180620 ΣΥΜΦΩΝΙΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Τι λέγαμε χθες;

«Σ’ αυτό το νέο πλαίσιο, και χωρίς να κάνει κανείς συγκρίσεις με το παρελθόν, πρέπει να δει και να πει αν έχουμε μια καλή συμφωνία. Αν όχι, να υποδείξει πώς αυτή θα ήταν καλύτερη και, κυρίως, με ποιο τρόπο θα επιτυγχάνονταν».

Γι’ αυτά θέλω να μιλήσουμε σήμερα. Πρώτα πρώτα για το νέο πλαίσιο, το οποίο είναι πολύ πιο ευνοϊκό απ’ ό,τι παλαιότερα, και όσον αφορά τις εξωτερικές συνθήκες και όσο εκείνες του εσωτερικού της χώρας.

Η παρούσα κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας (ΔτΒΜ, στο εξής και για συντομία και για να μη… βγάζει μάτι το όνομα) δεν έχει καμιά σχέση με τις προηγούμενες και, κυρίως, με εκείνη του Γκρούεφσκι.

Ας μη ξεχνάμε ότι, πριν καλά καλά αναλάβει την εξουσία, εκδηλώθηκε εναντίον της απόπειρα πραξικοπήματος, το οποίο απεφεύχθη και χάρη στην παρέμβαση δυτικών χωρών. (Ναι, εκείνων που σχεδιάζουν την καταστροφή της δικής μας χώρας!)

Το γεγονός αυτό έκανε τον πρωθυπουργό Ζόραν Ζάεφ να δει πολύ καθαρά πως το μέλλον της κυβέρνησής του ήταν στην αγκαλιά των ευρωατλαντικών οργανισμών, πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε να βρεθεί λύση με την Ελλάδα.

Από εκεί που δεν το περιμέναμε, δηλαδή, ούτε εμείς ως χώρα, ούτε, πολύ περισσότερο, η παρούσα κυβέρνηση, ανοίχτηκε μια προοπτική επίλυσης των διαφορών μας, με πραγματικά ευνοϊκούς όρους.

Είπαμε όμως πως η συγκυρία ήταν ευνοϊκή και στο εσωτερικό της χώρας. Είναι αλήθεια ότι υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη πολλές φωνές που «δεν συζητούν σύνθετη ονομασία, ούτε επιθετικό προσδιορισμό».

Από την άλλη όμως μια μεγάλη μερίδα του (πολιτικού) κόσμου είχε δει πιο ρεαλιστικά το θέμα και η σύνθετη ονομασία θεωρήθηκε ως κάτι από το οποίο έπρεπε να συμφωνήσουμε για να πάμε παραπέρα.

Το πιο ευνοϊκό σημείο όμως για μια συμφωνία ήταν ότι στην κυβέρνηση, πλάι στον πρωθυπουργό, καθόταν ο Πάνος Καμμένος, ο οποίος δεν ήταν διατεθειμένος να χάσει αυτή τη θέση.

(Συγγνώμη για τον παρελθοντικό χρόνο, έτσι μου βγήκε μιλώντας˙ όλα ισχύουν απολύτως και στον Ενεστώτα. Και στον Μέλλοντα θα έλεγα, μέχρι τη στιγμή που θα γίνουν εκλογές!)

Το άλλο πουλάκι:

Μια χαρά τού ήρθε του Αλέξη!

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, του δόθηκε η ευκαιρία να μείνει στην Ιστορία ως ο πρωθυπουργός που έδωσε λύση σε ένα χρόνιο πρόβλημα και έγινε το αγαπημένο παιδί όλων όσοι επιθυμούσαν ένα τέλος στη διένεξη των δύο χωρών.

Εννοώ από ξένους ηγέτες και παράγοντες. Οι οποίοι δεν μπορούσαν βεβαίως να αδιαφορήσουν πλήρως για την ευαισθησία της Ελλάδας στο συγκεκριμένο θέμα, δεν κατανοούσαν όμως και την τόση εμμονή μας με το όνομα.

Επιπλέον όμως, και δυστυχώς, ο Αλέξης θεώρησε πως είχε στα χέρια του και μια μοναδική ευκαιρία να… ξεμπροστιάσει τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος βρέθηκε σε ένα πραγματικό δίλημμα.

Να φανεί συνεπής με τις θέσεις του (και την ιστορία του ονόματός του) αποδεχόμενος, έστω σε γενικές γραμμές, τη συμφωνία, ή να ταχθεί στο πλευρό ενός μεγάλου μέρους ψηφοφόρων που βγήκε… στα συλλαλητήρια.

Κάπως έτσι μάς προέκυψε το όνομα ΔτΒΜ, Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας. (Πρέπει να το συνηθίζουμε σιγά σιγά, και, μια και πετύχαμε το erga omnes, δεν μπορούμε να την ονομάζουμε αλλιώς μιλώντας μεταξύ μας -ή μήπως μπορούμε;)

Εδώ ας σταθούμε λίγο. Για να πούμε αυτό που αναρωτηθήκαμε χθες και σήμερα στη αρχή της κουβέντας μας. Με ποιον τρόπο αυτή, η όποια συμφωνία, θα μπορούσε να ήταν καλύτερη; Βλέπετε, δεν αποφεύγουμε τίποτε.

Καλύτερη, λοιπόν, θα μπορούσε να ήταν μια συμφωνία η οποία δεν θα γινόταν με τα μάτια στραμμένα στο εσωτερικό της χώρας και τις πολιτικές εξελίξεις που πιθανότατα θα προκύψουν.

Για να το καταλάβουμε καλύτερα, μια συμφωνία που δεν θα επαναλάμβανε τα λάθη που έγιναν με τα μνημόνια. Στην οποία, δηλαδή, θα πηγαίναμε εθνικά ομόψυχοι, ρεαλιστές και υπεύθυνοι απέναντι στις πράξεις μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Βλέποντας τι έφταιξε.

Πώς φτάσαμε εδώ και τι εμπόδια έστησε η κάθε (πολιτική) πλευρά με τη στάση της, ώστε να μην χαθεί πολύτιμος χρόνος. Εξηγώντας από κοινού στους πολίτες ποιο είναι εφεξής το συμφέρον της χώρας.

Με σοβαρή και υπεύθυνη ενημέρωση όλων των πολιτικών δυνάμεων, τουλάχιστον εκείνων που στάθηκαν χωρίς ακρότητες στο θέμα. Με την προσπάθεια επίτευξης εθνικής συνεννόησης και κοινής στάσης στη διαπραγμάτευση.

Χωρίς διχαστικές απόψεις, χωρίς μικροπολιτικές οπτικές, χωρίς αλληλοκατηγορίες για εθνική μειοδοσία και προδοσίες. Μακριά από λαϊκισμούς, με αποφασιστική απομόνωση όσων προσπάθησαν να χτίσουν καριέρες ποντάροντας στον πατριωτισμό των πολιτών.

Μιαν συμφωνία που θα ερχόταν κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις, όποια συμφωνία, τολμώ να πω, θα ήταν πολύ καλύτερη από τη συμφωνία που έχουμε σήμερα. Κι ας έχει αυτή αρκετά θετικά στοιχεία.

Θα ήταν καλύτερη, διότι δεν θα μας άφηνε για άλλη μια φορά διχασμένους, δεν θα υποδαύλιζε πάθη και μίση του παρελθόντος, δεν θα έδινε χώρο και βήμα σε ακραίους που… «χαίρονται στην αντάρα».

Θα το πω κι ας ακουστεί υπερβολικό: Είναι προτιμότερο για μια ομάδα να χάσει έναν αγώνα, παραμένοντας όμως ένα ενιαίο, δεμένο σύνολο, παρά να νικήσει πρόσκαιρα, χάνοντας τη συνοχή και την ομοψυχία, στοιχεία απαραίτητα για επόμενες «μάχες».

Πόσω μάλλον όταν δεν μιλάμε για ομάδες, αλλά για χώρες και συμφωνίες, όπου κανείς δεν μπορεί να χάσει ολοσχερώς, αν δεν το επιδιώξει ο ίδιος.

 Καλύτερα (δεν) γίνεται!

180619 ΣΥΜΦΩΝΙΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Ας έρθουμε, λοιπόν, στην ουσία.

Πρόκειται για μια καλή συμφωνία;

Το ερώτημα, όπως είδαμε σε πολλές περιπτώσεις τώρα τελευταία, είναι αδύνατον να απαντηθεί, αν δεν ορίσουμε το πλαίσιο, θέτοντας κάποια διευκρινιστικά ερωτήματα.

Καλή, για ποιους; Για εκείνους που… απαιτούν «ούτε σύνθετη ονομασία, ούτε παράγωγα», προφανώς πρόκειται για μια κακή συμφωνία. Προφανέστατα όμως, συμφωνία στα… μέτρα τους δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ.

Επομένως, οι συμπατριώτες μας αυτοί, εμμένοντας στην ακραία διεκδίκησή τους, ουσιαστικά αποδέχονται το ισχύον καθεστώς, το οποίο -με τα δικά τους μέτρα να το δει κανείς- είναι πολύ χειρότερο από τη συμφωνία.

Ένα πρόβλημα είναι ότι όλοι όσοι ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία δεν αποτελούν ομογενή ομάδα˙ ούτε διεκδικούν το δίκιο τους (μας) εκκινώντας από την ίδια αφετηρία, ούτε, φυσικά, ανήκουν, πολιτικά, στον ίδιο χώρο.

Δεν υπάρχει επομένως μεγαλύτερο σφάλμα από το να τους «τσουβαλιάζεις», αποδίδοντάς τους ενιαίους και –το χειρότερο- ακραίους χαρακτηρισμούς, όπως εθνικιστές, υπερπατριώτες, πατριδοκάπηλοι κ.τ.τ.

Εκείνο που πρέπει να κάνεις είναι να απευθυνθείς σε όσους μπορούν να καταλάβουν -και δεν είναι λίγοι- και να τους πείσεις πως, στις διεθνείς σχέσεις, δεν αποφασίζεις μόνος σου, ούτε μπορείς να επιβάλλεις το δίκιο σου πάντα.

Βλέποντας τους συσχετισμούς δυνάμεων, χτίζοντας τις κατάλληλες συμμαχίες, εκμεταλλευόμενος το «μομέντουμ», προσπαθείς να πάρεις ό,τι περισσότερο μπορείς, ή, εναλλακτικά, να κάτσεις απομονωμένος και να παρακολουθείς τις εξελίξεις.

Αν παραμένεις προσκολλημένος σε θέσεις και «αρχές» αδιαπραγμάτευτες, τότε η Ιστορία, ναι, αυτή που επικαλούνται όλοι όσοι δεν συζητούν για… «το όνομά μας», θα σε αφήσει πίσω, όπως έκανε σε πολλές ανάλογες περιπτώσεις.

Δείτε λίγο τον κύριο Κοτζιά. Δεδηλωμένος κομμουνιστής, διαπραγματεύτηκε προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την επιθυμία της γείτονος χώρας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ! Δεν πήγε να τους πει «παιδιά πού πάτε, αυτό το Σύμφωνο πρέπει να διαλυθεί».

Από την άλλη, άκουγα πάλι προχθές στον ναό να ψάλλουν «Ανθίμου του Παναγιωτάτου και θεοπροβλήτου μητροπολίτου της αγιοτάτης μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, Υπερτίμου και Εξάρχου πάσης… Θετταλίας»!

Το άλλο πουλάκι:

Όχι… Μακεδονίας!

Γι’ αυτό λέμε ότι «εδώ είναι Βαλκάνια» και το κουβάρι της Ιστορίας είναι πολύ μπερδεμένο. Ας έρθουμε όμως και στους άλλους, εκείνους που ήταν έτοιμοι (βλέπετε; δεν λέω πρόθυμοι) να δεχτούν σύνθετη ονομασία.

Οι οποίοι, κανονικά, δεν θα έπρεπε να έχουν σοβαρές αντιρρήσεις με όσα «πέτυχε» η διαπραγματευτική ομάδα της κυβέρνησης. Γι’ αυτούς, ήταν μια καλή συμφωνία; Έχουν λόγους, πέρα από τους αντιπολιτευτικούς, να διαμαρτύρονται;

Πριν απαντήσουμε, επιτρέψτε μας να τα βάλουμε λίγο με τον κύριο Κοτζιά και την «εντυπωσιακή» του παρουσία το βράδυ του Σαββάτου στη Βουλή, κατά τη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας προς την κυβέρνηση.

Ο υπουργός Εξωτερικών έκανε ένα τεράστιο φάουλ. Παρουσίασε διαβαθμισμένα έγγραφα (δεν ήταν αυτό το φάουλ) για να δείξει τι ήταν έτοιμοι να διαπραγματευτούν και να συμφωνήσουν (;) όσοι χειρίστηκαν την υπόθεση παλαιότερα.

Οι συνθήκες κατά τις οποίες όμως διεξαγόταν εκείνες οι συνομιλίες δεν είχαν καμιά σχέση με τις σημερινές. Ήταν τελείως διαφορετικό το πλαίσιο, επομένως το να κάνεις συγκρίσεις μόνο κουτοπονηριά δηλώνει.

Οι προηγούμενοι συνομιλούσαν με μια άλλη πλευρά η οποία έχτιζε «μακεδονικά» μνημεία, οικειοποιούνταν σύμβολα, συνέτασσε αλυτρωτικά Συντάγματα και έδινε ονόματα αρχαίων Μακεδόνων σε κρατικά κτήρια, δρόμους και πλατείες.

Ο κύριος Κοτζιάς κλήθηκε να διαπραγματευτεί με μια άλλη πλευρά η οποία, σε ένδειξη καλής θέλησης, αλλάζει τα ονόματα, εγκαταλείπει τα σύμβολα, αλλάζει το Σύνταγμα και είναι έτοιμη να εγκαταλείψει κάθε αλυτρωτική βλέψη.

Σ’ αυτό το νέο πλαίσιο, και χωρίς να κάνει κανείς συγκρίσεις με το παρελθόν, πρέπει να δει και να πει αν έχουμε μια καλή συμφωνία. Αν όχι, να υποδείξει πώς αυτή θα ήταν καλύτερη και, κυρίως, με ποιο τρόπο θα επιτυγχάνονταν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τελικά, είναι καλή συμφωνία;

Δεν ξέρω! Διαβάζω, ακούω και προσπαθώ να ενημερωθώ. Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι από τους αναλυτές που εγώ παρακολουθώ και εμπιστεύομαι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μια συμφωνία για την οποία… δεν πρέπει να πανηγυρίζουμε.

Έχει πολλά τρωτά σημεία, κυρίως εκείνα με την ονομασία της γλώσσας της χώρας και της εθνικότητας (με την έννοια της ιθαγένειας) των πολιτών της. Εδώ, οι άνθρωποι που ξέρουν πέντε πράγματα παραπάνω, λένε ότι «χάσαμε».

Έτσι είναι όμως οι συμφωνίες. Κάτι δίνεις και κάτι παίρνεις. Το δύσκολο είναι να εκτιμήσεις την εξέλιξη που θα έχουν αυτά τα κέρδη και οι ζημίες στη διάρκεια του χρόνου. Να προβλέψεις και να προβλέψεις σωστά.

Όσοι βλέπουν ως αρνητικά αυτά τα σημεία της γλώσσας και της ιθαγένειας, θεωρούν ότι κρύβουν αλυτρωτικά ζητήματα που θα τα βρούμε μπροστά μας στο μέλλον. Λένε μάλιστα ότι είναι πιο σοβαρά και από ορισμένες «διορθώσεις» του Συντάγματος.

Από την άλλη, οι πιο αισιόδοξοι στέκονται σε δύο ζητήματα. Το πρώτο έχει να κάνει με τον αλυτρωτισμό που τον θεωρούν ξεπερασμένο κίνδυνο, αφού οι όποιοι σλαβόφωνοι κάτοικοι της χώρας μας αισθάνονται Έλληνες και καθόλου «Μακεδόνες».

Το δεύτερο έχει να κάνει με την ευρωπαϊκή προοπτική και τη συνύπαρξη των δύο χωρών μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη, όπου τέτοιου είδους ζητήματα ή θα ελαχιστοποιηθούν ή θα εξαλειφθούν τελείως.

Βλέπετε, λοιπόν, ότι η ανάγνωση της συμφωνίας γίνεται με βάση το μέλλον, το οποίο μπορεί να είναι άγνωστο, τίποτε όμως δεν εμποδίζει μια σώφρονα χώρα να εργάζεται ώστε να το προετοιμάσει σύμφωνα με τα συμφέροντά της.

Δεν τελειώσαμε όμως με το ζήτημα!

Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε!

180618 ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πώς τα φέρνει η μοίρα…

Πριν περάσουμε στην ουσία της συζήτησης για το «μακεδονικό» ή «βορειομακεδονικό», αν προτιμάτε, θα θέλαμε να κάνουμε μια εισαγωγική κουβέντα, η οποία μάς αφορά όλους, από όποια πλευρά κι αν βλέπουμε το ζήτημα.

Μας αφορά διότι έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να διεξάγεται η όποια συζήτηση. Έτσι είναι· πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, γίνονται γνωστοί οι όροι, οι κανόνες που ισχύουν και που πρέπει να είναι σεβαστοί από όλους.

Το φωνάζουμε (χαμηλόφωνα, όπως πάντα) εδώ και χρόνια: Αρκετά έχει τραβήξει αυτός ο τόπος από τους διχασμούς. Αρκετά έχει τραβήξει από την άσκηση βίας, ως μέσο αντιπαράθεσης και επίλυσης των διαφορών.

Το ότι ο άλλος έχει μια διαφορετική άποψη από τη δική μας δεν σημαίνει ότι είναι «προδότης», ότι σκοπεύει «να ξεπουλήσει τη χώρα», ότι «τα έχει βρει με τους εχθρούς του Έθνους και εργάζεται για το δικό τους συμφέρον».

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητεί τον πατριωτισμό των υπολοίπων, μόνο και μόνο επειδή εκείνοι δεν τον διαλαλούν δεξιά κι αριστερά. Απεναντίας, θα έλεγα ότι πρέπει να είμαστε αρκετά επιφυλακτικοί με εκείνους που «φωνάζουν» πατριώτες.

Ειδικά αν είναι δημόσια πρόσωπα, ειδικά αν ανακατεύονται με τα κοινά, τότε υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να θέλουν να πουλήσουν τον πατριωτισμό τους, αγοράζοντας δημοφιλία ή/και ψήφους.

Ακόμη όμως κι αν φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο, να θεωρούμε αλλήλους μειωμένης εθνικής ευαισθησίας, η αντιπαράθεση πρέπει να μένει σε αυτό το σημείο. Και να μη συνεχίζεται παραπέρα με απειλές.

Οι οποίες δεν απέχουν πολύ από το να μετατραπούν σε πράξεις βίας. Διότι, μπορεί η μοντέρνα γλωσσολογία να μιλά για γλωσσικές πράξεις (speech acts), ωστόσο είναι διαφορετικές από τις πραγματικές πράξεις και μάλιστα τις βίαιες.

Τώρα θα μου πείτε γιατί σας τα λέω όλα αυτά δευτεριάτικα. Διότι θα έλθω να υπερασπιστώ τον βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ του νομού μας, τον κύριο Καραγιαννίδη, στην αντιπαράθεση που είχε με τοπική Δημοτική Τοπική Οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας.

Το άλλο πουλάκι:

Επί ποίου θέματος;

Η αντιπαράθεση ξεκίνησε όταν η Αστυνομία έκανε συστάσεις σε μέλος της Ν. Δ. στην πόλη μας να «κατεβάσει» ανάρτησή του στο φέισμπουκ, που αφορούσε στον βουλευτή; Ο λόγος; Η ανάρτηση αποτελούσε ευθεία απειλή.

Αυτό θεωρήθηκε από τον χρήστη, αλλά και από την ΔΗΜΤΟ (αμάν, αυτά τα αρκτικόλεξα!) ως «προσπάθεια φίμωσης» και, φυσικά, βγήκαν οι σχετικές ανακοινώσεις. Είναι όμως έτσι; Πρόκειται για φίμωση;

Εδώ έρχεται να απαντήσει η κουβέντα που κάναμε πριν, για τη βία στην οποία καταφεύγουν ή καλούνται να καταφύγουν κάποιοι πολίτες, απέναντι σε εκείνους που έχουν διαφορετική από τη δική τους άποψη.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Όταν στον άλλο «πώς θα ξαναπατήσεις το πόδι σου στη Δράμα;» και απευθυνόμενος σε δικούς σου παροτρύνεις «ξέρετε τα γραφεία του, ξέρετε πού θα κρύβεται, άντε να σας δω»…

Τότε, προφανώς, δεν τους καλείς να τον συναντήσουν για να του επιδώσουν ψηφίσματα διαμαρτυρίας, ούτε για να ανταλλάξουν μαζί του απόψεις και να του πουν πόσο λάθος είναι η θέσεις του στο «μακεδονικό».

Όταν μάλιστα οι σχολιαστές τής δικής σου ανάρτησης καταλαβαίνουν το υπονοούμενο και γίνονται πιο ευθείς «Δεν υπάρχει ένας χριστιανός να τον φυτρώσει (sic) μια σφαίρα στην κεφάλα»…

Ή ό άλλος, ο ορθογράφος, που δηλώνει «αν υπάρχει περίπτωση να τον ξεκάνεις και να μην πας φυλακή, άνετα, χωρίς τίψης (sic)», προφανώς δεν μιλούν ούτε για πολιτική σφαίρα ούτε για πολιτική εξόντωση.

Αυτούς τους ανθρώπους κάποιος πρέπει να τους πει (δεν ξέρων αν καλώς η Αστυνομία αναλαμβάνει αυτό το καθήκον) ότι τέτοιου είδους αναρτήσεις είναι πολύ επικίνδυνες, όχι απλώς για το πρόσωπο στο οποίο απευθύνονται…

Αλλά για το ίδιο το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Για τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουμε τον βίο μας και συνυπάρχουμε ως άνθρωποι. Στο τέλος τέλος, επειδή αυτό μπορεί να τους ενδιαφέρει, για την ίδια την ύπαρξη της πατρίδας μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν αποτελεί λογοκρισία, λοιπόν.

Θα σταθώ όμως σε ένα άλλο λεπτό σημείο. Γράφει ο κύριος Καραγιαννίδης ότι η Αστυνομία έκανε συστάσεις στο μέλος της Ν. Δ. «επειδή εξέφραζε ανοιχτά μια απειλή εναντίον ενός αιρετού».

Δεν γνωρίζω τον νόμο, αλλά, αν ο απειλούμενος δεν είναι αιρετός αλλά απλός πολίτης, αλλάζει κάτι; Επίσης, υπάρχουν διαβαθμίσεις στις απειλές που τις κατατάσσουν σε ήπιες και βαριές, και πώς γίνεται αυτός ο διαχωρισμός;

Εσείς μπορεί να μην καταλαβαίνετε, είναι βέβαιο όμως ότι ο βουλευτής καταλαβαίνει πολύ καλά τι λέμε. Το είπαμε και στην αρχή. Ποτέ δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η μοίρα! Γι’ αυτό έχει σημασία να παραμένουμε σταθεροί σε αρχές και αξίες.

Ας πούμε, έχει απόλυτο δίκιο ο βουλευτής ότι ο πολιτικός λόγος (κάποιων) στελεχών της Ν. Δ. δεν είναι αυτός που θα περίμενε κανείς. Όμως και το ύφος της δικής του απάντησης απέχει από το να είναι κόσμιο.

Ασφαλώς και υπάρχουν διαβαθμίσεις! Ξέρετε όμως τι μου θύμισε όλο αυτό; Κάτι που έλεγε ένας παλιός δάσκαλος στους μαθητές του, όταν εκείνοι απολογούνταν, ισχυριζόμενοι ότι έκαναν «μόνο ένα ή δύο λάθη»:

Όταν το πουκάμισό μας έχει μια λαδιά, το βγάζουμε να πλυθεί και δεν λέμε «έλα, μωρέ, μόνο ένας λεκές είναι, τι πειράζει;»

Το πιάσατε;

 Ψυχραιμία!

180615 ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Αρχίζει το ματς…

Προχθές, παιδιά, αισθάνθηκα πολύ μεγάλος. Εννοώ σε ηλικία. Διότι, στις μέρες μας, όταν λέμε κάποιον «μεγάλε», θεωρούμε ότι είναι σπουδαίος σε κάτι. Συνήθως σε κάποια χαζομάρα, αλλά δεν έχει σημασία.

Ακούστε τι έπαθα: Συζητώντας με μια νέα δασκάλα – αναπληρώτρια, φυσικά, πού να βρεθεί νέα διορισμένη;- μου είπε ότι δουλεύει με κάποιους μαθητές της πάνω στο αγαπημένο τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη.

Μαθητές με δυσκολία στη Γλώσσα -στο σπίτι δεν μιλούν τα ελληνικά- και της έκανε εντύπωση που ένα από τα παιδιά «κατανόησε πλήρως το νόημα του τραγουδιού». Τότε κι εγώ –τον μπελά μου γύρευα;- τη ρώτησα κάτι άλλο.

Αν η ίδια «κατανοεί» το σημείο εκείνο που το τραγούδι μιλάει για «του Διακογιάννη τη φωνή», αν ξέρει ποιος είναι ο Διακογιάννης που αναφέρει ο Λουκιανός. Φυσικά δεν ήξερε, δεν τον είχε ακούσει ποτέ.

Γι’ αυτό σας είπα˙ αισθάνθηκα πολύ μεγάλος, αφού για μένα και τους συνομήλικούς μου, ο Γιάννης Διακογιάννης υπήρξε μια εμβληματική μορφή, όχι μόνο ως σπορτσκάστερ. Ήταν, είναι, μια πολυσχιδής προσωπικότητα.

Γεννημένος το 1931 (σήμερα 87 ετών) από Γαλλίδα μητέρα, σπούδασε μουσική στη Γαλλία, όμως η μεγάλη του αγάπη για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό παραγκώνισε τον έρωτά του για τη μουσική και το τραγούδι.

Ωστόσο, ξέρουμε καλά ότι ήταν βαθύς γνώστης και της γαλλικής, κυρίως, μουσικής. Το σημαντικότερο όμως ήταν πως εξέπεμπε -χωρίς να επιδεικνύει- μια βαθιά μόρφωση και μια αστική ευγένεια, πράγματα δυσεύρετα σήμερα.

Ακόμη και εκείνοι οι αθλητικοί δημοσιογράφοι που θεωρούνται καλοί στο είδος τους (δεν μιλάω για τις αστείες περιπτώσεις του οπαδικού «τύπου») απέχουν πολύ από το… πρότυπο-Διακογιάννης.

Τις περισσότερες φορές, θέλοντας να εντυπωσιάσουν, γίνονται κουραστικοί, μεταφέροντας στους τηλεθεατές πλήθος άχρηστων πληροφοριών που είναι πολύ εύκολο να τις βρει κάποιος σήμερα και δεν χρειάζεται να τις έχει στο προσωπικό του αρχείο.

Από την άλλη, απευθύνονται στους συνομιλητές και τους καλεσμένους τους με εκείνη την κακού τύπου, δήθεν, φιλικότητα, που, αντί να εκπέμπει οικειότητα, φωνάζει από μακριά κακή ανατροφή και άγνοια καλών τρόπων.

Το άλλο πουλάκι:

Αρχίζει το ματς…

Περίμενα να ξαναδώ τον Γιάννη Διακογιάννη στην εκπομπή της ΕΡΤ για το Μουντιάλ, προχθές το βράδυ. Αντ’ αυτού, είδα τον Πρωθυπουργό να δίνει συνέντευξη για την έκβαση της διαπραγμάτευσης για το «μακεδονικό».

Τι να κάνουμε; Δημοσιογράφος ο κύριος Διακογιάννης, θα κατανοήσει, φαντάζομαι ότι η επικαιρότητα πάντοτε προέχει. Εδώ εμείς και παραλίγο να δείξουμε κατανόηση τόσο στον πρωθυπουργό όσο και στους δημοσιογράφους με τους οποίους συνομιλούσε.

Ναι, ναι κατανόηση! Ας ξεκινήσουμε από τους δημοσιογράφους. Οι οποίοι, κάτω από άλλες συνθήκες, θα ήταν πού ευχαριστημένοι από τη συμφωνία, αφού δεν ανήκουν σε εκείνους που… το όνομα τους είναι η ψυχή τους.

Έπρεπε όμως να σταθούν αντιπολιτευτικά απέναντι στον Πρωθυπουργό κι έτσι έκαναν κάτι ερωτήσεις και κάτι σχόλια που λες και τους τα έβγαζες με το τσιγκέλι· λες και έκαναν αγγαρεία. 

Από την άλλη ο πρωθυπουργός που παρουσίασε το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, τη συμφωνία δηλαδή στην οποία κατέληξαν με τον ομόλογό του, σαν να ήταν η μεγαλύτερη διπλωματική επιτυχία της χώρας.

Και όχι μια αναγκαία συμφωνία, στην οποία -έτσι είναι αυτά τα πράγματα- κάτι δίνεις και κάτι παίρνεις. Είδατε; Επηρεασμένος κι εγώ από το κλίμα των ημερών, παραλίγο να πω κάτι δίνεις και κάτι… σου παίρνουν.

Το ωραίο ήταν όταν ο κύριος Τσίπρας είπε για τον Καμμένο πως «έχει τις αξίες του και τις αρχές του, αλλά δεν είναι έμπορος πατριωτισμού. Δεν θα ρίξει την κυβέρνηση για να κάνει καριέρα, όπως ο κύριος Σαμαράς!»

Την πιθανότητα να μην ρίξει την κυβέρνηση ακριβώς επειδή μόνον έτσι κάνει καριέρα, φαίνεται πως δεν τη σκέφτηκε καθόλου για το συνεταιράκι του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αρχίζει τα ματς…

Αλλά μην τρελαίνεστε κιόλας. Κρατείστε και κάποιες αντιστάσεις. Εντάξει, είπαμε, μεγάλη γιορτή, σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, ιστορικές εθνικές ομάδες, αλλά η ζωή δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο και κυρίως όχι από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Να σας δώσω μια συμβουλή; Μην αφεθείτε χαλαροί. Κάντε ένα πρόγραμμα και με άλλου είδους δραστηριότητες και προσπαθήστε να το ακολουθήσετε, έστω και παράλληλα με το Μουντιάλ, όταν οι αγώνες δεν είναι και οι πιο σπουδαίοι.

Διαφορετικά θα καταλήξετε να χάσετε έναν ολόκληρο μήνα από τη ζωή σας, μόνο και μόνο για να «πετύχετε» δυο τρία καλά παιχνίδια που θα αξίζει τον κόπο να τα παρακολουθήσετε. Αλλά, έναν ολόκληρο μήνα!

Να, εγώ μαθαίνω, ας πούμε ότι σε λίγες μέρες ξεκινούν οι προβολές «θερινού κινηματογράφου», στην αυλή του κτηρίου «Κυριάκος Δοματζόγλου», από την Οικολογική Κίνηση. Δείτε το σαν… ημίχρονο από το Μουντιάλ.

Επειδή μάλιστα έχω και τις πηγές μου, μπορώ να σας δώσω και το θέμα του πρώτου κύκλου προβολών. «Τέσσερις συν μία ταινίες για τον Παράδεισο». Ταινίες που είδαμε και αγαπήσαμε, αλλά αξίζει να τις θυμηθούμε.

Βλέπετε, εκεί στην Οικολογική Κίνηση έχουν την παλιά καλή αντίληψη για το θερινό σινεμά, όταν αυτό ήταν μια ευκαιρία να ξαναδούμε αγαπημένα φιλμ, με πιο «χαλαρή» όμως διάθεση, λόγω της σχετικής ατμόσφαιρας.

Ο Παράδεισος στην Ασία, την Αμερική, την Ευρώπη, σωστό… Μουντιάλ δηλαδή. Έτσι, για να μπαίνουμε και στο πολιτικό κλίμα της εποχής, μια και ακούμε υποσχέσεις πως, στο τέλος του καλοκαιριού, θα βρεθούμε στον Παράδεισο την μεταμνημονιακής εποχής.

Εμείς, καλού κακού, ας προετοιμαζόμαστε.

Ημερομηνίες και ώρες προβολών… προσεχώς!

 Καλό Παράδεισο!

180614 ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αυτές είναι επιδόσεις!

Το να μείνεις έξω από το Μουντιάλ είναι ένας πόνος –ρωτήστε και τους Ιταλούς. Υπάρχουν όμως και χειρότερες επιδόσεις. Διότι άλλο είναι να βλέπεις από την πολυθρόνα Παγκόσμιο Κύπελλο και άλλο τους υπόλοιπους να… «τρέχουν».

Και όταν λέω τους υπόλοιπους εννοώ τις άλλες χώρες με τις οποίες έχουμε είτε σχέση συνεργασίας είτε σχέση ανταγωνισμού, αν και δεν πρέπει να γελιόμαστε, στην πραγματικότητα μιλάμε μόνο για ανταγωνισμό.

Φανταστείτε, λοιπόν, να ξεκινάει ένας αγώνας στον οποίον συμμετέχουν 137 αθλητές, ο καθένας από τους οποίους αντιπροσωπεύει τη χώρα του. Δίνεται η εκκίνηση, φεύγουν οι δρομείς και εμείς… παρακολουθούμε.

Ποια θέση φαντάζεστε ότι θα πάρει στο τέλος της κούρσας ο «αθλητής Ελλάδα»; Θα είναι στην πρώτη δεκάδα; Δύσκολα. Στην πρώτη εικοσάδα; Γιατί όχι, μπορούμε να το παλέψουμε. Πάντως, κάτω από τους τριάντα δεν πέφτουμε.

Εμένα μου λέτε; Σταθείτε κοντά στη γραμμή του τερματισμού και θα δείτε να περούν ο ένας μετά τον άλλο οι αθλητές που αντιπροσωπεύουν τις υπόλοιπες χώρες, ενώ ο δικός μας φτάνει με τους τελευταίους!

Μήπως τελευταίος; Ας αφήσουμε την καθόλου ποιητική μεταφορά και ας μιλήσουμε με πραγματικά δεδομένα. Φανταστείτε ένα καθόλου… φανταστικό αγώνισμα που λέγεται «ικανότητα μιας χώρας να προσελκύσει ταλαντούχους ανθρώπους».

Ναι, υπάρχουν και τέτοια «αγωνίσματα», πεδία ανταγωνισμού αν προτιμάτε. Σ’ αυτό λοιπόν το μοντέρνο αγώνισμα, η χώρα μας, σε σύνολο 137 χωρών κατατάσσεται 133η! Και, φυσικά, καταϊδρωμένη.

Ξέρω τι θα σκεφθείτε. Αυτή είναι μια επίδοση απολύτως φυσιολογική για την Ελλάδα, έτσι όπως τη γνωρίζει πλέον όλος ο κόσμος. Την Ελλάδα των τόσων ταλέντων! Τι να έρθει επομένως να κάνει ο άλλος εδώ.

Εμείς εδώ στα ταλέντα κάνουμε εξαγωγές! Μη γελάτε, δεν το έβγαλα από το μυαλό μου. Διότι υπάρχει και ένα άλλο παρεμφερές «αγώνισμα» που λέγεται «ικανότητα μιας χώρας να διατηρήσει τους ταλαντούχους ανθρώπους της».

Εδώ τα πάμε λίγο καλύτερα, αφού η θέση που καταλαμβάνουμε είναι η 121η, πάντοτε σε 137 χώρες. Πώς όμως εξηγούνται οι ταπεινωτικές αυτές επιδόσεις της χώρας μας; Γιατί τόσο χάλια σε σχέση ΚΑΙ με τα ταλέντα;

Το άλλο πουλάκι:

Διότι υπάρχουν και χειρότερα!

Αν ανατρέξουμε στις επιδόσεις μας σε δυο άλλους δείκτες-«αγωνίσματα», θα εξηγήσουμε πολύ εύκολα τη μεγάλη μας… ανικανότητα στο να προσελκύσουμε ταλαντούχους ανθρώπους ή να συγκρατήσουμε τους δικούς μας.

Υπάρχει ένα «αγώνισμα», μοντέρνο κι αυτό που λέγεται «επίδραση της φορολογίας στα κίνητρα για εργασία». Σ’ αυτό η χώρα μας έρχεται δεύτερη… από το τέλος, δηλαδή προτελευταία, 136η από 137 χώρες που «συμμετέχουν».

Υπάρχει όμως κι ένα ακόμη που λέγεται «κίνητρα για επενδύσεις». Μαντέψτε! Ναι, έτσι ακριβώς είναι. Οι άλλοι όλοι τερματίζουν, κάνουν ντους, αλλάζουν, και εμείς ακόμη τρέχουμε για να φτάσουμε στο τέρμα τελευταίοι.

Υπάρχει, λοιπόν εξήγηση. Οι άνθρωποι, οι ταλαντούχοι άνθρωποι, όχι μόνο δεν έρχονται στην πατρίδα μας, αλλά φεύγουν και όπως όπως. Ο λόγος, τον είπαμε προηγουμένως, είναι πως δεν έχουν κανέναν… λόγο να μείνουν.

Ξέρω τι θα σκεφτούν κάποιοι. Ας πάνε στο καλό και ακόμη παραπέρα. Αν πρόκειται να γίνουμε εμείς ένας φορολογικός παράδεισος για την πλουτοκρατία που θα επενδύσει εδώ, καλύτερα να μην επενδύσει κανείς.

Δεν λέω˙ είναι κι αυτό μία στάσις. Αρκεί να το πούμε ευθαρσώς και να αποδεχτούμε όλοι ότι θα ζήσουμε βράζοντας στο ζουμί μας και ανταλλάσσοντας τα χρήματά μας μεταξύ μας, μέχρι να μας τα φάει η «γκανιότα».

Δηλαδή το κράτος. Το οποίο έχει να συντηρήσει έναν πανάκριβο μηχανισμό -πανάκριβο σε σχέση με τις υπηρεσίες που προσφέρει. Δεν έχουμε όμως σήμερα μόνο δυσάρεστες ειδήσεις, υπάρχουν και καλά νέα που τα κρατήσαμε για το τέλος.

Ενώ όλοι οι ταλαντούχοι άνθρωποι θέλουν να φύγουν από την Ελλάδα, υπάρχουν πάρα πολλοί που θα ήθελαν να εγκατασταθούν στην Αθήνα! Ναι, καλά ακούσατε. Την προτιμούν, πρώτη ανάμεσα σε 90 πόλεις!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς γίνεται αυτό;

Υπάρχει εξήγηση, αν ξεκινήσεις από το δεδομένο ότι οι λεγόμενες Κοινωνικές Επιστήμες μόνο… επιστήμες δεν είναι και οι έρευνες που διενεργούνται στο πλαίσιό τους είναι συνήθως για τα κλάματα.

Μπορεί όμως να εξηγηθεί και διαφορετικά. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι (μεταξύ των οποίων και τρία πουλάκια) που θα ήθελαν να ζουν στην Αθήνα, όχι όμως και να εργάζονται εκεί. Μόνο να ζουν!

Πραγματικά, αν σας ρωτήσουν σε ποια από τις μεγάλες πόλεις του κόσμου θα θέλατε να ζήσετε, θα βάζατε κάτω τα υπέρ και τα κατά της κάθε μιας και θα καταλήγατε πως η Αθήνα έχει πολλά από τα πρώτα και λίγα από τα δεύτερα.

Θέλετε να μάθετε τι εκτίμησαν οι (ταλαντούχοι) άνθρωποι που την επέλεξαν; Το υπέροχο κλίμα της. Το ότι βρίσκεται μια ανάσα από τα νησιά μας και τις θάλασσές τους, χώρια τις υπέροχες δικές της παραλίες.

Το ότι είναι μια φτηνή πρωτεύουσα, όπου μπορείς να καλοπερνάς χωρίς να χρειάζεται να είσαι Κροίσος. Εκτίμησαν ακόμη το γεγονός ότι έχει πάρα πολλούς γιατρούς. (Για να δείτε τι σημαίνει «ταλαντούχος».)

Κυρίως όμως το γεγονός ότι, παρά τους κάθε είδους Ρουβίκωνες και μπαχαλάκηδες, παρά την μεγάλη παραβατικότητα και την εγκληματικότητα μικρής κλίμακας, η Αθήνα εξακολουθεί να είναι μια από τις πλέον ασφαλείς πόλεις στον κόσμο.

Και μια από τις πιο… ανθρώπινες, ό,τι κι αν λέτε εσείς. Με χιλιάδες φοιτητές, με εκπληκτικά μαγαζιά, εστιατόρια και μπαρ, μοναδικά αξιοθέατα -εντάξει, έχει και τους Αθηναίους.

Κανείς δεν είναι τέλειος!

 Αθήνα και πάλι Αθήνα!