170407 ΑΝΟΣΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πάμε πίσω;

Δεν είναι λίγα τα σημεία στα οποία βλέπουμε την κοινωνία να κάνει βήματα πίσω και τη ζωή μας να γυρίζει στα περασμένα, όπως… ο νους των παλιών εκείνων δημιουργών του ελαφρού τραγουδιού.

Ρομαντική διάθεση; Όχι, βέβαια!

Νοσταλγία για τις παλιές, καλές μέρες; Ασφαλώς όχι!

Για να καταλάβουμε τη διάσταση του φαινομένου, επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω μια λέξη από το πάλαι ποτέ, ξύλινο, κομματικό λεξιλόγιο: Πισωγύρισμα.

Περί αυτού πρόκειται. Αντί να ακολουθήσουμε μια φυσιολογική πορεία βελτίωσης της ζωής μας, γυρίζουμε σε δύσκολους καιρούς που (υποτίθεται ότι) είχαμε αφήσει πίσω μας.

Επιτρέψτε μου εδώ να κάνω μια παρένθεση. Ποιος μας διαβεβαίωσε, και πότε, ότι η ζωή μας θα πηγαίνει ολοένα και καλύτερα και το βιοτικό μας επίπεδο θα βελτιώνεται συνεχώς; Μήπως αυτό ήταν ένα αυθαίρετο συμπέρασμα που βγάλαμε μόνοι μας;

Θυμίζω ότι είμαστε η πρώτη γενιά που δεν γνώρισε πόλεμο ή εθνική καταστροφή (αν εξαιρέσουμε την κρίση των τελευταίων χρόνων) και αυτή η ευνοϊκή συγκυρία μάς έδωσε την εντύπωση ότι η ζωή μας θα γίνεται ολοένα και καλύτερη.

Με οικονομικούς όρους, έτσι;

Όπως όμως πολύ σωστά παρατήρησε κάποιος φίλος, αν εμείς, χωρίς εφόδια από τους γονείς μας, αποκτήσαμε στη διάρκεια της ζωής μας δύο σπίτια και αλλάξαμε τέσσερα και πέντε αυτοκίνητα, πώς περιμένουμε τη συνέχεια;

Δηλαδή, αν συνεχιστεί αυτό, τα παιδιά μας -που θα ξεκινήσουν με μια κεκτημένη ταχύτητα από όσα αποκτήσαμε εμείς και θα τα… διπλασιάσουν με τους γάμους που θα κάνουν- θα πρέπει να γίνουν μικροί γαιοκτήμονες!

Ήρθε η κρίση και μας προσγείωσε στην πραγματικότητα. Μας έδωσε να καταλάβουμε ότι εμείς υπήρξαμε η περιούσια γενιά, η οποία πρόλαβε να αποκτήσει και να χαρεί πράγματα τα οποία οι προηγούμενες ούτε μπορούσαν να διανοηθούν.

Και που στις επόμενες θα μοιάζουν σαν παραμύθια. Σκεφθείτε πώς θα ακούγεται μετά από μερικά χρόνια στα εργαζόμενα(;) παιδιά μας το γεγονός ότι υπήρχαν εποχές που, στο σπίτι δύο δημοσίων υπαλλήλων, έμπαιναν, την περίοδο των Χριστουγέννων, πέντε και έξι χιλιάρικα!

Το άλλο πουλάκι:

Κλείσε επιτέλους την παρένθεση!

Είπαμε να μιλήσουμε για το «πισωγύρισμα» κι εσύ το πήγες αποκλειστικά στην οικονομία. Δυστυχώς, δεν εντοπίζεται μόνον εκεί. Η χώρα γυρίζει πίσω ακόμη και σε ζητήματα που θεωρούσαμε ληγμένα.

Όπως για παράδειγμα το θέμα των εμβολιασμών, οι οποίοι προστάτευαν σε μεγάλο βαθμό τον γενικό πληθυσμό από ασθένειες που άλλοτε «θέριζαν». Κάποια στιγμή κατορθώσαμε σχεδόν να τις εξαλείψουμε και τώρα…

Τώρα ξανακάνουν την εμφάνισή τους, ως αποτέλεσμα όμως όχι μόνο της οικονομικής κρίσης ή του προβλήματος των μεταναστών, αλλά και μιας μόδας, θα την έλεγα, που ακολουθούν τα τελευταία χρόνια πολλοί γονείς.

Δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους!

Μα, καλά, ο εμβολιασμός δεν είναι υποχρεωτικός; Αφού, ακόμη κι όταν πάμε να γράψουμε το παιδί μας στο σχολείο, μας ζητούν να επιδείξουμε το βιβλιάριο για να δουν αν εκτελείται κανονικά το εμβολιαστικό πρόγραμμα.

Μας το ζητούν, πράγματι. Όμως αν δεν είναι εμβολιασμένο το παιδί μας δεν μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να μας επισημάνουν ότι «αυτό δεν είναι σωστό». (Αν και ο διευθυντής το πιστεύει και δεν είναι οπαδός τού… αντιεμβολιαστικού κινήματος!)

Κάποιοι το επισημαίνουν. Προσπαθούν μάλιστα να πείσουν τους γονείς ότι τέτοιου είδους αντιεμβολιαστικές «εξυπνάδες» είναι κοινωνικά ανεύθυνες και βασίζονται στο γεγονός ότι… υπάρχουν εμβόλια.

Δηλαδή κάποιος γονιός μπορεί να το παίζει εναλλακτικός ή απλώς υποψιασμένος και να μην εμβολιάζει το παιδί του, έχοντας όμως την «πισινή» ότι όλα τα άλλα παιδιά είναι εμβολιασμένα.

Γεγονός που δημιουργεί μια ασπίδα προστασίας και στο δικό του παιδί. Αυτό όμως δεν ισχύει αν και οι άλλοι γονείς φερθούν με την ίδια ανευθυνότητα, ή αν το παιδί του ταξιδέψει σε καμιά Αφρική.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όχι μόνον Αφρική.

Τα τελευταία χρόνια το πρόβλημα έχει μεταφερθεί και στην Ευρώπη, για την οπαία ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Μιλάει για επιδημία ιλαράς που πλήττει τους πληθυσμούς, από τη Γαλλία μέχρι την Ουκρανία.

Εκατοντάδες κρούσματα σε 7 χώρες, με τα περισσότερα στην Ιταλία, ενώ μόνο στην Ρουμανία έχουν καταγραφεί και 17 θάνατοι τον τελευταίο χρόνο. Αιτία, κατά τον ΠΟΥ οι ανεπαρκείς εμβολιασμοί του πληθυσμού.

«Ενώ προοδεύαμε με συστηματικό τρόπο προς την εξάλειψη της ασθένειας τα δύο τελευταία χρόνια, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό να βλέπουμε ότι τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται στην Ευρώπη», είπε η Σουζάνα Γιάκαμπ, η διευθύντρια του τομέα της Ευρώπης στον ΠΟΥ.

«Στις φτωχότερες χώρες του κόσμου, το κόστος του εμβολίου παραμένει ένα σημαντικό εμπόδιο για τον εμβολιασμό των κατοίκων, αλλά στην Ευρώπη το πρόβλημα έγκειται μάλλον στον σκεπτικισμό που εκφράζουν ορισμένοι για τα εμβόλια», εκτιμά ο ΠΟΥ.

Σκεπτικισμός! Όταν όμως ξέρουμε ότι το 2015 έχασαν τη ζωή τους από ιλαρά σε όλο τον κόσμο πάνω από 134.000 άνθρωποι, μήπως πρέπει να μιλάμε για… εγκληματικό σκεπτικισμό;

Το αστείο είναι ότι στη χώρα μας μπορεί να συναντήσει κανείς κι ένα ακόμη παράξενο. Πολλοί γονείς αντιτίθενται στη φοίτηση προσφυγόπουλων στα σχολεία των παιδιών τους, με την δικαιολογία ότι αυτά δεν είναι εμβολιασμένα.

Πράγμα, βέβαια, που δεν ισχύει. Οι ίδιοι γονείς όμως δεν ενδιαφέρονται να μάθουν πόσοι συμμαθητές των παιδιών τους, προερχόμενοι από «καλές οικογένειες», δεν έχουν εμβολιαστεί, επειδή οι δικοί τους γονείς είναι του… αντιεμβολιαστικού κινήματος!

Είπαμε, κρύβονται πίσω από την υπεύθυνη στάση των υπολοίπων. Κάπως έτσι όμως γυρίζουμε δεκαετίες πίσω. Και σ’ αυτό!

 Αρρώστια!

170406 ΚΟΣΜΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κωλοτούμπα!

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και έτσι η «πορεία» των δύο φίλων, την οποία θα σας περιγράψω αμέσως. Δεν είναι όμως. Αν ρωτήσετε τη γνώμη μου, πρόκειται για μια φυσιολογική… εξέλιξη.

Ξεκίνησαν και οι δύο από την ιδιωτική εκπαίδευση, από φροντιστήρια και ιδιαιτέρα μαθήματα, με πολλές ώρες απαιτητική εργασία την εβδομάδα. Κάποια στιγμή ήρθε η σειρά τους και διορίστηκαν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Ο πρώτος ήταν τόσο έκπληκτος και ενθουσιασμένος με τις συνθήκες εργασίας στο γυμνάσιο όπου τοποθετήθηκε, που συνήθιζε να λέει «αυτό δεν είναι δουλειά, είναι εφεύρεση»! Είχε, βλέπετε, την εμπειρία του ιδιωτικού τομέα.

Ο δεύτερος «την είδε» από την αρχή… μαθητοπατέρας. Δεν ήταν λίγες οι φορές που συγκρούονταν με συναδέλφους του, παίρνοντας πάντοτε το μέρος των παιδιών, τα οποία… «παιδιά είναι δεν φταίνε αυτά».

Πέρασαν όμως μερικά χρόνια και ο πρώτος ενθουσιασμός έδωσε τη θέση του σε πιο ρεαλιστική αντιμετώπιση της (σχολικής) πραγματικότητας. Χρόνο με τον χρόνο, οι δύο φίλοι άρχισαν να προσγειώνονται και να αλλάζουν στάση.

Ο πρώτος σταμάτησε να βλέπει τη δουλειά στο σχολείο σαν «εφεύρεση» και μιλούσε πλέον μόνο για τα αρνητικά. Τα οποία φαίνεται ότι ήταν τόσο πολλά που ο καλός καθηγητής εξελίχτηκε σε συνειδητοποιημένο απεργό.

Σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση, ήταν πρώτος, φροντίζοντας μάλιστα να κοινοποιεί τα αιτήματα του κλάδου και σ’ εμάς τους απ’ έξω. Όταν κάποιοι του θύμισαν την αρχική του εντύπωση από το σχολείο… χάλασαν καρδιές.

Ο δεύτερος άρχισε να μας έρχεται όλο και πιο συχνά εξοργισμένος με τα παιδιά. (Μάλιστα συχνά χρησιμοποιούσε το ουσιαστικό ενωμένο με ένα άλλο, πιο… ανατομικό, που δεν λέγεται σε δημόσια κουβέντα.)

Μας μιλούσε για την τεράστια αδιαφορία τους προς το μάθημα, για το πόσο ανάγωγα συμπεριφέρονταν στους καθηγητές, για το θράσος με το οποίο απαντούσαν σε παρατηρήσεις, για την αδυναμία του σχολείου να επιβληθεί στοιχειωδώς…

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί όμως σας τα λέμε όλα αυτά;

Για έναν απλούστατο λόγο, που ο σοφός λαός μας τον είχε επισημάνει από πολύ παλιά: Έξω από τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρουμε. Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που σηκώνεσαι να «χορέψεις».

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά με αφορμή την πρόταση, την αποδοχή μάλλον της πρότασης των 28 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ από τον υπουργό Παιδείας κ. Γαβρόγλου, για κατάργηση του χαρακτηρισμού της διαγωγής των μαθητών.

Οι καλοί βουλευτές, παρ’ όλο που μεταξύ τους υπάρχουν και δύο αναπληρωτές υπουργοί Παιδείας, δεν ξέρουν, δεν είναι υποχρεωμένοι να ξέρουν τις συνθήκες που επικρατούν στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας.

Ωστόσο, στην προσπάθειά τους να… κάνουν και κάτι «αριστερό» -προσπάθεια που γίνεται αγωνιώδης στο κυβερνητικό στρατόπεδο, όσο η αξιολόγηση δεν λέει να «κλείσει»- ξετρύπωσαν την «κοσμία» διαγωγή, την οποία ούτε ο… διορθωτής του υπολογιστή γνωρίζει!

Από τον υπερβάλλοντα ζήλο τους μάλιστα, έκαναν και κάτι πολύ «δεξιό». Ζήτησαν πληροφορίες όχι μόνο για τον αριθμό των σχολείων που έχουν επιβάλει τέτοια ποινή τα τελευταία χρόνια, αλλά και στοιχεία για το ποια σχολεία είναι αυτά!

Ρώτησαν μάλιστα αν «έχουν ελεγχθεί από το υπουργείο τα “σχολεία της κοσμίας” για το εάν τήρησαν οι υπεύθυνοι τη νομιμότητα στις διαδικασίες αυτές ή αν υπήρξαν άλλες σκοπιμότητες».

Δεν μπορώ να δω καμιά απολύτως χρησιμότητα στην απόκτηση των παραπάνω πληροφοριών από τους ενδιαφερόμενους βουλευτές, πέρα από τον εκφοβισμό εκείνων των Συλλόγων Διδασκόντων που πιθανόν σκέφτονται να προβούν στην επιβολή τέτοιας ποινής.

Οι βουλευτές, λοιπόν, δεν γνωρίζουν. Ο υπουργός οφείλει να γνωρίζει. Όχι ακριβώς το θέμα της κοσμίας διαγωγής, αλλά το τι επικρατεί στα σχολεία της χώρας, ιδιαίτερα σ’ εκείνα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Και, για να ξεκαθαρίσουμε κι εμείς τη θέση μας. Το θέμα δεν είναι αν θα εξακολουθήσει να υπάρχει ή θα καταργηθεί η δυνατότητα των Συλλόγων Διδασκόντων να τιμωρούν τους μαθητές χαρακτηρίζοντας τη διαγωγή τους κοσμία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιο είναι το θέμα;

Στα σχολεία επικρατεί μια εικόνα για την οποία κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι υπουργοί, αλλά και όσοι έχουν την παραμικρή σχέση μ’ αυτό που λέγεται εκπαίδευση των παιδιών μας, τονίζουν την ανάγκη αλλαγών.

Αλλαγές, προς ποια κατεύθυνση; Τι είναι αυτό που κάναμε λάθος, τι δεν πήγε καλά και πρέπει να το διορθώσουμε; Θα ακούσετε πολλές απόψεις, ο καθένας δικαιούται να έχει τη δική του.

Ένα σημείο όμως, στο οποίο συγκλίνουν πάρα πολλές, είναι πως τα σχολεία μας έχουν γίνει «ξέφραγο αμπέλι». Υπάρχει μια απερίγραπτη χαλαρότητα! Κανείς δεν τιμωρείται για τίποτε, όλοι μάλιστα επιβραβεύονται, χωρίς να χρειαστεί να προσπαθήσουν. 

Οι βαθμοί είναι σκανδαλωδώς μεγάλοι. Δεν χάνει κανείς τη χρονιά του. Για να μείνεις, μάλιστα, από απουσίες πρέπει να αδιαφορήσεις τελείως κι εσύ και οι γονείς σου και να αγνοήσετε τις… παρακλήσεις του σχολείου -μάλιστα, παρακλήσεις- για δικαιολόγηση των απουσιών.

Μαθητές και γονείς έχουν λόγο στα πάντα, ενώ οι καθηγητές μοιάζουν, συχνά, φοβισμένοι μπροστά τους, γι’ αυτό και πολλές φορές καταφεύγουν στη λύση που τους επιτρέπει να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο: Κάνουν τα στραβά μάτια ή… ό,τι τους ζητηθεί!

Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι ο χαρακτηρισμός της διαγωγή, αλλά να αναρωτηθούμε, μέσα σ’ ένα τέτοιο κλίμα, τι είναι εκείνο που χρειάζεται για να διορθωθεί, αν μπορεί να διορθωθεί, η κατάσταση;

Κάποιοι, μεταξύ των οποίων οι 28 βουλευτές και ο ίδιος ο υπουργός, λένε «περισσότερη χαλαρότητα». Μπορεί να την ονομάζουν ελευθερία, ή δημοκρατία, ή όπως αλλιώς θέλουν, η ουσία όμως είναι αυτή. Χαλαρότητα.

Εσείς τι λέτε; 

Τι λένε και οι εκπαιδευτικοί;

 Καλή καρδιά!

170405 ΕΠΙΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αν αναρωτιέστε ακόμη…

Για να είστε τακτικοί συνομιλητές μας, μάλλον έχετε πάψει από καιρό να αναρωτιέστε, εμείς όμως, καλού κακού, την κάνουμε την κουβέντα. Πάντοτε υπάρχουν ολιγόπιστοι, που λένε και οι γεροντάδες!

Θα σας αναφέρω δύο γεγονότα από τον καλλιτεχνικό κόσμο, τον λεγόμενο και κόσμο τής κουλτούρας, που δείχνουν ότι του… Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει. Και επειδή μερικοί μπορεί να φανταστούν ότι γίνεται λόγος μόνο για τον τράχηλο του Έλληνος καλλιτέχνου, θα σας πω μετά και κάτι τρίτο.

Ξεκινάμε με την επιστολή παραίτησης του Προέδρου του ΔΣ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, στην οποία μπορούμε να εντοπίσουμε μερικά ενδιαφέροντα σημεία. Γράφει, λοιπόν, ο παραιτηθείς κ. Λεοντάρης, ο οποίος «τα είδε όλα».

Παρένθεση: Αυτό δεν το βγάζω από το μυαλό μου, ο ίδιος λέει ότι αντιμετώπισε πρόσφατα σοβαρό πρόβλημα υγείας, λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας και έντονου στρες. Έτσι είναι, θα μου πείτε, αυτές οι θέσεις. Περιμένετε και θα δείτε. Κλείνει η παρένθεση.

Ο άνθρωπος έθεσε ως στόχο το «νοικοκύρεμα» του ΕΚΚ, στην ουσία δηλαδή την εφαρμογή του νόμου που διέπει τη λειτουργία του. Φαίνεται ότι τα κατάφερε. Πώς όμως;

«Για κάθε απόφαση του παρόντος ΔΣ η οποία απέβλεπε στην εφαρμογή του ισχύοντος νομικού πλαισίου, υπήρχαν έντονες αντιδράσεις είτε από φορείς της κινηματογραφικής κοινότητας, είτε από εργαζόμενους στο ΕΚΚ, είτε από μερίδα των ΜΜΕ».

Δηλαδή, όλοι αυτοί Δεν ήθελαν… να ισχύει και να εφαρμόζεται ο νόμος που διέπει τη λειτουργία του φορέα. Τι ήθελαν; Μα, ό,τι θέλει ο καθένας που μπορεί παρασκηνιακά να επηρεάζει καταστάσεις και/για να καλοπερνάει. Το χάος!

Ακούστε τι γράφει σε ένα σημείο της επιστολής του: «Αποφάσεις που αφορούσαν απλά ζητήματα εφαρμογής του νόμου όπως (αναφέρω ενδεικτικά) η διακοπή της παράνομης πρόσθετης ιδιωτικής ασφάλισης του προσωπικού ή…

…η αυτονόητη τοποθέτηση μηχανισμού ελέγχου της προσέλευσης των υπαλλήλων στην υπηρεσία τους, συνάντησαν την αντίδραση του οργάνου εκπροσώπησης των εργαζομένων. Η δεύτερη απόφαση μάλιστα, με ευθύνη της Γενικής Διευθύντριας, δεν εφαρμόστηκε ποτέ». 

Το άλλο πουλάκι:

Ξέφραγο αμπέλι!

Οι άνθρωποι, με λίγα λόγια, ήθελαν να μην τους ελέγχει κανείς για το πότε πηγαίνουν στη δουλειά τους και πότε φεύγουν από αυτήν. Καταλάβατε τώρα γιατί είπαμε στην αρχή για όσους αναρωτιούνται… ακόμη;

Πάμε όμως και στο δεύτερο καλλιτεχνικό παράδοξο, ή μάλλον φυσιολογικό για τον… παράδοξο ελληνικό τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να λειτουργούμε και δεν εννοούμε να αλλάξουμε.

Όσοι ασχολείστε με αυτό το είδος της μουσικής, θα έχετε προσέξει ότι όλες οι μεγάλες και σοβαρές ορχήστρες του κόσμου προχωρούν και σε ηχογραφήσεις των παραστάσεών τους, τις οποίες εκδίδουν σε δίσκους ήχου ή και εικόνας.

Τέτοιες παραγωγές από τη δική μας Λυρική Σκηνή δεν υπάρχουν, παρ’ όλο που αυτή, ομολογουμένως, έχει παρουσιάσει κατά καιρούς αξιολογότατες παραστάσεις. Οι οποίες απλώς… χάνονται και δεν μπορεί να τις απολαύσει όποιος δεν βρέθηκε εκεί.

Μαθαίνω ότι ο λόγος είναι μια παράξενη λεπτομέρεια που υπάρχει στις συμβάσεις που υπογράφουν οι μουσικοί της Λυρικής Σκηνής, όταν προσλαμβάνονται σ’ αυτήν. Δικαιούνται, λέει, …δικαιώματα (τι άλλο θα δικαιούνταν;) από τις ηχογραφήσεις!

Αυτό είναι κάτι που καθιστά το κόστος μιας παραγωγής δίσκου, ας πούμε, απαγορευτικό και έτσι εξηγείται η πλήρης απουσία ηχογραφήσεων αυτής της ορχήστρας.

Δηλαδή οι εργαζόμενοι απαίτησαν και κατάφεραν (;) να παίρνουν κάτι το οποίο όμως… δεν μπορούν να πάρουν, εξαιτίας αυτής τους της απαίτησης. Πόσο… ελληνικό μοιάζει κάτι τέτοιο!

Πόσο… καλλιτεχνικό είναι όμως το να μην σ’ ενδιαφέρει να φτάσει η δουλειά σου σε ένα μεγαλύτερο κοινό; Τι κερδίζεις και τι χάνεις από την νοοτροπία των συνεχών διεκδικήσεων και των απεριόριστων δικαιωμάτων;

Επειδή όμως είπαμε ότι θα ασχοληθούμε και με άλλες περιπτώσεις, πέραν των καλλιτεχνικών, ελάτε να δούμε την αφήγηση ενός περιστατικού που συνέβη πριν από χρόνια, σήμερα όμως βλέπουμε ξεκάθαρα κάποια από τα αποτελέσματά του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η σκηνή εκτυλίσσεται κάπου στη ΔΕΗ.

Ένας νέος μηχανικός αυτοκινήτων, φιλότιμος και εργατικός, έχει προσληφθεί στην εταιρεία και -ανίδεος από ελληνικό δημόσιο- πιάνει δουλειά. Του φέρνουν ένα όχημα για επισκευή, ανασκουμπώνεται και σε λίγες ώρες το έχει έτοιμο.

Τότε τον πλησιάζουν κάτι παλιοί «συνάδελφοι» από το συνδικάτο, όχι για να τον πουν να τρέξει να γραφτεί σ’ αυτό, αλλά για να τον… μαλώσουν: «Η επισκευή που έκανες, συνάδελφε, είναι δουλειά δύο ημερών και απαιτεί δύο τεχνίτες».

Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, του είπαν να μην… χαλάει την πιάτσα! Πιθανώς να χρησιμοποίησαν και πειστικά επιχειρήματα. Να του είπαν δηλαδή ότι, αν και οι άλλοι δούλευαν όπως κι εκείνος, τότε δεν θα χρειαζόταν νέοι μηχανικοί και έτσι ίσως να μην προσλαμβάνονταν ποτέ.

Επειδή το περιστατικό δεν είναι και πολύ παλιό, φαντάζομαι ότι κάποιοι από τους συνδικαλιστές αυτούς είναι ακόμη στην δουλειά (τρόπος τού λέγειν) και αγωνίζονται κατά του… ξεπουλήματος της ΔΕΗ.

Καταλάβατε, φίλοι μου; Είπαμε, εσείς καταλάβατε, τα λέμε όμως για όσους αναρωτιούνται ακόμη. Ή πιστεύουν ότι η κρίση επήλθε ΜΟΝΟ επειδή κάποιοι μεγάλοι, η πλουτοκρατία ας πούμε, είχαν ευνοϊκούς όρους «συνεργασίας» με το κράτος και χαριστικές συμβάσεις.

Είχαν. Έτσι όμως είναι η πλουτοκρατία παντού στον κόσμο!

Εκείνο που δεν συναντάς αλλού είναι τα φαινόμενα που περιγράψαμε -εντελώς ενδεικτικά- σήμερα. Αυτά κάνουν τη διαφορά!

 Τι ΔΕΝ καταλάβαμε!

170404 (ΝΕΟ)ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είναι η ελπίδα του τόπου!

Προσπαθώντας να διακρίνουμε μια νότα αισιοδοξίας σε όσα σκοτεινά και δυσοίωνα λέγαμε χθες, αναφέραμε την άποψη του κυρίου Θάνου Βερέμη πως η νέα γενιά αποτελεί ελπίδα για τη χώρα.

Τα παιδιά αυτά έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα. Φρόντισαν οι γονείς τους, πέρα από τα πολλά στραβά που έκαναν για να τα μεγαλώσουν, να τους δώσουν τεράστια εφόδια στον τομέα της εκπαίδευσης.

Μιλάμε για παιδιά που απέκτησαν πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά, για παιδιά που γνωρίζουν δυο και τρεις ξένες γλώσσες και μπορούν να σταθούν άνετα σε οποιοδήποτε, υψηλών απαιτήσεων, επαγγελματικό περιβάλλον.

Παιδιά που μεταναστεύουν όπως τη δεκαετία του ’50 οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους, αναζητώντας ένα (καλύτερο) μέλλον, μια επαγγελματική σταδιοδρομία ανάλογη των προσόντων που απέκτησαν στα θρανία.

Τα έχουν χαρακτηρίσει «τα καλύτερα μυαλά της χώρας», η οποία τα «χάνει», όπως και τότε έχανε τα πιο παραγωγικά χέρια, τους ανθρώπους εκείνους που μπορούσαν να εργαστούν για να ανοικοδομήσουν την κατεστραμμένη από τον πόλεμο και τον εμφύλιο Ελλάδα.

Τα έχανε; Η αλήθεια είναι ότι οι μετανάστες ξενιτεύονταν επειδή δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Ως εργάτες δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά, καθότι η βιομηχανία της χώρας ήταν ανύπαρκτη. (Για θέση στο δημόσιο δεν μιλάμε, ήθελε… «μπάρμπα την Κορώνη».)

Ως γεωργοί και κτηνοτρόφοι έβλεπαν το βιος τους να χάνει καθημερινά την αξία του και να χάνεται τελικά και αυτό στα χέρια των επιτήδειων, χωρίς να μπορεί να τους προσφέρει ένα μέλλον ασφαλές.

Έτσι, παρατούσαν οικογένειες, παρατούσαν τα παιδιά τους στα χέρια των γονιών, έβγαζαν ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή, και αναζητούσαν την τύχη τους… στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές. 

Από τη ζωή τους εκεί δεν κέρδισαν μόνο ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Νίκος Ξανθόπουλος, κέρδισε ολόκληρη η χώρα. Αφού τα χρήματα που έστελναν πίσω στην πατρίδα ήταν για χρόνια, μαζί με τα χρήματα των ναυτικών και το συνάλλαγμα των τουριστών, ένα τεράστιο έσοδο για τη χώρα.

Το άλλο πουλάκι:

Πόσες γενιές έζησαν έτσι;

Τα εμβάσματα από το εξωτερικό συντηρούσαν τους γονείς των μεταναστών και μεγάλωναν τα παιδιά τους. Με αυτά επισκευάστηκαν τα παλιά πατρικά σπίτια στο χωριά και αγοράστηκαν καινούρια διαμερίσματα στην πόλη.

Όταν οι περισσότεροι από τους μετανάστες επέστρεψαν, απόμαχοι πια, από το εξωτερικό, οι συντάξεις που εξακολούθησαν να καταφτάνουν κάθε μήνα πάντρευαν παιδιά και σπούδαζαν εγγόνια.

Ό,τι περίσσευε συμπλήρωνε το δάνειο των παιδιών για την αγορά του εξοχικού, όταν δεν πήγαινε στους γιατρούς, που προσπαθούσαν να επιδιορθώσουν κατεστραμμένες, από τη δουλειά και το κακό κλίμα της βόρειας Ευρώπης, υγείες.

Τα τελευταία χρόνια η εισροή τέτοιων «κεφαλαίων» σταμάτησε σιγά σιγά, καθώς ο ένας μετά τον άλλο οι συνταξιούχοι εκείνοι φεύγουν από τη ζωή. Ό,τι είχαν να δώσουν για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους και την εθνική οικονομία το έδωσαν.

Τώρα πια αντιστράφηκαν οι όροι και το μόνο που αφήνουν στα παιδιά και τα εγγόνια τους είναι η υποχρέωση να πληρώνουν τον ΕΝΦΙΑ, για το σπίτι στο χωριό ή τα διαμερίσματα στην πόλη, που δεν μπορούν να πωληθούν και σπανίως νοικιάζονται.

Ήρθε όμως η σειρά της νέας γενιάς μεταναστών να πράξει το καθήκον της απέναντι στη χώρα. Οι νέοι αυτοί φεύγουν υπό σημαντικά καλύτερους όρους. Δεν κατευθύνονται πια στις φάμπρικες και στις στοές, αλλά στα καλύτερα πανεπιστήμια και νοσοκομεία.

Οι μισθοί που τους περιμένουν εκεί είναι ασυγκρίτως καλύτεροι από τα «επιδόματα» που θα έπαιρναν στην Ελλάδα, ή τις αμοιβές από «προγράμματα», αν ήταν τυχεροί και εργάζονταν σε κάποιο τέτοιο.

Για την ώρα δεν έχουν ιδιαίτερες υποχρεώσεις, οι γονείς τους αντέχουν ακόμη και τα φέρνουν βόλτα με τις συντάξεις. Όπως πάμε όμως (και με τη «διαπραγμάτευση» σε εξέλιξη) σύντομα θα χρειαστεί να τσοντάρουν και αυτοί για να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θα επιστρέψουν, άραγε, ποτέ;

Προσωπικά πολύ αμφιβάλλω. Θα χρειαστεί να περάσουν χρόνια πολλά, να βελτιωθούν θεαματικά οι συνθήκες στη χώρα μας (και να επιδεινωθούν αντίστοιχα εκεί όπου ζουν τώρα) για να αρχίσουν να σκέφτονται τον επαναπατρισμό.

Ωστόσο, να είστε σίγουροι πως όλο και θα στέλνουν το κατιτίς τους εδώ. Είτε με τη μορφή εμβασμάτων, είτε ως έξοδα διακοπών, ένα μέρος από το εισόδημά τους θα επιστρέφει στην πατρίδα.

Για όσο διάστημα τουλάχιστον θα ζουν και οι δικοί τους, και οι ίδιοι θα έχουν μια επαφή με τον τόπο -τα εξοχικά που είχαν αγοραστεί με τις συντάξεις των παππούδων θα είναι πάντα ένας πόλος έλξης-, η χώρα θα ωφελείται από τη δουλειά τους στο εξωτερικό.

Κάποιοι δεν αποκλείεται να επιστρέψουν και ως επενδυτές, όταν η κατάσταση το επιτρέψει. Άλλοι για να αξιοποιήσουν οικογενειακά κτήματα και άλλοι για να στήσουν νέες, καινοτόμες επιχειρήσεις.

Είπαμε ότι έχουν πλούσια προσόντα. Αν σ’ αυτά προστεθεί η εμπειρία και η τεχνογνωσία που θα πάρουν από το εξωτερικό, μην αμφιβάλλετε ότι, ακόμα αν δεν βρουν ευκαιρίες, θα μπορούν να τις δημιουργήσουν οι ίδιοι.

Αυτοί, με λίγα λόγια, θα βρουν το δρόμο τους. Αυτούς μην τους κλαίτε καθόλου. Εμείς που θα μείνουμε εδώ να δούμε τι θα κάνουμε. Θα μείνουμε με σταυρωμένα χέρια και θα περιμένουμε τη βοήθεια από τους… νεομετανάστες μας;

Ή θα αποφασίσουμε να αλλάξουμε νοοτροπία, να ξεφύγουμε από τη λογική του παρελθόντος και να προσπαθήσουμε να ξαναστήσουμε τη χώρα στα πόδια της;

 Έχει ο καιρός γυρίσματα!

170403 ΑΡΑΧΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ήμασταν κι εμείς εκεί…

Στην ενδιαφέρουσα δημόσια συζήτηση για τις προκλήσεις και τις προοπτικές της Ελλάδας και της Ευρώπης, σε έναν κόσμο που αλλάζει. Αυτός ήταν ο τίτλος και διοργανωτής το ΕΛΙΑΜΕΠ.

Επειδή μου τη δίνουν τα αρχικά, δυστυχώς όμως, κάποτε δεν γίνεται διαφορετικά, θα σας πω αμέσως τι σημαίνουν. Διότι περισσότερο μου τη δίνει, όταν τα χρησιμοποιούν κάποιοι, λες κι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε τι σημαίνουν.

Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ)! Αν δεν σας βγαίνει η αντιστοίχιση, αν δηλαδή τα αρχικά δεν ταιριάζουν απόλυτα με τον πλήρη τίτλο, δεν πειράζει, αυτά είναι πάντως -το ελέγξαμε αρκετές φορές πριν το αναφέρουμε.

Ήμασταν εκεί, λοιπόν, κι εμείς. Η οργάνωση καλή, αν εξαιρέσουμε τα προβλήματα ήχου, ο κόσμος πολύς –είχε και όρθιους- το πρόγραμμα «σφιχτό» και οι εισηγητές εύστοχοι, μεστοί και κατανοητοί. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Α, ναι! Μπορεί να ζητήσει να μην πέσει το επίπεδο, όταν αρχίσουν οι ερωτήσεις από το κοινό, πράγμα που συνήθως δεν το αποφεύγεις. Αυτή τη φορά όμως οι ερωτήσεις ήταν πράγματι ερωτήσεις και όχι… ιστορίες ζωής ή τα παράπονα του κάθε πικραμένου.

Με λίγα λόγια περάσαμε ένα ενδιαφέρον απόγευμα. Όλοι; Ε, όχι και όλοι. Διότι το κοινό, απ’ ό,τι αντιληφθήκαμε από σχόλια που πιάσαμε μετά το πέρας της εκδήλωσης, ανήκε σε δυο ομάδες.

Ήταν εκείνοι που γνώριζαν τους ομιλητές μέσα από τα δημόσια κείμενά τους, ή την παρουσία τους σε τηλεοπτικές εκπομπές, και ήξεραν τι θα ακούσουν. Γι’ αυτούς δεν υπήρξε καμιά ιδιαίτερη έκπληξη.

Υπήρχαν όμως και κάποιοι -κατά την εκτίμησή μας πολύ λιγότεροι- οι οποίοι μάλλον δεν κατάλαβαν πού πήγαν και τι περίμεναν να ακούσουν. Αυτοί εξέφραζαν τις αντιρρήσεις τους στους διπλανούς τους, κατά τη διάρκεια των εισηγήσεων, ή έφευγαν απογοητευμένοι, στο τέλος.

Ήρθε η ώρα όμως να σας μεταφέρουμε, πέρα από το «κλίμα», και το πνεύμα της συζήτησης, όπως το αντιληφθήκαμε εμείς. Συγνώμη αν θα σας στενοχωρήσουμε, αλλά η εικόνα που μας δόθηκε δεν ήταν καθόλου αισιόδοξη.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν πάμε καλά!

Όχι μόνο ως χώρα, αλλά ως Ευρώπη. Η οποία, «μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει», είτε είναι απροετοίμαστη, είτε δεν έχει βρει ακόμη τον βηματισμό της. Βλέπετε είναι και οι δημοκρατικές διαδικασίες στα όργανα που λειτουργούν, οι οποίες δεν βοηθούν.

Όλοι γνωρίζουμε ότι η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα που μπορούμε να έχουμε, όμως δεν είναι τέλειο. Έχει αδυναμίες, κάποιες από τις οποίες εστιάζονται στον αργό και δυσλειτουργικό τρόπο με τον οποίο (πρέπει να) λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Όταν μάλιστα τα όργανα αποφάσεων είναι τόσο πολυπρόσωπα και προέρχονται από τόσο διαφορετικές χώρες, καταλαβαίνετε ότι οι εξελίξεις δεν μπορούν να περιμένουν όλες τις τάσεις να εκφραστούν και όλες τις διαφωνίες να συντεθούν σε άποψη.

Αυτό φέρνει συχνά την ΕΕ σε δυσχερή θέση, ιδίως αν έχει απέναντί της διάφορους «Τσάρους» ή «Σουλτάνους». Οι οποίοι «αποφασίζουν και διατάζουν», χωρίς να χρειάζονται διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων, χωρίς να δίνουν ιδιαίτερο λόγο ακόμη και στις κοινωνίες από τις οποίες εκλέγονται.

Μια άλλη δυσοίωνη προοπτική για την «Ευρώπη των δικαιωμάτων», όπως τη γνωρίσαμε τουλάχιστον εμείς οι μεγαλύτεροι, είναι πως αυτά πλέον δύσκολα μπορούν να διατηρηθούν, στον βαθμό που υπάρχουν ακόμη και σήμερα.

Δεν το επιτρέπει η οικονομική κατάσταση της Ευρώπης, η οποία χάνει συνεχώς έδαφος μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αφήνουμε το μεταναστευτικό, αφήνουμε το έντονο δημογραφικό, αφήνουμε τη διακεκαυμένη ζώνη από την οποία η Ευρώπη περιβάλλεται…

Πώς να είναι αισιόδοξος κανείς; Όταν μάλιστα πολλοί από τους ευρωπαίους πολίτες, βλέποντας αυτές τις αλλαγές και έχοντας την αίσθηση πως οι ελίτ τούς αγνοεί, στρέφονται με μεγάλη ευκολία στις αγκαλιές «αντισυστημικών» και λαϊκιστικών κομμάτων.

Τα οποία, αδυνατώντας ή μη θέλοντας να αναλύσουν την πραγματικότητα, απευθύνονται στο ένστικτο αυτοσυντήρησης των πολιτών και υπόσχονται εύκολες λύσεις σε σύνθετα προβλήματα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς να είμαστε αισιόδοξοι;

Όταν η χώρα μας, μέσα σ’ αυτό το δυσοίωνο πλαίσιο αποτελεί και τον πιο ευάλωτο κρίκο; Όταν, επί τόσα χρόνια, αρνούμαστε να πάρουμε αποφάσεις, βλέποντας όχι το μέλλον και την προοπτική του τόπου, αλλά τις επόμενες εκλογές;

Όταν οι κυβερνήσεις διαδέχονται η μια την άλλη, έχοντας ως μόνο στόχο τη διατήρηση της εκλογικής τους πελατείας και επαναλαμβάνοντας όλα τα λάθη που οδήγησαν στην κρίση; Όταν οι πολίτες πιστεύουν με τόση ευκολία σε μαγικές λύσεις και ακολουθούν όποιον τις υπόσχεται;

Ωστόσο, μέσα στο πλήθος των «μαύρων» σκέψεων που ακούστηκαν το βράδυ του Σαββάτου, υπήρξαν και νότες αισιοδοξίας που αξίζει να κρατήσουμε.

Ο κύριος Θάνος Βερέμης είπε ότι ελπίζει πολύ στη νέα γενιά, στους ανθρώπους με τεράστια μορφωτικά εφόδια, που φεύγουν σήμερα μακριά από τη χώρα, όμως θα γυρίσουν κάποια στιγμή, φέρνοντας και τις πολύτιμες εμπειρίες τους.

Και ο κύριος Αλέξης Παπαχελάς είπε πως, κάθε φορά που απογοητεύεται, φέρνει στον νου του την Ελλάδα του 1897, όταν η χώρα βρέθηκε στο έσχατο σημείο καταστροφής, για να επανέλθει όμως, λίγα χρόνια αργότερα, πανίσχυρη.

Τι χρειάζεται; Όπως και τότε, ικανή ηγεσία, τολμηρές αποφάσεις, εκμετάλλευση του διεθνή παράγοντα, πίστη στις δυνάμεις της χώρας…

Δηλαδή, ό,τι ακριβώς ΔΕΝ έχουμε εμείς σήμερα.

Γι’ αυτό σας λέω…

 Μάλλον μεταξύ μας τα λέμε!