180518 ΕΚΔΡΟΜΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πηγαίνετε εκδρομές;

Να πηγαίνετε! Με τις εκδρομές γνωρίζεις και τόπους, όπως μονολογούσε και στον Αστερίξ ένας πικραμένος λεγεωνάριος. Οι εκδρομές ανοίγουν τους ορίζοντές μας, μας φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με διάφορα αξιοθέατα…

Εκτός αν είναι σχολικές! Και, για να μην παρεξηγηθώ, λέω από την αρχή ότι θα μιλήσω για τις εκδρομές που πηγαίνουν τα Σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τα Γυμνάσια και τα Λύκεια.

Διότι, στα Δημοτικά, δεν υπάρχουν εκδρομές, έτσι τουλάχιστον όπως τις ξέραμε οι μεγαλύτεροι. «Ωραία μέρα έχει σήμερα, δεν πάμε μια εκδρομή;» Αυτό το πράγμα έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Όλες οι εκδρομές, που τώρα λέγονται «διδακτικές επισκέψεις», έχουν έναν παιδαγωγικό στόχο και είναι ενταγμένες σε κάποιο γνωστικό πλαίσιο. Πρέπει δε να προγραμματίζονται σε τριμηνιαία βάση.

Αυτό δεν αποκλείει την περίπτωση, μετά το πέρας της επίσκεψης, να πάνε τα παιδιά κάπου για να παίξουν και λίγο και να ξεδώσουν. Ποτέ όμως δεν ξεκινούν μια εκδρομή απρογραμμάτιστα και χωρίς συγκεκριμένο στόχο.

Αυτά μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών, όταν το παιδί φοιτά στην ΣΤ΄ τάξη του Δημοτικού. Λίγους μήνες αργότερα, μόλις πάει στην Α΄ Γυμνασίου, αλλάζουν τα πάντα. Φαίνεται ότι η μετάβαση αυτή το ωριμάζει απότομα.

Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι, από εκεί που οι δάσκαλοί του το είχαν από το χέρι και πρόσεχαν κάθε του κίνηση, οι καθηγητές το αφήνουν εντελώς ελεύθερο, χωρίς την παραμικρή επίβλεψη, να κάνει ό,τι το φωτίσει ο Θεός.

Και μάλιστα σε ένα περιβάλλον εντελώς ξένο ή πρωτόγνωρο για το παιδί, όπως, ας πούμε, μια άγνωστη πόλη. Εκεί οι καθηγητές εγκαταλείπουν τους μαθητές τους και τους λένε μόνο τι ώρα θα ανταμώσουν και πού.

Έχω μια απορία. Υπάρχει καθηγητής που θα άφηνε το δικό του παιδί, μόνο, σε μια ξένη πόλη, να γυρίζει όπου θέλει για δυο τρεις ώρες και θα είχε το κεφάλι του ήσυχο∙ θα έπινε αμέριμνος τον καφέ του;

Το άλλο πουλάκι:

Θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα.

Ένα Γυμνάσιο (όνομα και μη χωριό) πήγε εκδρομή σε γειτονική πόλη. Εδώ μια παρένθεση. Αν κάτι δεν έγινε όπως μας το μετέφεραν άνθρωποι που το έζησαν, ζητάμε προκαταβολικά συγγνώμη.

Το ενδιαφέρον όμως είναι πως, ακόμη κι αν υπάρχουν κάποιες μικροδιαφορές, η ιστορία θα μπορούσε να είχε συμβεί ακριβώς έτσι, γι’ αυτό και κανείς από τους φίλους καθηγητές στους οποίους την αναφέραμε δεν έδειξε έκπληκτος.

Κλείνουμε την παρένθεση και συνεχίζουμε. Εκεί είχαν «κανονίσει» να επισκεφτούν έναν χώρο αθλητικών εγκαταστάσεων. Επειδή όμως δεν τα… κανόνισαν καλά, ο χώρος δεν ήταν επισκέψιμος και έτσι επέστρεψαν στο κέντρο της πόλης.

Εκεί άφησαν τα παιδιά «ελεύθερα» -μεγάλα παιδιά είναι- να πάνε όπου θέλουν και να κάνουν ό,τι τραβάει η ψυχή τους, με την υποχρέωση να επιστρέψουν στο σημείο συνάντησης μια καθορισμένη ώρα.

Τι έκαναν τα παιδιά; Κανείς δεν ξέρει, διότι κανείς δεν ήταν δίπλα τους να τα ελέγχει. Κάποιοι γονείς που είχαν τηλεφωνική επικοινωνία μαζί τους έμαθαν, ας πούμε, ότι πήγαν να περάσουν την ώρα τους σε καταστήματα ηλεκτρονικών.

Άλλοι δεν έμαθαν απολύτως τίποτε και έμειναν με την εντύπωση ότι τα παιδιά τους βρισκόταν σε ένα περιφραγμένο και ελεγχόμενο αθλητικό κέντρο. Φαντάζομαι, αν ήξεραν τι συμβαίνει, μπορεί και να ανησυχούσαν. Κάποιοι.

Το ωραίο είναι στη συνέχεια. Γύρω στο μεσημεράκι, αφού συγκεντρώθηκαν όλοι στο προκαθορισμένο μέρος, μπήκαν στα λεωφορεία της επιστροφής. Επειδή όμως ήταν ακόμη νωρίς, ή δεν ξέρω για ποιον άλλο λόγο, αποφάσισαν να κάνουν μια στάση.

Πού; Σε κάποιο αξιοθέατο; Όχι βέβαια! Σε ένα σημείο κατάλληλό για παιχνίδι; Ούτε. Η στάση έγινε σε πολυκατάστημα παιχνιδιών, γνωστό για τις εκκεντρικές, κιτς διαφημίσεις του, όπου τα παιδιά αφέθηκαν να…

Να ψωνίσουν; Να χαζέψουν; Να γνωρίσουν τις νέες καλοκαιριές κολεξιόν; Ποιος ξέρει; Πάντως ήταν εκεί μέσα κοντά δυο ώρες. Κι έτσι και σε ασφαλές περιβάλλον βρέθηκαν και εκπαιδευτικό χαρακτήρα απέκτησε η εκδρομή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έχει χαθεί η μπάλα!

Έμαθα ότι σε εκδρομή άλλου Σχολείου στη Θάσο, από καμιά πενηνταριά καθηγητές που υπηρετούν σ’ αυτό, συνόδεψαν τα παιδιά λιγότεροι από δέκα. Για τους υπόλοιπους η σχολική εκδρομή ήταν απλώς… αργία.

Ακούω επίσης ότι σε άλλο Σχολείο έπαψαν εντελώς να βάζουν απουσίες! Πιθανότατα να συμβαίνει και σε περισσότερα, πάντως οι καλές γλώσσες λένε ότι κάτι τέτοιο έδωσε ως οδηγία στους καθηγητές και κάποιος Λυκειάρχης.

Σας είπαμε και πριν. Τα ακούς, δεν θέλεις να τα πιστέψεις, όταν όμως τα λες σε καθηγητές δεν δείχνουν την παραμικρή έκπληξη∙ κανείς δεν λέει «αυτά είναι υπερβολές». Μάλιστα πολλοί έχουν να σου αναφέρουν κάτι ανάλογο από τη δική τους πείρα.

Μετά αναρωτιόμαστε. Γιατί τα Σχολειά μας δεν λειτουργούν σωστά; Γιατί οι μαθητές δεν τα καταφέρνουν στους διαγωνισμούς; Γιατί καταφεύγουν όλοι στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, αν θέλουν να πετύχουν κάπου;

Νομίζω ότι το φαινόμενο θα έπρεπε να προβληματίσει πρωτίστως τον εκπαιδευτικό κόσμο. Καλές οι «μέρες εκπαίδευσης» και η παρουσίαση εργασιών που γίνονται στα Σχολεία, όμως δεν αρκούν για να αντιστρέψουν την αρνητική εικόνα που έχει η κοινωνία.

Να το πω απλά: Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου στέλνει ο γονιός το παιδί του στο Σχολείο και δεν γνωρίζει ούτε πού θα πάει, ούτε τι θα κάνει, ούτε τι ώρα θα σχολάσει και θα επιστρέψει στο σπίτι;

Κρίμα, γιατί υπάρχουν και σπουδαίες εξαιρέσεις, που όμως χάνονται στο πλήθος.

 Αυτοαπαξίωση!

180517 ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΩΔΕΣ

Το ένα πουλάκι:

«Πάμε για ένα τσίπουρο;»

Είναι μια ερώτηση που την ακούμε συχνά στην πατρίδα μας, όπως ακούμε και την αντίστοιχη πρόσκληση για ένα «ουζάκι». Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτά τα δυο τα… πίνουμε αδιακρίτως˙ και θα εξηγήσω τι εννοώ.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, μπορεί να είναι και τακτικοί πότες, οι οποίοι δεν γνωρίζουν ποια ακριβώς είναι η διαφορά του τσίπουρου από το ούζο. Μπορεί να λένε το ένα και να εννοούν το άλλο.

Υπάρχουν άλλοι που δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν ούτε όταν τα πιουν˙ αφήστε που δεν έχουν και ιδιαίτερη προτίμηση. Μπορούν να παραγγείλουν ούζο, να τους φέρουν τσίπουρο και να μην  τους ενοχλήσει καθόλου.

Αν το καταλάβουν! Υπάρχουν όμως και οι «μερακλήδες», κυρίως εκείνοι που θεωρούν τον εαυτό τους τέτοιο και του έχουν απονείμει τον τίτλο χωρίς να ρωτήσουν κανένα. Αυτοί προτιμούν τσίπουρο, γιατί… ξέρουν!

Ξέρουν ότι είναι «καθαρό», ότι είναι «γνήσιο», πιθανότατα γνωρίζουν και τον παραγωγό που τον εμπιστεύονται τυφλά, αφήστε που μπορεί να τους έχει καλέσει και στο «καζάνι», οπότε αισθάνονται λίγο παραγωγοί και οι ίδιοι.

Καθαρό και γνήσιο σε αντίθεση με το ούζο, που το θεωρούν «χημικό», άρα ύποπτο και πιθανώς επικίνδυνο για την υγεία ποτό. Περιττό να πω ότι, σε κάθε περίπτωση, θεωρούν αμφότερα τα ελληνικά ποτά ανώτερα των ξένων.

Επιτρέψτε μου να πω ότι… ξέρουν την τύφλα τους. Ένα τσίπουρο μπορεί να είναι εξαιρετικό όπως και απαράδεκτο˙ το ίδιο και το ούζο. Το καθένα, όπως θα έλεγε και ο Μπαμπατζιμόπουλος, έχει τη χάρη του.

Έχει την ώρα ή την ατμόσφαιρά του, απαιτεί τους αντίστοιχους μεζέδες και, φυσικά, καλή παρέα. Από εκεί και πέρα είναι θέμα γούστου ή προτίμησης. Για τα οποία όμως απαιτείται και κάποια γνώση.

Νομίζω ότι εδώ, στη Δράμα, ελάχιστη γνώση έχουμε γύρω από αυτά τα πράγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι, όσες φορές προσπάθησε κάποιος να ανοίξει ένα πραγματικό ουζερί, πολύ γρήγορα το… χάλασε.

Το άλλο πουλάκι:

Ουζερί ή τσιπουράδικο;

Δεν ξέρω ποιο είναι πιο σωστό. Πληροφοριακά σας λέω ότι στον Βόλο, την πατρίδα των… τσιπουράδικων, όλα τα παλιά και αυθεντικά τέτοια λέγονται ουζερί. Τον ίδιο όρο χρησιμοποιούν και οι παλιοί Βολιώτες.

Πηγαίνουν στα ουζερί και παραγγέλνουν τσίπουρα, χωρίς τίποτε άλλο. Ο καταστηματάρχης ξέρει με τι μεζέδες θα τα συνοδέψει, διαφορετικούς με κάθε νέα παραγγελία, έτσι που να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των πελατών.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στη Δράμα, όπου οι «μερακλήδες» που λέγαμε πριν πηγαίνουν για τσίπουρο και παραγγέλνουν μαζί παντσέτες, τηγανητές πατάτες και χωριάτικη. Γι’ αυτό κανένα ουζερί δεν… αντέχει να μείνει τέτοιο.

Κοιτάξτε τώρα κάτι παράξενο. Αυτή την άγνοια πολλών πατριωτών μας, την αδυναμία τους να διακρίνουν το ούζο από το τσίπουρο, πάμε να την… πουλήσουμε και στους Ευρωπαίους που μας καλούν σε απολογία.

Διότι θέλουμε κάτι που καταφέραμε με το ούζο, ένα φορολογικό ευεργέτημα, να το επεκτείνουμε και στο τσίπουρο, αφού, όπως είπαμε, για τους περισσότερους Έλληνες είναι το ίδιο και παραγγέλνουν το ένα αντί του άλλου.

Οι Ευρωπαίοι όμως γνωρίζουν. Γνωρίζουν από κανονισμούς και νομοθετήματα, οπότε έρχονται και σου λένε: Τι είπαμε για το ούζο; «Σύμμειξη αλκοολών που έχουν αρωματιστεί με απόσταξη ή διαβροχή…

Έχουν αρωματιστεί με σπόρους άνισου και ενδεχόμενα μάραθου, μαστίχα και άλλους αρωματικούς σπόρους φυτά και καρπούς». Αυτό το προϊόν καταφέραμε να δικαιούται, κατ’ εξαίρεση, μειωμένο ΕΦΚ.

Δηλαδή Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης. Τον οποίο όμως εμείς επεκτείναμε αυθαίρετα και στο τσίπουρο, αφού «τι Γιάννης, τι Γιαννάκης». Δεν είναι όμως καθόλου το ίδιο. Το τσίπουρο προέρχεται από «απόσταγμα στέμφυλων σταφυλής».

Αυτό, για τους αυστηρούς με τέτοια πράγματα Ευρωπαίους σημαίνει ότι πρέπει να φορολογείται όπως όλα τα άλλα αποστάγματα που παράγονται ανά την Ευρώπη. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει μεγάλο ΕΦΚ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εδώ εμπλέκεται και το κρασί.

Το οποίο φορολογήθηκε, προσωρινά, όπως λένε στην κυβέρνηση, με υψηλό φόρο, μέτρο που απέφερε ελάχιστα ή καθόλου έσοδα, αφού πολλοί παραγωγοί άρχισαν να το διακινούν στην μαύρη αγορά.

Τώρα λέει η κυβέρνηση ότι θα μειώσει τον φόρο, αλλά θα τον αυξήσει στο τσίπουρο, μέσα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών κανόνων που λέγαμε πριν. Το θέμα εδώ είναι τι θα γίνει και με τους… διήμερους.

Δηλαδή τους μικρούς παραγωγούς που παράγουν τσίπουρο για τον εαυτό τους (υποτίθεται) το διακινούν από χέρι σε χέρι και πληρώνουν σήμερα φόρο μόνο 57 λεπτά, αντί των 12,5 ευρώ (ανά άνυδρο λίτρο) που δίνουν οι επαγγελματίες.

Τώρα, αν όλα αυτά εξισωθούν με τα αντίστοιχα ποτά, το ουίσκι, τη βότκα, το τζιν, ο φόρος αυτός πρέπει να πάει στα 25 ευρώ. Η υπόθεση βρίσκεται στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και μαντέψτε ποιο είναι το επιχείρημα της δικής μας πλευράς.

Το ότι οι Έλληνες μερακλήδες καταναλώνουμε το ούζο και το τσίπουρο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο˙ μπορούμε να παραγγείλουμε το ένα και να μας φέρουν το άλλο, χωρίς να υπάρχει πρόβλημα.

Νομίζω πως στη φαρέτρα των ελλήνων δικηγόρων του υπουργείου πρέπει να μπει και το επιχείρημα που σας είπα πριν, ότι τα καλά και πιο παλιά τσιπουράδικα στον Βόλο λέγονται ουζερί.

Τότε ίσως τους πείσουμε.

 Χύμα τέλος!

180516 ΑΝΑΠΛΑΣΘΕΝ

Το ένα πουλάκι:

Και άλλη παραγγελία!

Είδατε; Άμα κάνεις μια φορά την αρχή, ανοίγει ο δρόμος και έρχονται οι «πελάτες» ο ένας πίσω από τον άλλο. Αστειεύομαι! Και το σημερινό θέμα είναι κάτι που μας ζήτησε να το σχολιάσουμε ένας καλός φίλος της στήλης.

Τον έχει προβληματίσει και έχει ασχοληθεί ο ίδιος με το ζήτημα, όμως, επειδή δεν βρήκε άκρη, σκέφτηκε μήπως μια αναφορά δική μας θα είχε καλύτερη τύχη. Μάλλον τρέφει υπερβολική εμπιστοσύνη στις… δυνάμεις μας.

Είναι γεγονός ότι παρακινήθηκε περισσότερο από την κουβέντα που είχαμε κάνει για το θέμα των 32 πλατάνων μπροστά και δίπλα από το Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Το θέμα εκείνο πήγε καλά.

Φαντάζομαι οι περισσότεροι το έχετε μάθει, επειδή όμως είναι και κάποιοι που δεν λαμβάνουν εγκαίρως τις «ενημερώσεις», ας το πούμε και εδώ. Τα πλατάνια φαίνεται να σώθηκαν και αυτό μας τιμά όλους.

Ήδη έχει παρέλθει η ημερομηνία που όριζε το χρονικό περιθώριο για την κοπή τους και οι υπηρεσίες του Δήμου εργάζονται πλέον στην κατεύθυνση υλοποίησης λύσεων που θα περιλαμβάνουν και τα πλατάνια.

Αυτό, ξαναλέω, μας τιμά όλους. Και τους πολίτες που ενδιαφέρθηκαν για το θέμα, και την Οικολογική Κίνηση που το «σήκωσε» και συνέβαλε με πολύ συγκεκριμένες προτάσεις στην εξεύρεση λύσεων…

Και τον Δήμο, που, προς τιμήν του, δεν… μουλάρωσε και έδειξε να αντιλαμβάνεται πόσο βιαστική και λάθος ήταν η αρχική του απόφαση και να είναι έτοιμος να διορθώσει την κατάσταση και να αναζητήσει άλλες λύσεις. 

Είχαμε κι εμείς από εδώ μια μικρή συμβολή, προσπαθήσαμε να πούμε τη γνώμη μας και να προβάλουμε ό,τι ενδιαφέρον έπιασε το αφτί μας στις κουβέντες που πραγματοποιήθηκαν εκείνες τις μέρες.

Φαίνεται πως αυτό παρακίνησε και τον φίλο της στήλης να ζητήσει να θίξουμε και ένα παρεμφερές ζήτημα που απασχόλησε τον ίδιο και άλλους συμπολίτες, ενδιαφέρει όμως πάρα πολύ κόσμο∙ όλη την πόλη.

Το άλλο πουλάκι:

Πες και ένα ευχαριστώ!

Διότι, στην επιστολή που μας απηύθυνε, έλεγε ένα σωρό καλά λόγια για τη στήλη μας, αυτό όμως έχει να κάνει περισσότερο με τη δική του ευγένεια, παρά με τη δική μας αξιοσύνη. Περνάμε, χωρίς άλλη καθυστέρηση, στο θέμα.

Τι γίνεται εκεί στην περιοχή της «ανάπλασης»; Ξέρετε για πού μιλάω. Για τον άξονα που πήγε να δημιουργηθεί από το Ωδείο μέχρι το αθλητικό κέντρο Κραχτίδη, και ο οποίος προσπαθεί να μας πει κάτι.

Ότι δεν είμαστε άξιοι να κάνουμε μια σωστή δουλειά! Ακόμη κι αν κάτι πάει να γίνει αξιοπρεπές, θα βρούμε τον τρόπο να το υποβαθμίσουμε, να το παρατήσουμε στη τύχη του και να το… καταντήσουμε (μεταβατικό) σαν τα μούτρα μας.

Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς. Δείτε, για παράδειγμα τι γίνεται με το παρκάρισμα των αυτοκινήτων και συγκεκριμένα των βαρέων οχημάτων όχι μόνο στην οδό Χελμού, αλλά και στους κάθετους δρόμους.

Υποτίθεται ότι σε κάποιο σημείο έχει δημιουργηθεί ειδικός χώρος, ακριβώς για να σταθμεύουν αυτά τα οχήματα. Και όμως, κάποιοι ιδιοκτήτες τους προτιμούν να τα αφήνουν οπουδήποτε αλλού, εκτός από εκεί.

Κάποια στιγμή η δικαιολογία από πλευράς το Δήμου είναι ότι «περιμένουμε τις απαγορευτικές πινακίδες που θα τοποθετηθούν, ώστε να μπορεί να γίνεται και έλεγχος». Ισχύει ακόμη αυτό;

Πάμε όμως να δούμε και την κατάσταση που επικρατεί στα δενδρύλλια που τοποθετήθηκαν στην περιοχή. Η οποία κατάσταση απλώς δεν υφίσταται, αφού τα δενδρύλλια έχουν εξαφανιστεί αφήνοντας μόνους τους τους υποστηρικτικούς πασσάλους.

Όπου δεν έχουν «χαθεί» και αυτοί. Δεν ξέρω τι φταίει, όμως η εικόνα είναι απαράδεκτη. Υποτίθεται ότι τα δέντρα αυτά, όταν θα μεγάλωναν, θα έκαναν σκιά και στον (ο Θεός να το κάνει) ποδηλατοδρόμο.

Γι’ αυτό και τοποθετήθηκαν στην διαχωριστική νησίδα. Όμως, αντί να κάνουν σκιά, έγιναν τα ίδια καπνός. Και τώρα, τι περιμένουμε να γίνει; Κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται πραγματικά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Φταίμε όμως κι εμείς!

Πολλές φορές εμείς οι πολίτες πολύ κακώς διαμαρτυρόμαστε και τα περιμένουμε όλα από τις υπηρεσίες και τους αρμόδιους υπαλλήλους. Θα μπορούσαμε ίσως να φροντίζουμε οι ίδιοι τα μέρη όπου δραστηριοποιούμαστε.

Και την «ανάπλαση» την… χρησιμοποιούν (την απολαμβάνουν θα έπρεπε να πούμε, αλλά…) πολλοί συμπολίτες μας. Και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Όμως, μέσα στους πολλούς, υπάρχουν… πολλοί που είναι απολίτιστοι.

Ξέρω, θα μου πείτε κι εσείς πως είναι θέμα εκπαίδευσης ή γενικότερης παιδείας. Κι εγώ θα σας πω για άλλη μια φορά ότι στη χώρα μας ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό. Πως ένα αποτελεσματικότατο παιδαγωγικό μέσο είναι και οι ποινές.

Κανείς ποτέ δεν τιμωρείται, ακόμη κι αν συλληφθεί επ’ αυτοφώρω να ρημάζει τις εγκαταστάσεις, να καταστρέφει το πράσινο, ακόμη και να… παίρνει για το σπίτι του άνθη και φυτά που τοποθετήθηκαν σε κοινόχρηστους κήπους.

Κάντε μια βόλτα από την «ανάπλαση». Πεζοί βαδίζουν στον ποδηλατόδρομο. Ποδηλάτες κόβουν βόλτες στους δρόμους. Τα αυτοκίνητα παρκάρουν στα πεζοδρόμια. Οι νέοι κάνουν σκέιτ πάνω στο άγαλμα…

Οι σκύλοι συντροφιάς, δηλαδή τα αφεντικά τους, θεωρούν ότι όλος ο χώρος είναι δικός τους και δεν περιορίζονται στον προκαθορισμένο. Τα βαρέα οχήματα… αυτό το είπαμε πριν. Πινακίδες τοποθετούνται αυθαίρετα…

Όλα αυτά, και πολλά ακόμη, δίνουν την ειδυλλιακή εικόνα ενός ξέφραγου αμπελιού.

Κανείς δεν είναι (ο) νοικοκύρης; 

 Η ανάπλαση της ανάπλασης!

180515 ΠΑΡΑΔΡΟΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κατόπιν παραγγελίας…

Όπως γνωρίζετε πολύ καλά, στον χώρο της τέχνης, στον οποίο κινούμαστε και εμείς τα τρία πουλάκια (ΧΑ!) δεν είναι καθόλου σπάνιο να δημιουργούνται έργα κατόπιν παραγγελίας. Ίσα ίσα που θεωρείται πολύ συχνό φαινόμενο.

Σας θυμίζω ότι τόσο οι μεγάλοι ζωγράφοι, όσο και οι πολύ σπουδαίοι συνθέτες παρουσίασαν και άφησαν ως παγκόσμια κληρονομιά μερικά από τα διασημότερα έργα τους, επειδή αυτά παραγγέλθηκαν από πελάτες. 

Εντελώς πρόχειρα, θυμάμαι το αριστούργημα του Ελ Γκρέκο «η κηδεία του κόμη Οργκάθ», παραγγελία του εφημέριου της εκκλησίας του Σάντο Τομέ, για να κοσμήσει το παρεκκλήσιο της Παρθένου.

Η περίφημη Μόνα Λίζα, ήταν παραγγελία του συζύγου της, Φραντζέσκο ντε Τζοκόντο, ασχέτως αν ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι δεν παρέδωσε ποτέ τον πίνακα στον παραγγελιοδότη. Το γεγονός παραμένει.

Να θυμίσω ότι και ο δικός μας Γιάννης Τσαρούχης μάς άφησε ένα από τα πολλά έργα του που παριστάνουν ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, το πορτραίτο του διάσημου γκολτζή Υβ Τριαντάφυλλου, κατόπιν παραγγελίας από τον ίδιο τον Γουλανδρή.

Να μην σας κουράσω άλλο. Θέλω να πω ότι δεν είναι καθόλου υποτιμητικό να δημιουργεί κάποιος όχι μόνο τη στιγμή που η έμπνευση τού χτυπάει την πόρτα, αλλά αφού την προσκαλέσει ο ίδιος ή του τη… στείλει κάποιος άλλος.

Παρ’ όλα αυτά, εμείς δεν συνηθίζουμε να «εργαζόμαστε» μ’ αυτό τον τρόπο. Όχι απλώς επειδή αυτό που κάνουμε δεν είναι εργασία. Κυρίως επειδή, έτσι κι αλλιώς, πηγή έμπνευσης της κουβέντας μας είναι η παρέα.

Αν έχουμε συζητήσει κάτι, αν μας απασχόλησε και πήρε χώρο στις καθημερινές μας συναναστροφές, μπορεί να μεταφερθεί και εδώ, στη δική μας κουβέντα, για να το ακούσουν περισσότεροι.

Ως εκ τούτου, το να μας λέει κάποιος φίλος «πες κάτι και για το τάδε θέμα», δεν έχει νόημα, ούτε αξία, αφού το καλύτερο θα ήταν να το συζητήσουμε πρώτα μαζί και να δούμε αν έχει ενδιαφέρον να πάει και παραπέρα.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν έχουμε αυταπάτες…

Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που πιστεύουν ότι, αν πούμε κάτι δημοσίως, αν δηλαδή κάνουμε μια παρατήρηση ή μια υπόδειξη και την ακούσουν οι αρμόδιοι, θα σπεύσουν να την ακολουθήσουν. Δεν είναι έτσι.

Μακάρι να ήταν! Μακάρι να περνούσε η γνώμη μας και να υπήρχαν υπεύθυνοι ή αρμόδιοι για τα αντίστοιχα θέματα που θα λάβαιναν σοβαρά υπόψη τους τα λόγια μας. Δεν έχουμε τέτοιες ψευδαισθήσεις.

Αφήστε που θα ήταν τεράστια και η ευθύνη μας, πράγμα που δεν θα το θέλαμε με τίποτα. Γι’ αυτό εμείς μια απλή κουβέντα κάνουμε, μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε ότι αυτό είναι μια πολιτική πράξη.

Μεγάλη εισαγωγή και δεν θα μας μείνει χρόνος για να αναφερθούμε στο θέμα μας. Έρχεται, λοιπόν, ένας καλός φίλος και μας ρωτάει. Γιατί δεν λέτε κάτι γι’ αυτό το χάλι, τον δρόμο προς την Αμφίπολη;

Καταλαβαίνετε, τώρα, πού πάει όλη η εισαγωγή με τα προηγούμενα; Τέλος πάντων, του υποσχεθήκαμε ότι στην πρώτη ευκαιρία κάτι θα πούμε, πράγμα τελείως περιττό, αφού την κατάσταση τη ζουν όλοι.

Εξάλλου, σύμφωνα με τα δεδομένα που είχαμε μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, το θέμα είχε δρομολογηθεί. Οι αποφάσεις είχαν παρθεί και δεν είχε κανένα νόημα να προσθέσει κανείς κάτι περισσότερο.

Την προηγούμενη εβδομάδα κάτι άλλαξε. Το θέμα το ανακίνησε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας του νομού μας, κύριος Κυριαζίδης, από την προσωπική σελίδα τού οποίου διαβάζουμε τα παρακάτω ενδιαφέροντα:

«Σας ευχαριστώ για την επιστολή σας σχετικά με την ολοκλήρωση του οδικού άξονα EOI2 (Ε61) Σερρών - Δράμας - Καβάλας. Ο εν λόγω οδικός άξονας ανήκει στο εκτεταμένο δίκτυο του Διευρωπαϊκού Δικτύου Μεταφορών (ΔΕΔ-Μ).

Το εκτεταμένο δίκτυο πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2050 σε αντίθεση με το κεντρικό δίκτυο, το οποίο πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2030 […]

Όσον αφορά τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά και Επενδυτικά Ταμεία, κατά την τρέχουσα περίοδο προγραμματισμού (2014-2020) δεν προβλέπεται κανένα έργο μεταξύ Σερρών και Δράμας/Καβάλας ούτε στο εθνικό ούτε στα περιφερειακά επιχειρησιακά προγράμματα.

Αυτό αντικατοπτρίζει επίσης τις επιλογές που έγιναν από τις ελληνικές αρχές. Εάν πιστεύετε ότι αυτό χρήζει περαιτέρω εξέτασης, θα σας συνιστούσα να έλθετε σε επαφή με τις ελληνικές αρχές για να συζητήσετε περαιτέρω το θέμα».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος τα λέει αυτά;

Τα λέει η κυρία Βιολέτα Μπουλκ, Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών, απαντώντας σε επιστολή του βουλευτή. Και εμείς τα βλέπουμε και αναρωτιόμαστε για άλλη μια φορά ποιος μας δουλεύει περισσότερο.

Πάντως αυτό είναι μια καλή ευκαιρία να σας πούμε και την ταπεινή μας γνώμη: Δεν πιστεύουμε ότι ο δρόμος προς την Αμφίπολη πρέπει να είναι κανένας σπουδαίος αυτοκινητόδρομος.

Αν ο υπάρχων είχε έναν κατάλληλο τάπητα και τις απαραίτητες διαγραμμίσεις, μια χαρά αρκούσε για την κίνηση που έχει. Η κυκλοφορία δεν είναι μεγάλη, απλώς ο δρόμος είναι σε άθλια και πολύ επικίνδυνη κατάσταση.

Όπως και εκείνος προς τις Σέρρες. Εμείς όμως τι κάνουμε; Περιμένοντας τις εντάξεις τις μελέτες και τις χρηματοδοτήσεις (που δεν έρχονται ποτέ) αφήνουμε τους δρόμους αυτούς να ρημάζουν και να σκοτώνουν κόσμο.

Μήπως τώρα, που, όπως φαίνεται, προς το παρόν φάγαμε πόρτα, να το ξανασκεφτούμε το θέμα και να σχεδιάσουμε κάτι πιο εύκολο, πιο οικονομικό, όμως απείρως καλύτερο από το χάλι που έχουμε σήμερα;

 Έχουμε δρόμο…

180514 ΕΙΔΟΔΙΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εισοδισμός!

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε τον όρο˙ φοβάμαι ότι οι νέοι δεν τον έχουν καν ακουστά. Αυτό το συμπέρασμα για τους νέους το βγάζω από… τον διορθωτή του κειμενογράφου, ο οποίος, όπως και να το κάνουμε, δεν έχει τα χρόνια μας.

Αν του ζητήσεις, λοιπόν, να σου προτείνει εναλλακτικούς τρόπους γραφής της λέξης, αφού με την κόκκινη υπογράμμισή της δηλώνει ότι είναι λάθος γραμμένη, τότε μένεις έκπληκτος από τη… φαντασία του.

Σας διαβάζω τις εναλλακτικές γραφές-διατυπώσεις: Ευσεβισμός, Ιωδισμός, Διποδισμός, Εικονισμός και Σαδισμός! Φαντάζεται δηλαδή ο (νεότατος) διορθωτής ότι κάτι από αυτά ήθελα να πω κει είπα «εισοδισμός».

Ως εκ τούτου, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην καθυστερούμε άλλο˙ ας περάσουμε στην ερμηνεία της λέξης –επαναλαμβάνω, για τους νέους της συντροφιάς μας που δεν τη γνωρίζουν.

Όπως φαίνεται με μια πρώτη ματιά, προέρχεται από την είσοδο. Η οποία μας οδηγεί κάπου˙ από αυτήν μπαίνουμε στο εσωτερικό ενός κτηρίου, μιας αυλής, ενός χώρου, αλλά και μιας… οργάνωσης.  

Μ’ αυτό το τελευταίο έχει να κάνει ο εισοδισμός. Πρόκειται για μια πολιτική τακτική, η οποία έχει ως στόχο τη μετάλλαξη μιας ιδεολογικά συγγενούς πολιτικής ομάδας ή οργάνωσης προς τις κατευθύνσεις των εισοδιστών. Το μυστικό βρίσκεται στην ιδεολογική συγγένεια.

Δηλαδή, για να μιλήσουμε με παραδείγματα από την πολιτική καθημερινότητα, δεν είναι δυνατόν να σκεφτεί ποτέ μια αριστερή οργάνωση να εφαρμόσει την τακτική του εισοδισμού σε κάποια ακροδεξιά ομάδα.

Τι να αλλάξει εκεί και προς ποια κατεύθυνση; Αντιθέτως, θα μπορούσε να δοκιμάσει την τεχνική αυτή σε κάποιο εργατικό σωματείο, μια οικολογική κίνηση ή μια πολιτιστική ομάδα, τις οποίες θα έφερνε πιο κοντά στην ιδεολογία της.

Πρέπει να παρατηρήσουμε εδώ ότι οι εισοδιστές πιθανότατα δεν έχουν κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για τα θέματα αυτών των ομάδων, αλλά δραστηριοποιούνται σ’ αυτές με μοναδικό στόχο να τις μεταλλάξουν, να τις φέρουν πιο κοντά στις δικές τους θέσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Ή να… βγάλουν γκόμενα!

Στα φοιτητικά μας χρόνια, κατηγορούσαμε, ειρωνικά, για εισοδισμό διάφορους τύπους οι οποίοι ήταν σε θέση να μπουν σε οποιαδήποτε οργάνωση, μόνο και μόνο επειδή ανήκε εκεί μια κοπέλα που τους ενδιέφερε.

Μπορούσες να τους δεις τον ένα μήνα στην πιο ριζοσπαστική αναρχική ομάδα και τον επόμενο να συμμετέχουν σε μια χριστιανική παράταξη, επειδή έτσι θα βρίσκονταν πιο κοντά στο… κέντρο του ενδιαφέροντός τους.

Ας τους αφήσουμε όμως αυτούς και ας επικεντρωθούμε στον πραγματικό λόγο που μας έκανε να αναφερθούμε σήμερα σ’ αυτή την παλιά πολιτική τακτική˙ δεν είναι άλλος από την συμμετοχή της χώρας μας στη Γιουροβίζιον.

Εννοώ το φεστιβάλ τραγουδιού. Το οποίο τι είναι; Μια νεανική γιορτή, ένα πανηγύρι για παιδιά που θέλουν να ζήσουν ξένοιαστα και να διασκεδάσουν με κάτι εύπεπτο που δεν θα τους προβληματίσει ιδιαίτερα.

Ε, αυτό το πράγμα είτε το αποδέχεσαι και πας να λάβεις μέρος με τους όρους του, είτε το απορρίπτεις και κάθεσαι στο σπίτι σου. Το δεύτερο το καταλαβαίνουμε εύκολα. Τι σημαίνει όμως το πρώτο;

Σημαίνει «στήνεις» ένα τραγουδάκι σαν αυτά που θέλει το κοινό του συγκεκριμένου διαγωνισμού, δουλεύεις πάνω στα χορευτικά, στο στάιλινγκ, σε κάποια ψηφιακά εφέ, προμοτάρεις κατάλληλα και τη συμμετοχή σου…

Α, να μην το ξεχάσω! Πας μέχρι το Φανάρι για να πάρεις και την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη… Ο οποίος, αφού είναι οικουμενικός δεν κατάλαβα γιατί δεν τον… εκμεταλλεύονται και άλλοι Ορθόδοξοι.

Και πας λοιπόν στον διαγωνισμό να πάρεις όσο το δυνατόν περισσότερους βαθμούς, με δεδομένο και τον τρόπο με τον οποίο δίνονται αυτοί. Διότι όλοι καταλαβαίνουμε πως υπάρχουν «ομάδες χωρών».

Αυτά κάνεις, λοιπόν. Αυτό σημαίνει αποδέχομαι το πράγμα και πάω να παίξω με τους όρους του. Εκτός και αν είσαι εισοδιστής. Οπότε έχεις άλλους στόχους, όπως το να αλλάξεις τον διαγωνισμό… από μέσα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εμείς αυτό προσπαθήσαμε φέτος.

Διότι δεν μπορώ να φανταστώ πως πήγαμε στα σοβαρά μας να διεκδικήσουμε κάτι περισσότερο από αυτό που πήραμε, με τη συμμετοχή μας, έτσι όπως ήταν στημένο όλο το… πρότζεκτ (που λέμε και στο χωριό μας).

Πήγαμε να τους αλλάξουμε, όχι τα φώτα. Να τους δείξουμε ότι ένας άλλος μουσικός διαγωνισμός είναι εφικτός, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και το ίδιο πνεύμα που πήγαμε να αλλάξουμε την Ευρώπη.

Και μας πέταξαν έξω. Από τη Γιουροβίζιον με συνοπτικές, όσο πιο συνοπτικές γινόταν, διαδικασίες, από την Ευρώπη ευτυχώς όχι τόσο βεβιασμένα˙ μας έδωσαν τη δυνατότητα να το ξανασκεφτούμε.

Για 17 ώρες! Και εμείς το σκεφτήκαμε και είπαμε για άλλη μια φορά πως καλύτερα να προσπαθήσουμε να τους αλλάξουμε σιγά σιγά, όντας από μέσα. Και έτσι κάναμε τη μεγαλειώδη εκείνη κωλοτούμπα.

Ας επανέλθουμε όμως στην φετινή συμμετοχή μας, η οποία δεν ήταν του κόσμου τούτου, δηλαδή εκείνου. Ήταν για κάπου αλλού, για κάτι άλλο. Επομένως δεν χρειάζεται καθόλου να γκρινιάζουμε.

Ούτε να μιλάμε για αποτυχία. Εκτός αν θέλετε να συζητήσουμε με άλλους όρους. Δηλαδή να αναρωτηθούμε αν η συμμετοχή μας αυτή, αυτό το φετινό πρότζεκτ, ήταν κατάλληλο για… οπουδήποτε.

Αν αυτό είναι το καλύτερο τραγούδι που έχουμε να παρουσιάσουμε ως χώρα, όχι στη Γιουροβίζιον, αλλά ακόμη και σε εκείνον τον φανταστικό διαγωνισμό που είχαν στο κεφάλι τους όσοι το επέλεξαν.

Τι λέτε, αυτό ήταν;

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας!