151117 ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μακάριοι οι… βέβαιοι!

Ποιος να το φανταζόταν ότι σήμερα, 17 Νοεμβρίου 2015, αντί να μιλάμε για το νόημα της ημέρας, για τη Χούντα που «δεν τελείωσε το ‘73», για το Πολυτεχνείο που «ΖΕΙ», ή για «ένα, δύο, τρία, πολλά Πολυτεχνεία», αντί να σκεφτόμαστε πώς θα πάμε στην πορεία και εναντίον ποιον θα είναι τα κεντρικά συνθήματα, θα καθόμασταν και θα συζητούσαμε για την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι.

Με κάποια καθυστέρηση, βέβαια, τεράστια για τις ταχύτητες της σύγχρονης δημοσιογραφίας, δικαιολογημένης όμως εξαιτίας της «αναστάτωσης» που προκάλεσε η απεργία της περασμένης εβδομάδας. Οι αγώνες πάντα προηγούνται και δικαιολογούν οποιαδήποτε ανωμαλία.

Από την άλλη, τι να πει κανείς για αυτό το νέο τρομοκρατικό χτύπημα, το μεγαλύτερο και πιο «τυφλό» από τα προηγούμενα;

Αν διαβάσει τα σχετικά σχόλια, θα καταλήξει στο συμπέρασμα που είπαμε στην αρχή: Μακάριοι οι βέβαιοι!

Τους βλέπεις (διαβάζεις) και τους χαίρεσαι. Για άλλους φταίει το Κοράνι:

«Σύμφωνα με το Κοράνι, οι άπιστοι είναι πίθηκοι (7:166, 5:60, 2:65), γουρούνια (5:60), τα χειροτέρα ζώα στη ματιά του Αλλάχ (8:55) και βεβαία ένοχοι (30:12, 77:46). Φυσικά γι’ αυτό πρέπει να σκοτώνονται, αν και υπάρχει μια αμφιβολία αν πρέπει να καίγονται μια και το πυρ είναι τιμωρία του Αλλάχ, όχι των ανθρώπων (Bukhari 9:84:57).

Για τους άπιστους η εντολή είναι να σφαγούν όπου τους πετύχουν οι πιστοί (Κοράνι 9:5). Αν είναι Χριστιανοί ή Εβραίοι, πρέπει να τους πολεμούν (οι πιστοί) μέχρι που να πληρώσουν τον φόρο με πρόθυμη υποταγή και να νιώσουν τον εαυτό τους υποταγμένο (Κοράνι 9:29). Η γενική επιταγή προς τους πιστούς είναι να πολεμήσουν όσους άπιστους είναι κοντά τους και να τους δείξουν αγριότητα (Κοράνι 9:123)».

Για άλλους φταίει η κακιά Δύση:

«Μερικές ερωτήσεις για τις οποίες δε βρίσκω λογικές απαντήσεις. Γιατί ή Αμερική υποστήριξε τον αποσυντονισμό της περιοχής μας; Εισβολή στο Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, “αραβική άνοιξη”, Συρία, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει τη διάδοχη κατάσταση;(εξαίρεση ή Γιουγκοσλαβία).

Γιατί ανέχθηκαν τη δημιουργία και τη γιγάντωσης του Ισλαμικού κράτους; Γιατί ανέχονται την χρηματοδότηση του;

Στα καλά χρόνια, πριν την 11/9/2001, με τον ψυχρό πόλεμο παρελθόν και την Αμερική χωρίς αντίπαλο, αλλά και χωρίς εύκολες προφάσεις για επεμβάσεις παγκοσμίως, είχαν προτάξει τον υποτιθέμενο πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών ως αιχμή του δόρατος, ομολογουμένως μη πειστικό επιχείρημα. Το εξτρεμιστικό Ισλάμ αποτελεί τον ιδανικό παγκόσμιο μπαμπούλα, που με κάνει και εμένα να παρακαλώ για ουσιαστικότερη και αποτελεσματικότερη παρέμβαση εναντίον του Ισλαμικού κράτους».

Το άλλο πουλάκι:

Μακάριοι και οι… αφελείς!

Οι οποίοι πιστεύουν ότι το πρόβλημα είναι απλό και η λύση του πολύ εύκολη: Αρκεί να ενωθούν οι δυνάμεις του φωτός και να δώσουν ένα αποφασιστικό χτύπημα στις δυνάμεις του σκότους! Έτσι, ό δυτικός πολιτισμός, παιδί του διαφωτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα επικρατήσει παντού και θα επέλθει η παγκόσμια ειρήνη και η φιλική συμβίωση των λαών.

Υπάρχουν και άλλοι που πιστεύουν πως την απάντηση θα τη δώσουν οι «υγιείς» Μουσουλμάνοι, όταν αποφασίσουν να βγουν και να διαδηλώσουν κατά των φανατικών και των εξτρεμιστικών ενεργειών που συκοφαντούν τη θρησκεία τους και τους ίδιους. Τότε οι Τζιχαντιστές θα απομονωθούν, θα αναλογιστούν το λάθος τους και θα πάψουν τα τρομοκρατικά χτυπήματα και τον πόλεμο κατά της Δύσης.

Συνήθως οι δυο αυτές κατηγορίες… μακαρίων ταυτίζονται. Οι αφελείς είναι βέβαιοι γι’ αυτά που πιστεύουν και οι βεβαιότητες περιέχουν συνήθως τεράστιες δόσεις αφέλειας. Καμιά φορά και έντονη ποιητική διάθεση:

«Η κρατική τρομοκρατία τρέφει την ιδιωτική – θρησκευτική και η ιδιωτική - θρησκευτική τρομοκρατία θεριεύει τη κρατική. Όψεις του ίδιου νομίσματος με παρόμοια αποτελέσματα τον ισλαμοφασισμό, τον φανατισμό, το κήρυγμα μίσους από την μία την ξενοφοβία, τον ρατσισμό, την ακροδεξιά πολιτική από την άλλη.

Ο στόχος κοινός, φαλκίδευση δικαιωμάτων, οπισθοδρόμηση, διχαστικό μίσος ενάντια σε θρησκείες, φύλο, χρώμα δέρματος, λιγότερες ατομικές ελευθερίες. Τα χθεσινά αθώα θύματα βορρά στους στόχους τους.

Καληνύχτα Ενωμένη Ευρώπη, καληνύχτα Δημοκρατία».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μακάριοι και όσοι έχουν έτοιμες λύσεις.

Το θέμα είναι πολύ απλό, γι’ αυτούς. Παρεμπιπτόντως, όλα τα θέματα τα θεωρούν απλά, όμως ας μην το κάνουμε… θέμα.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα; Να κλείσει τα σύνορά της, λέει κάποιος, και να επιτρέπει την παρουσία στο έδαφός της μόνο πενήντα χιλιάδων προσφύγων την ημέρα. Αν κάποιοι από αυτούς προωθούνται προς άλλες χώρες της Ευρώπης, τότε να επιτρέπεται να εισέρχεται αντίστοιχος αριθμός νέων.

Απλό; Απλούστατο. Απορώ πώς δεν το είχαν σκεφθεί τόσον καιρό όλοι αυτοί που τους ψηφίζουμε και τους πληρώνουμε για να διαχειρίζονται τέτοια πανεύκολα προβλήματα χωρίς να τα καταφέρνουν.

Κοιτάξτε όμως το παράδοξο και την αντίφαση, φίλοι μου. Από τα λεγόμενά τους φαίνεται πως μπορούν και κάνουν τον συσχετισμό. Βλέπουν ότι μια τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι σχετίζεται με τους πρόσφυγες (και εκείνους που παριστάνουν τους πρόσφυγες) που καταφθάνουν στα ελληνικά νησιά μέσω Τουρκίας. Μοιάζουν να καταλαβαίνουν δηλαδή πόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα.

Απέναντι όμως σ’ αυτή την περίπλοκη κατάσταση, που, αν τους ρωτήσεις, ξεκινάει από τις Σταυροφορίες και συνεχίζεται με την Αποικιοκρατία, για να καταλήξει με το Μεσανατολικό, την Αλ Κάιντα και το ISIS, η λύση είναι απλή: Ο έλεγχος από τις ελληνικές αρχές της ροής των προσφύγων.

Πώς να μην είναι μακάριοι;

 

Μακαρισμοί!

151116 ΑΠΕΡΓΟ-ΣΠΑΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Χάσαμε τη μπάλα!

Δηλαδή χαμένη την είχαμε εδώ και καιρό, όμως ξέραμε ότι είναι κάπου στην κερκίδα και, αν ψάξουμε, μπορεί και να την βρούμε και να την ξαναστείλουμε στο γήπεδο.

Τώρα δεν γνωρίζουμε ούτε σε ποια… χώρα βρίσκεται. Μάλλον κάπου στη χώρα της αιώνιας ευδαιμονίας, όπου φυσικά ανθεί, μεταξύ άλλων, και η φαιδρά πορτοκαλέα!

Σας διαβάζω την ανακοίνωση, για την οποία έχετε ακούσει τόσα πολλά, πιθανότατα όμως δεν την είδατε πουθενά αυτούσια:

«Όλοι και Όλες στην Απεργία και τις Συγκεντρώσεις την Πέμπτη 12 Νοέμβρη

Αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά μας στην εργασία, στην ασφάλιση και την αξιοπρεπή διαβίωση

Το Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους/ις εργαζόμενους/ες, τους/ις άνεργους/ες, τους/ις συνταξιούχους, τους νέους και τις νέες να συμμετέχουν μαζικά στην 24ωρη Γενική Απεργία που προκήρυξαν τα συνδικάτα την Πέμπτη 12 Νοέμβρη.

Οι αγώνες απέναντι στις αντιλαϊκές, ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές συνεχίζονται ακόμα πιο δυναμικά. Διεκδικούμε τα θεμελιώδη δικαιώματά μας στην εργασία, την ουσιαστική επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, τη διατήρηση του κοινωνικού και αναδιανεμητικού χαρακτήρα της Ασφάλισης, την προστασία της πρώτης κατοικίας, αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, υγεία και παιδεία για όλους.

Σήμερα, εν μέσω διαπραγματεύσεων, τα αιτήματα των εργαζομένων και συνολικά η εργατική κινητοποίηση, αποκτούν ιδιαίτερη κρισιμότητα που θα πρέπει να αξιοποιηθεί ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τους εκβιασμούς οικονομικών και πολιτικών κέντρων εντός και εκτός Ελλάδας.

Οι αγώνες για εργασιακά δικαιώματα, αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, οι αγώνες για την υπεράσπιση των κοινωνικών αγαθών, κεκτημένων και αναγκών ενάντια στην κερδοσκοπία, όχι μόνο δεν αναστέλλονται αλλά συνεχίζονται.

Οι εργαζόμενοι, με τις κινητοποιήσεις τους μπορούν να αποτελέσουν τον καταλυτικό παράγοντα για την αλλαγή των συσχετισμών, προκειμένου το κοινωνικό μέτωπο να κάμψει αξιώσεις και προαπαιτούμενα, διαμορφώνοντας ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες την δική του αδιαπραγμάτευτη ατζέντα.

Το Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους/ις εργαζόμενους/ες, συνταξιούχους, άνεργους/ες, νέους και νέες να συμμετάσχουν στην κεντρική απεργιακή συγκέντρωση της Αθήνας στις 11.00 στην Πλατεία Κλαυθμώνος και στις αντίστοιχες κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις των εργαζομένων σε όλη τη χώρα.

Τους καλεί να δώσουν τη δική τους δυναμική απάντηση σε όλους αυτούς που με κάθε μέσο προσπαθούν να επιβάλλουν τη συνέχιση των πολιτικών που οδήγησαν στην ισοπέδωση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, τη φτωχοποίηση της κοινωνίας, τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την αύξηση της ανεργίας και οδήγησαν σε απόγνωση χιλιάδες συμπολίτες μας.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ»

Φυσικά, διατήρησα την ορθογραφία και τη σύνταξη που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

Το άλλο πουλάκι:

Τι σας έκανε εντύπωση;

Εμείς, εδώ, δεν ήμασταν που τόσες φορές κατηγορούσαμε τον λεγόμενο κυβερνητικό συνδικαλισμό, που ισχυριζόμασταν ότι τα συνδικάτα πρέπει να είναι ανεξάρτητα, απογαλακτισμένα από τα κόμματα, τα οποία, με τη σειρά τους, πρέπει να μένουν σταθερά στις αρχές τους και να αγωνίζονται γι’ αυτές, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση;

Ας μην πιαστούμε από την ανακοίνωση, αλλά ας ξεκινήσουμε από τις αντιδράσεις που προκάλεσε. Εκείνο στο οποίο στάθηκαν όλοι ήταν μια λανθασμένη προσέγγιση: πίστεψαν ότι το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στρέφεται και απεργεί κατά της κυβέρνησης. Πάλι του ΣΥΡΙΖΑ!

Λάθος και πάλι λάθος.

Το πιο ωραίο, αν και –επαναλαμβάνω- με λανθασμένη προσέγγιση, ήταν ένα σκίτσο που δείχνει απεργούς, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, να διαδηλώνουν κρατώντας ένα πανό που γράφει: «Καταστρέφουμε τη χώρα. Να φύγουμε τώρα».

Συγχρόνως ένας από αυτούς ρωτάει τον Φρόιντ που παρακολουθεί καπνίζοντας: «Τι ακριβώς εννοείτε λέγοντας διπολική διαταραχή;»

Όπως καταλαβαίνει όμως, όποιος διαβάσει έστω και λίγο προσεκτικά την ανακοίνωση, αυτή η προσέγγιση δεν ευσταθεί.

Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται… «απέναντι στις αντιλαϊκές, ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές», οι οποίες –εννοείται- δεν είναι έργο της κυβέρνησης (πάλι του ΣΥΡΙΖΑ) αλλά… «οικονομικών και πολιτικών κέντρων εντός και εκτός Ελλάδας».

Να είμαστε εξηγημένοι!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Που πάει να πει τι;

Μην κοιτάτε τα μέτρα που, ούτως ειπείν, «μας κλέβουν τις ζωές μας». Αυτά σε καμιά περίπτωση δεν είναι έργο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Είναι όλων εκείνων –προσέξτε τους χρόνους των ρημάτων- «που με κάθε μέσο προσπαθούν να επιβάλλουν τη συνέχιση των πολιτικών που οδήγησαν στην ισοπέδωση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, τη φτωχοποίηση της κοινωνίας, τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την αύξηση της ανεργίας και οδήγησαν σε απόγνωση χιλιάδες συμπολίτες μας».

Οδήγησαν, στο παρελθόν, δεν οδηγούν τώρα! Τώρα προσπαθούν να επιβάλλουν (sic) τη συνέχιση…

Για να μην σας κουράζω όμως, ακούστε πώς απάντησε ο κύριος Ρήγας, Γραμματέας της Κ. Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, στην ερώτηση δημοσιογράφων «πώς δικαιολογείτε το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντιδρά στα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ».

«Εμείς έχουμε πει εδώ και πάρα πολύ καιρό και με ανακοίνωσή μας ότι την κοινωνία την θέλουμε να πιέζει. Αυτό έγινε και με το δημοψήφισμα. Δεν βρισκόμαστε εκτός κοινωνίας και η πίεση ουσιαστικά διευκολύνει και βοηθάει την κυβέρνηση. Και βοηθάει και το κόμμα συνολικά στην παρέμβαση του ως προς την πίεση που πρέπει ν’ ασκείται προς το εξωτερικό.

Άρα εμείς δεν το θεωρούμε αντιφατικό. Είναι η ζωή μας να το πω έτσι, εμψυχώνει πολύ περισσότερο και την κοινωνία και το κόμμα να υπάρχει αυτή τη σχέση. Η διαμαρτυρία απευθύνεται στους δανειστές, σε αυτούς που πιέζουν και για την πρώτη κατοικία και για οποιοδήποτε άλλο σκληρό μέτρο. Και γι’ αυτό η διαμαρτυρία βοηθάει για να εξελιχθούν τα πράγματα ακόμη καλύτερα, όταν αναγνωρίζεται στο εξωτερικό ότι η ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή έχει βυθιστεί σε μια κατάσταση κοινωνικής απαξίωσης».

Καταλάβατε γιατί απεργούσαν;

Ένας στην… κυβέρνηση,

δεκάδες στον αγώνα!

151112 ΙΣΟΔΥΝΑΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Το κυνήγι του θησαυρού!

Ή αλλιώς, η αναζήτηση «ισοδύναμων».

Που μοιάζει περισσότερο με τη γνωστή στους παλαιότερους «κολοκυθιά».

-Έχω ένα ισοδύναμο για τη φορολόγηση στο μοσχαρίσιο κρέας.

-Ποιο είναι;

-Η επιβολή ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση!

-Και γιατί να είναι αυτό;

-Αμ, ποιο να είναι;

-Να είναι η αύξηση του φόρου στα τυχερά παιχνίδια!

-Και γιατί να είναι αυτό;

-Αμ, ποιο να είναι;

-Να είναι, να είναι… η αύξηση του φόρου στα τσιγάρα!

Κάπως έτσι, η κυβέρνηση που ήταν έτοιμη από καιρό να κυβερνήσει, που ήξερε πώς να το κάνει, που είχε το εξειδικευμένο προσωπικό καλά ενημερωμένο και κατάλληλα προετοιμασμένο, πορεύεται υπνοβατώντας στα σκοτεινά, με μόνη έννοια της όχι να κάνει κάτι ουσιαστικό, αλλά να δείξει ότι… το παλεύει.

Αυτό τους ενδιαφέρει, αυτό είναι το τελευταίο τους επιχείρημα και καταφύγιο. «Οι άλλοι είχαν παραδοθεί άνευ όρων, εμείς διαπραγματευόμαστε σκληρά και αναζητούμε… ισοδύναμα».

Πού οδηγεί όμως αυτή η αλλοπρόσαλλη πολιτική; Το βλέπουμε καθημερινά στις αντιδράσεις των πολιτών, αν μπορούν να ονομαστούν αντιδράσεις, με την καθιερωμένη έννοια του όρου, αυτές οι αμήχανες εκκλήσεις προς την κυβέρνηση να… το ψάξει κάπως διαφορετικά.

Βλέπετε, έχουμε μπει όλοι μας σε μια λογική που λέει πως πρέπει να κάνουμε υπομονή, να δείξουμε κατανόηση, να δώσουμε χρόνο στην κυβέρνηση και όλα θα πάνε καλά. Μόνο που αυτή τη λογική τη συνδυάζουμε με κάτι άλλο. Με τη γνωστή μας νοοτροπία «εγώ ας τη γλιτώσω και δεν πάνε να πνιγούν όλοι οι άλλοι».

Έτσι, παρακολουθούμε έναν «κοινωνικό διάλογο» που ακολουθεί ή/και υπαγορεύει τις κινήσεις της κυβέρνησης σχετικά με τα ισοδύναμα. Ο καθένας προτείνει να αναζητηθούν οπουδήποτε αλλού, αρκεί να μην επηρεάζεται η δική του οικονομική κατάσταση.

Το άλλο πουλάκι:

Έχετε συζητήσει το θέμα με φίλους σας;

Θα ακούσετε τόσες προτάσεις, τουλάχιστον όσα είναι τα μέλη της παρέας. Διότι ο καθένας μπορεί να ανήκει σε περισσότερες από μία κοινωνικές ομάδες οι οποίες θίγονται ή ακούγεται ότι θα θιγούν.

Φτάσαμε στο σημείο να «δείχνουμε» ο ένας τον άλλο, οι καπνιστές τους τζογαδόρους, εκείνοι όσους έχουν μεγάλα αυτοκίνητα ή στέλνουν τα παιδιά τους στα φροντιστήρια, άλλοι να τα βάζουν με όσους έπαιρναν το επίδομα θέρμανσης και άλλους να τους φταίνε οι εκατό δόσεις ή η προστασία από τους πλειστηριασμούς.

Υπάρχουν μερικοί που φαίνονται πιο… φιλότιμοι από τους άλλους: «Εντάξει, να κοπεί η σύνταξή μου», έλεγε προχθές ένας φίλος. «Όμως τα χρήματα να πάνε στο ταμείο, ώστε να βελτιωθούν τα οικονομικά του, όχι να δοθούν ως επιδόματα στους Δεητζήδες»!

Και δεν έχασε ευκαιρία να ρίξει και τη βολή του. «Να σου πω και το άλλο; Ας κάνει και μια περικοπή 10%, αναδρομικά, στα τεράστια εφάπαξ που πρόλαβαν και πήραν κάποιοι».

Φαίνεται πως αυτό ακριβώς το πνεύμα έχει πιάσει και η κυβέρνηση και εξετάζει νυχθημερόν τις επιπτώσεις που θα έχει το κάθε «ισοδύναμο». Όχι στους πιο αδύναμους οικονομικά πολίτες, αλλά στους πιο ανίσχυρους πολιτικά! Ποιο θα είναι δηλαδή το μέτρο που θα έχει μικρότερο πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση.

Έτσι είναι τα πράγματα όμως, όταν είσαι στο τιμόνι της χώρας. Άμα είσαι απ’ έξω, όλα είναι απλά και εύκολα. «Δεν υπάρχουν ισοδύναμα μέτρα», έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. «Όταν μιλάμε για ισοδύναμα μέτρα είναι σαν να μιλάμε για ισοδύναμους πόνους».

Όταν ξέρεις ότι κάποιοι άλλοι θα πάρουν τις αποφάσεις, πετάς κι ένα «την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία» και καθαρίζεις. Τώρα όμως διαβάζω καταγγελίες για το γεγονός ότι ο υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης, μιλώντας στο συνέδριο Capital+Vision, έκανε ειδική μνεία για τη φορολογία των εφοπλιστών… προς την κατεύθυνση όμως της ελάφρυνσης!

Και βέβαια δεν ξεχνώ και το άλλο ωραίο. (Και να τα ξεχνάμε, υπάρχουν ένα σωρό εκπομπές και βιντεάκια που μας τα θυμίζουν.) Τον αντιπολιτευόμενο Αλέξη Τσίπρα να απαντά σε δημοσιογράφους: «Η ιδρυτική πράξη μιας κυβέρνησης της Αριστεράς θα είναι η καταγγελία της δανειακής σύμβασης και η ακύρωση του μνημονίου. Μη μου μιλάτε λοιπόν για μέτρα».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και να συμπληρώνει με το… αυτοκριτικό:

«Αν ήταν να εφαρμόσουμε εμείς τα μέτρα, καλύτερα να τα εφαρμόσει ο Βενιζέλος. Ξέρει καλύτερα να εφαρμόζει μέτρα από εμάς, εμείς δεν είμαστε ικανοί να εφαρμόζουμε μέτρα».

Δυστυχώς, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Βέβαια, όταν δεν ξέρει κάποιος, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να μάθει κιόλας. Η γνώση όμως πάντοτε πληρώνεται, με ή χωρίς ΦΠΑ.

Και, συνήθως, άλλος μαθαίνει και άλλος πληρώνει.

Κι εμείς φαίνεται πως θα πληρώσουμε πολύ ακριβά την εκπαίδευση του κυρίου Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στο πώς εφαρμόζονται τα μέτρα. Βλέπετε, δεν πήραν και τον Βενιζέλο να τους κάνει κανένα ιδιαίτερο, να τα μάθουν γρήγορα! Πήραν τον Καμμένο ο οποίος ξέρει πολύ καλά να… βλέπει τους άλλους να τα εφαρμόζουν.

Σαν τον φίλο εκείνον που περνούσε ώρες στο καφενείο παρακολουθώντας τους άλλους να παίζουν τάβλι και, όταν κάποτε τον ρώτησαν αν ξέρει να παίζει, απάντησε το αμίμητο: «Όχι, ξέρω να βλέπω»,

Ήξερε τι ήξερε!

Μαθητευόμενοι μάγοι!

151111 ΑΝΙΣΤΟΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ας μη μπλέξουμε με τους ορισμούς…

Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί δεν θα βγάλουμε άκρη. Να, αφού επιμένετε, να σας πω ότι ο εθνικός μας λεξικογράφος θέλει ως γενοκτονία τη… «συστηματική και ολοκληρωτική εξόντωση φυλής ή έθνους».

Ενώ ως εθνοκάθαρση «ορίζει» τη… «βίαιη μετακίνηση των μελών μιας κοινότητας από μια περιοχή ή/και τον αφανισμό τους, τη μαζική τους εξόντωση».

Βλέπετε; Δεν φτάνεις σε αποτέλεσμα. Διότι αν αρχίσουμε να ψάχνουμε ποιοι μετεκινήθηκαν βίαια και ποιοι εξοντώθηκαν μαζικά, ποιοι αφανίστηκαν και σε ποιους αυτό συνέβη συστηματικά ή/και ολοκληρωτικά, θα μαλώνουμε μέχρι δευτέρας παρουσίας.

Δύο παραμέτρους πρέπει να επισημάνουμε. Η πρώτη λέει το πολύ γνωστό (ελαφρώς παραφρασμένο) «αυτό είναι αν αυτό νομίζετε». Όταν δηλαδή φτάνουμε στο σημείο να γράφουμε την Ιστορία με… αποφάσεις συλλογικών οργάνων –πολιτικές αποφάσεις- τότε μπορούμε να ορίσουμε το κάθε γεγονός όπως εμείς επιθυμούμε.

Διότι την Ιστορία δεν τη γράφουν απλώς οι νικητές, αλλά και ο καθένας για πάρτη του! Εδώ όμως υπεισέρχεται η δεύτερη παράμετρος. Δεν αρκεί να ορίσεις εσύ αυτό που θεωρείς ότι συνέβη στο παρελθόν εις βάρος σου, πρέπει να βρεθούν και άλλοι να το αποδεχτούν ως τέτοιο.

Που σημαίνει ότι κι εδώ μπλέκουμε με πολιτικές, εθνικές ή άλλες σκοπιμότητες, ότι μπαίνουν στη μέση συμφέροντα και συναλλαγές, ότι ανακατεύονται συμμαχίες και έχθρες, οπότε τα πράγματα γίνονται χειρότερα και από… καβγά μεταξύ ιστορικών ή/και φιλολόγων!

Δείτε, ας πούμε πώς όρισαν οι πολιτικοί τη γενοκτονία με την από 9/12/1948 Σύμβαση του Ο.Η.Ε., υποτίθεται για την πρόληψη και την καταστολή του σχετικού εγκλήματος –τρομάρα μας ως κοινωνία των Εθνών:

Γενοκτονία θεωρείται: «α) ο φόνος των μελών μιας εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, β) η σοβαρή βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητάς τους, γ) η από πρόθεση υποβολή της ομάδας σε συνθήκες διαβίωσης οι οποίες μπορούν να επιφέρουν την πλήρη ή μερική σωματική καταστροφή της, δ) η λήψη μέτρων που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων στους κόλπους αυτής της ομάδας και ε) η αναγκαστική μεταφορά παιδιών μιας τέτοιας ομάδας σε άλλη, όταν και μόνο όταν οι πράξεις αυτές έχουν ως πρόθεση την μερική ή ολική καταστροφή της ομάδας αυτής».

Το άλλο πουλάκι:

Πόσοι τα γνωρίζουν αυτά;

Εννοώ από εκείνους που παίρνουν εύκολα και βιαστικά θέση πάνω στο θέμα των… εθνικών γενοκτονιών που έχουν αναγνωριστεί από τη Βουλή των Ελλήνων. Από εκείνους που κινούνται με γνώμονα «ποιο είναι το χειρότερο, ε, αυτό μας έχει συμβεί κι εμάς» ή που το βλέπουν ανταγωνιστικά, «γιατί μόνο σ’ εκείνους κι όχι και στους Έλληνες;»

Πόσοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι η Ιστορία δεν είναι ένας χαραγμένος τοίχος όπου είναι γραμμένο το παρελθόν και πάμε και το διαβάζουμε (ή και διορθώνουμε ενίοτε τα γραφόμενά του), αλλά μια (πώς να την πω;)… Μούσα, που της θέτουμε ερωτήματα και μας δίνει απαντήσεις;

Ανάλογα με τα ερωτήματα, φωτίζονται διάφορες πλευρές του παρελθόντος και –αυτό είναι το σημαντικό- ερμηνεύονται σκηνές του παρόντος. Από το οποίο παρόν, όπως είναι φυσικό, πηγάζουν και τα περισσότερα ερωτήματα.

Για να το καταλάβετε, φαντάζεστε ποια ήταν η γνώση μας για τη θέση της γυναίκας στους ιστορικούς χρόνους, πριν… αναπτυχθεί το φεμινιστικό κίνημα κατά τον εικοστό αιώνα και γίνει αντικείμενο διεκδίκησης η ισότητα των δύο φύλων;

Αυτά που μάθαμε έκτοτε δεν τα μάθαμε επειδή έγιναν τίποτε νέες ιστορικές η αρχαιολογικές ανακαλύψεις, απλώς οι μελετητές άρχισαν να βλέπουν με διαφορετικό μάτι τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία για τη θέση των γυναικών στο παρελθόν. Να θέτουν στην Ιστορία σχετικά ερωτήματα.

Με παρόμοιο πνεύμα γίνεται και η αναγνώριση οποιασδήποτε γενοκτονίας ή εθνοκάθαρσης, ή προβάλλεται το αίτημα για κάποια τέτοια αναγνώριση. Ανάλογα με τα σημερινά δεδομένα, ανάλογα με τη γεωπολιτική κατάσταση, τις σχέσεις με τους χθεσινούς εχθρούς και το παιχνίδι στην παγκόσμια οικονομική και στρατιωτική σκακιέρα.

Πολύ φοβάμαι όμως ότι τέτοιου είδους συζητήσεις, ειδικά στη χώρα μας, γίνονται μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Στοχεύουν σε ένα ακροατήριο που τρέφεται από τη ματαιοδοξία της ιδέας ενός ξεχωριστού, ανώτερου και περήφανου λαού, με το ένδοξο και μοναδικό παρελθόν, που το περιφέρει στις αγορές του κόσμου ακόμα και όταν πάει να ζητήσει ελεημοσύνη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ενός λαού μεγάλου… υποκριτή!

Που νομίζει ότι τιμά τους προγόνους του όταν παίζει ξύλο στις πλατείες στο… όνομά τους. Την ίδια στιγμή που αγνοεί παντελώς την Ιστορία του, ή αναδεικνύει επιλεκτικά μόνο εκείνες τις σελίδες που τρέφουν τον μεγαλοϊδεατισμό του.

Που φτιάχνει νόμους για να κανονικοποιήσει τη μνήμη και τον σεβασμό στα θύματα -λες και είναι προστατευόμενες περιοχές- όταν θεωρεί την ανυπακοή στους νόμους, αν όχι πολιτικό καθήκον, οπωσδήποτε μεγάλη… μαγκιά.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό που έμεινε στο τέλος από όλη τη συζήτηση ήταν οι διαδηλώσεις… αποκατάστασης της μνήμης, η πατριωτική πλειοδοσία στα κανάλια, το ξύλο και οι προπηλακισμοί των «αντιφρονούντων»…

Αυτή την υποκρισία δεν μπορώ και εξαιτίας της γίνομαι κι εγώ συχνά προκατειλημμένος και άδικος. Το χειρότερο είναι ότι μέσα σ’ αυτήν μεγαλώνουμε και τα παιδιά μας. Όπως σωστά σχολίασε ένας φίλος, «δεν τα μαθαίνουμε να αναζητούν την αλήθεια πίσω από τα κάθε είδους προπετάσματα του ψευτοπατριωτισμού, της μπουρδολογίας και του φαμφαρονισμού».

Τα κάνουμε δηλαδή σαν τα μούτρα μας!

Για ποια Ιστορία, ρε γαμώτο; 

151110 ΝΕΟ-ΛΟΓΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μέχρι πότε είναι κάτι… νέο;

Βλέπετε; Δεν μιλάω για «είδηση», γιατί τότε θα μπλέξουμε με ορισμούς και άντε να εξηγήσεις στον άλλο γιατί είναι είδηση αν ένας άνθρωπος δαγκώσει σκύλο και όχι το ανάποδο.

Μέχρι πότε, λοιπόν, είναι κάτι νέο, επομένως δικαιούσαι να μιλάς γι’ αυτό και να το σχολιάζεις;

Κάποτε τα «νέα» κρατούσαν αρκετό διάστημα. Είχαν μεγάλο κύκλο ζωής και η ημερομηνία λήξης τους βρισκόταν αρκετά μακριά. Είχες το περιθώριο να ασχοληθείς μαζί τους με την ησυχία σου.

Τα τελευταία χρόνια, και καθώς αναπτύσσονται ολοένα τα ηλεκτρονικά και τα ψηφιακά μέσα, αλλά και τα… κοινωνικά δίκτυα, το νέο παλιώνει στη στιγμή.

Κάτι άλλο θα έρθει να το αντικαταστήσει, κάτι νεότερο θα μπει στη θέση του, κάπου αλλού θα στραφεί η κοινή γνώμη, κάτι άλλο θα «τρολάρουν» οι χρήστες του διαδικτύου, κάπου αλλού θα πέσουν τα «λάικ» και έτσι το νέο μας θα περάσει στο σκοτάδι της αφάνειας.

Αν ο Άντυ Γουόρχολ ζούσε σήμερα, δεν θα μιλούσε για το τέταρτο της δημοσιότητας που δικαιούνται όλοι, αλλά για μερικά δευτερόλεπτα δημοσιότητας.

Τι να σου κάνουμε μετά και οι σχολιαστές των εφημερίδων; Μέχρι να πιάσουμε στο στόμα μας ένα θέμα, οι άλλοι έχουν πάει πολλά παρακάτω.

Βλέπετε, ο μοντέρνος σχολιασμός γίνεται μέσω κινητών τηλεφώνων, διαδικτύου και με ελάχιστες λέξεις. Οπότε μπορείς να σχολιάζεις το ένα νέο μετά το άλλο, αναφερόμενος σε πολλά θέματα, μέσα σε λίγη ώρα.

Αυτό βέβαια δεν είναι ακριβώς σχολιασμός, αφού ο στόχος δεν είναι η αναφορά στο γεγονός ή στην είδηση, αλλά η συνεχής παρουσία του σχολιαστή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κατά το «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» δηλαδή, την προς Θεσσαλονικείς παρότρυνση του Αποστόλου Παύλου που έγινε «κανόνας» για τον ορθόδοξο μοναχισμό, έχουμε σήμερα το αδιαλείπτως… τουιτάρετε.

Ας έρθουμε όμως και στο θέμα μας, που είναι μια «είδηση» που κοντεύει πια να ξεχαστεί. Και θα είχε ξεχαστεί ήδη, αν δεν ακολουθούσαν τα παρελκόμενα, που, να είτε βέβαιοι, δεν θα τελειώσουν εύκολα.

Τι ήθελε ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης να σκαλίσει το θέμα της γενοκτονίας ή εθνοκάθαρσης των Ελλήνων του Πόντου; Από τα πολλά που διάβασα αυτές τις μέρες κατέληξα κι εγώ σε ένα συμπέρασμα. Είναι αυτό το ψώνιο που έχουν διάφοροι Αριστεροί, να έχουν άποψη επί παντός επιστητού (κάτι είχε πει ο Μπουκόφσκι γι’ αυτό) και να την εκφέρουν δημόσια με τη μεγαλύτερη δυνατή επισημότητα.

Το άλλο πουλάκι:

«Επιστημονική άποψη»!

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που είναι παντελώς άσχετος με ένα θέμα να διαθέτει επιστημονική άποψη επ’ αυτού; (Βλέπετε, αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι ο Νίκος Φίλης, αφού δεν κατάφερε να αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο, δεν είναι δυνατόν να έχει «επιστημονική» άποψη ούτε στο αντικείμενο των σπουδών του.)

Δεν γίνεται! Ωστόσο, για να μην είμαι άδικος, άποψη μπορεί να έχει επί οποιουδήποτε επιστημονικού θέματος και το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί να του το αφαιρέσει κανείς. Εκτός, ίσως, από τον ίδιο τον εαυτό του!

Διότι ο κύριος Φίλης δεν είναι ο… πάσα εις! Είναι υπουργός Παιδείας μιας χώρας και οι προσωπικές του απόψεις καλό είναι να μην δημοσιοποιούνται, αν δεν υπάρχει σοβαρότατος λόγος. Ιδιαίτερα όταν οι απόψεις αυτές διαφοροποιούνται (δεν λέω έρχονται σε αντίθεση, γιατί δεν έρχονται) από τις επίσημες θέσεις της χώρας και της κυβέρνησής του.

Στο σημείο αυτό όμως δεν θ’ αντισταθώ στον πειρασμό να πω ότι… είμαι με τον κύριο Φίλη, όχι στο θέμα της γενοκτονίας (επ’ αυτού θα επανέλθω), αλλά στην επίθεση που δέχτηκε, μετά τη διατύπωση της άποψής του. Δεν είναι δυνατόν να ζούμε αυτό το πράγμα που έχει γίνει καθημερινή ρουτίνα τα τελευταία χρόνια.

Μόλις τολμήσει κάποιος να διατυπώσει μια άποψη με την οποία διαφωνεί ο… όχλος –περί «ηλεκτρονικού όχλου» πρόκειται- γίνεται το έλα να δεις. Αρχίζει να δέχεται επιθέσεις, απειλές και κατάρες από τον κάθε πικραμένο, ο οποίος εκλαμβάνει ως προσωπική υποχρέωση το να βάλει στη θέση του τον παράτολμο σχολιαστή.

Δεν αρκούνται στο να απαντήσουν στην άποψη που εκφράστηκε (το να το κάνουν με επιχειρήματα ούτε που το συζητώ), πρέπει να βάλουν στη θέση του, δηλαδή να σβήσουν από προσώπου… διαδικτύου τον σχολιαστή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και δεν μένουν εκεί…

Όπως είδαμε από τη συνέχεια που είχε η ιστορία, κάποιοι δεν σταματούν στις φραστικές ή τις γραπτές επιθέσεις. Μόλις τους δοθεί η ευκαιρία περνάνε και στα… έργα, με στόχο τη φυσική εξόντωση του… εχθρού.

Αυτό είναι ένα φαινόμενο που πρέπει να εμποδίσουμε όλοι μας, με όλες μας τις δυνάμεις. Και επειδή ένα πρόβλημα δεν το λύνεις από το τέλος, καλά είναι να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε πρώτα αυτόν τον ηλεκτρονικό… χουλιγκανισμό.

Το βέβαιο είναι πως δεν μπορούμε να το κάνουμε ρίχνοντας ο ένας τις ευθύνες στον άλλο, για το ποιος ξεκίνησε και ποιος εξέθρεψε αυτή τη «λογική» της βίας. Αν κάτι τέτοιο, δηλαδή η αναζήτηση της… πρώτης αιτίας έχει ελάχιστο νόημα, είναι απλώς για να διδαχτούμε από τα λάθη μας –εδώ γελάνε!

Ποιος όμως δεν το ξέρει; Ποιος δεν γνωρίζει τα αποτελέσματα που έχει το να ζεσταίνεις αφελώς το αβγό του φιδιού;

Πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος!