150520 ΔΗΜΟΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Ο λαός μίλησε!

Μίλησε με… μισόλογα, βέβαια, διότι αυτό που είναι να το πει ολοκληρωμένα θα το πει την άλλη Κυριακή.

Ωστόσο, κάτι είπε και κάτι μας άφησε να καταλάβουμε.

Τα αποτελέσματα τα μάθατε, δεν έχει νόημα να σας μιλήσουμε γι’ αυτά. Εκείνο που μπορούμε να δούμε είναι κατά πόσο ακολουθήσατε τις προεκλογικές μας οδηγίες.

Τι σας είπαμε;

Ασχέτως από το ποια παράταξη θα ψηφίσετε, να φροντίσετε να εκλέξετε τους καλύτερους.

Τους ανθρώπους με γνώση, με ικανότητες, με ήθος…

Κάποιοι μας άκουσαν, πολλοί όμως όχι!

Πήγαν και ψήφισαν με εντελώς διαφορετικά κριτήρια από αυτά που υποδείξαμε εμείς.

Ας πούμε με βάση το επάγγελμα του υποψηφίου ή τις εμφανίσεις του στα τοπικά κανάλια.

Δεν είναι έτσι, ρε παιδιά.

Δεν ψηφίζουμε τον πιο γνωστό, ψάχνουμε λίγο να δούμε τι είναι ο καθένας, τι κατάφερε στην προσωπική του ζωή, πώς πορεύεται στον επαγγελματικό τομέα, ακούμε όμως και τι λέει, πόσο του «κόβει», τι ιδέες έχει για τον τόπο.

Πάντως μη πιστεύετε ότι όσοι προτιμήθηκαν από τους ψηφοφόρους και εκλέχτηκαν είναι χαρούμενοι και ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα.

Διότι, πιστέψτε με, οι περισσότεροι θέλουν να εκλέγονται και χαίρονται πραγματικά όταν συμβαίνει, με την προϋπόθεση να εκλεγεί δημοτική αρχή και η δημοτική παράταξη στην οποία ανήκουν.

Άμα είναι να βγουν απλοί δημοτικοί σύμβουλοι και μάλιστα της μειοψηφίας, τότε καλύτερα να μένει το βύσσινο.

Δεν υπάρχει πιο βαρετό πράγμα, για έναν άνθρωπο με φιλοδοξίες, από το να παρακολουθεί υποχρεωτικά τα δημοτικά συμβούλια, χωρίς ο ίδιος να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το άλλο πουλάκι:

Να ένα κριτήριο.

Εμείς το είχαμε πει και την προηγούμενη φορά. Μας είχε κάνει εντύπωση η παράταξη του Χαρακίδη, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Τότε φάνηκε πως οι άνθρωποι το είχαν πάρει σοβαρά το πράγμα και οι δημοτικοί σύμβουλοι έκαναν δουλειά, ο καθένας στον τομέα του.

Αυτό φαίνεται πως το εκτίμησαν οι ψηφοφόροι.

Να δούμε τώρα πώς θα το χειριστούν και εκείνοι που η λαϊκή ετυμηγορία τους όρισε να ασκήσουν αντιπολιτευτικό έργο.

Θα δείξουν υπομονή και επιμονή, ή θα τα παρατήσουν και θα περιμένουν να περάσουν τα χρόνια (αν δεν παραιτηθούν);

Θα μπορέσουν να διαδραματίσουν σωστά το ρόλο τους που είναι η άσκηση κριτικής και η παρουσίαση εναλλακτικής προτάσεων;

Ξέρω τι σκέφτεστε. Αφού δεν γνωρίζουμε ακόμη ποιοι θα είναι οι σύμβουλοι της αντιπολίτευσης. Ο δεύτερος γύρος θα δείξει αν η παράταξη του κυρίου Χαρακίδη ή εκείνη του κυρίου Μαμσάκου θα βρεθούν στο τιμόνι του δήμου.

Σωστά. Εγώ όμως τα λέω και για τους υπόλοιπους, που δεν θα πάνε στον «τελικό», αλλά και για εκείνους που δεν θα είναι οι νικητές της επόμενης Κυριακής.

Διότι, είπαμε, ακόμη δεν ακούσαμε όλα όσα έχουν να πουν οι πολίτες, μένουμε στα μισόλογα και με βάση αυτά σχολιάζουμε.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως σ’ αυτούς που εκλέχτηκαν μεν, όμως αναθεματίζουν την ώρα και τη στιγμή που θα είναι απλοί δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης.

Αυτοί θα εύχονται η παράταξή τους να είχε υιοθετήσει πιο δημοκρατικές διαδικασίες και να εφάρμοζε την εναλλαγή των προσώπων στις εκλεγμένες θέσεις, ώστε να τους πέσει πιο ελαφρύς ο «ζυγός» της θητείας στο δημοτικό συμβούλιο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θα έπρεπε να ισχύει για όλους.

Κάθε παράταξη θα έπρεπε να δίνει περισσότερο χρόνο σε όσο το δυνατόν πιο πολλά στελέχη της, ώστε να περνούν από τις θέσεις των δημοτικών συμβούλων και άλλοι, που δεν εκλέχτηκαν.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί αλλοίωση της λαϊκής ετυμηγορίας, διότι, όπως σας είπαμε και σε ένα άλλο προεκλογικό μας σημείωμα, με τις εκλογές αυτές ψηφίζουμε πρόσωπο, ομάδα και αρχηγό.

Η ομάδα, προκειμένου να δείξει τη δυναμική της, καλό θα είναι να χρησιμοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερους «παίκτες». Έτσι και θα ισχυροποιηθεί η ίδια και θα δώσει σ’ εκείνους την ευκαιρία να αναδείξουν τις ικανότητές τους.

Διότι, είπαμε. Οι ψηφοφόροι, δυστυχώς, ψηφίζουν και με άλλα κριτήρια, κυρίως επαγγελματικά ή αναγνωρισιμότητας.

Γιατί όμως ένας καλός γιατρός ή ένας καλός δικηγόρος μπορούν να είναι καλύτεροι δημοτικοί σύμβουλοι από έναν έμπορο ή έναν αγρότη;

Ας δώσουμε την ευκαιρία και στους τέσσερις, μέσα στη διάρκεια μιας θητείας, και τότε βλέπουμε πραγματικά τι πουλιά πιάνει ο καθένας.

Μια συμβουλή, λοιπόν, μετεκλογική: Προετοιμαστείτε για τις επόμενες εκλογές από τώρα. Όχι της Κυριακής, τις επόμενες που θα γίνουν σε πέντε χρόνια.

Δεν το λέω στους επικεφαλής και στις παρατάξεις, το λέω στους ψηφοφόρους.

Κρατήστε τα προεκλογικά φυλλάδια με τις φωτογραφίες των υποψηφίων και σημειώστε δίπλα στην κάθε μία ένα βαθμό που θα του βγάλετε από την παρουσία του στην κοινωνική και την πολιτική ζωή του τόπου τα επόμενα χρόνια. Γιατί κάποιους θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας.

Έτσι μόνο θα είμαστε έτοιμοι.

Μετά τα λόγια έρχονται τα «έργα»!

140519 ΤΥΦΛΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Κι αυτή η νίκη ήταν του λαού!

Κάθε φορά που είναι να επικοινωνήσουμε μαζί σας, πρωί Δευτέρας, μετά από εκλογές, έχουμε μια δυσκολία που φαίνεται αξεπέραστη. Προέρχεται από το γεγονός ότι εσείς ξέρετε, εμείς όμως όχι. Έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να βαδίσουμε στα τυφλά.

Αυτό είναι επικίνδυνο. Όσο καλή «μύτη» και αν διαθέτει κάποιος, όσο κι αν έχει «ζυμωθεί» στα εκλογικά πράγματα, πάντοτε υπάρχει ο κίνδυνος να εκτεθεί ανεπανόρθωτα και να γίνει ρεζίλι.

Εδώ οι άλλοι με τα exit polls στα χέρια και πάλι πέφτουν έξω. Θα μου πείτε, έτσι είναι οι εκλογές. Άμα ξέραμε τι θα βγει, δεν θα πηγαίναμε να ψηφίσουμε καθόλου.

Όπως έκαναν πολλοί ψηφοφόροι! Σου λέει ο άλλος «Έλα, μωρέ, όποιον και να ψηφίσω, αυτός που είναι να βγει, θα βγει. Πού να τρέχω τώρα να στήνομαι στη ουρά…»

Συμβαίνει κι αυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ δεν ψηφίζουν αυτόν που βγαίνει, (που αυτός που ψηφίζουν ποτέ δεν βγαίνει) πάντοτε είναι με τους μικρούς, με εκείνους που κινδυνεύουν με εξαφάνιση.

Αυτοί όμως, συνήθως, πηγαίνουν να ψηφίσουν και το κάνουν συνειδητά.

Είναι κάποιοι άλλοι, δήθεν απογοητευμένοι, δήθεν υπεράνω, δήθεν, δήθεν…

Που όμως ξέρουν να εκμεταλλεύονται πολύ καλά πρόσωπα και καταστάσεις, που μπορεί να σνομπάρουν τις εκλογές και τους υποψηφίους, όχι όμως και τους εκλεγμένους, με τους οποίους έχουν άριστες σχέσεις και πάντοτε καταφέρνουν να κάνουν τις δουλειές τους, όποιοι κι αν εκλεγούν.

Αυτοί είναι μια πληγή του τόπου. Δυστυχώς, οι εκλεγμένοι αργούν πολύ να τους πάρουν είδηση, νομίζουν ότι τους έχουν ανάγκη, υποκύπτουν στις πιέσεις και τους εκβιασμούς τους και τους κάνουν όλα τα χατίρια, γιατί πιστεύουν πως, χωρίς τη «στήριξή» τους δεν βγαίνουν.

Ξέρετε πόσοι τέτοιοι θα εμφανιστούν από σήμερα κιόλας το πρωί στα εκλογικά κέντρα των παρατάξεων που πάνε για δεύτερο γύρο; Οι περισσότεροι βέβαια σε εκείνους που προηγούνται, κάποιο όμως και στους δεύτερους – μη ξεχνάτε τι έγινε στις προηγούμενες εκλογές.

Το άλλο πουλάκι:

Η άλλη πληγή…

Είναι οι ψηφοφόροι που ξεκινούν από την άλλη άκρη της χώρας, για να πάνε στο χωριό τους και να εκλέξουν Δήμαρχο. Δεν ξέρω πώς μπορεί να γίνει αυτό, όμως το κράτος θα έπρεπε να λάβει κάποια μέτρα και να υποχρεώνει τον καθένα να ψηφίζει εκεί όπου μένει και εργάζεται, ας πούμε στη ΔΟΥ που ανήκει.

Έτσι είναι, ρε φίλε.

Έχεις να πατήσεις στο χωριό πάνω από τρία χρόνια, από τις προηγούμενες εκλογές και θα μας πεις τώρα, με την ψήφο σου, ποιος θα μας διοικήσει για το επόμενο διάστημα;

Να φύγεις, να πας εκεί που μένεις να βγάλεις Δήμαρχο στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, όπου θέλεις, όχι όμως εδώ που δεν σε συνδέει τίποτα με τον τόπο. Άσε μας εμάς να κάνουμε τις επιλογές μας. Άσε μας να είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτές και να υποστούμε τις συνέπειες, τα καλά και τα κακά.

«Ξέρετε, δεν πήρα τα εκλογικά μου δικαιώματα, γιατί έχω κάτι κτήματα στο χωριό…»

Κακώς! Κακώς όχι μόνο που δεν τα πήρες, αλλά που έχεις και κτήματα. Ας μην το προχωρήσουμε όμως άλλο, γιατί είμαστε συναισθηματικά φορτισμένοι και μπορεί να πούμε πράγματα για τα οποία θα μετανιώσουμε.

Πάντως δεν μπορεί οι λεγόμενοι ετεροδημότες να είναι περισσότεροι από τους μόνιμους κατοίκους.

Και πολλοί μεν πράττουν σωστά. Έρχονται, ρωτούν τους συγγενείς τους «ποιον ψηφίζουμε, ρε παιδιά;» και ρίχνουν ό,τι τους πουν εκείνοι.

Κάποιοι άλλοι όμως, όχι μόνο δεν ακούν τους ντόπιους, αλλά θέλουν να γίνει και το δικό τους. Να τους επηρεάσουν για να ψηφίσουν ό,τι γουστάρουν αυτοί, καθότι άνθρωποι της πρωτεύουσας ή της μεγάλης πόλης και ξέρουν καλύτερα από τους «χωριάτες».

Και συνήθως, μη γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα, κουβαλούν απλώς την κομματική τους προτίμηση. Και έτσι μόνο κακό κάνουν στον τόπο, όπου τα προβλήματα είναι πιο περίπλοκα και απαιτούν πιο σύνθετες λύσεις.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τώρα ό,τι έγινε, έγινε.

Η πρώτη Κυριακή είναι συνήθως «δοκιμαστική».

Το θέμα είναι ότι την επόμενη έχουμε μπροστά μας διπλές εκλογές. Και έτσι όπως έχουν θέσει τα διλήμματα τα πολιτικά κόμματα, μάλλον θα έχουμε και εκπλήξεις.

Διότι η τρίτη πληγή των εκλογών είναι η συνήθεια των ψηφοφόρων να μην ψηφίζουν ανθρώπους, προτάσεις, προγράμματα και πολιτικές λύσεις, αλλά να… στέλνουν μηνύματα.

Συνήθως προς όλες τις κατευθύνσεις, προς κάθε αποδέκτη.

Βεβαίως, ο κάθε ψηφοφόρος έχει κάποιον συγκεκριμένο αποδέκτη στο νου του, που όμως, όλοι μαζί το μπερδεύουν το πράγμα.

Είναι βλέπεις και οι αποδέκτες που θέλουν σώνει και καλά να λαβαίνουν μηνύματα, ακόμη κι αν δεν απευθύνονται σε αυτούς.

Έτσι, αντί για εκλογές, όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, εμείς έχουμε μια ομαδική αποστολή SMS που κάθε άλλο παρά σε λύση μπορεί να οδηγήσει.

Θα μου πείτε τι χρειάζονται οι εκλογές; Αφού έχουμε τις δημοσκοπήσεις να μας λένε τι θα γίνει. Εμείς ας συνεχίσουμε να στέλνουμε τα μηνύματά μας κι έχει ο Θεός.

Τόσα χρόνια έτσι πορευτήκαμε. Τώρα θα αλλάξουμε;

Πληγωμένες εκλογές.

140516 ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Με το χέρι στην καρδιά…

Είναι ο ένας από τους τρεις τρόπους με τους οποίους, κατά παράδοση, ψηφίζει ο Έλληνας.

Πριν σας πω όμως γι’ αυτόν, ας δούμε τους άλλους δύο, τώρα που είμαστε μια ανάσα πριν από τις εκλογές της Κυριακής.

Πρώτα είναι το «δαγκωτό».

Όλοι έχουμε ακούσει (ή και έχουμε πει) τη φράση «θα το ρίξω δαγκωτό στον…» Πολλοί δεν γνωρίζουν όμως τι ακριβώς σημαίνει ή από πού προήλθε και καλό θα ήταν να το θυμηθούμε.

Στα παλιά, αθώα, χρόνια, πριν από το 1920, η κάλπη δεν ήταν όπως οι σημερινές, ούτε οι ψηφοφόροι έριχναν μέσα χάρτινα ψηφοδέλτια. Άλλωστε, στη μεγάλη πλειονότητά τους δεν γνώριζαν να διαβάζουν και να γράφουν. Υπήρχε μία κάλπη για κάθε υποψήφιο. Η κάλπη αυτή ήταν ένα τενεκεδένιο κουτί, χωρισμένο στη μέση και στη μια πλευρά αναγράφονταν η λέξη ΝΑΙ ενώ στην άλλη το ΟΧΙ.

Σημειώστε ότι η πλευρά του ΝΑΙ ήταν βαμμένη άσπρη, ενώ εκείνη του ΟΧΙ ήταν μαύρη.

Ο εκλογέας έβαζε το χέρι του σε ένα σωλήνα, ο οποίος εσωτερικά ήταν πιο φαρδύς κι έτσι, μπορούσε, χωρίς να τον βλέπουν, να ρίξει το μολυβένιο σφαιρίδιο που κρατούσε είτε στην πλευρά του ΝΑΙ, είτε να «μαυρίσει» τον υποψήφιο, ρίχνοντάς το στο ΟΧΙ.

Κάποιοι, προκειμένου να αποδείξουν στην καταμέτρηση ότι όντως ψήφισαν τον υποψήφιο, δάγκωναν το μολυβένιο σφαιρίδιο και το έριχναν μέσα, στην πλευρά του ΝΑΙ.

Έτσι κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την ψήφο τους κι έτσι κάπως καθιερώθηκε η αποφασιστική ή φανατική (με φανατισμό) ψήφος του «δαγκωτού».

Το λέμε και σήμερα, αλλά θα ήθελα να σημειώσω ότι πολλοί από εκείνους που ψηφίζουν «δαγκωτό» καταλήγουν… «κοψοχέρηδες». Αυτό δεν είναι τρόπος ψηφοφορίας, δεν το αναφέρουμε ξεχωριστά, προέρχεται όμως από τη φράση «άμα τον ξαναψηφίσω, να μου κοπεί το χέρι», που δηλώνουν πολλοί ψηφοφόροι, απογοητευμένοι από τον εκλεκτό τους.

Δεν είναι τυχαίο.

Το «δαγκωτό» σημαίνει πιθανότατα ότι τρέφεις υπέρμετρες προσδοκίες ή ότι περιμένεις κάποια ανταλλάγματα.

Και στις δύο περιπτώσεις είναι πιο εύκολο να απογοητευτείς και να… αγανακτήσεις.

Αν με εννοείτε.

Το άλλο πουλάκι:

Με χειροφίλημα!

Αυτή είναι κάπως πιο σπάνια μέθοδος ψηφοφορίας, εξακολουθεί όμως να υπάρχει σε διάφορες παραλλαγές ή να αναφέρεται ως ένδειξη μεγάλης εμπιστοσύνης ή έντονου σεβασμού προς κάποιον που παίζει την πολιτική στα δάχτυλα.

Τι ακριβώς σημαίνει;

Σημαίνει ότι πηγαίνεις στον δικό σου άνθρωπο, του φιλάς το χέρι, παίρνεις το ψηφοδέλτιο σταυρωμένο και διπλωμένο, και πηγαίνεις να το ρίξεις στην κάλπη, χωρίς καν να το κοιτάξεις.

Είπαμε για ποιο λόγο γίνεται αυτό. Κυρίως από μεγάλη υποχρέωση προς τον «καθοδηγητή», τον οποίο δεν χρειάζεται καν να τον ρωτήσεις ποιος και γιατί.

Αυτός ξέρει, δεν χρειάζεται να ξέρεις κι εσύ.

Η συνήθεια σώζεται στις μέρες μας με πιο… δημοκρατικές μορφές. Γνωρίζω ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να ψηφίσουν όποιον τους υποδείξει ο πατέρας τους, το αφεντικό τους, η σύζυγός τους, ο πνευματικός τους, ο φίλος τους, ο κομματάρχης τους, κάποιος τελοσπάντων στον οποίο έχουν τυφλή εμπιστοσύνη.

Ξέρω κι άλλους που θα μαζευτούν, θα βάλουν κάτω τις μπύρες και θα πάρουν μια κοινή θέση –δεν λέω «γραμμή» έχει άλλη έννοια- η οποία όμως, πολύ συχνά, είναι η άποψη του πιο σεβαστού προσώπου της παρέας.

Αφήνω επίτηδες εκτός συζήτησης την «κομματική γραμμή», γιατί δεν την βλέπουμε τόσο σε τέτοιου είδους εκλογές, όσο σε συνδικαλιστικές ή άλλες, όπου τα ψηφοδέλτια είναι πιο… μπερδεμένα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Με το χέρι στην καρδιά, λοιπόν.

Αυτή είναι η τρίτη περίπτωση για την οποία θα μιλήσουμε και είναι -πράγμα παράδοξο- πολύ σπάνια.

Ψηφίζεις με το χέρι στην καρδιά, δηλαδή χωρίς να επηρεάζεσαι από άλλους παράγοντες, πέρα από το συμφέρον του τόπου.

Δεν το ισχυρίζομαι εγώ, το δείχνουν οι ερευνητές ότι συνήθως ψηφίζουμε έχοντας άλλα πράγματα στο νου μας.

Πώς θα τιμωρήσουμε κάποιον, πώς θα δείξουμε την αντίθεσή μας σε ένα κόμμα ή μια κυβέρνηση, πώς θα κρατήσουμε κάποιες ισορροπίες, πώς θα ξεπληρώσουμε κάποιες υποχρεώσεις, πώς θα υποχρεώσουμε κάποιον υποψήφιο...

Κάπως έτσι φτάνουμε στο σημείο να το μετανιώνουμε την ίδια κιόλας στιγμή, μόλις βγαίνουμε από το παραβάν, πριν καν μάθουμε τα αποτελέσματα.

Ο μόνος τρόπος για να γλιτώσουμε από αυτό, αλλά και να φανούμε χρήσιμοι στον τόπο, είναι το να ψηφίσουμε «με το χέρι στην καρδιά».

Ειδικά στις δημοτικές εκλογές αφού, με μόνη την ψήφο μας, επιλέγουμε κάποιον δημοτικό σύμβουλο, με παράταξη κι έναν επικεφαλής.

Ας σκεφτούμε, λοιπόν, ποιος άνθρωπος ποιος υποψήφιος σύμβουλος θα πράξει το καλύτερο δυνατό για τον τόπο μας.

Ποια ομάδα, ποια δημοτική παράταξη μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα, πιο συντονισμένα, να έχει καλύτερες αλληλοκαλύψεις, να φέρει καλύτερα αποτελέσματα.

Τέλος ας σκεφτούμε ποιον θα θέλαμε για Δήμαρχο, όχι μόνο συντονιστή όλης αυτής της προσπάθειας, όχι μόνο τον άνθρωπο που θα παρακινεί και θα εμπνέει τους υπόλοιπους, αλλά και εκείνον που θα εκπροσωπεί με τον καλύτερο τρόπο προς τα έξω όλο το Δήμο μας, όλους εμάς.

Ας σκεφτούμε όλα αυτά, ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά κι ας ψηφίσουμε.

Καλό βόλι!

Με νου και γνώση!

140515 ΣΥΓΓΕΝΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Το σόι μου…

«Δεν μπορώ να ψηφίσω αυτούς που θέλω», μου εξομολογούνταν με παράπονο ένας φίλος. «Όποιο ψηφοδέλτιο και να διαλέξω, υπάρχουν μέσα συγγενείς μου».

Και συνέχισε να μου μιλά για τις πιέσεις που δέχεται από ξαδέλφια, κουμπάρους κ.λπ. που είναι υποψήφιοι, όμως δεν θέλει να τους ψηφίσει, γιατί θεωρεί ότι δεν είναι κατάλληλοι για τη θέση ή άξιοι να διαχειριστούν τα κοινά.

Είναι μεγάλο το πρόβλημα, φίλοι μου. Και γίνεται ακόμη μεγαλύτερο στα χωριά, όπου το σόι υπάρχει ακόμη ως ισχυρός κοινωνικός δεσμός. Δεν είναι εύκολο να χαλάσεις τη σχέση σου και η ψήφος στον συγγενή θεωρείται υποχρεωτική.

Εδώ άνθρωποι παύουν να μιλιούνται επειδή τους έβαλαν να καθίσουν σε λάθος θέση στο γάμο του δεύτερου ξαδέλφου, όχι να μην τους ψηφίσεις στις εκλογές.

Και μη βιαστείτε να πείτε «σκασίλα μου κι αν δεν μου ξαναμιλήσουν», γιατί δεν είναι τόσο απλό το πράγμα.

Είπαμε, οι δεσμοί αίματος είναι πολύ ισχυροί στα μικρά μέρη. Ισχύει βέβαια πάντοτε πως «τους συγγενείς δεν τους επιλέγουμε», ωστόσο φαίνεται πως δεν μπορούμε να κάνουμε και χωρίς αυτούς.

Φαίνεται, δεν σημαίνει πως έτσι είναι, ποιος είπε όμως ότι το φαίνεσθαι δεν είναι εξίσου ισχυρό με το είναι;

Μπορείς να μην ψηφίσεις τον συγγενή σου, χωρίς αυτός να το μάθει; Λίγο δύσκολο και θα σας εξηγήσω αμέσως το γιατί.

Ήταν σε κάποιο χωριό της Δράμας ένας υποψήφιος δήμαρχος, τον οποίο ο κύριος Κώστας δεν θα ψήφιζε με τίποτε, επειδή ανήκαν σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.

Ήταν, βλέπετε, τα ένδοξα χρόνια που τα ψηφοδέλτια ήταν καθαρά πολιτικές, δηλαδή κομματικές επιλογές, όχι όπως τώρα που κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, που το ονομάσαμε «υπερκομματισμό».

Όπως λέει όμως σοφά ο λαός μας «θέλει η πουτ…να να κρυφτεί, η χαρά δεν την αφήνει».

Ο κύριος Κώστας της ιστορίας μας, λοιπόν, είπε ορθά κοφτά στον υποψήφιο δήμαρχο ότι δεν πρόκειται να τον ψηφίσει.

«Θα με ψηφίσεις», το απάντησε εκείνος χαμογελώντας πονηρά. «Βάζεις κι ένα στοίχημα;»

Το άλλο πουλάκι:

Τον ψήφισε και είπε κι ένα τραγούδι!

Διότι, μετά από λίγες μέρες που ανακοινώθηκαν οι συνδυασμοί, ένας πρώτος ξάδελφος του κυρίου Κώστα, με τον οποίο μάλιστα ήταν στενότατα συνδεδεμένοι, φιγουράριζε ανάμεσα στους υποψηφίους του πονηρού δημάρχου, που βρήκε έτσι τον τρόπο να πάρει όχι μόνο την ψήφο του πολιτικού του αντιπάλου, αλλά και ολόκληρης της οικογένειάς του.

Ξέρω και μια άλλη ενδιαφέρουσα ιστορία.

Ένας φίλος, πριν από χρόνια, κατέβηκε υποψήφιος με έναν συνδυασμό, δεν ήταν όμως από εκείνους που πίεζαν τους συγγενείς επικαλούμενος τον «ιερό δεσμό αίματος» μαζί τους.

Στο χωριό της μητέρας του, όπου υπήρχαν πολλά ξαδέλφια, κουμπάροι κ.λπ., δεν πήρε ούτε μία ψήφο. Μηδέν!

Αυτό, όπως μου δήλωνε αργότερα, τον χαροποίησε ιδιαίτερα. Και μου εξήγησε τους λόγους.

«Πρώτα, πρώτα, όταν δεν πάρεις ούτε μία ψήφο, είσαι σίγουρος ότι δεν σε ψήφισε κανείς συγγενείς κι έτσι δεν μπορούν να σε δουλεύουν. Διότι, με δύο τρεις σταυρούς, ο καθένας θα μπορεί να ισχυρίζεται πως αυτός είναι που σου έκανε την τιμή.

Έπειτα, είναι αλήθεια ότι εγώ ούτε είχα ούτε επιδίωξα ποτέ ιδιαίτερα στενές σχέσεις με το σόι της μητέρας μου. Ε, τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκόψω να έχω και το πάνω χέρι, διότι, υποτίθεται, είμαι δικαιολογημένα δυσαρεστημένος, αφού ούτε ένας με ψήφισε.

Για να σοβαρευτούμε όμως, πολύ καλά έκαναν οι άνθρωποι, διότι κι εγώ το ίδιο θα έκανα. Και ο αδελφός μου να κατέβαινε στις εκλογές δεν θα τον ψήφιζα, αν ήταν υποψήφιος με κάποια παράταξη που δεν είναι στις επιλογές μου».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι έτσι ακριβώς.

Διότι και ο ίδιος δεν ήταν δα υποψήφιος με κάποιο ακραίο σχήμα. Μπορούσαν κάλλιστα να τον ψηφίσουν, όμως δεν το έκαναν και κανείς δεν μπορεί να τους πει τίποτε.

Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, φίλοι μου. Άλλο η συγγένεια, άλλο η φιλία, άλλο η γνωριμία κι άλλο η ικανότητα να διαχειριστείς τις τύχες του κόσμου.

Διότι, όπως θα έλεγε κι ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, συγγενής είναι κι ο άλλος και καλός άνθρωπος μπορεί να είναι, δεν θα τον εμπιστευόσουν όμως να σε χειρουργήσει, αν δεν ήταν χειρουργός και μάλιστα καλός.

Γι’ αυτό κι εμείς ας μην πτοούμαστε από συγγένειες και φιλίες, αλλά ας έχουμε άλλα κριτήρια. Την ικανότητα, την εμπειρία, τις γνώσεις, το μεράκι, τη διάθεση…

Να τα έχουμε όμως, έτσι. Και να τα αξιοποιούμε.

Διότι αν δεν ψηφίσουμε τον συγγενή μας, αλλά ψηφίσουμε τον γείτονα ή τον συνάδελφο, μόνο και μόνο επειδή είναι τέτοιοι, τότε ο άνθρωπος θα έχει κάθε δίκιο να παρεξηγηθεί.

Σε κάθε περίπτωση προσέξτε τι θα τάξετε και τι θα κάνετε, γιατί η κάλπη είναι ύπουλο πράγμα.

«Μπράβο, ρε, ξαδέλφη μόνο εσύ με υποστήριξες», έλεγε κάποιος υποψήφιος που πήρε όλη κι όλη μόνο μία ψήφο στο συγκεκριμένο εκλογικό τμήμα.

Όμως η ξαδέλφη του έλεγε άλλα: «Ήθελα να ξέρω ποιος τον ψήφισε, αφού είχαμε συμφωνήσει να στηρίξουμε τον…»

Όμως ΚΑΙ αυτή δεν είναι η γοητεία των τοπικών εκλογών;

«Το αίμα νερό δεν γίνεται»!

140514 ΠΑΡΑΘΑΛΑΣΣΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Κάτω στον… αιγιαλό!

Αναπτύξτε, αναπτύξτε, να δούμε τι θα μείνει στο τέλος για ανάπτυξη.

Ξαφνικά, και ενώ η προεκλογική περίοδος κορυφώνεται, η κυβέρνηση αποφάσισε να «αναπτύξει» τους αιγιαλούς της χώρας.

Βεβαίως, όπως είναι το σύνηθες σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν έχει σημασία η πρόθεση, ο στόχος, αλλά το όνομα που δίνεις σ’ αυτά.

Έτσι το υπουργείο έδωσε τον τίτλο «οριοθέτηση, διαχείριση και προστασία αιγιαλού και παραλίας», με τον οποίον, αν τολμήσεις να διαφωνήσεις, γίνεσαι αμέσως εχθρός της οριοθέτησης, της διαχείρισης, αλλά κυρίως της προστασίας.

Ποιος δεν θέλει να προστατευθεί ο αιγιαλός και οι παραλίες της χώρας μας. Άλλωστε, μαζί με τα «αρχαία», τα οποία προστατεύονται εξίσου αποτελεσματικά, είναι τα μόνα πράγματα που έχουμε να δείξουμε στους τουρίστες, από τους οποίους περιμένουμε τόσα πολλά.

Ας δούμε όμως πόσο αποτελεσματική μπορεί να γίνει αυτή η «προστασία» που επιδιώκεται με το νομοσχέδιο.

Οι φιλοπεριβαλλοντικές οργανώσεις που έκαναν τον κόπο να το διαβάσουν, μιλούν για νομοσχέδιο καταστροφής.

Ακόμη κι αν λάβει κανείς υπόψη του τις συνήθεις υπερβολές κάποιων τέτοιων οργανώσεων, φαίνεται πως τα πράγματα δεν είναι αισιόδοξα για τις παραλίες μας!

Στο νομοσχέδιο καταργούνται κάποια προστατευτικά μέτρα που υπήρχαν μέχρι σήμερα, με το σκεπτικό –τι άλλο;- ότι εμποδίζουν την αξιοποίηση και λειτουργούν ανασταλτικά για τους επενδυτές, τους οποίους θέλουμε τουλάχιστον όσο και τους τουρίστες.

Διαβάζω:

«Αίρονται οι ελάχιστοι περιορισμοί που είχαν απομείνει, όπως το μέγιστο μήκος των 500μ. που μπορούσαν να καταλαμβάνουν οι επιχειρήσεις, η υποχρεωτική ζώνη 100μ. ελεύθερης πρόσβασης, η ελεύθερη ζώνη 10μ. μπροστά από τη θάλασσα, ώστε να διευκολύνονται οι κολυμβητές. Επίσης καταργούνται οι διατάξεις για την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στις παραλίες μας».

Το άλλο πουλάκι:

Ποιοι διαφωνούν με το νομοσχέδιο;

Κάνοντας μια συζήτηση με φίλους, διαπίστωσα ότι επικράτησε και πάλι η κυρίαρχη λογική πως η κυβέρνηση ικανοποιεί αιτήματα των «μεγάλων συμφερόντων».

Ξεχνούν ότι όσο εύκολο και βολικό είναι να τα βάλει κανείς με τα μεγάλα συμφέροντα», γενικώς και αορίστως, τόσο δύσκολο είναι να δει το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση.

Πρώτα πρώτα ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Καμιά κυβέρνηση δεν έχει εκλεγεί ποτέ χάρη στις ψήφους των -δέκα; πενήντα; εκατό;- μεγάλων επιχειρήσεων που θα εκμεταλλευτούν τον νόμο για να κτίσουν ξενοδοχειακές μονάδες δίπλα στη θάλασσα και να κλείσουν τον αιγιαλό με τις εγκαταστάσεις τους.

Απεναντίας, πολλές κυβερνήσεις έχουν εκλεγεί με τις ψήφους των πολλών χιλιάδων πολιτών που έχουν κτίσει αυθαίρετα δίπλα ακριβώς το κύμα και τώρα προσπαθούν να τα νομιμοποιήσουν, αφού το νομοσχέδιο και η κυβέρνηση κλείνουν το μάτι προεκλογικά, κυρίως σ’ αυτούς.

Τα «μεγάλα συμφέροντα» είναι μεγάλα, όμως είναι, πολύ λίγα.

Αντιθέτως, τα μικρά συμφέροντα, εμείς όλοι δηλαδή, είμαστε που εκλέγουμε κυβερνήσεις.

Για να καταλάβουμε λοιπόν το σκάνδαλο με το νομοσχέδιο (χρειάζεται να πούμε ακόμη πιο ξεκάθαρα ότι διαφωνούμε μαζί του;) θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στη σημερινή κατάσταση.

Όπου υπάρχουν εγκαταστημένα «μεγάλα συμφέροντα», είναι αδύνατον στον οποιοδήποτε πολίτη να πλησιάσει στη θάλασσα, εκτός αν πληρώσει το αντίστοιχο αντίτιμο. Επιπλέον, τα «μεγάλα αυτά συμφέροντα», χτίζουν, μπαζώνουν και κάνουν ότι, γουστάρουν εντός της… ζώνης επικρατείας τους, χωρίς να ρωτούν κανέναν και χωρίς να περιμένουν κανένα νομοσχέδιο να τους δώσει άδεια.

Τι γίνεται όμως στις χιλιάδες παραλίες, όπου το μικρό συμφέρον του κάθε «ομπρελά», που πήρε άδεια από το δήμαρχο ή τον κοινοτάρχη του τόπου (όπως την πήρε), τον καθιστά απόλυτο κυρίαρχο;

Πού έχετε δει εσείς ομπρέλες να ξεκινούν δέκα μέτρα μακριά από το κύμα; Πού έχετε δει ελεύθερη παραλία για όσους δεν επιθυμούν να πληρώσουν; Πού έχετε δει ελεύθερη πρόσβαση στις περιφραγμένες ακτές;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η αλήθεια είναι σκληρή.

Θυμάμαι τη φασαρία που έκανε κάποιος φίλος, όταν απαιτούσε να μπει στον «Μπάτη», χωρίς να πληρώσει, με το αιτιολογικό ότι δεν θα κάνει χρήση των εγκαταστάσεων και ότι, σύμφωνα με τον νόμο, έχει δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης στην παραλία.

Εν πάση περιπτώσει όμως, ας αναλογιστούμε αν είναι προτιμότερος ο «Μπάτης» και ο κάθε Μπάτης, από την πλήρη ασυδοσία που υπάρχει σε παραλίες υποτίθεται ελεύθερες, όπως οι «αμμόλοφοι»;

Ποιος νόμος θα μας προστατέψει από όλους αυτούς;

Αν κάνετε μια βόλτα, (δεν χρειάζεται να πάτε, μπορείτε και από το σπίτι σας από τον υπολογιστή) από τον Σταυρό και την Ασπροβάλτα, μέχρι την Ηρακλείτσα και το Παλιό, θα δείτε χιλιάδες περιπτώσεις καταπάτησης του ισχύοντος νόμου που προστατεύει (υποτίθεται) τον αιγιαλό και τις παραλίες.

Τι γίνεται με όλους αυτούς; Με όλους εμάς;

Θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε υποκριτικά κατά των «μεγάλων συμφερόντων». Θα εκμεταλλευτούμε τον νέο νόμο, ώστε να γίνουμε επιτέλους, νόμιμοι;

Ή μήπως θα ζητήσουμε έναν άλλο, πιο αυστηρό, που να ισχύει για όλους, με ό,τι συνεπάγεται και για τις δικές μας αυθαιρεσίες;

Η απάντηση μετά τις εκλογές! Ψηφίστε τώρα έχοντας κατά νου το νομοσχέδιο της κυβέρνησης και μετά βλέπουμε.

Μπορούμε όμως να κάνουμε και το άλλο. Υποσχέσεις αυτοί; Υποσχέσεις κι εμείς!

Αυτά τα συμφέροντα,
τα μικρά, τα μεγάλα!