180215 ΦΟΛΟΖΩΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ήταν επόμενο…

Πώς λέμε «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου»; Μόνο που εδώ μιλάμε για περισσότερους, αφού, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πόσα ακριβώς θα είναι τα θύματα.

Μπορεί όμως να προβλέψει ότι θα υπάρξουν θύματα. Διότι, όταν υπάρχει ένας «πόλεμος», κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτός θα διεξαχθεί με όρους… πολιτισμού. Εξάλλου δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι στον πόλεμο όλα επιτρέπονται.

Αναρωτιέστε για ποιο πράγμα μιλάω. Θα σας πω αμέσως. Μιλάω για τη διαμάχη ανάμεσα στους «ζωόφιλους» από τη μια, και σε όσους ενοχλούνται από την παρουσία τέτοιου αριθμού αδέσποτων στους δρόμους.

(Για να μην παρεξηγηθώ, το φιλόζωοι το έβαλα σε εισαγωγικά όχι για να υπονοήσω ότι οι άνθρωποι δεν είναι πραγματικοί τέτοιοι, αλλά επειδή έτσι χαρακτηρίζονται μόνοι τους. Αυτή την ιδιότητα επικαλούνται.

Επιπλέον θα ήθελα να κάνω έναν διαχωρισμό από τους υπόλοιπους ανθρώπους, οι οποίοι, όταν ρωτηθούν, θα σου απαντήσουν ότι αγαπούν πολύ τα ζώα, μόνο που θα ήθελαν κάποια πιο… διακριτική σχέση μαζί τους.)

Και βεβαίως υπάρχουν «φιλόζωοι» που δρουν μέσα από οργανωμένους συλλόγους, αλλά και πάρα πολλοί άλλοι που ακολουθούν μια πιο μοναχική πορεία. Και οι μεν και οι δε ανήκουν στη μια παράταξη της διαμάχης.

Στην άλλη ανήκουν άνθρωποι που -το είπαμε- δεν μπορείς να τους κατηγορήσει ότι δεν αγαπάνε τα ζώα. Τουλάχιστον στην πλειονότητά τους. Μόνο που, για διάφορους λόγους, ενοχλούνται από την… αδέσποτη παρουσία τους.

Κάποιοι τα φοβούνται. Τι να κάνουμε, και ο φόβος είναι μια ανθρώπινη αντίδραση. Την οποία δεν μπορείς να την εξορκίσεις, ούτε να την καθησυχάσεις με συμβουλές τού τύπου «μη φοβάσαι, δεν δαγκώνει».

Πρώτον, διότι… δαγκώνει! Εγώ που σας μιλάω έχω πέσει θύμα δαγκώματος δύο φορές, και τις δύο κυριολεκτικά στα καλά καθούμενα. Χωρίς να το πειράξω, χωρίς καν να το κοιτάξω, ήρθε με δάγκωσε και έφυγε.

Τις τελευταίες μέρες μάλιστα γίναμε όλοι μάρτυρες τέτοιων επιθέσεων, όπως τις περιέγραψαν τα θύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και να σκεφτείτε ότι εκεί φτάνουν μόνο… σοβαρά περιστατικά.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι μόνο το δάγκωμα.

Έχω δει με τα μάτια μου σκυλιά να ρίχνουν στο δρόμο υπερήλικα άνθρωπο και να ματώνει ολόκληρος από το πέσιμο. Έχω δει επίσης παιδιά να κινδυνεύουν κάνοντας ποδήλατο, είτε να πέσουν είτε να τα παρασύρει αυτοκίνητο.

Επειδή δέχτηκαν επίθεση από σκυλιά. Τα οποία, ας δεχτούμε την άποψη των «φιλόζωων», μπορεί απλώς να θέλουν να παίξουν. Αυτό όμως δεν μπορεί να το εκτιμήσει ένα παιδάκι, όταν βλέπει σκυλιά να τρέχουν δίπλα στο ποδήλατό του και να γαβγίζουν.

Ξέρετε όμως πώς φτάνουμε συνήθως να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα μεγάλο πρόβλημα; Όταν δεν το βλέπουμε ως τέτοιο! Εκεί νομίζω ότι εντοπίζεται και η αιτία του προβλήματος το οποίο συζητάμε σήμερα.

Για κάποιους «φιλόζωους» είναι όλα καλά. Αν κάποιοι συμπολίτες τους ενοχλούνται από την παρουσία τόσο μεγάλου αριθμού αδέσποτων, το πρόβλημα είναι δικό τους και γι’ αυτό φταίει το ότι… δεν είναι αρκετά φιλόζωοι.

Από τη στιγμή όμως που κάποιοι βιώνουν (το ρήμα δεν είναι τυχαίο) την κατάσταση ως πρόβλημα, δεν είναι σωστό να κάνουν ότι δεν το βλέπουν τουλάχιστον όσοι από τους «φιλόζωους» είναι οργανωμένοι σε επίσημους συλλόγους.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας (κοιτάξτε πόσο προσέχω τα λόγια μου) πολλοί από τους «φιλόζωους» δίνουν μια τέτοια εικόνα: Δεν υπάρχει πρόβλημα, το πρόβλημα το έχουν όσοι φοβούνται -βλέπε δεν αγαπούν- τα ζώα.

Όταν όμως δεν προσπαθούμε να δώσουμε λύσεις μέσα από αλληλοκατανόηση και συζήτηση, όταν αρνούμαστε να καταλάβουμε και την άλλη πλευρά, τότε να είστε βέβαιοι ότι κάποια λύση θα δοθεί και θα είναι η χειρότερη δυνατή.

Διότι, μπορεί η αντιμετώπιση των αδέσποτων να είναι ζήτημα πολιτισμού, ποιος είπε όμως ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε πολιτισμένοι ή ότι λειτουργούμε όλοι μέσα στο πλαίσιο των κανόνων, όταν η κατάσταση ξεφύγει;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και όντως ξέφυγε.

Στη Χωριστή κάποιος, κάποιοι έβαλαν φόλες με αποτέλεσμα να θανατωθούν αρκετά αδέσποτα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το πράγμα ξέφυγε και σε επίπεδο δηλώσεων. Επειδή το γεγονός συνδέθηκε με το Καρναβάλι.

Κάποιος, κάποιοι άφησαν να εννοηθεί ότι πραγματοποιήθηκε συστηματική «εκκαθάριση αδέσποτων», ενόψει των αποκριάτικων εορταστικών εκδηλώσεων, κατηγορώντας έτσι, γενικώς και αορίστως, τους κατοίκους του χωριού, ή/και τους υπεύθυνους της διοργάνωσης. 

Φυσικά, υπήρξε απάντηση από την άλλη πλευρά, υπήρξαν και απειλές για μηνύσεις, όμως όλα αυτά μπορεί να ερμηνεύονται στο πλαίσιο της έντασης και της αντιπαράθεσης, αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα. Αντιθέτως το οξύνουν.

Και το πρόβλημα θα εξακολουθήσει να είναι παρόν, από τη στιγμή -ξαναλέω- που δεν γίνεται αντιληπτό ως τέτοιο από όλες τις πλευρές. Λύσεις υπάρχουν, δεν χρειάζεται και σ’ αυτό τον τομέα να ανακαλύψουμε τον τροχό.

Ας συζητήσουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι και ας αναζητήσουν τις πιο πρόσφορες. Χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ακρότητες.

Δεν είναι δυνατόν όποιος πιστεύει ότι τα αδέσποτα είναι πρόβλημα να θεωρείται «απολίτιστος». Δεν είναι δυνατόν, από την άλλη, άνθρωποι με αυξημένη ευαισθησία απέναντι στα ζώα να θεωρούνται «ψωνάρες».

Διότι τότε θα έρθουν να δώσουν λύσεις κάποιοι άλλοι που, βλέποντας το τρόπο που ενεργούν, δικαίως θα τους χαρακτηρίζαμε… απολίτιστες ψωνάρες.

 Πολιτισμός!

180214 ΛΑΔΩΜΕΝΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Το μεγάλο ψάρι…

Πάντα έχει ενδιαφέρον το μέγεθος του ψαριού που πιάνει κάποιος, γι’ αυτό και στις ιστορίες που διηγούνται οι ψαράδες το άνοιγμα των χεριών έχει βαρύνουσα σημασία. Δεν είναι όμως μόνο το μέγεθος που μετράει.

Καμιά φορά είναι και ο αριθμός, το πλήθος των ψαριών που πιάστηκαν. Όταν μάλιστα είναι πάρα πολλά δεν τα μετράμε αριθμητικά, αλλά τα υπολογίζουμε με τα κιλά. Αυθαίρετα συνήθως, όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Θα έχετε δει και μια γελοιογραφία στην πρώτη βινιέτα της οποίας ένα μεγάλο ψάρι κυνηγάει ένα κοπάδι μικρότερα και εκείνα σπεύδουν να σωθούν. Στη δεύτερη όμως το κοπάδι κολυμπάει σε σχηματισμό και μοιάζει με ψάρι.

Είναι τεράστιο, πολύ πιο μεγάλο από τον διώκτη του, ο οποίος είναι που τώρα τρέπεται σε φυγή. Το πλήθος, λοιπόν έχει δύναμη∙ στη ζωή, όχι στη δημοσιογραφία και, ως εκ τούτου στην πολιτική.

Διότι σπανίως γίνεται σύγκριση του αριθμού ενός ανώνυμου πλήθους με ένα μεγάλο και σπουδαίο πρόσωπο. Και, όταν γίνεται, τότε η ζυγαριά γέρνει στην πλευρά του ενός. Πάρτε για παράδειγμα τα δυστυχήματα.

Ακόμη και τα πιο πολύνεκρα -έπεσε προχθές ένα αεροπλάνο- δεν μπορούν να συγκριθούν, ως είδηση εννοώ, με το δυστύχημα κάποιου «επώνυμου». Αυτό, θέλουμε δεν θέλουμε, θα γίνει μεγαλύτερη είδηση.

Στον ίδιο κανόνα υπακούν και… τα σκάνδαλα. Δεν πα’ να είναι μπλεγμένοι πολλοί, μέγα πλήθος; Το σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκονται διάσημα απρόσωπα έχει πάντοτε βαρύνουσα σημασία.

Αυτό είναι που θα γίνει πρωτοσέλιδο, αυτό θα απασχολήσει τα δελτία και γι’ αυτό θα συζητάει ο κόσμος. Επομένως, όποιος θέλει να επωφεληθεί από ένα σκάνδαλο, καλό είναι να φροντίσει να εμπλέξει κάποιους σπουδαίους.

Δείτε, για παράδειγμα πόσο πολύ μας απασχόλησε -και θα μας απασχολήσει στο μέλλον- το σκάνδαλο Novartis, μόνο και μόνο επειδή έχουν ακουστεί τα ονόματα υπουργών και πρωθυπουργών.

Διαφορετικά; Ποιος θα νοιαζόταν αν ένα (ή περισσότερα) στελέχη ενός υπουργείου ή κάποιας υπηρεσίας, ακόμα και υψηλόβαθμα, «λαδώνονταν» από επιχειρήσεις που ήθελαν να αποκτήσουνε μεγαλύτερο μερίδιο στην αγορά;

Το άλλο πουλάκι:

Σκασίλα μας μεγάλη…

Κι όμως. Αν το σκάνδαλο έχει να κάνει με την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, τότε το πλήθος των «μικρών ψαριών» έχει πολύ μεγάλη σημασία. Διότι η συγκεκριμένη εταιρία δεν πουλούσε μόνο στο δημόσιο.

Πουλούσε και σε χιλιάδες… απλούς ανθρώπους, για τους οποίους, πολλές φορές, τα χρήματα πήγαιναν στον βρόντο. Οι συνταγές γράφονταν μόνο και μόνο επειδή έπρεπε να συμπληρωθεί ο απαραίτητος αριθμός.

Προχθές, σε μια συζήτηση, απορούσε κάποιος της παρέας με έναν γιατρό, ο οποίος συνταγογραφούσε στο βιβλιάριο του… αδελφού του. Όχι του αδελφού αυτού της παρέας, του αδελφού του ίδιου του γιατρού!

Του έκανε εντύπωση μάλιστα η «μιζέρια», όπως είπε, αφού από το συγκεκριμένο φάρμακο ο γιατρός θα έπαιρνε μόνο δύο ευρώ. Δεν μπορούσε να καταλάβει ότι η συνταγή δεν δόθηκε για το δίευρο. Ήταν για το… χάι σκορ!

Δεν ήξερε ο φίλος ότι τα μπόνους που παίρνουν (κάποιοι) γιατροί εξαρτώνται από τον αριθμό, το πλήθος δηλαδή των φαρμάκων μιας συγκεκριμένης εταιρίας που θα συνταγογραφήσουν. Ανάλογα μάλιστα με τις επιδόσεις τους παίζουν και σε άλλη κατηγορία.

Για τη συγκεκριμένη εταιρία (μη λέμε συνέχεια και το όνομα και κάνουμε διαφήμιση) υπήρχαν, λένε όσοι ξέρουν, τρεις κατηγορίες στις οποίες κατατάσσοντας οι γιατροί. Στην πρώτη, τη δεύτερη και –το βρήκατε- την τρίτη.

Στην πρώτοι ήταν οι «φίλοι» της εταιρίας. Δηλαδή όσοι όχι απλώς την προτιμούσαν από άλλες, αλλά έγραφαν συνταγές με φάρμακά της μέχρι και στους… αδελφούς τους. Στη δεύτερη κατηγορία ήταν οι… συμπαθούντες.

Θα μπορούσαμε, μια και μιλάμε μα όρους… ΚΝΕ, να τους ονομάσουμε και επιρροές! Αυτοί συνταγογραφούσαν μεν φάρμακα της εταιρίας, όχι όμως με τον ενθουσιασμό των πρώτων. Στην τρίτη κατηγορία ήταν οι πελάτες άλλων εταιριών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και τι κέρδιζαν;

Αυτό δεν το ξέρουμε εμείς, μπορούν όμως να μας πληροφορήσουν οι αμερικανικές αρχές που έψαξαν το θέμα. Υπήρχαν τέσσερις τρόποι ανταμοιβής. Σημειώστε κατά σειρά: Τα συνέδρια σε πολυτελή ξενοδοχεία, τα «ηλεκτρονικά πάνελ», τα εικονικά τιμολόγια και οι απευθείας πληρωμές.

Τα συνέδρια νομίζω ότι τα γνωρίζουμε όλοι. Όσοι δεν είμαστε γιατροί μόνον εξ ακοής. Τα «ηλεκτρονικά πάνελ» ήταν ένα ακόμα πρόγραμμα «ενίσχυσης των συνταγογραφήσεων της εταιρείας μέσω δωροδοκίας των γιατρών, οι οποίοι επιλέγονταν να συμμετάσχουν επί πληρωμή στη συγκέντρωση πληροφοριών για έρευνα προώθησης». 

Έχει ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς με ποιους άλλου τρόπους το χρήμα που διέθετε η εταιρία για την «προώθηση» των προϊόντων της έφτανε σε πάρα πολλούς γιατρούς. Οι οποίοι, αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν ότι απλώς έκαναν τη δουλειά τους.

Κάποιο φάρμακο έπρεπε να δώσουν στους ασθενείς τους (που το είχαν ανάγκη) γιατί όχι της συγκεκριμένης εταιρίας; Στο κάτω κάτω όλα τα φάρμακα κάνουν περίπου την ίδια δουλειά. Ε, ας πάρει ο ασθενής κάποιο που θα τον ωφελήσει περισσότερο.

Τον γιατρό! Για τον ασθενή, είπαμε. Το αποτέλεσμα δεν έχει και μεγάλη διαφορά. Άσε που τα αντίστοιχα προϊόντα των ανταγωνιστριών εταιριών μπορεί να είναι χειρότερα. Θα παίζουμε, τώρα, με την υγεία των ανθρώπων;

Κάπως έτσι έχει η ιστορία, όμως τα μεγάλα ψάρια χτυπούν πάντοτε περισσότερο στο μάτι. Άσε που τα μικρά, εκτός τού ότι είναι πολλά… ψηφίζουν κιόλας!

Υπάρχουν και τέτοιοι!

180213 ΛΑΔΩΜΕΝΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

«Πού πάτε, κύριε;»

Είμαι ο τελευταίος που θα πιστέψει ότι σ’ αυτή τη χώρα ο χρηματισμός, οι μίζες δηλαδή, είναι άγνωστο φρούτο. Θα πρέπει να ζει κανείς πίσω από το φεγγάρι, για να μην βλέπει τι συμβαίνει καθημερινά γύρω του.

Μάλιστα είμαι από εκείνους που υποστηρίζουν ότι, και στον τομέα αυτόν, υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στη χώρα μας και στις άλλες πολιτισμένες χώρες. Το… πολιτισμένες πάρτε το όπως θέλετε.

Εκεί ο χρηματισμός γίνεται κυρίως σε επίπεδο μεγάλων στελεχών˙ εκείνων που παίρνουν τις σημαντικές αποφάσεις και βάζουν την υπογραφή τους για μεγάλες συμβάσεις με το δημόσιο. Εδώ τα παίρνουν όλοι.

Όταν λέω όλοι δεν εννοώ τον κάθε υπάλληλο, μακριά από εμένα τέτοιες γενικεύσεις που μόνο κακό προκαλούν στον δημόσιο βίο. Εννοώ ότι μπορεί να τα παίρνει και ο τελευταίος κλητήρας, στον βαθμό που εξαρτάται από αυτόν η έκβαση μιας δουλειάς.

Το παράδειγμα που θα σας πω είναι πραγματικό και συνέβη σε φίλο, μακαρίτη εδώ και χρόνια, την περίοδο που προσπαθούσε να στήσει μια τουριστική επιχείρηση σε νησί του Αιγαίου. Έμπλεξε!

Και, όπως είναι αναμενόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις, για να βρει μια άκρη έπρεπε νε κατέβει στην Αθήνα και να καταθέσει κάτι χαρτιά σε ένα από τα εμπλεκόμενα υπουργεία. Πήρε το βραδινό καράβι.

Έφτασε ξημερώματα στον Πειραιά, πήγε στη συγκεκριμένη υπηρεσία την ώρα που έπιαναν δουλειά οι υπάλληλοι, με την ψευδαίσθηση ότι θα τελειώσει νωρίς και θα ξαναγυρίσει αυθημερόν στο νησί του.

Κούνια που τον κούναγε. Διότι, κάνοντας να μπει, βλέπει στο θυρωρείο μια επιγραφή «χειροποίητη», που λέει ότι οι ώρες για το κοινό ήταν από τις δέκα μέχρι τη μία. Τι να κάνει και ο φίλος, περιμένει.

Καθώς δεν έχει πού αλλού να πάει, ρίχνει ό,τι βρισιές είναι να ρίξει –από μέσα του, εννοείται- και κάθεται σε ένα καναπέ που υπάρχει εκεί για να περιμένει να έρθει η ώρα για το κοινό.

Το άλλο πουλάκι:

Μόνον αυτός!

Διότι, όπως παρατήρησε, όποιος άλλος ερχόταν, πλησίαζε στο θυρωρείο, κάτι έλεγε στον θυρωρό και μετά ανέβαινε επάνω. Ο φίλος πρόσεξε καλύτερα και σε λίγο κατάλαβε τι γινόταν. Υπήρχε «εισιτήριο».

Όποιος βιαζόταν έδινε ένα χιλιάρικο (δραχμές) στον θυρωρό και αυτομάτως έπαυε να ισχύει για εκείνο η χειροποίητη επιγραφή με τις ώρες για το κοινό. Ήταν βλέπετε μια πατέντα που είχαν σκεφθεί οι υπάλληλοι της συγκεκριμένης υπηρεσίας.

Μάζευαν με αυτόν τον τρόπο ένα σημαντικότατο ποσό που, στο τέλος της ημέρας, το μοιράζονταν μεταξύ τους. Οι Αθηναίοι ήξεραν τη μηχανή και τελείωναν έτσι τις δουλειές τους. Αυτός όμως, ο επαρχιώτης…

«Πλησιάζω», μου διηγόταν, «τον θυρωρό και τον πιάνω από τον γιακά. Καλά, τόσο ηλίθιος είσαι; Με βλέπεις τόση ώρα που περιμένω εκεί και δεν λες τίποτε;» Ο άλλος τα έχασε. Τι να του έλεγε δηλαδή;

«Να μου πεις, κύριε, αν βιάζεστε να ανεβείτε, έτσι κι έτσι. Με ένα χιλιάρικο μπορείτε να πάτε επάνω να κάνετε αμέσως τη δουλειά σας. Τόσα έξοδα έκανα, τόση ώρα χάνω εδώ περιμένοντας, το χιλιάρικο θα σκεφτώ;»

Αυτό ίσχυε και αυτό ισχύει σε πάρα πολλές περιπτώσεις, φίλοι μου! Ο άλλος θέλει να τελειώσει η δουλειά του, δεν μπορεί να περιμένει, δεν έχει χρόνο για χάσιμο. Ιδίως όταν το χάσιμο αυτό προκαλείται σκόπιμα.

Με τον τρόπο τού «λαδώματος», λοιπόν, παίρνουν μπρος οι μηχανές, ανοίγουν οι κλειστές πόρτες και προχωρά η κάθε παγωμένη υπόθεση. Σκεφθείτε τώρα τι συμβαίνει και όταν πρέπει να παρθούν αποφάσεις προμηθειών!

Ο καθένας καταλαβαίνει πως, όταν «είναι πολλά τα λεφτά», πολύ πιο εύκολα διαφθείρονται συνειδήσεις. Και, όπως λέει κι Πάσχος Μανδραβέλης, όταν στην πιο άγια συντροφιά βρέθηκε ένας στους δώδεκα να χρηματιστεί…

Τι περιμένουμε να γίνει με τους όχι και τόσο άγιους υπαλλήλους. Αν βασιστείς στη συνείδηση των ανθρώπων, ή αν περιμένεις να σεβαστούν τον όρκο που δίνουν διοριζόμενοι, τότε είσαι μακριά νυχτωμένος.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μηχανισμοί ελέγχου!

Να τι χρειάζεται. Και, αν δεν φτάνουν αυτοί που έχουμε, τότε καλύτεροι και περισσότεροι μηχανισμοί ελέγχου. Ώστε το φαινόμενο να περιοριστεί όσο είναι δυνατόν. Και, φυσικά, παραδειγματική τιμωρία όσων πιάνονται να παρανομούν.

Επιπλέον και κυρίως; Μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες. Το είπαμε και χθες. Η διαφθορά δεν είναι χώρος για να παίξει κανείς πολιτικά παιχνίδια, για να στριμώξει τους αντιπάλους, γενικώς και αορίστως.

Αν προσπαθήσει απλώς να αποδείξει πως «τέτοιοι είναι αυτοί», τότε η ζημιά γίνεται σε όλο το πολιτικό σύστημα και χαμένοι βγαίνουμε όλοι· ενώ, είπαμε, «και στην πιο άγια συντροφιά που υπήρξε ποτέ…»

Άσε που σε παίρνουν στην καζούρα. Διότι, πραγματικά, πώς να πιστέψει κανείς ότι πήρε ο άλλος μια βαλίτσα «με ροδάκια», τη γέμισε λεφτά και πήγε να λαδώσει τον πρωθυπουργό της χώρας, μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου.

Δεν σκέφτηκε ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος, ένας θυρωρός, να τον ρωτήσει «πού πάτε, κύριε»; Εκτός και αν οι θυρωροί στο Μαξίμου είναι κι αυτοί στο κόλπο, όπως εκείνος της ιστορίας του φίλου μας, οπότε αφήνεις τη βαλίτσα εκεί και μετά μοιράζονται όλοι το ποσό.

Τι να σας πω. Εμένα κάτι τέτοιο θα μου φαινόταν πιο πιστευτό, από το να κλείσει ραντεβού ένας επίορκος πρωθυπουργός με κάποιον, μέσα στο γραφείο του, για να παραλάβει εκεί, σε βαλίτσα, τα λεφτά του χρηματισμού του.

Είπαμε!

 Θα βγούνε… λάδι!

180212 ΤΣΑΠΑΤΣΟΥΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Έχει ψωμί η υπόθεση.

Ας ξεκινήσουμε από κάτι που καταντάει αξιωματικό: Με οτιδήποτε καταπιάνεται αυτή η κυβέρνηση τα κάνει θάλασσα. Δεν έχουμε παρά ελάχιστα παραδείγματα δουλειάς που να την έφερε εις πέρας χωρίς προβλήματα.

Αυτό έχει περισσότερες από μία εξηγήσεις, αν φυσικά, εξαιρέσουμε την εγγενή ανικανότητα των στελεχών της κυβέρνησης, όχι όλων, πάντως ενός σημαντικού αριθμού. Η πρώτη είναι η ιδεοληψία για την οποία μιλήσαμε και άλλοτε.

Δεν αρκεί να θέλεις να χειριστείς μια κατάσταση και να μπορείς να τη χειριστείς. Θα πρέπει να είσαι σε θέση να δεις και την πραγματικότητα βγάζοντας τα γυαλιά της ιδεοληψίας. Διαφορετικά τα λάθη είναι αναπόφευκτα.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που πρέπει να αποφύγεις. Αν ο κύριος στόχος σου δεν είναι να δώσεις λύσεις, αλλά να φέρεις σε δύσκολη θέση την αντιπολίτευση, τότε μάλλον δεν θα καταφέρεις ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Κάπως έτσι κινείται όμως η κυβέρνηση. Σε όλα τα μεγάλα θέματα βλέπουμε να τη διακρίνει μια σπουδή να στριμώξει τους πολιτικούς της αντιπάλους. Σπουδή που θα μπορούσε να περιγραφεί από μια ωραία παροιμία.

Ξέρετε ποια. Εκείνη που λέει ότι «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, η χαρά δεν την αφήνει». Από την πολλή «χαρά» λοιπόν και τα στελέχη της κυβέρνησης βγαίνουν και καίνε κάθε «καλό χαρτί» που πιάνουν στα χέρια τους.

Η μεταφορά δεν είναι τυχαία. Διότι τα «χαρτιά» φαίνεται να τους τα μοιράζει κάποια ευνοϊκή τύχη, αφού τα σημαντικότερα θέματα δεν είναι αποτέλεσμα δικών τους πετυχημένων ενεργειών, αλλά… προκύπτουν.

Δείτε μόνο τα πιο πρόσφατα, το «νεομακεδονικό» και αυτό με την novartis. Και τα δύο προέκυψαν, και μάλιστα σε μια πολύ καλή συγκυρία για την κυβέρνηση. Ε, λοιπόν, κατάφεραν και τα δυο να στραφούν εναντίον τους.

Ας αφήσουμε όμως το πρώτο, αρκετά μιλήσαμε για τα συλλαλητήρια, εξάλλου θα το έχουμε μπροστά μας για μεγάλο διάστημα, ίσως για χρόνια ακόμη. Ελάτε να δούμε λίγο αυτό το νέο φρούτο που λέγεται «σκάνδαλο novartis».

Το άλλο πουλάκι:

Πλήρης εφαρμογή!

Εδώ ισχύουν όλα όσα είπαμε προηγουμένως. Και για την ανικανότητα, και για τις ιδεοληψίες, και για την σπουδή να στριμωχτούν οι αντίπαλοι, ακόμη κι αν δεν είναι βέβαιο ποιοι από αυτούς είναι αναμεμειγμένοι.

Και, όπως είναι φυσικό, πάνω στη «χαρά» που δεν σ’ αφήνει να κρυφτείς, γίνονται ένα σωρό λάθος χειρισμοί. Κι έτσι, από εκεί που θα μπορούσαμε να έχουμε μια περίπτωση αποκαλύψεων και τιμωρίας των ενόχων, μάλλον θα έχουμε άλλη μια τρύπα στο νερό.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. «Η βία ψήνει το ψωμί, μα δεν το καλοψήνει», λέει άλλη μια σοφή παροιμία. Και η κυβέρνηση φάνηκε ότι έδειξε μεγάλη βία, βιασύνη, στο να αποκαλυφθεί η υπόθεση.

Ο λόγος; Ήθελε, λέει, να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το συλλαλητήριο για το «νεομακεδονικό». (Με το οποίο ήθελα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την οικονομία, με την οποία ήθελα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το μεταναστευτικό, το εκπαιδευτικό το…)

Κι έτσι άρχισε μια σειρά από λάθη, όπως γίνεται συνήθως όταν κάποιος ανίκανος προσπαθεί να διορθώσει άρον άρον το ένα και υποπίπτει στο επόμενο. Στην προκειμένη περίπτωση τα λάθη έχουν και τη μορφή συμπτώσεων.

Ξέρω ότι κάποιοι θα διαφωνήσουν. Καλά, εδώ έχουμε μπροστά μας το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους κι εσύ ασχολείσαι με το αν ο Τζανακόπουλος πέρασε τυχαία από το γραφείο του Αρείου Πάγου όπου συνεδρίαζαν οι εισαγγελείς;

Για την ουσία της υπόθεσης, λοιπόν, έχω να πω τα εξής. Οι πρώτοι που πρέπει να απαιτήσουν να ολοκληρωθεί η υπόθεση, αφού υπάρχει σοβαρότατο ενδεχόμενο προγραφής, είναι τα κόμματα στελέχη των οποίων εμπλέκονται.

Το… «εμπλέκονται» δεν πρέπει να μας λέει απολύτως τίποτε, μέχρι στιγμής. Διότι ένα σημαντικότατο επίτευγμα του κράτους δικαίου στο οποίο όλοι θέλουμε να ζούμε είναι το τεκμήριο της αθωότητος.

Αυτό δεν πρέπει να το θυμόμαστε α λα καρτ, όταν δηλαδή θίγονται δικοί μας άνθρωποι, αλλά να επιδιώκουμε να ισχύει σε κάθε περίπτωση, ακόμη και στην πιο… προφανή, για να μην πω ιδίως σε εκείνη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί ενδιαφερόμαστε;

Διότι έχουμε ένα κουσούρι, που σπάνια το συναντάς στη χώρα μας. Προσπαθούμε να μαθαίνουμε κάτι από τα λάθη του παρελθόντος, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι το καταφέρνουμε και πάντα.

Από προηγούμενες, λοιπόν, ανάλογες περιπτώσεις σκανδάλων, εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε είναι πως, όταν στόχος είναι «οι αντίπαλοι», γενικώς και αορίστως, τότε τα σκάγια παίρνουν όλο το πολιτικό σύστημα.

Και τότε είμαστε όλοι χαμένοι. Οι μόνοι που κερδίζουν σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι όσοι αρέσκονται να ψαρεύουν στα θολά νερά της απαξίωσης του «συστήματος», και οι οποίοι, στην πραγματικότητα, επιδιώκουν την εγκαθίδρυση ενός δικού τους.

Όσοι, λοιπόν, ενδιαφερόμαστε όχι να ανατραπεί άρδην το «σύστημα», αλλά να ενισχυθούν οι θεσμοί στους οποίους στηρίζεται και να βελτιωθεί η λειτουργία τους, θα πρέπει να είμαστε πολύ απαιτητικοί.

Να ζητούμε τη διαλεύκανση κάθε τέτοιας περίπτωσης και την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων και όχι την πιθανή παραγραφή ή συγκάλυψη, οι οποίες όμως θα αφήνουν σκιές σε όλο το πολιτικό σύστημα.

Διότι, έτσι και πέσουμε στην παγίδα τού να σπιλώσουμε με οποιονδήποτε τρόπο τους «άλλους», δεν θα αργήσει η μέρα που τα θύματα θα είμαστε και «εμείς».

 Προσοχή, κίνδυνος!

180209 ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Απλούστατο!

Εμείς τρέχαμε και ψάχναμε, ενώ η λύση ήταν μπροστά μας. Κρίμα να μην την βλέπουμε τόσο καιρό. Θα μου πείτε δεν μπορούμε όλοι να είμαστε όσο ανοιχτομάτηδες χρειάζεται. Κάποιοι το έχουν, άλλοι όχι.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Είμαι βέβαιος πως όλοι έχετε συζητήσει κάποια στιγμή στις παρέες σας για τις αιτίες της χρεοκοπίας. Τι έφταιξε και η χώρα μας δημιούργησε τόσο μεγάλα ελλείμματα.

Θυμόσαστε βέβαια πως, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η επικρατούσα άποψη ήταν πως στην χρεοκοπία μάς οδήγησαν τα μνημόνια. Αυτά ήταν η αιτία όλου του κακού. Γι’ αυτό και αρκούσε να τα σκίσουμε για να γυρίσουμε στις παλιές καλές μέρες.

Δεν ξέρω πόσοι το πίστευαν αυτό, από το αποτέλεσμα όμως τριών τουλάχιστον εκλογικών αναμετρήσεων φάνηκε ότι πολλοί ΗΘΕΛΑΝ να το πιστέψουν. Ήταν κάτι πολύ βολικό και πολύ «ευχάριστο στ’ αφτιά μας».

Από το σημείο αυτό βέβαια ξεκινούν και οι ευθύνες ενός μεγάλου μέρους του πολιτικού κόσμου, ευθύνες που έχουν να κάνουν με αυτό που ονομάζουμε λαϊκισμό. Ένας ορισμός τού οποίου είναι το να λες στο πόπολο ό,τι «ακούγεται ευχάριστα στ’ αφτιά».

Κάποια στιγμή φάνηκε πως η άποψη αυτή, το ότι δηλαδή υπεύθυνα για την χρεοκοπία είναι τα μνημόνια, άρχισε να αναθεωρείται. Με τη «βοήθεια», βεβαίως, της σημερινής κυβέρνησης, η οποία πραγματοποίησε τις γνωστές της κωλοτούμπες.

Έπρεπε, βλέπετε, να αντιμετωπίσει μια βασική αντίφαση. Δεν μπορείς να κατηγορείς τα μνημόνια και εσύ να προσκομίζεις ένα (μόνο;) καινούριο. Κάτι δεν στέκει. Ή θα αναθεωρήσεις τα λεγόμενά σου («αυταπάτες») ή….

Δεν έχει άλλο. Η δεύτερη εναλλακτική είναι εκτός συζήτησης, από αυτή τουλάχιστον την κυβέρνηση. Διότι περιλαμβάνει την πιθανότητα παραίτησης, από τη στιγμή που δεν υπάρχει συνέπεια λόγων και έργων. Αλλά, πού…

Είστε όμως εντελώς βέβαιοι ότι η κυβέρνηση, όλη η κυβέρνηση, έχει συνειδητοποιήσει πλήρως τα αίτια της χρεοκοπίας. Εμένα θα μου επιτρέψετε να έχω κάποιες επιφυλάξεις.

Το άλλο πουλάκι:

Κι εμένα.

Διότι διάβασα προχθές, με αφορμή την νέα υπόθεση NOVARTIS, κάποιες δηλώσεις τού υπουργού κυρίου (τρόπος τού λέγειν) Πολάκη, που δεν αφήνουν περιθώρια παρανόησης ότι ο άνθρωπος εξακολουθεί να… παρανοεί. 

Ας κάνουμε εδώ μια μικρή παρένθεση. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση, σας συνιστώ όμως να μην κρατάτε και πολύ μεγάλο καλάθι. Και για να μην παρεξηγηθώ, σας λέω ευθέως ότι είμαι από εκείνους που επιθυμούν να χυθεί άπλετο φως.

Φαντάζομαι πως δεν βρίσκεται κάποιος που δεν θα το ήθελε αυτό -εκτός, εννοείται, από τους ενόχους- όμως αυτό μπορεί να είναι κάτι που υπάρχει μόνο στη φαντασία μου. Διότι πάντοτε υπάρχουν λάτρεις του… μισοσκόταδου.

Κρατάτε λοιπόν εσείς ένα τοσοδούλι καλαθάκι, και το λέω περισσότερο σε εκείνους, όπως ένας πολύ καλός φίλος που πίστευε πριν από τις εκλογές του 2015, ότι η νέα κυβέρνηση θα φέρει πολύ χρήμα στα ταμεία του κράτους από τις περίφημες λίστες!

Κλείνουμε την παρένθεση και επιστρέφουμε στο θέμα μας. Προσέξατε μήπως κι εσείς τι είπε ο υπουργός (αυτό τού πάει καλύτερα) Πολάκης, με αφορμή το θέμα των φαρμάκων; Θα μου πείτε τόσα που λέει τι να πρωτοπροσέξουμε;

Αφήστε τότε, θα σας το θυμίσω εγώ. Έκανε μια δήλωση που φανερώνει αυτό ακριβώς που σχολιάσαμε πριν. Ότι κάποιοι άνθρωποι, που δυστυχώς ανήκουν στην κυβέρνηση, δεν έχουν ξεπεράσει ακόμη τις αφελείς αντιλήψεις περί χρέους.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Παύλο Πολάκη,  «αυτά τα 85 δισ. μαζί με τα 100 δισ. των δημόσιων έργων και τα 150 δισ. των εξοπλισμών δημιούργησαν το δημόσιο χρέος».

Όπερ έδει δείξαι!

Έχετε σκεφτεί πόση (επικίνδυνη) αφέλεια κρύβεται πίσω από αυτή την αντίληψη. Έχετε αναλογιστεί ότι, όσο αντιμετωπίζουμε με τέτοιους απλοϊκούς, «μπακαλίστικους», που θα έλεγε και ο δικός μας, τρόπους την πραγματικότητα, αυτή θα μας εκδικείται;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Προσέξτε την αντίφαση.

Πάντα πρέπει να ξεκινάμε από τις αντιφάσεις. Το σκεπτικό αυτό λέει ότι, σε άλλες χώρες, που δεν έχουν χρεοκοπήσει όπως εμείς, ούτε μίζες για φάρμακα πέφτουν, ούτε δημόσια έργα γίνονται, ούτε, φυσικά εξοπλιστικά προγράμματα υπάρχουν.

Μόνο στην Ελλάδα διακινείται μαύρο χρήμα από τέτοιες δραστηριότητες και γι’ αυτό μόνο η Ελλάδα είναι ακόμη υπό καθεστώς χρεοκοπίας. Μπορεί κανείς να το ισχυριστεί αυτό σοβαρά; Μπορεί, αν είναι Πολάκης!

Το πιο επικίνδυνο είναι όμως άλλο. Ο ισχυρισμός του υπουργού φέρνει από την πίσω πόρτα τη λογική τού «δεν υπάρχει πρόβλημα, άρα δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τίποτε». Αρκεί να ελέγξουμε τις μίζες και όλα θα πάνε καλά.

Τα υπόλοιπα, ο τρόπος με τον οποίο παράγουμε, το ισοζύγιο συναλλαγών, τα υπερβολικά έξοδα και οι σπατάλες, τα προνόμια ευνοημένων ομάδων, το «γιάγμα» που γίνεται στο δημόσιο, ο τρόπος που χειριστήκαμε το ασφαλιστικό…

Τι να τα λέμε, τώρα, είναι πάρα πολλά ακόμη και τα ξέρετε. Αυτά, λοιπόν, σύμφωνα με το σκεπτικό του υπουργού, δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στη χρεοκοπία της χώρας. Που σημαίνει ότι κακώς ασχολούμαστε και μαζί τους.

Φαντάζεστε τίποτε πιο λαϊκιστικό από μια τέτοια αντίληψη; «Παιδιά, μη χολοσκάτε, εσείς δεν χρειάζεται να κάνετε, ούτε να υποστείτε κάτι. Αρκεί να είμαστε εμείς στην κυβέρνηση και όχι οι άλλοι, οι κλέφτες.

Εμείς που θα ελέγξουμε τις μίζες και μ’ αυτό τον τρόπο θα σώσουμε την οικονομία».

Απλούστατο!

 Αρκεί να υπάρχουν καθαρά χέρια!