151016 ΑΠΟΔΕΙΤΚΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πληρωμές με κάρτες…

Απλό; Απλούστατο, που θα έλεγε και η Βουγιουκλάκη Σοφερίνα. Απορώ πώς δεν το είχαμε σκεφτεί τόσο καιρό τώρα. Θα πληρώνουμε με κάρτες και… τέρμα η φοροδιαφυγή.

Να, κάτι τέτοια περίμενα εγώ προσωπικά από μια αριστερή κυβέρνηση. Τώρα, αν αυτά δεν είναι… αριστεριές, αλλά εκσυγχρονιστικές ενέργειες που τις συναντάς σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου.

Πάντως το μέτρο είναι πολύ θετικό, μη φαντάζεστε όμως ότι θα έχει τα αποτελέσματα που… φαντάζεστε. Ελάτε να το δούμε με ψυχραιμία και να σκεφτούμε με ποιους τρόπους μπορεί να γίνει πιο αποδοτικό. Μη ρωτήσετε τι μας νοιάζει εμάς! Ξέρετε, υπάρχει ένας απλός κανόνας τον οποίο, ως χώρα αλλά και ο καθένας ξεχωριστά, τον είχαμε ξεχάσει.

Μας λέει το αυτονόητο, ότι «τζάμπα φαΐ δεν υπάρχει»! Όταν κάποιοι δεν πληρώνουν τον λογαριασμό που τους αντιστοιχεί, αυτός πληρώνεται από κάποιους άλλους. Στα «καλά χρόνια» (της αστακομακαρονάδας) είχαμε βρει τον τρόπο να πληρώνουμε με δανεικά, όμως, όπως το έχετε αντιληφθεί όλοι (ακόμα και όσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ) ο λογαριασμός ήρθε, έστω με καθυστέρηση.

Πληρωμές με κάρτες, λοιπόν. Ήδη, όπως θα έχετε μάθει, αντέδρασε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών με το επιχείρημα (!) πως οι γιατροί, που είναι εξαθλιωμένοι, δεν μπορούν να αντέξουν το μέτρο.

Θαυμάζω το επιχείρημα, όχι γιατί δεν υπάρχουν και γιατροί που τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, αλλά γιατί, αν το ξαναδείτε προσεκτικά, είναι ευθεία παραδοχή τού γεγονότος ότι τώρα τα καταφέρνουν μόνο και μόνο επειδή δεν κόβουν αποδείξεις!

Μετά από αυτό ακολούθησε και δεύτερο επιχείρημα, ότι με τη σύνδεση της κάρτας με την εφορία καταργείται το ιατρικό απόρρητο. Φαίνεται ότι γι’ αυτό καταργήθηκε στην ουσία και το βιβλιάριο που είχαμε πριν, για να μην μένουν στοιχεία των επισκέψεων και των θεραπειών μας. Κάνεις την επίσκεψη στον γιατρό, πληρώνεις (χωρίς απόδειξη), φεύγεις και δεν το μαθαίνει ούτε… ο εφοριακός!

Υπάρχει και ένα τρίτο επιχείρημα, γνωστό και ταιριαστό σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού, που λέει ότι οι παππούδες και  οι γιαγιάδες δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν τις κάρτες πληρωμών, γι’ αυτό να μην εφαρμοστεί το μέτρο.

Το άλλο πουλάκι:

Έχει απαντηθεί κι αυτό.

Διότι, αν ήταν να σκεφτόμαστε τη δυσκολία των μεγαλύτερων να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία, τώρα δεν θα είχαμε πολλά από αυτά που κάνουν τη ζωή μας εύκολη. Προχωράει ο κόσμος (Χαρίλαε) και να είστε σίγουροι ότι οι μεγαλύτεροι ακολουθούν μια χαρά.

Μόνο ένα «σοβαρό» επιχείρημα άκουσα κατά του μέτρου. Θα είναι, λέει, υποχρεωτικό και, ως τέτοιο, απορρίπτεται από χέρι.

Θα ήθελα να τον γνωρίσω προσωπικά αυτόν που δείχνει τέτοια ευαισθησία στην… υποχρεωτικότητα, και να δω πώς αντιδρά τώρα που πληρώνει… υποχρεωτικά με μετρητά και μάλιστα σε φακελάκι. Το χωρίς απόδειξη δεν το συζητάω!

Είπαμε όμως ότι θα δούμε τις πραγματικές δυσκολίες εφαρμογής του μέτρου, καθώς και πώς μπορεί να αξιοποιηθεί καλύτερα. Γι’ αυτό ας αφήσουμε τους γιατρούς και ας το δούμε γενικότερα. Θα πληρώνουμε υποχρεωτικά με κάρτα. Ωραία. Έρχεται  όμως ο άλλος και σου λέει: «Με κάρτα 50 ευρώ, με μετρητά 30».

Τι κάνεις; Μάλιστα, επειδή κάποιοι είναι αδύνατον να φαίνεται ότι δεν πληρώθηκαν καθόλου, συνεργεία αυτοκινήτων, συντηρητές, γιατροί όταν συνταγογραφούν ή παραπέμπουν σε εξετάσεις, δικηγόροι κ.λπ., θα σου παίρνουν ένα ποσό με την κάρτα και ένα υπόλοιπο (να είστε σίγουροι ότι θα είναι το μεγαλύτερο) με μετρητά.

Τι κερδίσαμε, λοιπόν;

Διότι και το επιχείρημα «ξέρετε, δεν κουβαλάω μετρητά μαζί μου» είναι χρήσιμο μόνο για την περίπτωση που θέλεις να πληρώσεις ολόκληρο το ποσό και να υποχρεώσεις τον επαγγελματία να το δηλώσει στην εφορία ακέραιο.

Αν όμως είσαι τέτοιος τύπος -πόσους γνωρίζετε;- τότε τίποτα δεν σε εμποδίζει και σήμερα να ζητάς πάντοτε απόδειξη.

Εκείνο, λοιπόν, που θα παίξει καθοριστικό ρόλο είναι το κίνητρο που θα έχει ο πελάτης,  ώστε να απαιτεί η πληρωμή να γίνεται με κάρτα, με αποτέλεσμα το κράτος να έχει πραγματική εικόνα της οικονομικής κατάστασης του καθενός.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ε, κάτι δίνει ο νέος νόμος!

Πρώτα πρώτα λέει πως το αφορολόγητο για κάθε έναν θα χτίζεται μόνο με πληρωμές που έγιναν μέσω καρτών. Τέρμα δηλαδή οι αποδείξεις που μαζεύαμε τόσα χρόνια. Ωστόσο, ισχύει πάλι αυτό που γίνεται και σήμερα. Από τη στιγμή που πιάνεις το όριο, μπορείς να (μην) πληρώνεις με μετρητά και να έχεις την… έκπτωση του επαγγελματία.

Γι’ αυτό υπάρχει και η… κλήρωση δώρων. Μέτρο που πιστεύω ότι θα πιάσει, διότι δώσε στον Έλληνα τζόγο και πάρε του την ψυχή. Όταν στην κάρτα μαζεύεται ένα ποσό… αποδείξεων, τότε θα πιστώνεται σ’ αυτήν ένας λαχνός, ο οποίος, μετά από σχετική κλήρωση, θα κερδίζει κάποιο ακίνητο από αυτά που διαθέτει το δημόσιο.

Επίσης, οι τράπεζες θα μπορούν και αυτές, σε συνεννόηση με το κράτος, να δίνουν δώρα πέραν αυτών που δίνουν σήμερα. Έτσι ο πελάτης θα έχει περισσότερα κίνητρα να χρησιμοποιεί την κάρτα πληρωμών, ώστε να έχει και η εφορία μια πιο αληθινή εικόνα του φορολογητέου υλικού.

Είπαμε, αρκεί τα κίνητρα να είναι μεγαλύτερα από το άμεσο κέρδος που προκύπτει από τη διαφορά τού τόοοσο (με κάρτα) από το τόσο (με μετρητά).

 

Κάρτα μία!

151015 ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κράτος δικαίου ή κράτος φιλανθρωπίας;

Το ερώτημα δεν είναι τυχαίο και μου θυμίζει το κόλπο που κάναμε όταν ήμασταν μικροί και επρόκειτο να μοιράσουμε κάτι. Ρωτούσαμε τότε τους άλλους: «Να μοιράσω σαν θεός ή σαν άνθρωπος;» Εκείνοι, έχοντας τη γνώση από τα θρησκευτικά πως ο Θεός είναι δίκαιος, έπεφταν στην παγίδα και απαντούσαν «σαν θεός»!

Τότε κι εμείς κάναμε άλλα κομμάτια μικρά και άλλα μεγαλύτερα, κρατώντας φυσικά για τον εαυτό μας το πιο μεγάλο. Στις ενστάσεις που προβάλλονταν απαντούσαμε «μα, ο Θεός δίνει αλλού πολύ κι αλλού λίγο»!

Τι είδους, λοιπόν, θέλουμε να είναι το κράτος μας;

Οι απόψεις διίστανται, με επικρατέστερη μάλλον εκείνη που θέλει ένα «κράτος δικαίου» περισσότερο από ένα φιλάνθρωπο κράτος. Οι υπερασπιστές της έχουν το επιχείρημα πως η φιλανθρωπία είναι (θα έπρεπε να είναι) έργο διάφορων μη κυβερνητικών οργανώσεων και όχι του κράτους. Αυτό θα πρέπει να διέπεται από τις αρχές τις ισονομίας και της ισοπολιτείας, δηλαδή της δικαιοσύνης απέναντι σε όλους τους πολίτες του.

Ακόμη κι αν συμφωνήσουμε μέχρι εδώ, υπάρχουν πολλά ερωτήματα ακόμη που πρέπει να απαντήσουμε. Πριν περάσουμε όμως σ’ αυτά, ας δούμε την αφορμή με την οποία ξεκινήσαμε αυτή την κουβέντα:

Με ποιο σκεπτικό πρέπει να γίνονται οι περικοπές στις συντάξεις;

Σας αιφνιδίασα; Δεν το έχετε σκεφτεί ποτέ μόνοι σας;

Το ξέρω, σπάνια μπαίνουμε στον κόπο να κάνουμε τέτοιου είδους δυσάρεστες σκέψεις. Συνήθως η απάντηση που δίνουμε σ’ αυτό το ερώτημα είναι πολύ απλή: Ας κόψουν από όλους τους άλλους, μόνο τη δική μου να μην πειράξουν. Οι περισσότερο… κοινωνικά ευαίσθητοι πιθανότατα να προσθέτουν παραμέτρους που δείχνουν μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία: Ας μην πειράξουν τους «μικρούς», ας κόψουν από εκείνες τις συντάξεις που είναι μεγαλύτερες από τη δική μου!

Εδώ, όπως καταλάβατε αρχίζει και υπεισέρχεται το δίλημμα που θέσαμε στην αρχή. Πρέπει το κράτος να φέρεται με κοινωνική ευαισθησία,  ή μας αρκεί να είναι δίκαιο απέναντι στους πολίτες του;

Το άλλο πουλάκι:

Τι θα συμβεί στην κάθε περίπτωση;

Όταν το κράτος φέρεται (πρωτίστως) με δίκαιο τρόπο, τότε οι συντάξεις θα πρέπει να είναι ανταποδοτικές. Ο καθένας να παίρνει αυτό που δικαιούται, ανάλογα με τις εισφορές που πλήρωνε και τα χρόνια που εργάστηκε.

Αν χρειαστεί να γίνουν περικοπές, αυτές να γίνονται αναλογικά. Από τον καθένα να κόβεται ένα σταθερό ποσοστό, ώστε οι μειώσεις να είναι… δίκαιες.

Καλό δεν ακούγεται; Αν όχι καλό, τουλάχιστον δίκαιο. Αντιθέτως, αυτό που προκρίνουν οι κυβερνήσεις και ζητάμε οι περισσότεροι (το προκρίνουν μάλλον επειδή το ζητάμε οι περισσότεροι) είναι οι περικοπές να γίνονται σε μεγάλα ποσοστά στις μεγαλύτερες συντάξεις, από τις μικρότερες να κόβονται λιγότερα και από τις πολύ χαμηλές καθόλου. Δηλαδή να πραγματοποιείται μια ανακατανομή εισοδημάτων, με τη διαμεσολάβησα του κράτους.

Κρατήστε το αυτό θα το θυμηθούμε παρακάτω.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, θα έχουν άδικο να διαμαρτύρονται ή, έστω, να είναι πολύ δυσαρεστημένοι, όσοι παίρνουν (ακόμη) υψηλές συντάξεις; Διότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με… «την κατσίκα του γείτονα». Ό,τι κόβεται από τον ένα το γλιτώνουν οι άλλοι, οπότε αυτός ο ένας μπορεί να σκεφτεί «ας κόψουν και από τους άλλους, αφού εγώ τη σύνταξή μου την έχω ακριβοπληρώσει και δικαιούμαι να την παίρνω ολόκληρη, ή έστω μειωμένη, όχι όμως να την δίνω σ’ εκείνους που πλήρωσαν πολύ λιγότερα για κρατήσεις».

«Στο κάτω κάτω», σκέφτεται πάντα αυτός ο ένας, «αν πρέπει να γίνω φιλάνθρωπος και να βοηθήσω κάποιους χαμηλοσυνταξιούχους, ας με αφήσει το κράτος να το κάνω μόνος μου, επιλέγοντας εγώ ποιους θα βοηθήσω, κι όχι να το κάνει εκείνο για μένα».

Είπαμε και στην αρχή. Για τον ρόλο της φιλανθρωπίας υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι θεσμοί ή φορείς, ας αναλάβει το κράτος τον δύσκολο και δυσεύρετο ρόλο της δίκαιης αντιμετώπισης των πολιτών.

Πράγματι, ωραία ακούγονται όλα αυτά, μόνο που κάνουμε κι εμείς ένα πολύ κοινό λάθος. Ξεκινάμε τη συζήτηση από λάθος βάση. Θυμόσαστε τι σας είπαμε να… θυμόσαστε πριν; Πως ο «φιλανθρωπικός» τρόπος περικοπών στις συντάξεις οδηγεί σε μια ανακατανομή των εισοδημάτων, με τη διαμεσολάβηση του κράτους. Πράγμα που από μόνο του είναι κακό, ιδιαίτερα σε μια «ελεύθερη οικονομία», όπως η δική μας. Μόνο που δεν είναι έτσι!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Διότι το κράτος διαμεσολαβεί πάντα!

Αυτοί που ισχυρίζονται ότι πλήρωσαν μεγάλες κρατήσεις και τώρα δικαιούνται μεγάλες συντάξεις ξεχνούν ότι αυτό έγινε όχι στην ελεύθερη αγορά, αλλά ακριβώς με τη διαμεσολάβηση του κράτους που τους έδινε (συχνά προνομιακά ή κάτω από το τραπέζι) μεγάλους μισθούς, τους έκανε (με τους ίδιους τρόπους) και μεγάλες αυξήσεις, και πλήρωνε και τις κρατήσεις τους για σύνταξη και εφάπαξ.

Ναι, ακριβώς όπως το ακούτε είναι. Γιατί, ακόμα και σήμερα, αν ρωτήσεις έναν μισθωτό του δημοσίου πόσα παίρνει, αποκλείεται να σου πει το ποσό μαζί με τις κρατήσεις. Θα σου πει το καθαρό ποσό που πληρώνεται «στο χέρι». Όταν όμως έρθει η κουβέντα για συντάξεις, τότε θυμάται να πει «ξέρεις πόσα… πληρώνω εγώ για κρατήσεις;»

Επομένως, ο «άδικος» τρόπος με τον οποίο επιχειρούνται οι περικοπές στις συντάξεις, αυτός που οδηγεί σε ανακατανομή εισοδημάτων, ίσως δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια μορφή αποκατάστασης προηγούμενων αδικιών ή προνομιακών συμπεριφορών.

Που όμως κι αυτή πρέπει να γίνεται με δίκαιο τρόπο!

 

Φιλανθρωπία με δικαιοσύνη!

151014 ΑΝΤΙ-ΚΕΙΜΕΝΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δυο διαφορετικές ειδήσεις….

Ακούμε πολλές φορές πως η πραγματικότητα δεν έχει μόνο μια όψη, αλλά παίρνει εκείνη που περνάει μέσα από το δικό μας βλέμμα, μέσα από τη δική μας σκέψη και στάση στη ζωή. Ακούμε επίσης το αίτημα για «αντικειμενική ενημέρωση» και το ακούμε από πολλούς, αφού πολλοί είναι εκείνοι που δεν έχουν καταλάβει ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει.

Σήμερα αποφασίσαμε να σας δώσουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πρόκειται για ένα «ρεπορτάζ», δηλαδή περιγραφή ενός γεγονότος, όπως το μετέδωσαν δυο διαφορετικές ιστοσελίδες. Βέβαια, η μία δεν είναι ακριβώς δημοσιογραφική, όμως αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Αυτοί που τη διαβάζουν το κάνουν για να ενημερώνονται και έτσι θα την αντιμετωπίσουμε κι εμείς.

Προβληματιστήκαμε πολύ από πού να αρχίσουμε, διότι και η σειρά που θα τα παρουσιάσουμε έχει σημασία. Γι’ αυτό το ρίξαμε στον κλήρο. Επειδή κάποιοι δεν θα μας πιστέψουν, και επειδή θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, σας αφήνουμε να ρίξετε και εσείς τον δικό σας κλήρο και να τα δείτε με τη σειρά που θέλετε. Ξεκινάμε;

1.       «Δυναμική παρέμβαση στο μάθημα ρουφιανο-καθηγήτριας για τους διωκόμενους απεργούς/διοικητικούς.

Χτες Τρίτη 50 συντρόφισσες/οι από εργατικές και φοιτητικές ομάδες βρεθήκαμε απρόσκλητοι στο μάθημα της Ελένης Ματζουράνη, καθηγήτρια Αρχαιολογίας και μέλους του Συμβουλίου Ιδρύματος ΕΚΠΑ.

Το εν λόγω κατακάθι φέρει την κύρια ευθύνη για τις διώξεις 14 απεργών διοικητικών, καθώς μετά το πέρας της απεργίας προσήλθε ΑΥΤΟΒΟΥΛΩΣ στην Κρατική ΑΣΦΑΛΕΙΑ και παρέδωσε τα πρακτικά των Γενικών Συνελεύσεων.

Σκοπός της παρέμβασης ήταν να ενημερώσουμε τους φοιτητές και τους εργαζόμενους στην σχολή για το ποιόν της Ματζουράνη, καθώς και για να κάνουμε σαφές στην ίδια ότι οι μαχητικοί εργατικοί αγώνες έχουν βάθος και συνέχεια και θα τους υπερασπιστούμε.

Ενάντια στην αναπαραγωγή των σχέσεων εκμετάλλευσης που συντελείται στα πανεπιστήμια, φορώντας τον μανδύα της επιστήμης και της ορθολογικής ακαδημαϊκής γνώσης, οι κοινοί αγώνες εργαζομένων και φοιτητών θα συνεχίσουν να υψώνουν οδοφράγματα αγώνα.

Να κάνουμε τα πανεπιστήμιά τους μια επισφαλή επένδυση».

Το άλλο πουλάκι:

Ας δούμε τώρα και το επόμενο:

2.       Φιλοσοφική: 40 άτομα εναντίον 1 καθηγήτριας

Απόπειρα εκφοβισμού πριν τη μαρτυρία της σε δικαστήριο

Ομάδα 40 ατόμων επιτέθηκε χτες Τρίτη στην καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής Αθήνας κ. Ελένη Μαντζουράνη, ενόψει μιας ποινικής δίκης που θα γίνει τη Δευτέρα και στην οποία η καθηγήτρια είναι μάρτυρας.

Λεπτομερέστερα, η ομάδα των εισβολέων:
· διέκοψε βίαια το σεμιναριακό μάθημα που γινόταν στο γραφείο της κ. Μαντζουράνη, καθηγήτριας Προϊστορικής Αρχαιολογίας, στον 4ο όροφο της Φιλοσοφικής, στην Πανεπιστημιούπολη, ώρα 10.30 το πρωί
· έβρισε σκαιότατα την καθηγήτρια
· την απείλησε και προσπάθησε να την εκφοβίσει με φράσεις όπως «ξέρουμε πού μένεις και θα σε ακολουθούμε από δω και μπρος αν πας να καταθέσεις»
· γέμισε τους τοίχους του γραφείου της και τη σχολής με συνθήματα
· έριξε προκηρύξεις με διάφορες κατηγορίες εναντίον της καθηγήτριας και άλλες με τις θέσεις τους για τη δίκη.

Η καθηγήτρια κράτησε την ψυχραιμία της και υποστηρίχτηκε αρχικά από κάποιο περαστικό συνάδελφό της και, τρία τέταρτα μετά, από την κοσμήτορα της σχολής κ. Καραμαλέγκου. Αφού έβρισαν και τους δύο αυτούς καθηγητές, οι εισβολείς αποχώρησαν ανενόχλητοι.

Η κ. Μαντζουράνη είχε καταθέσει προανακριτικά το 2013 για μια απεργία διοικητικών υπαλλήλων του πανεπιστημίου, η οποία είχε κριθεί παράνομη και καταχρηστική, αλλά οι διοικητικοί τη συνέχισαν. Η δίκη για τη μη συμμόρφωση με τη δικαστική απόφαση θα γίνει τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου. Η κ. Μαντζουράνη περιλαμβάνεται μεταξύ των μαρτύρων».

Το πρώτο ρεπορτάζ οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είναι πιο πλήρες, καθώς περιλαμβάνει και φωτογραφίες από την… παρέμβαση, με αυτοσχέδιες αφίσες, πανώ και προκηρύξεις εναντίον της καθηγήτριας.

Το δεύτερο όμως συνοδεύεται από πολλά σχόλια, στα οποία σχολιάζεται κυρίως –μαντέψτε- η κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια, με αφορμή βέβαια το εν λόγω περιστατικό.

Βλέπετε, οι άλλοι δεν το είδαν με τη δική μας ματιά, ως μια αφορμή δηλαδή για σκέψεις πάνω στις διαφορετικές όψεις τις πραγματικότητας και πώς αυτή παίρνει χρώμα από την ιδεολογική, την πολιτική ή άλλη τοποθέτηση, τόσο εκείνου που την παρουσιάζει όσο και εκείνου που «ενημερώνεται» γι’ αυτήν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό το σημείο έχει ενδιαφέρον!

Διότι, σήμερα τουλάχιστον, δεν έχει νόημα να κατηγορείς διάφορα Μέσα, ως προκατειλημμένα, συστημικά, προπαγανδιστικά, πληρωμένα, υποχείρια συμφερόντων ή οτιδήποτε άλλο σχετικό. Σήμερα, ο πολίτης που θέλει να ενημερωθεί μπορεί να κάνει τις επιλογές του, οπότε αναλαμβάνει και την ευθύνη γι’ αυτές.

Ξέρετε τι είναι εκείνο που μου κάνει μεγάλη εντύπωση; Όσοι κατηγορούν τα –πώς να τα πω κι εγώ;- συμβατικά ή τα πλέον γνωστά ΜΜΕ για κατευθυνόμενη δημοσιογραφία, ενημερώνονται από διάφορα δήθεν ανεξάρτητα Μέσα, όπου επικρατεί μια πληκτικότατη, αλλά και πολύ ύποπτη μονοτονία. Μια και μόνη άποψη.

Σε αντίθεση με τα Μέσα τα οποία κατηγορούν, όπου συχνά μπορείς να βρεις πλάι πλάι δυο εντελώς αντίθετες μεταξύ τους απόψεις. Βέβαια, αν τους ρωτήσεις θα σου πουν πως και αυτό είναι ύποπτο και γίνεται επίτηδες για… ξεκάρφωμα, ώστε να δίνουν την εντύπωση αντικειμενικότητας, ενώ στην πραγματικότητα…

Ποια πραγματικότητα, ρε παιδιά;

Δύο από τις πολλές όψεις!

151013 ΑΔΕΚΑΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μένουμε με το στόμα ανοιχτό!

Κάθε φορά που μαθαίνουμε τους τρόπους με τους οποίους στήνονται οι κομπίνες στη χώρα μας αναφωνούμε την ατάκα, από τη γνωστή (στους παλιούς) διαφήμιση: «Ρε, τους…, τι σκέφτονται!»

Θα έλεγε κανείς όμως ότι δεν είναι τόσο η εξυπνάδα, δηλαδή η εφευρετικότητα που μας εντυπωσιάζει, όσο το θράσος των κομπιναδόρων.

Παρά το αδιαμφισβήτητα αστείο (γελοίο) του πράγματος, υπάρχει και μια πικρία, από την αίσθηση ή τη βεβαιότητα που αφήνουν τέτοιες ιστορίες ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει σ’ αυτή τη χώρα. Πάντοτε τα λαμόγια θα εφευρίσκουν τρόπους να διαφεύγουν από την τσιμπίδα, η οποία θα πιάνει εκείνους που δεν θέλουν να κρυφτούν.

Ναι, έτσι όπως το ακούσατε είναι. Για να γίνει σαφές, θα σας πω μια ιστορία που άκουσα πρόσφατα. Σε κάποια ελληνική πόλη, άνθρωποι ευαίσθητοι και με αυξημένο το αίσθημα της κοινωνικής προσφοράς έστησαν μια «κομπίνα». Ξεκίνησαν να κάνουν αφιλοκερδώς μαθήματα σε μετανάστες, ή πρόσφυγες, ή όπως θέλετε πέστε τους, αφού για τους ανθρώπους της ιστορίας μας δεν είχε καμιά διαφορά.

Προσέφεραν τις γνώσεις και τη βοήθειά τους αδιακρίτως σε όσους ήθελαν να μάθουν. Ζήτησαν μάλιστα και από τον Δήμο της πόλης τους έναν κατάλληλο χώρο, βρήκαν ανταπόκριση και έτσι ξεκίνησαν τα μαθήματα.

Για τα λειτουργικά τους έξοδα όμως, και μόνο γι’ αυτά, ζήτησαν από τον κάθε «μαθητή» δέκα ευρώ, προκειμένου να μην βάζουν από την τσέπη τους το χαρτί για τις φωτοτυπίες που τους έδιναν, τα μελάνια του εκτυπωτή, τους μαρκαδόρους του πίνακα και ό,τι άλλο χρειαζόταν ώστε να γίνεται το μάθημα ανθρώπινο.

Επειδή ήταν τίμιοι και δεν ήθελαν να μένουν αμφιβολίες γι’ αυτό, έκοβαν και πρόχειρες αποδείξεις, που τις έδιναν στους «μαθητές», ώστε να μπορούν να δικαιολογήσουν τα πενιχρά έσοδά τους και να τα συγκρίνουν με τα λειτουργικά έξοδα, σε περίπτωση που χρειαστεί να δώσουν κάπου λόγο.

Έλα όμως που τους έπιασαν τα σαΐνια του ΣΔΟΕ! Τα οποία, ακόμη κι αν είχαν κάποια καταγγελία, ώστε να υποχρεωθούν να ψάξουν την υπόθεση, έπρεπε να βρουν έναν τρόπο να «κάνουν τα στραβά μάτια» και όχι να τους βάλουν πρόστιμο που ανέρχεται σε πολλές δεκάδες χιλιάδες ευρώ!

Το άλλο πουλάκι:

Πήγαν να κάνουν το καλό...

Και μπλέχτηκαν σε μια νομική, κυρίως όμως οικονομική περιπέτεια που δεν μπορούσαν να φανταστούν. Απελπισμένοι, απευθύνθηκαν στον Δήμο που τους φιλοξενούσε και γνώριζε τη δουλειά, τις προθέσεις και το ήθος τους. Όπως το φαντάζεστε, δεν μπόρεσαν να τους βοηθήσουν. Όχι ότι δεν ήθελαν, μάλιστα οι υπάλληλοι του Δήμου ξεκίνησαν έρανο μεταξύ τους προκειμένου να μαζευτεί το ποσό του προστίμου. Δεν κατάφεραν παρά να συγκεντρώσουν ένα πολύ μικρό κλάσμα.

Κάπου εδώ μπορούμε να αφήσουμε την ιστορία μας (και τους ήρωές της στον πόνο τους) και να αναρωτηθούμε πώς αντιλαμβάνονται την αίσθηση του καθήκοντος και την ισότητα απέναντι στον νόμο κάποιοι υπάλληλοι της εφορίας.

Πρέπει όμως να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Διότι πολύ εύκολα μπορεί να πέσουμε στην παγίδα και να δικαιολογήσουμε εκείνους που έτρεξαν να υποστηρίξουν «συνάδελφό τους» που συνελήφθη με πεπραγμένη ταμειακή μηχανή και επιτέθηκαν στους εφοριακούς που πραγματοποίησαν τον έλεγχο.

Πώς θα διαχωρίσουμε τις περιπτώσεις;  Διότι, όσο και να μας φαίνονται εξόφθαλμα διαφορετικές, έχουν έναν κοινό παρονομαστή που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας. Είναι εκείνο το… «Καλά, εδώ βρήκατε να κάντε ελέγχους, ρε; Δεν πάτε να πιάσετε κανέναν μεγαλοκαρχαρία;»

Αν πέσουμε σ’ αυτού του είδους την παγίδα το έχουμε χάσει το παιχνίδι.

Το έχουμε χάσει, διότι πάντοτε θα υπάρχει κάποιο… «μεγαλύτερο ψάρι», που θα πρέπει να τραβήξει την προσοχή των αρμόδιων οργάνων, έτσι ώστε τα μικρότερα να κάνουν πάρτι, όχι μόνον ανενόχλητα, αλλά και με τη συνείδησή τους ήσυχη!

Φανταστείτε να χρειάζεται να πιαστούν όλοι όσοι κλέβουν περισσότερα από εμένα, για να δεχτώ τελικά να ελεγχθώ κι εγώ.

Επομένως, έλεγχοι πρέπει να γίνονται και, στο πνεύμα αυτό, καλώς ελέγχθηκαν και οι άνθρωποι που έκαναν αφιλοκερδώς μαθήματα σε όσους τα είχαν ανάγκη. Από εκεί και πέρα όμως θα πρέπει να διαχωρίζονται οι δρόμοι που θα παίρνουν οι υποθέσεις. Κάποιες να τη «γλιτώνουν» με ελάχιστα πρόστιμα ή και να μπαίνουν στο αρχείο και οι άλλες να δέχονται την αυστηρότητα του νόμου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος θα το ρυθμίζει αυτό;

Για να μην χρειαστεί να καταλήγουμε στο ίδιο αποτέλεσμα, κυνηγώντας διεφθαρμένους υπαλλήλους, πρέπει να το προβλέπει ο ίδιος ο νόμος. Ο οποίος πρέπει να κάνει και πολύ απλές τις διαδικασίες, όταν κάποιος θέλει πραγματικά να προβεί σε μια οικονομική δραστηριότητα, χωρίς οικονομικό όφελος!

Θα σας δώσω ένα σύντομο παράδειγμα, για να δείτε τι εννοώ.

Μια παρέα ερασιτεχνών μουσικών δέχτηκε να παίξει αφιλοκερδώς σε εκδήλωση ενός μη κερδοσκοπικού συλλόγου. Ε, λοιπόν, σας πληροφορώ ότι, όταν το έμαθε η εφορία (!) ήταν τόσο περίπλοκες οι νόμιμες διαδικασίες που έπρεπε να τηρηθούν, προκειμένου να φαίνεται ότι δεν υπήρχε οικονομική συναλλαγή, ώστε αγανάκτησαν και οι μουσικοί και οι διοργανωτές, με αποτέλεσμα να μείνει η εκδήλωση… μουγκή!

Και όλα αυτά για να μην κλέβουν την εφορία οι διοργανωτές συναυλιών στην… Ψαρού!

Κατά περίπτωση, ρε παιδιά!

151012 ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εφάπαξ ή σταδιακά;

Το ερώτημα δεν θέλει και πολύ ψάξιμο, η καθημερινότητα και η αγορά το έχουν λύσει. Οι περισσότεροι προτιμούν να πληρώνουν σε δόσεις, ακόμα κι αν το ποσό είναι μικρό. Πώς γίνεται και υπάρχουν ακόμη φόροι που πληρώνονται εφάπαξ και κανείς δεν σκέφτεται να τους αλλάξει;

Σας εκμυστηρεύομαι αυτές τις απόψεις με αφορμή τη δημόσια διαβούλευση που ξεκίνησε το βράδυ του Σαββάτου (και τελείωσε σήμερα το πρωί), πάνω στο σχέδιο νόμου που έχει τίτλο: «Μέτρα για την εφαρμογή της συμφωνίας δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων». Εκεί μπορεί να δει κανείς πόσο θα πληρώσουμε τη νύφη, κυρίως όμως πώς θα την πληρώσουμε.

Να, ένα παράδειγμα θέματος πάνω στο οποίο τοποθετήθηκαν διάφοροι συμπολίτες μας είναι ο τρόπος με τον οποίο θα πληρώνουμε τα τέλη κυκλοφορίας. Πρώτα πρώτα πρέπει να δούμε πάνω σε τι θα υπολογίζονται αυτά. Στη χώρα μας υπολογίζονται με βάση κυρίως τον κυβισμό, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αδικίες. Παλιά αυτοκίνητα, που δεν έχουν πλέον καμιά εμπορική αξία να φορολογούνται πανάκριβα, ενώ καινούρια αυτοκίνητα, μικρού κυβισμού αλλά με μεγάλους υπερσυμπιεστές, να περνάνε χωρίς τέλη.

Το όλο πρόβλημα όμως ξεκινάει από τον χαρακτήρα του φόρου, ο οποίος πρέπει να φαίνεται και στην ονομασία του. Τι ακριβώς είναι τα τέλη κυκλοφορίας; Είναι ένας φόρος πολυτελείας, οπότε πρέπει τα ακριβότερα οχήματα να πληρώνουν περισσότερο από τα πιο φτηνά; Είναι ένας περιβαλλοντικός φόρος, οπότε θα πρέπει να πληρώνουν περισσότερο εκείνα τα οχήματα που έχουν περισσότερους ρύπους; Ή είναι ένας φόρος… κυκλοφορίας;

Αν ισχύει το τελευταίο, αυτό δηλαδή που δηλώνεται και με το… «τέλη κυκλοφορίας», τότε θα πρέπει να πληρώνει ο καθένας ανάλογα με το πόσο κυκλοφορεί. Γιατί εγώ, που έχω παρκαρισμένο το αυτοκίνητό μου μονίμως στο γκαράζ και το κινώ τρεις φορές το χρόνο, να πληρώνω ίδια τέλη με τον γείτονα, που το παίρνει ακόμη και όταν πάει για τσιγάρα;

Επιπλέον, αφού, επαναλαμβάνω, μιλάμε για «τέλη κυκλοφορίας», γιατί να μην πληρώνουν όλοι όσοι κυκλοφορούν στους ελληνικούς δρόμους, παρά μόνον εμείς που έχουμε ελληνικές πινακίδες; Θα σας δώσω μερικά στοιχεία για να καταλάβετε τι εννοώ.

Το άλλο πουλάκι:

Άσε, θα τα δώσω εγώ.

Εσύ θα μας αρχίσεις στους αριθμούς και, εκτός τού ότι δεν θα βγάλουμε άκρη, δεν ξέρουμε και πόσο πραγματικοί είναι.

Για παράδειγμα, ισχύει ότι τα αυτοκίνητα με βουλγαρικές πινακίδες που ανήκουν σε Έλληνες είναι πάνω από εκατό χιλιάδες; Δεν ξέρουμε, αλλά ο αριθμός πρέπει να είναι πολύ μεγάλος. Το ίδιο και ο αριθμός αυτοκινήτων με πινακίδες από άλλες χώρες που ανήκουν σε πατριώτες μας. Αυτά, από τη στιγμή που κυκλοφορούν (και) στην Ελλάδα, δηλαδή χρησιμοποιούν τους ελληνικούς δρόμους, γιατί να μην πληρώνουν τέλη;

Επίσης, γιατί να μην πληρώνουν και τα αυτοκίνητα τουριστών, τα οποία και αυτά κυκλοφορούν για μέρες ή εβδομάδες στη χώρα μας, κάνοντας πολλές φορές περισσότερα χιλιόμετρα από ελληνικά αυτοκίνητα;

Θέλετε να πούμε και για τα φορτηγά που πηγαινοέρχονται στους ελληνικούς δρόμους, διασχίζοντας τη χώρα; Κανονικά, θα έπρεπε να πληρώνουν τέλη και αυτά.

Αν το τραβήξουμε παραπέρα, δεν θα έπρεπε να έχουν απαλλαγή ούτε τα αυτοκίνητα νέας τεχνολογίας, μέσα στα οποία είναι και όλα τα ενοικιαζόμενα (ανέρχονται όλα μαζί σε εκατοντάδες χιλιάδες), αφού μιλάμε για τέλη κυκλοφορίας και όχι μόλυνσης του περιβάλλοντος.

Από τον λογαριασμό, αφού μιλάμε για τα λεφτά που μαζεύει το κράτος, θα πρέπει να βγάλουμε και τα πάνω από μισό εκατομμύριο οχήματα που οι ιδιοκτήτες τους τα απέσυραν, μην έχοντας να πληρώσουν τα τέλη.

Τι πρέπει να γίνει, λοιπόν;

Μια ιδέα που ακούστηκε και την βρήκα ενδιαφέρουσα είναι να μην υπάρχουν καθόλου εφάπαξ τέλη, αλλά να μπει ένας επιπλέον φόρος στην τιμή των καυσίμων. Τι πετυχαίνουμε με αυτό; Πολλά πράγματα. Ακούστε μερικά.

Πρώτα πρώτα θα μιλάμε για πραγματικά τέλη κυκλοφορίας, αφού ο καθένας θα πληρώνει ανάλογα με το πόσο κυκλοφορεί. Όσα περισσότερα χιλιόμετρα κάνεις, τόσο περισσότερα καύσιμα θα χρειάζεσαι και τόσο περισσότερα «τέλη» θα πληρώνεις.

Έπειτα, θα συμμετέχουν στη φορολογία όλοι όσοι κάνουν χρήση των ελληνικών δρόμων, ακόμη και οι διερχόμενοι, ακόμη και οι τουρίστες, ανάλογα ο καθένας με το πόσο κυκλοφορεί.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θα αυξηθούν και οι… φορολογούμενοι!

Αφού και εκείνοι που έχουν καταθέσει τις πινακίδες θα ξαναμπούν στην κυκλοφορία και θα κινούν τα οχήματά τους, άλλος λίγο άλλος περισσότερο. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με τη χρήση και πάλι αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων οχημάτων θα αυξηθεί ο κύκλος εργασιών και άλλων επαγγελμάτων, ασφαλιστικών γραφείων, ΚΤΕΟ, συνεργείων, ανταλλακτικών κ.λπ. Έτσι θα μπαίνουν στα ταμεία του κράτους και επιπλέον φόροι από τους επαγγελματίες αυτού του είδους.

Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί οι κυβερνήσεις δεν προβαίνουν σε αλλαγή του καθεστώτος, προκειμένου να αυξήσουν σημαντικά τα έσοδα του κράτους από τα τέλη;

Η απάντηση είναι προφανής και την δώσαμε έμμεσα στην αρχή της κουβέντας μας. Όλοι προτιμούν να πληρώνουν σε δόσεις, ακόμη και αν το συνολικό ποσό καταβολής είναι μικρό. Επίσης όμως, όλοι θέλουν να πληρώνονται εφάπαξ, ακόμη και αν θα εισπράξουν λιγότερα απ’ ό,τι με δόσεις!

Ε, αυτό κάνουν και οι κυβερνήσεις. Σου λέει «ας πάρουμε το ζεστό χρήμα τώρα, στην αρχή του έτους, και ποιος περιμένει αργότερα να μαζέψει είκοσι είκοσι λεπτά από τη φορολόγηση στα καύσιμα».

Λαμβάνω εφάπαξ, πληρώνω με δόσεις!