συνηθίζουν να ψωνίζουν φτηνά και υγιεινά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι ξεχάσαμε;

Α, ναι! Εβδομάδα υγείας.

Κλειστά και πάλι τα σχολεία, ώστε γονείς και μαθητές να μπορούν να επισκέπτονται γιατρούς ιατρικά κέντρα, διαγνωστικά κέντρα κ.λπ. προκειμένου να υποβάλλονται σε προληπτικές εξετάσεις.

Αναμένεται πως μαζί με την κίνηση και την αύξηση του τζίρου στους γιατρούς θα τονωθεί αντίστοιχα και εκείνη στα φαρμακεία της χώρας, που επίσης περνούν δύσκολα χρόνια.

Τέλος, επειδή ένα σωστό εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να είναι συγκεντρωτικό, προτείνονται οι ελεύθερες, τοπικές εβδομάδες.

Δηλαδή δύο εβδομάδες που τα σχολεία θα είναι κλειστά, όμως θα αποφασίζεται τοπικά πότε θα γίνεται αυτό.

Ανάλογα με τα έθιμα, τις τοπικές γιορτές, τις καλλιέργειες, την ιστορία, τις ανάγκες κάθε περιοχής θα αποφασίζεται το κλείσιμο των σχολείων, ώστε και οι μαθητές με τους γονείς τους να συμμετέχουν ενεργά στις εκδηλώσεις και οι τοπικές αγορές να παίρνουν μια, επιπλέον, ανάσα.

Όπως βλέπετε, προτάσεις υπάρχουν.

Το θέμα είναι να τύχουν μιας σωστής προβολής ώστε να γίνει κατανοητή από όλους η ανάγκη υλοποίησής τους.

Έτσι θα επιτύχουμε και τον μεγάλο μας εκπαιδευτικό στόχο, το ανοιχτό στην κοινωνία σχολείο. Κλειστό μεν, ανοιχτό δε.

Το συναμφότερον που θα έλεγε κι ο Ζουράρις!

Ανοιχτό, κλειστό!

140120 ΕΞΩΣΧΟΛΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Άλλη μια χαμένη ευκαιρία!

Δυστυχώς, σ’ αυτό τον τρόπο εξακολουθεί να κυριαρχεί η στενομυαλιά, να παίρνουν αποφάσεις άνθρωποι κλειστών οριζόντων και να ορίζουν τις μοίρες μας υπεύθυνοι κολλημένοι στο χθες.

Έτσι έμεινε ανεκμετάλλευτη, έπεσε δηλαδή στο κενό, η πρόταση για τη «λευκή εβδομάδα», η οποία θα έδινε την ευκαιρία στους Έλληνες που έχουν παιδιά στο σχολείο να χαρούν τις ομορφιές της ελληνικής χειμωνιάτικης γης.

Η πρόταση έγινε από κάποιο σύνδεσμο ξενοδόχων και είχε ως στόχο την τόνωση της κίνησης στα καταλύματα τους, όμως αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίσει να δούμε τις θετικές της πλευρές.

Εξάλλου, όπως λένε όλοι οι ειδικοί στη διαχείριση σχέσεων, σε μια συμφωνία πρέπει να υπάρχει το win-win, η αίσθηση δηλαδή ότι και τα δυο μέρη έχουν κερδίσει κάτι.

Έτσι οι ξενοδόχοι βλέπουν το ταμείο τους κι εμείς, οι επισκέπτες, βλέπουμε την ελληνική φύση, τις ομορφιές της ορεινής, κυρίως, πατρίδας μας και απολαμβάνουμε τις μίνι διακοπές την εβδομάδα της Καθαράς Δευτέρας.

Επίσης είχαμε την ευκαιρία (και, δυστυχώς, τη χάσαμε) να νιώσουμε για άλλη μια φορά Ευρωπαίοι, υιοθετώντας μια από τις αγαπημένες δικές τους συνήθειες το να παρατάμε δηλαδή τις δουλειές μας στο καταχείμωνο, να παίρνουμε άδεια και να τρέχουμε για σκι.

Βεβαίως, υπάρχουν κάποιες μικρές διαφορές, τις οποίες οι εισηγητές της «Λευκής Εβδομάδας» δεν έλαβαν υπόψη τους.

Η πρώτη είναι ότι εκεί, στην κεντρική Ευρώπη, έχουν χιόνι, πράγμα που δεν είναι αυτονόητο για τα δικά μας χιονοδρομικά κέντρα.

Η δεύτερη είναι ότι εκεί γνωρίζουν να κάνουν σκι!

Θα μου πείτε ευκαιρία, με τις «Λευκές Εβδομάδες» να μάθουμε κι εμείς.

Δεν είναι όμως έτσι. Εκεί το μαθαίνουν κατά τις «εβδομάδες χιονιού», όταν μικρά παιδιά με τους δασκάλους τους πηγαίνουν εκδρομές σε χιονοδρομικά κέντρα και μένουν εκεί μέρες, διδασκόμενα καθημερινά σκι από ειδικούς εκπαιδευτές.

Μια τρίτη διαφορά είναι πως εκεί δεν έχουν θάλασσα.

Έτσι δεν ενδιαφέρονται, όπως εμείς, να πάρουν την άδειά τους το καλοκαίρι. Αυτό, σε συνδυασμό με τα δύο προηγούμενα οδηγεί ένα σωρό Ευρωπαίους στο να παίρνουν μεγάλο μέρος της άδειάς τους τον χειμώνα.

Το άλλο πουλάκι:

Να συνεχίσω;

Μια άλλη διαφορά, πιθανότατα μικρής σημασίας, είναι πως εκεί έχουν λεφτά για κάτι τέτοιο.

Εμείς εδώ, απλώς και μόνο σχεδιάζοντάς το, υλοποιούμε την γνωστή παροιμία «Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι!»

Ποιος θα πάει για διακοπές στο βουνό;

Όσοι εργάζονται δεν μπορούν εύκολα να κλείσουν τα μαγαζιά τους ή να πάρουν άδεια (εκτός αν τους δοθεί υποχρεωτική άδεια, στο πλαίσιο κάποιου είδους κινητικότητας).

Όσοι πάλι είναι άνεργοι δεν έχουν να… ξυστούν, στα βουνά θα τρέχουν;

Προσοχή. Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι εργάζονται έχουν, οι άνεργοι όμως ένας λόγος παραπάνω.

Έτσι, η «Λευκή Εβδομάδα», θα ήταν μάλλον μια εβδομάδα ταλαιπωρίας για τους γονείς, οι οποίοι δεν θα είχαν πού να «παρκάρουν» τα παιδιά τους, αφού το σχολείο –κακά τα ψέματα- παίζει και είναι τέτοιο ρόλο.

Αφήνεις εκεί το παιδί σου και ξενοιάζεις.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στη «Λευκή εβδομάδα» αντέδρασαν και οι εκπαιδευτικοί.

Όταν το έμαθα είναι αλήθεια πως λίγο ξαφνιάστηκα. Ποιος δεν θέλει να έχει επιπλέον διακοπές  ή «ξεκούραση»;

Βεβαίως, θα ήταν λίγο προκλητικό να βγουν και να αγκαλιάσουν αμέσως την πρόταση, θα μπορούσαν όμως να σφυρίξουν αδιάφορα, να μην πουν τίποτε. Ωστόσο, ερμηνεύοντας το δημόσιο αίσθημα (ή καταλαβαίνοντας ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να περάσει) αντέδρασαν και είπαν πως είναι λάθος.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αντέδρασαν;

Διότι εγώ διάβασα την ανακοίνωση και πουθενά δεν λέει πως το μέτρο αυτό καθαυτό είναι λάθος. Ούτε λέει πως οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζονται παραπέρα διακοπές («ξεκούραση»).

Διαβάζω: «…εκείνο το οποίο λείπει από τον ελληνικό λαό, λόγω των ανάλγητων και άδικων μνημονιακών πολιτικών, δεν είναι ο ελεύθερος χρόνος, αλλά τα χρήματα».

Έπειτα καλούν το Υπουργεί Παιδείας να αντιγράψει τις ευρωπαϊκές πολιτικές που δίνουν περισσότερους πόρους στην Παιδεία «και όχι να διολισθαίνει σε ανούσιες και προκλητικές, με δεδομένη την οικονομική συγκυρία, προτάσεις».

Εσείς τι καταλαβαίνει από αυτά;

Εγώ καταλαβαίνω πως, αν υπήρχαν λεφτά, οι εκπαιδευτικοί δεν θα είχαν αντίρρηση να το κλείνουν το μαγαζί. Τώρα όμως, με δεδομένη την οικονομική συγκυρία, η πρόταση είναι ανούσια και προκλητική.

Αν δεν έχετε πειστεί ακόμη, σας διαβάζω και το τέλος της ανακοίνωσης όπου καλούν το Υπουργείο (που «ευθύνεται για την απώλεια δεκάδων διδακτικών ωρών») να αποσαφηνίσει εάν πράγματι συζητήθηκε κάτι τέτοιο, αφού δεν υπήρχε επίσημη ανακοίνωση και να πει, εφόσον υλοποιηθεί, «πώς θα καλυφθούν οι διδακτικές ώρες».

Δηλαδή, στην ανάγκη, εμείς το κλείνουμε το μαγαζί, αλλά ας μην χαθούν επιπλέον ώρες, ας συμπληρωθούν με κάποιο τρόπο.

Τόσο καλά!

Λευκές νύχτες!

140117 ΥΠΕΥΘΥΝΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Πάλι από την αρχή.

Είναι η «κλεψιά», η απάτη, χαρακτηριστικά της ελληνικής φυλής;

Μπορούμε να εξηγήσουμε μ’ αυτό τις συμπεριφορές που οδήγησαν σε ό,τι ονομάζουμε μεταπολιτευτικό μοντέλο;

Κατηγορηματικά, όχι.

Πιθανότατα η απάτη, η τάση για εύκολο κέρδος να αποτελεί χαρακτηριστικό τού ανθρώπινου γένους κι όχι κάποιας ιδιαίτερης εθνοτικής ή άλλης ομάδας. Χωρίς να υποστηρίζουμε ότι βρίσκεται στο DNA του, παρατηρούμε ότι ο άνθρωπος έχει μια έφεση προς το εύκολο κέρδος.

Προκειμένου να το πετύχει καταφεύγει σε μη νόμιμες, σε παράνομες, ακόμη και ακραίες, απάνθρωπες συμπεριφορές.

Πότε όμως; Όταν… τον παίρνει.

Εδώ, φίλοι μου, βρίσκεται το λεπτό σημείο της ανάλυσής μας.

Μια απλή παρατήρηση βοηθά στο να κατανοήσουμε τη βάση αυτού του ισχυρισμού.

Όλοι μιλούν για τον νεοέλληνα οδηγό, ο οποίος οδηγεί και παρκάρει σαν να ήταν ο κυρίαρχος του δρόμου.

Απεναντίας, έχουμε τον γερμανό οδηγό, που σέβεται τον ΚΟΚ και είναι σχεδόν πάντα νομοταγής.

Τι συμβαίνει όμως μόλις ο Έλληνας μεταβεί στη Γερμανία και αρχίσει να οδηγεί εκεί;

Θα το πω πολύ απλά. Μέσα σε λίγες μέρες μετατρέπεται σε… Γερμανό.

Αντίστοιχα, ο γερμανός οδηγός δεν χρειάζεται παρά λίγα εικοσιτετράωρα, για να αντιληφθεί ότι στη χώρα μας μπορεί να τρέχει όσο θέλει, να οδηγεί μεθυσμένος, να παρκάρει όπου βρει, να αγνοεί τα φανάρια…

Καταλαβαίνει ότι εδώ το να σε πιάσει η τροχαία είναι καθαρά θέμα τύχης, άλλωστε μπορεί να σε σταματήσουν γιατί στο δρόμο Καβάλας Δράμας πήγαινε με εξήντα, ενώ το όριο (τοποθετημένο πριν από πέντε δεκαετίες) είναι πενήντα.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς πήρατε είδηση την… είδηση για τη μηχανή που είχε στηθεί στη Νέα Υόρκη, μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους.

Το άλλο πουλάκι:

Καθαρά «ελληνική» κομπίνα.

Ένα σωρό άνθρωποι, κυρίως αστυνομικοί και πυροσβέστες, κατέφευγαν, σε ένα κύκλωμα ψυχολόγων, οι οποίοι διαβεβαίωναν ότι υποφέρουν από διαταραχές, λόγω του σοκ που υπέστησαν κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους, στις 11 Σεπτεμβρίου και τις αμέσως επόμενες μέρες.

Οι γιατροί και οι ψυχολόγοι βεβαίωσαν ότι οι ασθενείς πάσχουν από «αεροπλανοφοβία» από «ουρανοξυστοφοβία», ότι δεν μπορούν πλέον να εργαστούν, ότι φοβούνται να βγουν από το σπίτι τους, ότι έχουν συνεχείς κρίσεις πανικού…

Όλοι αυτοί, διεκδίκησαν και πήραν επιδόματα «αναπηρίας», φαινόμενο τόσο γνωστό στη χώρα μας, που όπως αποδεικνύεται «συμβαίνει και εις Παρισίους».

Δηλαδή δεν είναι στο DNA του Έλληνα, αλλά μπορεί να το συναντήσουμε σε όλους τους λαούς, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Πριν βιαστείτε να υποβάλλεται την ένστασή σας, λέγοντας πως εδώ αυτά είναι καθημερινά φαινόμενα, ενώ, στη Νέα Υόρκη, σοκαρίστηκαν οι πάντες και ο αρμόδιος εισαγγελέας μίλησε για «θρασύτατη απάτη», σκεφθείτε λίγο πού βρίσκεται η διαφορά.

Το κύκλωμα εντοπίστηκε από έρευνα στις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις των υπόπτων και από έλεγχο μέχρι και στους λογαριασμούς του facebook!

Έψαξαν δηλαδή τις μεταξύ τους συνομιλίες –πράγμα που για να γίνει εδώ χρειάζεται ειδική εισαγγελική άδεια η οποία δίνεται σε πολύ έκτακτες περιπτώσεις- και διασταύρωσαν μαρτυρίες.

Άντε βρες εδώ μάρτυρα να βεβαιώσεις ότι ο τυφλός του χωριού παίζει κάθε μέρα τάβλι και πρέφα στο καφενείο.

Μιλάω γιατί ξέρω συγκεκριμένο παράδειγμα, όπως και για έναν άλλο, με το αναπηρικό καροτσάκι του οποίου έπαιζαν τα εγγόνια στο χωριό, ενώ ο ίδιος βάδιζε μια χαρά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Οι φωτογραφίες όμως;

Ο εισαγγελέας στη Νέα Υόρκη παρουσίασε φωτογραφίες αναρτημένες στο facebook που έδειχναν «ασθενείς», οι οποίοι υποτίθεται δεν μπορούσαν να βγουν από το σπίτι τους εξαιτίας της φοβίας που απέκτησαν, να κάνουν σκι ή να επιδεικνύουν τα ψάρια που ψάρεψαν.

Πού θέλω να καταλήξω;

Εκεί βρίσκεται η διαφορά, φίλοι μου. Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, διαμορφώνεται λειτουργώντας μέσα σε δομές και θεσμούς, που στη συνέχεια τις διαμορφώνει ο ίδιος.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, τίποτα το ιδιαίτερο στα γονίδιά μας. Απλώς «βρίσκουμε και τα κάνουμε», επειδή γνωρίζουμε ότι είναι σχεδόν αδύνατον να συλληφθούμε.

Γνωρίζουμε ακόμη πως, και να συλληφθούμε, ε, δεν χάλασε ο κόσμος.

Θα πέσουν από κοντά οι δικηγόροι, οι φιλικοί μάρτυρες, οι συνάδελφοι και οι συνδικαλιστές που θα βεβαιώσουν ότι (για να θυμηθώ ένα γνωστό παράδειγμα) «κρατούσαμε το γιαούρτι και το τρώγαμε, στη διάρκεια μιας φιλικής διαμαρτυρίας, όταν κάποιος μας έσπρωξε το χέρι και αυτό βρέθηκε πάνω στον Γερμανό Πρέσβη».

Κάπως έτσι, περίπτωση με την περίπτωση, χρόνο με τον χρόνο, το κακό γενικεύεται. Ο καθένας βλέπει τον διπλανό του και αρχίζει να αισθάνεται «κορόιδο» που εξακολουθεί να είναι νομοταγής.

Δεν φταίνε, λοιπόν, τα γονίδια, ούτε «οι άλλοι».

Φταίνε οι θεσμοί και οι νόμοι που τους φτιάξαμε εμείς και εμείς πρέπει να τους αλλάξουμε.

Αν θέλουμε να αλλάξουμε.

Να δεις που μας αντιγράφουν!

140116 ΥΠΕΥΘΥΝΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Στη φύση του ανθρώπου…

Πολλές φορές συζητάμε για το κατάντημα της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο οδήγησε και στο κατάντημα της εθνικής οικονομίας, με όλα τα τραγικά επακόλουθα. Σ’ αυτή τη συζήτηση υπάρχουν, σχηματικά, δυο απόψεις οι οποίες συγκροτούν δύο πόλους σκέψης αλλά και αντιπαράθεσης.

Η μία ρίχνει όλες τις ευθύνες στο «χαρακτηριστικό της φυλής» να έχει μια έμφυτη ροπή προς την κλεψιά.

«Ο καθένας απ’ όπου μπορούσε έκλεβε» ισχυρίζονται όσοι την υποστηρίζουν, «και αυτό, σε μεγάλο βαθμό, εξακολουθεί και σήμερα».

Η άποψη χρησιμοποιεί ως επιχειρήματα όλα όσα είδαν και εξακολουθούν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια.

Επιδοτήσεις για χωράφια που δεν υπήρχαν (τα χωράφια, οι επιδοτήσεις υπήρχαν), επιδόματα σε «μαϊμού» δικαιούχους, μίζες, φακελάκια, αυθαίρετα και ημιυπαίθριοι, διορισμοί με πλαστά έγγραφα, δωρεάν παροχές και εξυπηρετήσεις σε ημετέρους, φοροδιαφυγή, φοροκλοπή, ανασφάλιστη εργασία, δάνεια χαριστικά…

Δεν υπάρχει τέλος!

Πραγματικά, βλέποντάς τα κανείς όλα αυτά μπορεί πολύ εύκολα να διολισθήσει στην άποψη πως είναι στο DNA του Έλληνα να παρανομεί και να κλέβει.

Σημειώνω το «διολισθήσει», διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οποιοδήποτε ανθρώπινο γνώρισμα ή κοινωνική συμπεριφορά –θετική ή αρνητική- αποδίδεται στη «φύση» ή το DNΑ, χωρίς αυτό να έχει αποδειχθεί από τη χαρτογράφηση των γονιδίων, είναι ένα είδος ρατσισμού.

Όταν λες «ο Έλληνας είναι από τη φύση του έξυπνος» ή «έχει την κλεψιά στο αίμα του» είναι αντίστοιχο τού να υποστηρίζεις ότι «οι μαύροι έχουν λιγότερο μυαλό» ή «ότι οι Ρωσίδες έχουν την πορνεία στην φύση τους».

Καθαρός, ανόθευτος ρατσισμός.

Ας αφήσουμε όμως τον ένα πόλο κι ας ρίξουμε μια ματιά και στο δεύτερο.

Αυτός συγκρούεται γύρω από την άποψη «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Δέχεται μεν πως «όλοι τα παίρνουν» (πώς θα μπορούσε άλλωστε να αμφισβητήσει τα στοιχεία;) αλλά θεωρεί υπεύθυνους τους «από πάνω».

Το άλλο πουλάκι:

Από δύο οπτικές γωνίες.

Η μία λέει πως οι «από πάνω», προκειμένου να κάνουν τις βρομοδουλειές τους και να τρώνε με δέκα μασέλες, άφηναν (αφήνουν) επίτηδες και τον λαουτζίκο «να γλείψει κανένα κοκαλάκι» και να έχει την ψευδαίσθηση ότι συμμετέχει και αυτός στο «πάρτι».

Όπως καταλαβαίνετε η άποψη αυτή, έχει ως βάση της την «αριστερή» θεωρία τού καλούν πλην αφελή λαού, ο οποίος πέφτει θύμα της εξουσίας ή της πλουτοκρατίας.

Άποψη που έρχεται σε αντίφαση με τον εαυτό της, αφού τον ίδιο αυτό λαό τον θεωρεί κινητήριο μοχλό της Ιστορίας.

Δεν μπορεί, λοιπόν, να θεωρείς κάποιον υπεύθυνο για ό,τι καλό συμβαίνει και ανεύθυνο «θύμα» που παρασύρεται για οτιδήποτε κακό κάνει.

Ας δούμε την άλλη οπτική, που διαφέρει κάπως από την παραπάνω.

Αυτή δεν υπονοεί κάποια συνεργασία εξουσίας-λαού, με την εξουσία να λαμβάνει τη μερίδα του δέοντος.

Απλώς θεωρεί ότι οι «από πάνω» αποτέλεσαν το κακό παράδειγμα. Βλέποντας εγώ τους πολιτικούς να βουτάνε την κουτάλα στο μέλι, ε, έβαζα κι εγώ λίγο το δαχτυλάκι μου στο βάζο.

Εδώ υπάρχουν δυο ενστάσεις. Πρώτον, είναι ύποπτο, αλλά και τρομερά επικίνδυνο, να βάζεις όλους τους πολιτικούς στην ίδια ομάδα.

Δεύτερον, αγνοεί το γεγονός ότι κάποιοι κρατούν κουτάλα, ενώ οι υπόλοιποι έχουμε τα δαχτυλάκια μας. Αν είχαμε κι εμείς κουτάλα… ποιος ξέρει;

Μια σημαντική υποσημείωση.

Στον δεύτερο πόλο που εξετάζουμε, σ’ αυτόν δηλαδή που υποστηρίζει πως για όλα φταίνε «από πάνω», θα πρέπει να βάλουμε και την ισχυρά ριζωμένη άποψη πως για όλα φταίνε οι «απ’ έξω», οι εχθροί της χώρας.

Οι οποίοι δεν είναι μόνο υπεύθυνοι για τις εθνικές καταστροφές, αλλά και για το ότι μας έθισαν στην κλεψιά.

Είτε ως Τούρκοι κατακτητές, είτε ως Αμερικανοί βοηθοί, είτε ως Ευρωπαίοι χρηματοδότες, είτε ως διάφοροι επενδυτές, προμηθευτές όπλων κ.λπ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ανακεφαλαίωση!

Όπως το θέσαμε μέχρι τώρα, στην προσπάθεια να εξηγηθεί το νεοελληνικό μοντέλο της μεταπολίτευσης (ας περιοριστούμε σ’ αυτή την περίοδο), υπάρχουν δυο προσεγγίσεις.

Η μία που θα την χαρακτηρίζαμε και του «αυτομαστιγώματος», η οποία όμως ρίχνει τις ευθύνες στις κατάρες της φυλής μας, από τις οποίες δεν μπορούμε να ξεφύγουμε.

Η δεύτερη, που ρίχνει όλες τις ευθύνες σε «κάποιους άλλους», και, αφού καλλιεργείται κυρίως από φιλολαϊκές πλευρές, οι «άλλοι» είναι είτε όσοι δεν ανήκουν στον καλό λαό, είτε όσοι δεν ανήκουν καν στον ελληνικό λαό, οι ξένοι.

Φυσικά υπάρχει και η παραλλαγή που μιλάει για τους ξένους και τα ντόπια «τσιράκια» τους, που δεν διαφέρει όμως επί της ουσίας.

Τι έχουμε να παρατηρήσουμε επί όλων αυτών.

Τίποτε το καινούριο. Συνήθως, όταν υπάρχουν δύο ισχυροί πόλοι, η αλήθεια δεν μπορεί να αποδοθεί εξ ολοκλήρου στον ένα. Τη συναντάμε κάπου στη μέση.

Πιθανότατα επίσης οι δύο πόλοι να εμπεριέχουν από ένα μέρος της αλήθειας χωρίς το άθροισμά τους να μας τη δίνει ολόκληρη.

Περισσότερα όμως αύριο.

Ποιος φταίει, ρε;

120115 ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Λέγαμε χθες για εθελοντισμό…

Στη χώρα, αλλά και στην πόλη μας, λόγω κρίσης, πολλαπλασιάστηκαν οι «κοινωνικές δομές» που βοηθούν αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας. Από τα συσσίτια, μέχρι το κοινωνικό ιατρείο και φαρμακείο, αλλά και το κοινωνικό παντοπωλείο δεν είναι λίγες, χωρίς να είναι ποτέ αρκετές, οι πηγές ανακούφισης για ένα σωρό κόσμο που έχει ανάγκη.

Σ’ αυτές τις «δομές» δραστηριοποιούνται άνθρωποι με ευαισθησία με αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης, με διάθεση προσφοράς…

Όλοι τους βοηθούν ανιδιοτελώς με μόνο τους κίνητρο με εσωτερική παρόρμηση, αυτή που, αν μιλούσαμε με όρους ευαγγελίου, θα λέγαμε τους οδηγεί στον «πλησίον».

Βεβαίως οι ανάγκες είναι μεγάλες και, δυστυχώς, αυξάνονται συνεχώς.

Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, οι έχοντες ανάγκη βοήθειας πολλαπλασιάζονται μέρα με την ημέρα.

Το βάρος, επομένως, στις πλάτες των εθελοντών, ολοένα μεγαλώνει. Υπάρχει ανάγκη συνεχώς για νέα «χέρια» και αυτό είναι κάτι που δεν έχει ως μόνο στόχο την ελάφρυνση των ήδη δραστηριοποιημένων.

Το να βρεθούν και άλλοι, όσο το δυνατόν περισσότεροι, εθελοντές είναι θέμα διαπαιδαγώγησης.

Πώς θα γίνει όμως αυτό, όταν ο άλλος δεν ανοίγεται εύκολα, όταν έχει τα δικά του προβλήματα, όταν δεν έχει μάθει σε τέτοιου είδους κοινωνική συμπεριφορά;

Ευτυχώς και σ’ αυτό το θέμα δεν χρειάζεται να εφεύρουμε τον τροχό. Το έχουν κάνει άλλοι πολύ πριν από εμάς.

Υπάρχει μια ανεξάντλητη πηγή «νέων εθελοντών» που είναι οι ίδιοι αναξιοπαθούντες, δηλαδή όλοι όσοι προσφεύγουν στις «κοινωνικές δομές» αναμένοντας βοήθεια.

Το σκεπτικό είναι πολύ απλό και σε άλλες χώρες, αλλά περιοχές το έχουν αξιοποιήσει αρκούντως:

Θα πρέπει ο καθένας που δέχεται βοήθεια να βρίσκει έναν τρόπο να την ανταποδίδει, να «επιστρέφει», δηλαδή, στην κοινωνία τουλάχιστον ένα μικρό της μέρος.

Το άλλο πουλάκι:

Άπορος, όχι ανήμπορος!

Μια μεγάλη πλειονότητα όσων δέχονται βοήθεια, είναι απλώς άποροι, δηλαδή άνθρωποι που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση και δυσκολεύονται να βρουν ακόμη και ένα πιάτο φαγητό, ένα ζεστό και καθαρό ρούχο, κάποιο φάρμακο που έχουν ανάγκη…

Ωστόσο, είναι άνθρωποι γεροί, αρτιμελείς, νέοι, ικανοί, άνθρωποι που μπορούν κι αυτοί να βοηθήσουν τον εαυτό τους και άλλους. Γιατί δεν το κάνουν;

Γιατί δεν τους ζητούν να το κάνουν;

Είσαι, κύριε, γραμμένος στο συσσίτιο; Πολύ ωραία. Εφόσον είσαι γερός θα βρεις έναν τρόπο να έρχεσαι να βοηθάς κι εσύ στην προετοιμασία του φαγητού ή στην καθαριότητα του χώρου.

Όχι κάθε μέρα, μια δυο φορές το μήνα, όποτε μπορείς.

Τι είσαι ικανός να κάνεις; Να καθαρίζεις πατάτες, να πλένεις χόρτα, να κόβεις ψωμί, να κόβεις τη σαλάτα, να ετοιμάζεις τις μερίδες, να πλένεις τα σκεύη, να καθαρίζεις το χώρο…

Αν ο καθένας από όσους δέχονται βοήθεια το κάνει πού και πού, τότε θα υπάρχουν καθημερινά άφθονα χέρια, τα οποία, όπως λέει και ο λαός μας, είναι ευλογημένα.

Τη βοήθειά τους, μέσω συγγενικών τους προσώπων, μπορούν να δίνουν ακόμη και άνθρωποι που είτε είναι μεγάλη σε ηλικία, είτε δεν έχουν τη δυνατότητα να βοηθούν οι ίδιοι.

Κάποιο μέλος της οικογένειάς τους θα μπορούσε να δίνει κάθε τόσο το παρών, βοηθώντας αντί για κείνους.

Αυτό, όπως είπαμε, δεν είναι μόνο για να φύγει ένα βάρος από τους εθελοντές.

Έχει πολλαπλή σημασία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δίνει ρόλο στον άπορο, τον αναξιοπαθούντα.

Βοηθώντας και ο ίδιος, δεν αισθάνεται ότι δέχεται ελεημοσύνη, αλλά ότι συμμετέχει ενεργά σ’ ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας.

Δέχεται βοήθεια, αλλά και ο ίδιος βοηθά τον εαυτό του και άλλους. Από παθητικό γίνεται ενεργητικό μέλος της κοινωνίας, συμμετέχει σε μια προσπάθεια, από την οποία «ανταμείβεται».

Έπειτα, κακά τα ψέματα, η συμμετοχή και η εθελοντική εργασία ίσως απομακρύνει κάποιους που δεν έχουν πραγματική ανάγκη, απλώς εκμεταλλεύονται τις «κοινωνικές δομές» δηλώνοντας άποροι, χωρίς να είναι.

Υπάρχουν και τέτοιοι.

Ένα μόνο χαρακτηριστικό παράδειγμα, χωρίς να γίνεται περιπτωσιολογία:

Τηλεφώνημα, από κινητό, έξω από το συσσίτιο, στους Δώδεκα Αποστόλους:

«Έλα, σπανακόρυζο έχει σήμερα, μην έρχεστε»!

Καταλάβατε; Όλο κάποια αντίστοιχη περίπτωση θα έχει πέσει στην αντίληψή σας.

Για να το συνδέσουμε, λοιπόν, με τα χθεσινά, ειδικά ο Δήμος, θα μπορούσε να ζητά κάποιου είδους «ανταπόδοση» από όσους δέχονται βοήθεια από το δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης.

Έτσι θα λειτουργούσε και παιδαγωγικά, δείχνοντας ότι δεν είμαστε μια κοινωνία εκείνων που προσφέρουν βοήθεια και των άλλων που τη δέχονται, αλλά μια κοινωνία όπου όλοι συμμετέχουν στο δίκτυο αλληλεγγύης, ο καθένας όπως και όσο μπορεί.

Εξάλλου, έτσι όπως είναι τα πράγματα, κανείς δεν ξέρει…

«Σήμερα εσύ, αύριο εγώ»!

Γι’ αυτό το λέμε «αλληλο…»