171120 ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τόσοι νεκροί!

Σκέφτομαι ότι είναι ασέβεια να πεις ακόμη και τον αριθμό. Από τη στιγμή που δεν μπορεί να είναι ακριβής, από τη στιγμή που υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι και, τώρα που συζητάμε, μπορεί να βρεθούν και άλλα πτώματα…

Το να μιλάς για είκοσι και να είναι δεκαεννιά ή είκοσι ένας οι νεκροί, μοιάζει να μην έχει σημασία για σένα, να μην κάνει καμιά διαφορά ένας νεκρός περισσότερο ένας λιγότερο. Δεν είναι έτσι, όμως φοβάμαι πως έτσι μπορεί να εκληφθεί.

Και κανείς να μην αναλαμβάνει την ευθύνη! Ούτε ένας δεν βρέθηκε να πει τόσες ψυχές χάθηκαν, τόσα σπίτια έκλεισαν, είναι ντροπή να παραμένω στη θέση μου και να κάνω πως δεν έχω καμιά ευθύνη.

Οι ίδιοι άνθρωποι που με τόση ευκολία κουνάνε το δάχτυλο, όταν κρίνουν ότι κάποιοι άλλοι πρέπει να απολογηθούν για λάθη ή παραλήψεις. Που ξεσήκωναν τον κόσμο για πολύ μικρότερες καταστροφές και πολύ λιγότερα θύματα.

Σκέφτομαι μόνο τι θα γινόταν αν είχαμε έναν ή δύο νεκρούς στις… Σκουριές, εξαιτίας των έργων που γίνονται εκεί για την εξόρυξη του χρυσού. Πού θα ήταν όλοι αυτοί που σήμερα ψελλίζουν δικαιολογίες για την κλιματική αλλαγή.

Όπως κάποτε ευθύνονταν ο «στρατηγός άνεμος»! Έτσι και τώρα: «Φταίει ο κακός μας ο καιρός», που έλεγε και το σατιρικό τραγουδάκι για τους Ιταλούς, που, κάτω από την τέντα, δεν μπορούσαν να προχωρήσουν ούτε βήμα.

Βγήκε και ο άλλος στην τηλεόραση φορώντας το κίτρινο μπουφάν, λες και δεν προλάβαινε  να αλλάξει -να μακιγιαριστεί φαντάζομαι πρόλαβε- ή, αν ήταν τόσο πιεστική η κατάσταση, δεν μπορούσε να ενημερώσει το κοινό μέσω κάποιου συνεργείου που υπήρχε στην περιοχή.

Το ποιόν όμως των πολιτικών μας φαίνεται από το επίπεδο των ψηφοφόρων στους οποίους απευθύνονται. Διότι, ο συγκεκριμένος κύριος ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Δεν εμφανίστηκε έτσι για σας και για εμένα.

Ξέρει ότι εκείνοι που τον ψηφίζουν έτσι θέλουν να τον δουν στην τηλεόραση. Όπως άλλωστε και ο ίδιος θα έσπευδε να ψηφίσει έναν πολιτικό που θα τον έβλεπε να εμφανίζεται στο γυαλί ΔΗΘΕΝ μόλις κατέφθασε από την «πρώτη γραμμή» και δεν πρόλαβε να βγάλει ούτε το μπουφάν.

Αφήστε που αφήνει να εννοηθεί ότι από μέσα μπορεί να μην είναι και κατάλληλα ντυμένος, ότι μπορεί να σηκώθηκε άρον άρον  από το κρεβάτι, να έριξε πάνω από τις πιτζάμες το μπουφάν που έχει για περίπτωση πλημμύρας, να έβαλε και τις γαλότσες και να ρίχτηκε στη μάχη.

Το άλλο πουλάκι:

Το ρίχνουμε στο καλαμπούρι.

Συνήθως εκεί οδηγεί η αμηχανία. Όταν δεν ξέρεις ακριβώς τι αισθάνεσαι, όταν η θλίψη δίνει τη θέση της στην οργή και εκείνη την απογοήτευση για το κατάντημα αυτού του τόπου και την ανυπαρξία προοπτικής.

Μια χώρα που έμαθε ή μπορεί να λειτουργεί μόνο υπό Κ. Σ., που λέγαμε και στη Φυσική, όταν ήμασταν μαθητές. Όπου όμως Κανονικές Συνθήκες έχουμε όταν η θερμοκρασία βρίσκεται από 10 μέχρι 25 βαθμούς και δεν βρέχει, ούτε φυσάει δυνατά.

Οτιδήποτε πέρα από αυτά τα όρια θεωρείται επικίνδυνη κατάσταση, θεομηνία, απρόβλεπτο γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφές και να θρηνήσουμε θύματα. Και φυσικά, οι ευθύνες επιρρίπτονται αναλόγως.

Θα μου πείτε σε ποιον να αποδοθούν ευθύνες, όταν το έγκλημα είναι διαχρονικό και οι εμπλεκόμενοι χιλιάδες; Για να το καταλάβετε, θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Ας σκεφτούμε τη χώρα σαν ένα καράβι.

Το οποίο έχει κουσούρια από την κατασκευή του, πείτε ότι γέρνει και ότι πολλά όργανα δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε. Ας δεχτούμε ακόμη ότι δεν διαθέτει όλους τους ναύτες που προβλέπεται και ότι δεν έγιναν κανονικά οι συντηρήσεις και οι επισκευές που χρειάζονταν.

Αυτή τη στιγμή όμως ταξιδεύει και έχει στη γέφυρα καπετάνιο και αξιωματικούς που -προσέξτε- ζήτησαν και πήραν τη διοίκηση του πλοίου, υποσχόμενοι μάλιστα πως θα φροντίσουν να επιδιορθώσουν ό,τι επιδιορθώνεται και να το οδηγήσουν ασφαλές σε καλό λιμάνι.

Αν το καράβι πάρει νερά, αν πέσει σε ξέρα, αν πάρει μεγάλη κλίση και χρειαστεί να παρθούν αποφάσεις, να ληφθούν μέτρα έκτακτης ανάγκης, να τηρηθούν πρωτόκολλα και αυτοί δεν μπορέσουν να κάνουν σωστά τίποτε από όλα αυτά, υπάρχει κάποιος που θα υποστηρίξει σοβαρά ότι δεν έχουν καμιά ευθύνη;

Μπορούν να βγουν, καπετάνιος και αξιωματικοί, στα κανάλια και να πουν δεν ήταν δική μας δουλειά, φταίνε οι προηγούμενοι που δεν μας παρέδωσαν το καράβι στην τρίχα; Στη χειρότερη περίπτωση θα τους πουν αν δεν μπορούσες να κάνεις κάτι ας μην αναλάμβανες!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το έχουμε πει πολλές φορές.

Όλοι όσοι παίρνουν κάποιο επίδομα που λέγεται «ευθύνης», βρίσκονται δηλαδή σε μια αντίστοιχη θέση, είναι και πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι, όποτε γίνει κάποια στραβή. Μπορεί να φταίνε και άλλοι, όμως από αυτούς θα αναζητηθούν ευθύνες πρωτίστως.

Το χειρότερο μάλιστα είναι όταν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από άλλους οι οποίοι βρίσκονται σε κατώτερες θέσεις και ελέγχονται από αυτούς. Μα, αν δεν κάνει σωστά τη δουλειά του ο… ναύτης, ο καπετάνιος είναι εκεί για να τον ελέγξει.

Και, ελέγχω δεν σημαίνει τους διατάζω απλώς να κάνουν «ένα βήμα πίσω», για να φανώ καλύτερα στη φωτογραφία.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι, υπάρχουν και αλλού ευθύνες, για τις οποίες θα μιλήσουμε αύριο.

 Κάνει νερά!

171117 ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού ήσασταν το 2004;

Όχι στις 13 Αυγούστου στην τελετή έναρξης και στη συνέχεια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όχι στις 4 Ιουλίου, όταν σηκώναμε το «Τιμημένο», τέτοια μέρα εννοώ, σαν σήμερα, εσείς πού ήσασταν;

Εμείς ήμασταν εδώ, στη γνωστή φωλίτσα μας και συζητούσαμε για τον καιρό που περνάει δίχως να κοιτάει τη δική μας μελαγχολία. Τότε είχαν περάσει (προσέξτε πώς θα το θέσω) ΜΟΛΙΣ τριάντα ένα χρόνια από την εξέγερση των φοιτητών.

Μας φαινόταν πάρα πολλά και λέγαμε με αφορμή εκείνη τη σκέψη:

«Εκεί Πολυτεχνείο!

Αλήθεια, πόσο μακρινά φαίνονται όλα! Έχετε σκεφτεί ότι απέχουμε από το Πολυτεχνείο όσο απείχε εκείνο από το έτος του ’40;

Όπως “θυμούνταν” τον πόλεμο οι μαθητές και οι φοιτητές του ’73 έτσι φαίνεται και στα σημερινά παιδιά, μακρινό σαν παραμύθι, το Πολυτεχνείο. Οι πολύ μικροί ακούνε γι’ αυτό μόνο από τους παππούδες, ή τις γιαγιάδες, γιατί οι γονείς τους μπορεί να ήταν και αγέννητοι!

Βέβαια, λένε πως ο χρόνος, η απόσταση, δίνουν στα γεγονότα την αληθινή τους διάσταση, μακριά από συναισθηματικές φορτίσεις. Λένε ακόμα πως η μνήμη (ναι, αυτή που καίει άκαυτη βάτος) βοηθάει να ταξιδεύει το νόημά τους στο εκάστοτε παρόν και να φωτίζει το μέλλον.

Λένε… Τα λόγια είναι ωραία και οι επέτειοι μας δίνουν ευκαιρίες να λέμε ακόμη πιο μεγάλα, ακόμη πιο συγκινητικά, πιο παχιά λόγια.

Οι επέτειοι… Που επαναλαμβάνονται ίδιες κι απαράλλακτες κάθε χρόνο με το πρόγραμμα των εκδηλώσεων να αντιγράφεται με νέα χρονολογία και τα πρόσωπα να εναλλάσσονται μεταπηδώντας ο ένας στη θέση του άλλου.

Ομιλία από το Δήμαρχο της πόλης και κατάθεση στεφάνου από όσους το επιθυμούν, αρκεί να το δηλώσουν εγκαίρως στον υπεύθυνο τελετάρχη.

Περάστε κόσμε. Τιμή και Δόξα στα νιάτα του Νοέμβρη.

Ακολουθεί ενός λεπτού σιγή και… “θα κλείσουμε με τον Εθνικό Ύμνο” που είναι και της μόδας φέτος». Είπαμε γιατί ήταν της μόδας. Διότι είχε ακουστεί σε στιγμές εθνικού μεγαλείου, το 2004!

Το άλλο πουλάκι:

Τι έχει αλλάξει από τότε;

Φέτος, διαβάζω στο Πρόγραμμα των Εκδηλώσεων, θα μιλήσουν πιο πολλοί, όλα τα σημαντικά πολιτικά πρόσωπα του τόπου. Στεφάνι θα καταθέσει και πάλι όποιος επιθυμεί (από τους «αναγνωρισμένους συλλόγους» και τα κόμματα, αρκεί να το είχε δηλώσει μέχρι χθες.

Βέβαια, το ενδιαφέρον έχουν πάντοτε οι δηλώσεις οι άλλες, εκείνες που ακολουθούν την τελετή. Ενδιαφέρον για αυτούς που τις κάνουν, όμως εκείνοι νομίζουν ότι μας ενδιαφέρουν κι εμείς. Ακούστε τι λέγαμε πριν από δεκατρία χρόνια:

«Ακολουθούν δηλώσεις. Όσοι κατέθεσαν αλλά κι όσοι δεν κατέθεσαν στεφάνια μπορούν να πουν την άποψή τους στις κάμερες για το νόημα της ημέρας. Όχι, δεν χρειάζεται να το δηλώσουν εγκαίρως! Βλέπετε, η τηλεόραση είναι ακόμη πιο ανοιχτή κι από την τελετή του Πολυτεχνείου.

Τελετή! Αρχίζουν λοιπόν οι συγκρίσεις ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα, η σταθερότητα του πολιτεύματος, ο καθημερινός αγώνας για δημοκρατία, οι νέοι που τους έλεγαν αλήτες… Κάποιοι αποτολμούν επικίνδυνες αναγωγές.

“Τι θα γινόταν σήμερα αν…;” ή άλλες συγκρίσεις του τύπου “Είναι η σημερινή νεολαία αντάξια…;” Όχι, δεν είναι. Δεν είναι γιατί, απλούστατα, μιλάμε για δυο διαφορετικές εποχές. Ακόμη κι αν σήμερα μπορεί να καμαρώνει κάποιος για τους νέους που βρίσκονται πρωτοπόροι στους αγώνες κατά του πολέμου, κατά της παγκοσμιοποίησης (με ό,τι κι αν σημαίνει για τον καθένα αυτό).

Δυο διαφορετικές εποχές. Γιατί η γενιά εκείνη “είχε πίσω της τη λάμψη του ‘60”. Αρκεί να σκεφτούμε μόνο τι κοσμογονία συνέβαινε στο χώρο της τέχνης. Στη μουσική, στο θέατρο, στην ποίηση, στον κινηματογράφο, στα εικαστικά…

Η σημερινή νεολαία αντίστοιχα έχει πίσω της τη “Λάμψη” του ’90. Που οι επόμενες γενιές θα τη θυμούνται ως δεκαετία του χρηματιστηρίου».

Σκεφθείτε, φίλοι μου, τι θα μπορούσε να πει κανένας σήμερα. Που, στους νέους του 2004 έχουν προστεθεί και εκείνοι των δεκατριών χρόνων που πέρασαν. Που έχουμε περάσει τόσα και τόσα με την κρίση και που μας κυβερνούν άνθρωποι για τους οποίους το Πολυτεχνείο έλεγε πολλά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ή έτσι νόμιζαν!

Θα παραφράσω τώρα λίγο –ελάχιστα- τα όσα λέγαμε το 2004 για να σας μιλήσω για το σήμερα. Αναρωτιόμασταν -ρητορικά- αν φταίνε οι νέοι για όσα έχουν… πίσω τους. Διότι για το παρελθόν δεν είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι αλλά η προηγούμενη από αυτούς γενιά.

Αυτοί, λοιπόν, που μας οδήγησαν εδώ που είμαστε σήμερα είναι η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου. Όχι μόνο όσοι κατέλαβαν κυβερνητικές θέσεις, αλλά όλοι μαζί, ως «γενιά» που έπεσε με τα μούτρα στον εύκολο πλουτισμό.

Ναι, είναι αυτοί που μεγάλωσαν με Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, που πριν κοιμηθούν διάβαζαν Σεφέρη και Ελύτη, που στριμώχνονταν στο «Υπόγειο του Κουν» και ξεχύνονταν στα μεγάλα συλλαλητήρια και στους κοινωνικούς αγώνες.

Για να στραφούν στη χειρότερη μορφή ατομισμού που είδε ποτέ αυτή η χώρα. Αυτόν της καλοπέρασης και της επίδειξης, της ζωής δίχως αύριο (το σήμερα είναι το αύριό τους και… δεν υπάρχει) για τον τόπο, αλλά και για τα ίδια τους τα παιδιά.

Σήμερα βέβαια ήρθε στο προσκήνιο και άλλα αστέρια, οι βλαστοί της «Δρακογρενιάς». Σας διαβάζω μόνο ένα απόσπασμα από το μήνυμα για το Πολυτεχνείο που έστειλε ΠΡΟΣΕΞΤΕ διορισμένο στέλεχος της κυβέρνησης. Διαβάστε το πολλές φορές, μπας και βγάλετε άκρη:

«Το καθεστώς της εξάρτησης και της υποτέλειας, που οδήγησε την Ελλάδα στη ζοφερή επταετία της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας, σήμερα επισωρεύει στις πλάτες του λαού νέα μεγάλα δεινά. Τα τελευταία χρόνια διανύουμε και πάλι κρίσιμες στιγμές  και ο ελληνικός λαός καλείται ο ίδιος πια να επαναπροσδιορίσει τις έννοιες “δημοκρατία” και “ελευθερία”. Απαιτείται αγώνας!»

Πώς είπατε;

 Η ζωή μας κύκλους κάνει!

171116 ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι είναι καλό και τι κακό;

Φιλοσοφικό το ερώτημα και δεν έχουμε καμιά διάθεση να μπούμε στον πειρασμό να το απαντήσουμε. Μπορούμε μόνο να πούμε πως η απάντηση δεν μπορεί να είναι μία και μοναδική, με παντοτινή ισχύ.

Κάτι που (θα έπρεπε να) μαθαίνουν ακόμη και τα παιδιά του Δημοτικού, τουλάχιστον στο μάθημα της Αγωγής του Πολίτη, είναι πως ό,τι θεωρούμε σήμερα «καλό», εδώ στη χώρα μας, δεν ήταν πάντοτε έτσι, ούτε ισχύει σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Οι αξίες -το «καλό» ορίζεται βάσει κάποιων αξιών- αλλάζουν από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο. Το ίδιο και το ανθρωπολογικό πρότυπο που έρχεται να ενσαρκώσει αυτές τις αξίες.

Για τη δική μας παράδοση, για παράδειγμα, ήταν άλλοτε ο «ήρως», άλλοτε ο «άγιος», άλλοτε ο «πατριώτης» ή ο «αγωνιστής», άλλοτε ο «μορφωμένος» και άλλοτε ο «επιτυχημένος», αυτός που «κάνει σουξέ», ασχέτως σε ποιον τομέα το καταφέρνει.

Κατά καιρούς, λοιπόν, οι αξίες αλλάζουν και αυτό που ορίζεται ως «καλό» έρχεται συνήθως να το αναγνωρίσει και η πολιτεία και να νομοθετήσει σχετικά. Το ενισχύει ή το ενθαρρύνει, σε αντίθεση με το «κακό» που προσπαθεί να το περιορίσει.

Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που ο νόμος προηγείται και είναι αυτός που ορίζει το «καλό» και το «κακό», όχι καθεαυτά, αλλά ανάλογα με το αν… επιτρέπονται ή απαγορεύονται, αν ασκούνται νόμιμα ή παράνομα!

Για να καταλάβετε, θα σας δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ποια είναι η γνώμη σας για τον τζόγο; Είναι κάτι καλό ή κάτι κακό; Νομίζω πως η πλειονότητα των απαντήσεων θα συμφωνήσει ότι πρόκειται για μια δραστηριότητα… όχι καλή.

Από τον καιρό του «Παίκτη» ακόμα ξέρουμε ότι πρόκειται για αρρωστημένο πάθος: «Πριν πλησιάσω ακόμα την αίθουσα του παιχνιδιού κι ακούσω τον κρότο που κάνουνε τα νομίσματα που σκορπιούνται, με πιάνει σχεδόν σπασμός».

Ως εκ τούτου όμως, δεν θα έπρεπε να είναι καταδικαστέο; Δεν θα έπρεπε να απαγορεύεται από τον νόμο; Δεν θα έπρεπε να λαμβάνονται μέτρα ώστε οι παθιασμένοι αυτοί άνθρωποι να αντιμετωπίζονται με αγάπη μεν, με αυστηρότητα δε;

Το άλλο πουλάκι:

Αμ, δε!

Έρχεται το κράτος και σου λέει μπορείς να υποκύπτεις άφοβα στο πάθος σου, μπορείς να ασχολείσαι όσο και όποτε θέλεις με τον τζόγο, αρκεί να το κάνεις… νόμιμα! Δηλαδή, μέσω εμού!

Γιατί; Μήπως για να προσέχει αν το παρακάνουμε; Μήπως για να ελέγχει ποιοι έχουν την πραγματική δυνατότητα ή την ευχέρεια της πολυτέλειας να τζογάρουν τα χρήματά τους; Καθόλου!

Ο κάθε πολίτης έχει τη δυνατότητα να «παίξει» όσα χρήματα θέλει, στον πιο ριψοκίνδυνο ή παράλογο στοιχηματισμό, αρκεί να το κάνει μέσα από τις διαδικασίες που έχει ορίσει το κράτος. Αρκεί να είναι «νόμιμος»!

Βέβαια, όταν μιλάμε για κράτος μην πάει ο νους σας στο πάλαι ποτέ μονοπώλιο, αφού ο τζόγος γίνεται μέσα από εταιρείες που έχουν αναλάβει να «οργανώνουν» τέτοιου είδους «παιχνίδια».

Είδατε; Δυο φορές παρασύρθηκα κι εγώ και έδωσα στο φαινόμενο τη διάσταση του «παιχνιδιού», πράγμα εντελώς παράλογο, αφού, στο παιχνίδι, η όποια απόλαυση προέρχεται κυρίως από τη συμμετοχή, ενώ στον τζόγο αποκλειστικά από το κέρδος.

Επιπλέον, στο παιχνίδι, όταν χάνεις, το μόνο που παθαίνεις είναι να υποστείς το πείραγμα των «αντιπάλων», ενώ στον τζόγο η χασούρα μπορεί να σημαίνει και πως τα παιδιά σου θα μείνουν χωρίς γάλα.

Ξέρετε ποιο είναι το πιο επικίνδυνο; Ότι βλέπουμε να «παίζουν πολλοί» και κανείς, στην ουσία, να μην παθαίνει τίποτε. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή που βλέπει γύρω του και ένας ναρκομανής. Μπορεί να γνωρίζει εκατοντάδες χρήστες που… ζουν μια χαρά.

Εδώ όμως βρίσκεται η παγίδα. Διότι το πρόβλημα δεν είναι η τελική καταστροφή -στατιστικά ελάχιστοι χρεοκοπούν από τον τζόγο, όπως και ελάχιστοι ναρκομανείς οδηγούνται στον θάνατο. Το πρόβλημα είναι η εξάρτηση!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το βλέπουμε καθημερινά!

Υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται και ξυπνούν με μόνη τους έννοια τον τζόγο. Που μπορεί να παίζουν μικροποσά, να χάνουν, ή να κερδίζουν ενίοτε, «ψιλοπράγματα», όμως αυτό και μόνο είναι η ζωή τους.

Και το κράτος έρχεται να το ενθαρρύνει. Τα στοιχηματικά παιχνίδια πολλαπλασιάζονται. Οι τρόποι με τους οποίους μπορεί κανείς να «παίξει» το ίδιο. Να πάει δίπλα στο σπίτι του, ή απλώς να ανοίξει το κινητό του. Ουσιαστικά κανείς έλεγχος.

Αρκεί να σας μεταφέρω κάποια σημεία του σχετικού διαλόγου, τώρα που ανοίγει και πάλι η συζήτηση για τα «εξελιγμένα φρουτάκια». Οι μεν κατηγορούν την κυβέρνηση ότι το σχετικό νομοσχέδιο έγινε κατά παραγγελία και κατόπιν υποδείξεων του ΟΠΑΠ.

Οι δε απαντούν πως αυτά είναι συκοφαντίες, πως το νομοσχέδιο «είναι στη σωστή κατεύθυνση» και πως «έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα για την προστασία του κοινωνικού συνόλου, την καταπολέμηση του παράνομου τζόγου και την αύξηση των εσόδων του Δημοσίου». Αν εννοείτε!

Όσο για την κατηγορία ότι δεν προβλέπεται πλέον το ανώτατο ημερήσιο ποσό απώλειας ανά παίκτη (ήταν στα 80 ευρώ), η απάντηση είναι -προσέξτε επιχείρημα- «γιατί, στο ΚΙΝΟ ισχύει κάτι τέτοιο;» Δηλαδή, αφού έγινε μια στραβή αρχή, γιατί να παιδευόμαστε τώρα να αλλάξουμε τα πράγματα;

Θα προσέξατε βέβαια ότι το κλίμα μεταφέρθηκε και στο άλλο μεγάλο παιδαγωγικό μας μέσο, πλην της Πολιτείας, στην τηλεόραση. Μέχρι πρόσφατα όλη η τηλεόραση μαγείρευε. Τώρα πλέον «παίζει», δηλαδή τζογάρει συνεχώς.

Τι περιμένουμε να κάνουν οι νέοι άνθρωποι;

 «Παίζω κι ας χάσω

παίζω να μάθω…»

171115 ΠΟΛΥΑΡΙΘΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μας ακούσατε!

Σας είπαμε να πάτε να ψηφίσετε και αμέσως τρέξατε. Μήπως όμως έπρεπε να σας πούμε και τι να ψηφίσετε; Διότι το αποτέλεσμα δεν είναι έτσι ακριβώς όπως το φανταζόμασταν. Θα μου πείτε υπάρχει και ο δεύτερος γύρος…

Δεν ξέρω! Πάντως, από μια πρώτη ανάγνωση, εκείνο που μπορεί να συμπεράνει κανείς είναι ότι μας άκουσαν και ακολούθησαν τη συμβουλή μας κυρίως παλιά μέλη και στελέχη του Πα.Σο.Κ., που έτρεξαν στις κάλπες κατά χιλιάδες. 

Αυτό θεωρήθηκε πολύ θετικό και «νίκη της Δημοκρατίας». Είναι. Βέβαια πολλοί, με μεγάλη χαιρεκακία, προχώρησαν στην ποιοτική ανάλυση των δεδομένων και είδαν ότι στην πλειονότητα ψήφισαν άνθρωποι μεγάλης ηλικίας.

Ως εκ τούτου συμπέραναν ότι αυτοί όλοι εκπροσωπούν το παλιό Πα.Σο.Κ., μάλιστα τόνισαν ότι πολλοί πρέπει να το ψήφισαν και το 1981 ή και παλαιότερα. Ερώτηση: Γιατί αυτό είναι κακό;

Στη Δημοκρατία, το έχουμε πει κι άλλοτε, όλες οι ψήφοι μετράνε το ίδιο. Και του νέου και του γέρου. Και του μορφωμένου και του αμόρφωτου. Και εκείνου που προσπαθεί να ενημερώνεται καθημερινά και του άλλου που δεν ακούει ποτέ ειδήσεις…

Έπειτα, γιατί να κατακρίνουμε τους ψηφοφόρους ανάλογα με το πού ρίχνουν την ψήφο τους; Στους χαιρέκακους από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ να πούμε ότι δεν τους είδαμε να ξινίζουν τα μούτρα τους όταν οι ίδιοι αυτοί ψηφοφόροι του παλιού Πα.Σο.Κ. «στήριζαν» το κόμμα τους.

(Αφήνω δε ασχολίαστο το γεγονός ότι ένα σωρό «ρουφούζια» από το παλιό εκείνο Πα.Σο.Κ. κοσμούν όχι μόνο τα ψηφοδέλτια, αλλά και τα υπουργικά έδρανα στη σημερινή κυβέρνηση. Αυτοί τι είναι; Ανανήψαντες;)

Όσο για την ηλικία, τα είδαμε και τα νέα παιδιά που έστηναν τους χορούς στο Σύνταγμα όταν οι κάλπες έβγαζαν μεγάλη επικράτηση του ΟΧΙ και όταν ο Αλέξης Τσίπρας αγκαλιάζονταν στην εξέδρα με τον Καμμένο.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν βρίσκεται ούτε στην ηλικία, ούτε στην κομματική προέλευση όσων πήγαν την Κυριακή να αποφασίσουν για τον αρχηγό του νέου φορέα. Βρίσκεται στο ότι, για άλλη μια φορά, λειτούργησαν οι κομματικοί μηχανισμοί.

Το άλλο πουλάκι:

Μεγάλο πράγμα το κόμμα!

Από την εποχή του Λένιν ακόμη γνωρίζουμε ότι, χωρίς αυτό, είναι δύσκολο να κυβερνήσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα κόμματα, δεξιά κι αριστερά, προσπαθούν να οργανωθούν σε μια… λενινιστική βάση.

Να μην σας πω ότι σ’ αυτή τη βάση είναι οργανωμένοι διάφοροι φορείς, σύλλογοι, ενώσεις φιλάθλων κ.λπ. που έχουν εθνική εμβέλεια, όπως και… τα κατηχητικά, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θέλει πολλή συζήτηση και θα την κάνουμε άλλη φορά.

Το κόμμα δίνει δύναμη. Όχι μόνο σε εκείνους που το ελέγχουν, αλλά και στα πιο απλά μέλη του. Πέρα από την αίσθηση τού ανήκειν, πέρα από τη θαλπωρή της συντροφικότητας, υπάρχει η ασφάλεια ότι «ποτέ δεν βαδίζεις μόνος».

Έχουμε δει κομματικές παρεμβάσεις να σώζουν κυριολεκτικά ανθρώπους που, αν δεν ανήκαν πουθενά, θα είχαν πολύ κακά ξεμπερδέματα σε υποθέσεις που ενεπλάκησαν. Δεν είναι τυχαίο ότι τα κόμματα, πριν απ’ όλα, ενδιαφέρονται να ελέγξουν τον συνδικαλισμό.

Ας αφήσουμε όμως τους απλούς κομματανθρώπους και ας μιλήσουμε για την ηγεσία των κομμάτων, η οποία, όποτε χρειαστεί, έχει πίσω της έναν ολόκληρο στρατό από πιστούς ακόλουθους.

Αυτό ακριβώς είδαμε και στις εκλογές της Κυριακής. Το Πα.Σο.Κ. κινήθηκε σύσσωμο, σαν ένας άνθρωπος, χάρη όχι τόσο στην ύπαρξη κομματικών μηχανισμών, αλλά περισσότερο στην ιδέα αυτών.

Πολλοί παλιοί ψηφοφόροι, δηλαδή, δεν χρειάστηκε καν να πάρουν γραμμή για το τι θα ψηφίσουν στις εκλογές. Πήγαν και εκτέλεσαν το κομματικό τους καθήκον όπως έχουν μάθει και όπως είχαν συνηθίσει για χρόνια.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι πολλοί αναλυτές (και του διαδικτύου) χαρακτήρισαν το εκλογικό αποτέλεσμα με μια κλασική φράση, φερμένη από τα παλιά: «Το Πα.Σο.Κ. είναι εδώ»! Αυτό είδαμε όλοι.

Μπορεί, λοιπόν, να παίζουν το ρόλο τους και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μπορεί να παρακινούν κάποιους και οι νέοι τρόποι επικοινωνίας, μπορεί το διαδίκτυο να δίνει στους χρήστες του μια αίσθηση, όμως κάποια πράγματα εξακολουθούν και δουλεύουν με τον παλιό τρόπο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το ερώτημα είναι άλλο.

Μπορούμε να πάμε με αυτόν τον τρόπο στη νέα πολιτική εποχή; Δηλαδή, για να το πω πιο απλά, η πολιτική συμπεριφορά αυτών των ψηφοφόρων ενδυνάμωσε ή αποδυνάμωσε το εγχείρημα δημιουργίας ενός Νέου Φορέα στον χώρο της Κεντροαριστεράς;

Διότι, μπορεί, όπως παραδέχτηκαν όλοι, το στοίχημα της μαζικής συμμετοχής να κερδήθηκε, όμως νομίζω ότι όλοι, όταν μιλούσαν για συμμετοχή, εννοούσαν από έναν ευρύτερο χώρο, που δεν περιορίζεται από τα όρια των υπαρχόντων κομμάτων.

Τουλάχιστον αυτών των οποίων οι αρχηγοί συμμετείχαν ως υποψήφιοι. Αν ήταν όμως να πάνε να ψηφίσουν ΜΟΝΟ τα μέλη και οι φίλο των κομμάτων αυτών (και κάτι τέτοιο φάνηκε ότι έγινε από το αποτέλεσμα) τότε το στοίχημα μάλλον χάνεται.

Ας μην είμαστε όμως απαισιόδοξοι. Ξέρουμε ότι, πέρα από τη συμμετοχή, πολλά θα εξαρτηθούν και από την μετεκλογική συμπεριφορά των υποψηφίων αρχηγών. Τι θα κάνουν; Γιατί θα το κάνουν;

Αυτό περιμένουν να δουν όσοι πιστεύουν πως η ύπαρξη και η πολιτική συγκρότηση ενός «Μεσαίου Χώρου» είναι απαραίτητη, όχι για να βρουν στέγη κάποιοι απογοητευμένοι ή για να ξαναγυρίσουν στο σπίτι τους οι άσωτοι, αλλά γιατί αυτό είναι προς το συμφέρον του τόπου.

 Βλέπουμε…

171114 ΣΑΡΑΝΤΑΠΕΝΤΑΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν μιλήσαμε για την ουσία!

Είπαμε χθες διάφορα με αφορμή την υποδοχή του… αδειούχου Κουφοντίνα από τον Βούτση υιό, δεν μιλήσαμε όμως γι’ αυτό καθεαυτό το ζήτημα της άδειας. Έχουν ειπωθεί αρκετά˙ πειράζει να προσθέσουμε κι εμείς κάποιες σκέψεις;

Ας ξεκινήσουμε από τον ευεργετικό θεσμό των αδειών σε φυλακισμένους. Είναι σωστό να δίνονται άδειες ή όχι; Πριν δούμε όμως την απάντηση, ας σκεφτούμε λίγο τι ακριβώς είναι και ποιο ρόλο έχουν οι φυλακές.

Για να το κατανοήσουμε, θα πρέπει να… επισκεφθούμε το κανονικό τους όνομα, που είναι «σωφρονιστικά καταστήματα», δηλαδή χώροι όπου κάποιος περιορίζεται προκειμένου να αναλογιστεί τις πράξεις για τις οποίες καταδικάστηκε.

Να σκεφτεί πως έκανε λάθος να παραβεί τους νόμους της χώρας του και να… μεταμεληθεί, να αλλάξει δηλαδή νοοτροπία, ώστε στο εξής να γίνει ένας «χρηστός» πολίτης. Υποτίθεται ότι η φυλακή, επειδή υπάρχει και μόνο, λειτουργεί και αποτρεπτικά για κάποιους που σκέφτονται απλώς να παρανομήσουν.

Όμως αυτό είναι μια άλλη κουβέντα˙ ας την αφήσουμε για την ώρα και ας μιλήσουμε λίγο για την… ιδέα της φυλάκισης. Και γιατί το λέω αυτό. Διότι, εκείνο που περισσότερο βαραίνει σε έναν κατάδικο είναι ο περιορισμός της ελευθερίας του.

Το ότι κλείνει πίσω του μια πόρτα την οποία δεν μπορεί να ανοίξει όποτε θέλει αυτός. Διαφορετικά, αν μιλάμε απλώς για τις συνθήκες κράτησης, τότε υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που ζουν χειρότερα από τους φυλακισμένους.

Σας θυμίζω και το άσμα: Και στη φυλακή ειν’ ωραία, άμα βρεις καλή παρέα. Τρίτη, Πέμπτη μακαρόνια, φάτε μάγκες βγάλτε χρόνια. Και την Κυριακή έχει κρέας, τζάμπα είναι κι ο κουρέας! Ξέρετε πόσοι θα ονειρεύονταν μια τέτοια ζωή, αν δεν ήταν τα «σίδερα»;

Ο περιορισμός, λοιπόν, είναι το θέμα. Γι’ αυτό και έχει τόσο μεγάλη αξία η άδεια που μπορεί να παίρνει ή όχι κάποιος κατάδικος. Γι’ αυτό και θεωρείται ευεργέτημα και απόδειξη μεγαλοψυχίας μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Ακόμη και προς εκείνους που την εχθρεύονται. Που έχουν αποφασίσει να ζήσουν με τους δικούς τους νόμους, περιφρονώντας τους θεσπισμένους από τα όργανα της πολιτείας. Η δημοκρατία, με άλλα λόγια (πρέπει να) είναι πολύ… λαρτζ!

Από τη στιγμή, λοιπόν, που η άδεια στον Κουφοντίνα προβλέπονταν από τον νόμο, πολύ καλά έγινε και δόθηκε. Ακόμη και αν ο νόμος κάνει τα στραβά μάτια και δεν βλέπει ότι το στοιχείο του σωφρονισμού δεν λειτούργησε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Το άλλο πουλάκι:

Παραβιάστηκε κατάφωρα ο νόμος!

Μη βιάζεστε, ακούστε ολόκληρη τη δήλωση και μετά μιλάτε: «Πέφτουν οι μάσκες λοιπόν. Βλέπουμε ποιοι παρενέβαιναν στη δικαιοσύνη που αρνιόταν το δικαίωμα στην άδεια εδώ και 8 χρόνια, παραβιάζοντας κατάφωρα και συστηματικά τον νόμο, ζητώντας επίμονα μια δήλωση αποκήρυξης».

Είναι τα λόγια του υιού Κουφοντίνα, ο οποίος εγκαλεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη για παραβίαση του νόμου˙ τον ενδιαφέρει τον Έκτορα η τήρηση της νομιμότητας, όταν αυτή έχει ευεργετικές συνέπειες για τον πατέρα του.

«Σήμερα δεν έγινε τίποτα άλλο από το πιο απλό και αυτονόητο. Εφαρμόστηκε ο νόμος. Ο ισχύων νόμος. Ο αστικός νόμος», είναι τα λόγια που συμπληρώνουν την ανάρτησή του, απάντηση σε σχετική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Καλά, και ο… επαναστατικός νόμος; Εκείνος που εφάρμοζε και στον οποίο ακόμη πιστεύει ο πατέρας του και άλλοι ομοϊδεάτες; Από πότε αντάρτες των πόλεων ενδιαφέρονται για την πιστή εφαρμογή των αστικών νόμων;

Είναι απλό, φίλοι μου. Για όσους γνωρίζουν την επαναστατική ιδεολογία, έστω και μόνο από τις προκηρύξεις που έγραφαν ο Κουφοντίνας και οι συν αυτώ, ξέρουν ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν την εντύπωση πως… κοροϊδεύουν το σύστημα.

Πως εκμεταλλεύονται τις «ρωγμές» του, προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους που είναι η ανατροπή του. Αυτό, δηλαδή που εμείς θεωρούμε ένδειξη ανωτερότητας της αστικής δημοκρατίας, ακόμη και προς τους αρνητές της, εκείνοι το θεωρούν αδυναμία.

Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, είναι μια πολύ καλή δικαιολογία για να είναι και μέσα στο «σύστημα» και έξω από αυτό. Και να απολαμβάνουν τα καλά του και να το πολεμούν. Διαφορετικά, θα έπρεπε να πάρουν ξεκάθαρη θέση.

Να πουν «εμείς δεν θέλουμε την αστική δημοκρατία και σας χαρίζουμε, σας τρίβουμε για την ακρίβεια στη μούρη, τα όποια ευεργετήματά της. Κρατήστε τα για τους ποινικούς, εμείς είμαστε πολιτικοί κρατούμενοι».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν το λένε!

Διότι, για την αστική δημοκρατία, ισχύει ότι και για τον καπιταλισμό. Πολλοί τον εμίσησαν, τα αγαθά του όμως ελάχιστοι. Ίσως κάποιοι ασκητές ή άλλοι αναχωρητές που επέλεξαν πραγματικά να ζήσουν έξω από το σύστημα.

Αν θέλετε, λοιπόν, τη γνώμη μας, η δημοκρατία καλό θα ήταν να έκανε και κάποιο καψονάκι σ’ αυτούς τους αρνητές της. Να έθετε ως όρο για την δυνατότητα χρήσης άδειας, ή, αργότερα, αποφυλάκισής τους, την αποκήρυξη των πράξεών τους.

Διότι τώρα, εκτός από (τζάμπα) μάγκες, τους κάνει να φαίνονται και έξυπνοι, τουλάχιστον στα μάτια των ομοϊδεατών τους, ή εκείνων που φιλοδοξούν να ακολουθήσουν τα βήματά τους. Είπαμε, ο σωφρονισμός δεν είναι ο πραγματικός στόχος του εγκλεισμού;

Πιθανόν όμως αυτό να ισχύει για καταδίκους του κοινού ποινικού δικαίου και όχι για «ιδεολόγους» όπως τον Κουφοντίνα. Ο οποίος αποφυλακίζεται με το κεφάλι ψηλά και χωρίς κανένα μετρό ασφάλειας επειδή -προσέξτε την αντίφαση- οι άλλοι δεν ασπάζονται την ιδεολογία του!

Διαφορετικά, όλο και θα έτρεμε μήπως κάποιος, που, όπως ο ίδιος, πιστεύει ότι έχουμε δικαίωμα να παίρνουμε τον νόμο στα χέρια μας, του την έχει στημένη με κανένα 45άρι στο χέρι.

Και τότε να δω τι άδεια θα ζητούσε!

 Άδεια μετ’ αποδοχών!