181120 ΚΑΘΑΡΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πόσο καθαρό μυαλό;

Θέλω να σας μεταφέρω τον απόηχο μιας συζήτησης, έτσι όπως πραγματοποιήθηκε με αφορμή τη γνωστή τοποθέτηση του πρωθυπουργού στο συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, περί «καθαρού μυαλού».

Ας θυμηθούμε όμως πρώτα τα λόγια του πρωθυπουργού, αφού κάποια πράγματα είναι καλό να τα ακούμε πάλι και πάλι. Βλέπετε η σημασία τους είναι τέτοια που τους αξίζει μια μεγαλύτερη προσοχή από πλευράς μας.

Είπε, λοιπόν, ο κύριος Τσίπρας: «Όταν εγώ βρέθηκα μπροστά στο μεγαλύτερο δίλημμα που θα μπορούσε ποτέ να βρεθεί ένας πρωθυπουργός, τον Ιούλη του 2015, αυτό που με βοήθησε να πάρω δύσκολες αποφάσεις ήταν όταν με καθαρό μυαλό…

…εκτίμησα τις συνέπειες που θα είχε η όποια πολιτική επιλογή στις κοινωνικές δυνάμεις που η Αριστερά οφείλει να εκπροσωπεί και να υπερασπίζεται. Και η σύγκριση ήταν τρομακτική». Για να καταλάβετε τη συνέχεια πρέπει να προσέξετε λίγο τη σύνταξη:

«Διότι η Ελλάδα έφθασε στη χρεοκοπία εξαιτίας μιας συστηματικής κλοπής πλούτου και αγαθών από τους πολλούς [εδώ χρειάζεται η προσοχή] προς όφελος μιας ελίτ που είχε καταφέρει να βγάλει το πλούτο της σε τράπεζες του εξωτερικού».

Δηλαδή μια ελίτ έκλεβε συστηματικά πλούτο και αγαθά από τους πολλούς. Έτσι το καταλαβαίνω εγώ και αυτό, φαντάζομαι ήθελε να πει και ο Αλέξης Τσίπρας. Και αυτή, κατά τη γνώμη του, είναι η αιτία της χρεοκοπίας. Σήμερα! Ας δούμε όμως τη συνέχεια:

«Συνεπώς η επιλογή της εξόδου από το ευρώ και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, που σε κάποιους ακούγονταν εξόχως επαναστατική και αριστερή επιλογή, ήταν στην πραγματικότητα η επιλογή της ολικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, προς όφελος αυτής της ελίτ».

Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι ποιοι είναι άραγε αυτοί οι «κάποιοι», στους οποίους η έξοδος από το ευρώ ακουγόταν εξόχως επαναστατική πράξη και κάτω από ποιες συνθήκες και τίνος την επιρροή διαμόρφωσαν μια τέτοια οπτική;

Ήταν μόνο ο κύριος Λαφαζάνης (ο οποίος την έκανε για… νομισματοκοπείο) και όσοι τον ακολούθησαν μακριά από το κόμμα και την κυβέρνηση, μετά τις αποφάσεις που πήρε με «καθαρό μυαλό» ο πρωθυπουργός της χώρας;

Ήταν μήπως και χιλιάδες άλλοι οι οποίοι, σαν την κυρία Μαζιάνα, «κλαίνε» κάθε φορά που θυμούνται την σωτήρια -κατά δική του ομολογία- επιλογή που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, όταν αποφάσισε να παραμείνουμε στην Ευρώπη και το ευρώ;

Το άλλο πουλάκι:

Ήταν και όλοι οι άλλοι;

Εκείνοι που υποστήριξαν με πάθος το «όχι», πολλοί από τους οποίους δεν δίστασαν να κατηγορήσουν ως προδότες όλους όσοι έλεγαν ακριβώς ό,τι είπε και ο Αλέξης Τσίπρας, όταν το μυαλό του… καθάρισε και είδε την πραγματικότητα;

Πώς όμως έφτασε όλο εκείνο το τεράστιο πλήθος, που εκφράστηκε και πλειοψηφικά στο δημοψήφισμα, να θεωρεί την «επιλογή της ολικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης» βήμα σωτηρίας της χώρας;

Εδώ υπάρχουν ευθύνες. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο εστιάστηκε η συζήτηση για την οποία σας μιλήσαμε από την αρχή. Διότι, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο κύριος υπεύθυνος για το γεγονός ότι το αίτημα της… εξόδου έγινε κυρίαρχο στη χώρα.

Και δεν μπορούσε να πει ότι δεν γνώριζε. Θα είδατε, φαντάζομαι, το βιντεάκι που (ξανα)κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες με την ομιλία στη Βουλή του Γιώργου Παπανδρέου, όπου εξηγεί ακριβώς τι θα σήμαινε η έξοδος από την Ευρώπη:

«Θα ήταν πολύ εύκολο να πω κι εγώ άι στο καλό μ’ αυτούς από πάνω μας, να κάνω τον ήρωα και να αισθανθώ, προς στιγμήν, εθνική ανάταση. Όμως την επόμενη μέρα που θα φεύγαμε από το ευρώ, δεν θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις».

Αυτό, το τόσο απλό και εύκολο να το καταλάβει κανείς, αφού προέκυπτε από μια απλή ανάγνωση των αριθμών, ο Αλέξης Τσίπρας (έκανε ότι;) δεν το καταλάβαινε. Και πήρε στον λαιμό του όλους τους λεγόμενους «αντισυστημικούς».

Όταν, λοιπόν, θύμισα στο φίλο μου την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου και του ζήτησα να τη σχολιάσει σε σχέση με όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας στο SPD, ξέρετε τι μου απάντησε; «Φίλε, όπως λες και εσύ πολύ συχνά, κάθε δήλωση, ή αναφορά, ή πράξη θα πρέπει να συσχετίζεται με την ιστορική στιγμή κατά την οποία γίνεται».

Δηλαδή, κατά τη γνώμη του, ο μεν Παπανδρέου είχε τότε άδικο, ο δε Τσίπρας είχε δίκιο και τότε και τώρα. Κάπου εδώ όμως η κουβέντα σταματά, διότι οι καλοί φίλοι, πάνω απ’ όλα, πρέπει να προσπαθούν να παραμένουν τέτοιοι!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το ερώτημα επιμένει.

Και έχει τεθεί επανειλημμένα: Δεν ήθελε ή δεν μπορούσε ο Αλέξης Τσίπρας να δει αυτό που ομολογεί ότι είδε, όταν σκέφτηκε με «καθαρό μυαλό»; Κορόιδευε, μέχρι τελευταία στιγμή τους πολίτες και τους στενούς του συνεργάτες;

Ή ήταν πράγματι τόσο αφελής (κατ’ άλλους ιδεοληπτικός σε σχέση με την Ευρώπη, ή/και διψασμένος για εξουσία που μόνο ο λαϊκισμός θα του εξασφάλιζε) ώστε δεν μπορούσε να δει τι θα σήμαινε για τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα η τότε στάση του;

Μήπως, τελικά, αυτό που είδε με «καθαρό μυαλό» δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά οι τεράστιες ευθύνες (για να το πω κομψά) που θα ζητούσαν από τον ίδιο τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα, αν οδηγούσε τη χώρα εκεί που αρχικά είχε σχεδιάσει;

Θα δείξει η Ιστορία!

 Πεντακάθαρο, σαν καινούριο!

181119 ΤΖΑΜΠΑΤΖΙΔΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα τζάμπα ΔΕΝ πέθανε!

Θυμόσαστε το Ενιαίο Μισθολόγιο; Υποτίθεται ότι θα ήταν ένας τρόπος υπολογισμού των μισθών, ο οποίος θα ίσχυε για όλους όσοι αμείβονται από το Δημόσιο. Πόσο απλός; Τόσο που να μπορείς να υπολογίσεις τον μισθό σου αμέσως.

Φανταστείτε ένα σύστημα στο οποίο βάζεις μόνο μερικές παραμέτρους. Τι είδους μόρφωση έχεις και πόσα χρόνια υπηρεσίας. Άντε, αν έχεις και ανήλικα παιδιά για τα οποία δικαιούσαι κάποιο οικογενειακό επίδομα.

Αυτά και τίποτε άλλο. Το σύστημα θα σου βγάζει αμέσως τον μισθό σου, ασχέτως σε ποιον τομέα του δημοσίου εργάζεσαι. Με τον ίδιο τρόπο θα μπορείς να υπολογίζεις τις αμοιβές οποιουδήποτε γνωστού σου εργάζεται στο δημόσιο.

Το πρώτο που θα ρωτήσει κάποιος είναι αν συμφωνούμε ότι αυτό είναι ένα δίκαιο σύστημα αμοιβών. Αν δηλαδή το να παίρνουν όλοι τα ίδια χρήματα, με μόνο κριτήριο τις σπουδές και τα χρόνια υπηρεσίας είναι σωστό.

Η απάντηση είναι δύσκολη, διότι το ερώτημα είναι πονηρό. Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα τι ακριβώς θέλουμε να πούμε με αυτό και μετά μπορούμε να δώσουμε ο καθένας τη δική του απάντηση. Μιλάμε για… αξιολόγηση;

Αναφερόμαστε δηλαδή στη διαφοροποίηση που μπορεί να υπάρχει μεταξύ υπαλλήλων του ίδιου ακριβώς κλάδου, με βάση την πραγματική προσφορά έργου, όπως αυτή μπορεί να εκτιμηθεί μέσα από μια διαδικασία αξιολόγησης;

Ή μιλάμε για εργαζόμενους σε διαφορετικούς τομείς, στους οποίους ο καθένας αμείβεται ανάλογα με την «σπουδαιότητα» του έργου που παρέχει και τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να παρουσιάζει η εργασία του;

Στη δεύτερη περίπτωση δεν μιλάμε για Ενιαίο Μισθολόγιο, αλλά για ένα σύστημα όπως το γνωρίσαμε οι παλαιότεροι, όταν ο κάθε κλάδος, ανάλογα με την πίεση που μπορούσε να ασκήσει στην εκάστοτε κυβέρνηση, έπαιρνε αυξήσεις για τα μέλη του.

Αλλά και στην πρώτη περίπτωση, όπου εμπλέκεται μια μορφή αξιολόγησης και γίνεται αυτό που λέμε «σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα», πάλι μπορούμε να κινηθούμε εντός του Ενιαίου Μισθολογίου.

Οι παραπάνω αμοιβές δεν θα είναι… επιδοματικού χαρακτήρα (ωραίο αυτό έτσι;) αλλά θα δίνονται με τη μορφή γρηγορότερης ένταξης στα ανώτερα μισθολογικά κλιμάκια (ή την επαναφορά σε κατώτερα, αν μιλάμε για ποινές).

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι αυτό το θέμα μας!

Εμείς εδώ μιλάμε για την επιστροφή στην παλιά καλή μέθοδο που ονομαζόταν «κάτω από το τραπέζι», όταν δηλαδή ο κάθε υπουργός καταστρατηγούσε το Ενιαίο Μισθολόγιο, δίνοντας στους δικούς του υπαλλήλους κάτι «έξτρα».

Το οποίο έπρεπε να είναι σε τέτοια μορφή, ώστε να μην το πάρουν είδηση οι υπόλοιποι υπάλληλοι (αν είναι δυνατόν!) και αρχίσουν κι εκείνοι τις διεκδικήσεις με απεργίες και κάθε είδους κινητοποιήσεις.

Κάπως έτσι το περίφημο Ενιαίο Μισθολόγιο έγινε δαντέλλα και φτάσαμε να δίνονται σε εργαζομένους της χώρας τα πιο απίθανα επιδόματα, χώρια οι διάφορες ευεργετικές διατάξεις, όταν δηλαδή το κράτος πλήρωνε ένα σωρό έξοδα κάποιων υπαλλήλων.

Από «οδοιπορικά» και παιδικές κατασκηνώσεις, μέχρι επιδόματα βιβλιοθήκης, πλασματικές υπερωρίες και ελεύθερη μετακίνηση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς! Είδατε; Φτάσαμε στο επίμαχο σημείο. Αυτό ακριβώς θα θέλαμε να σχολιάσουμε.

Την υπόσχεση της υπουργού Προστασίας του Πολίτη πως οι ένστολοι θα μπορούν να μετακινούνται δωρεάν με το Μετρό, τα λεωφορεία και τα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ή Μετακίνησης, αναλόγως πώς ερμηνεύεις το τρίτο Μ).

Παρατήρηση πρώτη: Οι πολιτικοί, οι κάθε είδους πολιτικοί, είναι εξαιρετικά χουβαρντάδες και πολύ… λαρτζ, κατά το κοινώς λεγόμενον, όταν πρόκειται για τα λεφτά των άλλων και ειδικότερα για δημόσιο χρήμα.

Απεναντίας, όταν πρόκειται να βάλουν το χέρι στη δική τους τσέπη, τους βλέπουμε αρκετά «σφικτούς», πράγμα που εξηγείται από το γεγονός ότι έχουν συνηθίσει να τους παρέχονται όλα τζάμπα, ή να λογίζονται ως «έξοδα παραστάσεων»! 

Η κυρία Γεροβασίλη, λοιπόν, μπορεί να κάνει το κομμάτι της, χωρίς να της κοστίζει τίποτε. Απεναντίας! Στο κάτω κάτω, το λεωφορείο πάει που πάει στον προορισμό του, τι θα πάθει αν έχει και κάποιον ένστολο επάνω, χωρίς εισιτήριο;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Παρατήρηση δεύτερη:

Υποτίθεται ότι αυτού του είδους η πολιτική, των παροχών κάτω από το τραπέζι, ήταν πρακτική τού λεγόμενου «παλιού» πολιτικού συστήματος, το οποίο η Πρώτη Φορά Αριστερά (μαζί με ολίγη Ακροδεξιά) ήρθε να ανατρέψει.

Αλλά, θα μου πείτε, τι ζητάω κι εγώ τώρα, καλλιγραφίες από… Ας το αφήσουμε εδώ. Εξάλλου δεν είναι και το πρώτο σημείο στο οποίο η κυβέρνηση έδειξε πως είναι μια από τα ίδια με τους προηγούμενους -ενίοτε πολύ χειρότερη.

Εγώ θα σταθώ σε εκείνο το «πάγιο αίτημα των συνδικαλιστικών ενώσεων» των ενστόλων, το οποίο, υποτίθεται, ήρθε να ικανοποιήσει η κυρία Γεροβασίλη. Δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί ζητούσαν (από) ανέκαθεν να μην πληρώνουν στα ΜΜΜ;

Με ποιο δικαιολογητικό; Ότι δεν αμείβονται όσο καλά θα έπρεπε; Μα αυτό το ξέρουμε και τους το αναγνωρίζουμε, όμως το ίδιο ισχύει για τη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων. Γιατί αυτοί να εξαιρούνται;

Επιπλέον, όταν υποτίθεται ότι καταβάλλουν μια πολύ μεγάλη προσπάθεια να αποδείξουν ότι βρίσκονται δίπλα στον πολίτη και όχι απέναντί του, πώς νομίζουν ότι θα συμβάλει σ’ αυτό η εικόνα του «τζαμπατζή» ένστολου;

Ο οποίος θα επιβιβάζεται στο λεωφορείο και, ενώ όλοι οι άλλοι θα πληρώνουν το εισιτήριό τους, αυτός θα περνά δείχνοντας απλώς την υπηρεσιακή του ταυτότητα; Αυτή την εικόνα θέλουν για τα μέλη τους οι συνδικαλιστικές τους ενώσεις;

Κρίμα, πολύ κρίμα!

 Περάστε, κόσμε!

181116 ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πολλά εξάρια!

Το ένα κοντά στο άλλο, σε τέτοιο σημείο που να σκανδαλίζεται ο κάθε πιστός. Ιδίως αν είναι από (τους εκατοντάδες χιλιάδες) εκείνους που παρακολουθούν από κοντά το έργο και τα λόγια του Αγίου Παϊσίου. 

Διαβάζω από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου Λόγοι Β΄»:

«Γέροντα, τι σημαίνει ο αριθμός 666. Πού ξέρουν και γιατί βάζουν αυτόν τον αριθμό Γέροντα;» είχε ρωτήσει ένας πιστός τον Παΐσιο. Κι εκείνος απάντησε στην γλώσσα γραφής του κειμένου:

«Ήξερε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τι θα κάνει ο διάβολος, όπως και οι Προφήτες προφήτευσαν ότι θα πωλήσουν τον Χριστό για “τριάκοντα αργύρια” ότι θα Τον ποτίσουν ξίδι, θα διαμερίσουν τα ιμάτιά Του.

Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια έγραψε στην Αποκάλυψη ότι οι άνθρωποι θα σφραγίζονται με τον αριθμό 666. “Ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν τον θηρίου -αριθμός γαρ ανθρώπου εστί- και ο αριθμούς αυτού χξς”.

Ο 666 για τους Εβραίους είναι σύμβολο οικονομίας. Οι Εβραίοι, όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, επέβαλαν μια συγκεκριμένη φορολογία στα έθνη πού υποδούλωσαν με διάφορους πολέμους. Η ετήσια φορολογία ήταν 666 τάλαντα χρυσού.

Τώρα, για να υποτάξουν όλον τον κόσμο, βάζουν πάλι αυτόν τον παλιό φορολογικό αριθμό, που συνδέεται με το ένδοξο παρελθόν τους. Γι’ αυτό δεν θέλουν να τον αντικαταστήσουν με άλλον αριθμό.

Το 666 δηλαδή είναι το σύμβολο του μαμωνά. Το πήραν από τα σταθμά του χρυσού -δεν ήξεραν αυτό που αναφέρει o Άγιος Ιωάννης στην Αποκάλυψη-, άλλα δεν παύει να είναι μαμωνάς. Το Ευαγγέλιο όμως λέει “ή Χριστό ή μαμωνά”».

Διαβάζω όμως και από την ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια: «Το 666 (εξακόσια εξήντα έξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 665 και πριν από το 667. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 666:2 = 333, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών.

Ο αριθμός 666 συμβολίζεται ως DCLXVI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως χξϛ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης». Βλέπετε ότι φροντίζω να σας ενημερώνω σφαιρικά. Γιατί όμως πιαστήκαμε να συζητάμε γι’ αυτόν τον αριθμό;

Το άλλο πουλάκι:

Διότι σκανδαλιστήκαμε!

Όχι από τα πολλά συνεχόμενα εξάρια∙ αυτό μάλλον είναι τυχαίο, αν και όσοι πιστεύουν σε τέτοιου είδους σύμβολα δεν πιστεύουν καθόλου στην τύχη και τις συμπτώσεις. Εμείς σκανδαλιστήκαμε από κάτι άλλο.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, διότι μόνον έτσι θα καταλάβετε κι εσείς πού το πάμε. Διαβάσαμε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (βίτσια είναι αυτά!) στο Δεύτερο Τεύχος, αρ. φύλλου 5023, 12 Νοεμβρίου 2018, τα εξής:

«ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ 1 Κατανομή της τακτικής κρατικής χρηματοδότησης και της κρατικής χρηματοδότησης για ερευνητικούς και επιμορφωτικούς λόγους στα δικαιούχα πολιτικά κόμματα και συνασπισμούς πολιτικών κομμάτων και καταβολή στους δικαιούχους των αναλογούντων ποσών, για το έτος 2018».

Όπως βλέπετε είναι ενδιαφέρον το ανάγνωσμα. Εκεί, λοιπόν, είδαμε και το ποσό με τα πολλά εξάρια: «[…] αποφασίζουμε: Α. Την κατανομή του διατιθέμενου ποσού για την τακτική κρατική χρηματοδότηση ύψους 5.416.666,66 €.

Τυχαίο; Ας το κρίνει ο καθένας. Πάντως, αν ήμουν εγώ ο διαχειριστής και εκείνος που μοιράζει το χρήμα, θα έβαζα από την τσέπη μου ακόμη 3,34 ευρώ και θα άλλαζε όλο το ποσό, ώστε να μην προκαλώ και τους ευαίσθητους με τα εξάρια.

Καμιά φορά όμως τα φέρνει έτσι και το άτιμο το σύστημα. Διότι εδώ μιλάμε για κατανομή στα κόμματα με βάση συγκεκριμένους συντελεστές. Αλλά, καλύτερα, μη βιάζεστε, γιατί το πράγμα έχει και συνέχεια.

Αμέσως παρακάτω στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως διαβάζουμε πως, τα ίδια κόμματα συνασπισμοί κομμάτων θα λάβουν «και κρατική χρηματοδότηση για ερευνητικούς και επιμορφωτικούς λόγους ύψους 1.083.333,34 €».

Εδώ, λοιπόν, θα μπορούσε να γίνει κάτι, να μεταφερθούν μερικά ψιλά από το δεύτερο αυτό ποσό στο πρώτο και να φύγουν από τη μέση τα ενοχλητικά και προκλητικά εξάρια. Που σκανδαλίζουν. Όχι εμάς∙ εμάς μας σκανδαλίζει όχι το ποσό, αλλά η αιτιολόγηση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Για ερευνητικούς και επιμορφωτικούς λόγους»!

Δηλαδή, εσείς τι είδους έρευνες και επιμορφώσεις ξέρετε να κάνουν τα κόμματα, ώστε να δικαιούνται και ειδικό κονδύλιο γι’ αυτές; Έχετε ακούσει ποτέ να ανακοινώνεται κάποιο επιμορφωτικό πρόγραμμα από οποιοδήποτε κόμμα;

Τις «έρευνες» μπορώ να τις καταλάβω. Υποψιάζομαι ότι με τα κονδύλια αυτά μπορεί ένα κόμμα να πληρώνει κάποιες εταιρείες δημοσκοπήσεων για να πραγματοποιούν, για λογαριασμό του, σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης.

Έτσι μπορούν να γνωρίζουν, ανά πάσα στιγμή, πόσο ψηλά (ή πόσο χαμηλά) στην εκτίμηση των πολιτών βρίσκονται. Ακόμη μπορούν να διερευνούν την άποψη του κόσμου για διάφορα θέματα και μετά να.. διαμορφώνουν τη δική τους.

Αυτό το δεύτερο είναι ένα στοιχείο ενδεικτικό τού λαϊκισμού, και να ξέρετε ότι το χρησιμοποιούν μόνο τα κόμματα εκείνα που ασπάζονται αυτόν τον τρόπο να πολιτεύεται κάποιος, δηλαδή να ακολουθεί την εντολή «ό,τι θέλει ο λαός».

Γνωρίζετε κανένα τέτοιο κόμμα; Μπορεί και να υπάρχει! Τα υπόλοιπα, θέλω να πιστεύω, αξιοποιούν τα συγκεκριμένα κονδύλια πράγματι για «ερευνητικούς και επιμορφωτικούς» σκοπούς, και δίνουν μάλιστα τα αντίστοιχα παραστατικά στους χρηματοδότες.

Ποιοι είναι οι χρηματοδότες; Δεν ξέρω ακριβώς, πάντως στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως που σας διαβάσαμε προηγουμένως υπογράφει «ο Υπουργός Αλέξανδρος Χαρίστης». Τον γνωρίζετε; Ρωτήστε, τότε, πού βρίσκει τα λεφτά που μοιράζει.

Κάν’ τε κι εσείς καμιά δουλειά…

 Λέτε να το κάνουν επίτηδες;

481115 ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αυτό λέγεται εξάρτηση!

Όταν διαβάζω τέτοιες ειδήσεις, θυμάμαι πάντοτε τον στίχο του Διονύση Σαββόπουλου «πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνήσω και τελευταία πριν κοιμηθώ», ο οποίος βέβαια μιλάει για το πώς μπορεί να σε «καταντήσει» η αγάπη.

(Σας προτείνω την εκτέλεση από τη ζωντανή παράσταση «Μέρες καλύτερες θα ‘ρθουν» -παρουσιάστηκε το 2010, τι ειρωνεία;-  όπου τον Σαββόπουλο συνοδεύει η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων· μαγεία!)

Ποια είναι η δική σας πρώτη σκέψη όταν ξυπνάτε και η τελευταία πριν πέσετε για ύπνο; Αφήστε με να μαντέψω, γιατί έχω πολλές πιθανότητες να πέσω μέσα. Είναι το κινητό σας τηλέφωνο. Το βρήκα;

Αν όχι, αν έπεσα έξω, να ξέρετε ότι ανήκετε στη μειοψηφία των Ελλήνων, αφού οι περισσότεροι αυτό ακριβώς κάνουν, μόλις ανοίξουν το πρωί τα μάτια τους, καθώς και τη νύχτα, πριν τους πάρει ο ύπνος: ελέγχουν το κινητό τους τηλέφωνο!

Μπορεί να μην το συνειδητοποιούμε σε όλη του την έκταση, αλλά το κινητό τηλέφωνο έχει γίνει πια το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας. Ξέρετε πόσες ώρες ασχολούμαστε μαζί του, σε καθημερινή βάση;

Για να μην μπερδευτούμε (διότι να διαφωνήσουμε αποκλείεται) ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα τι εννοούμε λέγοντας «ασχολούμαστε μαζί του». Σημαίνει, ας πούμε, το παίρνουμε μαζί μας και στο μπάνιο;

Σημαίνει το «τσεκάρουμε» αρκετές φορές την ώρα; Ή μήπως πρέπει να υπολογίσουμε μόνο τον χρόνο κατά τον οποίο ασχολούμαστε «ενεργά» μαζί του. Ό,τι και να επιλέξουμε θα δούμε πως το πράγμα έχει παραγίνει.

Ας πάρουμε πρώτα εκείνους που δεν μπορούν να το αποχωριστούν ούτε στο… αποχωρητήριο. Αηδιαστικό λογοπαίγνιο μεν, πραγματικότητα δε. Το 37% των Ελλήνων το κάνουν, (ενώ τα κάνουν) μάλιστα ένας στους τέσσερις το έχει και κάτω από τη ντουζιέρα!

Περισσότεροι από τους μισούς «τσεκάρουν» κάθε τόσο το κινητό τους, δείχνοντας με αυτόν τον αγενέστατο τρόπο ότι το εκτιμούν περισσότερο και από τους ανθρώπους με τους οποίους τυχαίνει να συνομιλούν εκείνη τη στιγμή.

Περίπου ένας στους τρεις Έλληνες δήλωσε ότι ασχολείται «ενεργά» με το κινητό του για τρεις με τέσσερις ώρες κάθε μέρα! Τι κάνει μ’ αυτό; στην πραγματικότητα τίποτε το σημαντικό, τουλάχιστον τόσο ώστε να τον απασχολεί αυτόν τον χρόνο.

Το άλλο πουλάκι:

Ό,τι κάνουμε οι περισσότεροι!

Το 78% των χρηστών κινητής τηλεφωνίας χρησιμοποιεί το τηλέφωνό του για την ανταλλαγή μηνυμάτων. Το 84% το θέλει για τη λήψη φωτογραφιών και το 79% για πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το 44% παραδέχεται ότι το έχει μαζί του για περισσότερες από 13 ώρες ημερησίως, ενώ περισσότεροι από τους μισούς το παίρνουν μαζί τους στο κρεβάτι. (Ο ένας στους δέκα κοιμάται με αυτό… στο χέρι!)

Το φαινόμενο αυτό (σημείο των καιρών) έχει, όπως είναι φυσικό, και οικονομικές προεκτάσεις στη ζωή μας. Διότι, από τη στιγμή που κάνει κάποιος τέτοια χρήση, λογικό (!) είναι να θέλει να έχει και το καλύτερο κινητό.

Έτσι η αγορά των σμάρτφοουν, αν τα προφέρω σωστά, γνωρίζει στιγμές δόξας, σε μια χώρα όπου δυσκολεύονται πολλοί κάτοικοί της να αποκτήσουν άλλα είδη που, παραδοσιακά, θεωρούνταν «πρώτης ανάγκης».

Το 2017 είχαμε μια πτώση σε σχέση με το 2016 και αυτό είναι λογικό, αφού έχει παρατηρηθεί ότι τα νέα αυτά τηλέφωνα-υπολογιστές κρατάνε περίπου δυο χρόνια πριν αρχίσουν να εμφανίζουν βλάβες.

Όμως, εκείνοι που αποφάσισαν να αγοράσουν νέο σμάρτφοουν το προηγούμενο έτος έβαλαν βαθειά το χέρι στην τσέπη, αφού δεν αρκέστηκαν σε κάποιο από τα πιο φτηνά μοντέλα της αγοράς, αλλά προτίμησαν τα ακριβότερα.

Πλέον μόνο τέσσερα στα εκατό τηλέφωνα δεν είναι έξυπνα, φαίνεται όμως ότι τα έχουν οι πιο έξυπνοι από εμάς που δίνουμε μικρές περιουσίες για να αποκτήσουμε το τελευταίο και ακριβότερο μοντέλο της αγοράς.

Οι ακριβότερες συσκευές με τα αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά, που προτίμησαν όσοι αγόρασαν έξυπνο τηλέφωνο πέρσι, κόστισαν, κατά μέσο όρο, 238 ευρώ, ποσό που δεν ξέρω σε πόσους περισσεύει, με δεδομένο ότι κάθε οικογένεια διαθέτει περισσότερα από ένα τηλέφωνα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι όμως απαραίτητα.

Με δεδομένο ότι οι περισσότεροι (78%) τα χρησιμοποιούμε για ανταλλαγή μηνυμάτων, για πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (79%) αλλά και σαν φωτογραφικές μηχανές (84%) -που εστιάζουν κυρίως στον ιδιοκτήτη τους.

Δηλαδή για πράγματα χωρίς τα οποία είναι αδύνατον να ζήσουμε (πλέον). Επομένως χαλάλι τα λίγα παραπάνω χρήματα, από τη στιγμή που τα δίνουμε με σκοπό να έχουμε κι εμείς μια αξιοπρεπή παρουσία στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Διότι, αν μας ρωτήσεις τι άλλο (ή τι καλύτερο) μπορούσαμε να κάνουμε αντί να ασχολούμαστε όλη την ώρα με το έξυπνο κινητό μας, μάλλον θα δυσκολευτούμε να σου απαντήσουμε. Θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ.

Διότι (ξανά) -δεν μιλάω για τα νέα παιδιά που μεγάλωσαν με αυτά- ακόμη και εμείς οι μεγαλύτεροι δεν μπορούμε να σκεφτούμε πώς ήταν η ζωή μας κατά την εποχή που δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη τα έξυπνα τηλέφωνα.

Ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται. Μπορούμε να τους δούμε ή να τους ρωτήσουμε, πώς τα καταφέρνουν και επιβιώνουν χωρίς σμάρτφοουν. Ίσως έχουμε να διδαχτούμε κάτι από τον τρόπο με τον οποίο αυτοί αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα.

Δεν ξέρω για άλλα, όμως είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, κοιμούνται και ξυπνούν πολύ πιο ήρεμοι από όλους εκείνους που έχουν ως πρώτη και τελευταία εικόνα της ημέρα την οθόνη του τηλεφώνου τους.

 Πιο σμαρτ από πολλούς ιδιοκτήτες τους!

181114 ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν είναι λίγα λεφτά!

Μιλάμε για πάνω από δύο δισεκατομμύρια. Για την ακρίβεια κάτι περισσότερο από 2,27 δις. ευρώ, τα οποία μπήκαν στα ταμεία του κράτους˙ και αυτό είναι καλό για όλους μας, περισσότερο όμως για εκείνους που τα έδωσαν!

Σας φαίνεται παράξενο; Είναι, λίγο. Πώς είναι δυνατόν να δίνεις χρήματα και αυτό να θεωρείται καλό για σένα; Χρήματα στο κράτος, έτσι; Όχι σε καμιά φιλανθρωπία, που την κάνεις για να σώσεις την ψυχή σου.

Για να λυθεί το μυστήριο και να σας φύγει η απορία, πρέπει να πούμε ότι τα χρήματα αυτά δόθηκαν για την νομιμοποίηση αυθαιρέτων. Τώρα νομίζω ότι κάπως εξηγείται όλο το προηγούμενο μυστήριο. Έτσι;

Κάπως, όχι τελείως. Γι’ αυτό, ας αρχίσουμε «να ξετυλίγουμε σιγά σιγά το κουβάρι των αποκαλύψεων», όπως λένε και σε εκείνες τις εκπομπές που σου βγάζουν την ψυχή μέχρι να σου πουν κάτι που να μην το γνωρίζεις ήδη.

Το ποσό μπορεί να είναι μεγάλο, δεν δόθηκε όμως εφάπαξ, ούτε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, αλλά στη διάρκεια οκτώ ετών. Από τότε, δηλαδή, περίπου που βρισκόμαστε σε κρίση, αν σας λέει κάτι αυτό.

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι ότι δόθηκε από πολλούς, πάρα πολλούς… αυθαιρετούχους, για να χρησιμοποιήσω κι έναν μπακαλιάρο, μια και βρισκόμαστε, όπως είπαμε, σε κλίμα τηλεοπτικών εκπομπών ποιότητος.

1.132.809! τόσοι είναι οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων, οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι τους αλλεπάλληλους νόμους και τις ευνοϊκές διατάξεις, έσπευσαν να το δηλώσουν για να το σώσουν, δίνοντας βεβαίως και το κατιτίς τους.

Κυριολεκτικά, όμως! Διότι, αν κάνετε τη διαίρεση -αφήστε μην την κάνετε, την έκανα εγώ- βρίσκουμε ότι από το μεγάλο αυτό ποσόν που προαναφέραμε, αντιστοιχούν, κατά μέσο όρο, περίπου δυο χιλιάρικα σε κάθε αυθαιρετούχο.

Δηλαδή τίποτε! Μπροστά στο πόσο κοστίζει να είσαι νόμιμος, συμφέρει να αυθαιρετήσεις και να περιμένεις να περάσει το επόμενο… νομοσχέδιο, που θα σου δίνει το δικαίωμα να κρατήσεις το ακίνητό σου με τη βούλα του νόμου.

Σκεφθείτε ότι μόνο μέσα στον Οκτώβριο, στο σύνολο των αυθαιρέτων των οποίων οι ιδιοκτήτες πληρώνουν για να τα νομιμοποιήσουν, προστέθηκαν ακόμη εξήντα χιλιάδες τέτοια. Φοβήθηκαν, λέτε, τις κατεδαφίσεις;

Το άλλο πουλάκι:

Ποιος φοβάται τα φαντάσματα;

Ρωτάω γιατί διαβάζω πως, έτσι που εξελίσσονται τα πράγματα, οι κατεδαφίσεις για τις οποίες ακούσαμε τόσα πολλά μετά τις φωτιές στο Μάτι μοιάζουν με έναν μπαμπούλα, από εκείνους που τρομάζουν τα παιδάκια.

Που προσπαθούν να τα τρομάξουν, έτσι; Για να είμαστε εξηγημένοι. Διότι άλλο τρομάζω και άλλο έχω την πρόθεση να το κάνω. Κοιτάξτε τώρα, για παράδειγμα, με τι… τεράστια βήματα προχωράει αυτός ο μπαμπούλας. Διαβάζω στον τύπο τις δηλώσεις ενός στελέχους της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής:

«Όταν, μετά την καταστροφική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ (υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας) πήρε την απόφαση να ξεκινήσει άμεσα και γρήγορα κατεδαφίσεις – ανεξάρτητα από εκείνες των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων – δεν ήξερε σε τι μονοπάτια έμπαινε.

Έλεγαν ότι οι κατεδαφίσεις μπορούν να γίνουν σε σύντομο διάστημα. Θέμα ημερών ή το πολύ λίγων εβδομάδων. Είχαμε κληθεί τότε στο υπουργείο, αλλά και στο Μαξίμου, όπου τους εξηγήσαμε ότι οι διαδικασίες – νομικές, διαδικαστικές κ.λπ. – είναι ιδιαιτέρως χρονοβόρες και δύσκολες.

Μας αντιμετώπισαν με δυσπιστία, σαν να μπλοκάραμε εμείς τις κατεδαφίσεις. Θεωρούσαν ότι με μια αλλαγή του θεσμικού πλαισίου, όλα θα βελτιώνονταν. Δυστυχώς δικαιωθήκαμε. Τρεις μήνες μετά, το ΥΠΕΝ μόλις ξεκίνησε τη δεύτερη κατεδάφιση σε προβλήτα στο Μαύρο Λιθάρι Αναβύσσου».

Ο λόγος βέβαια των καθυστερήσεων δεν είναι μόνο οι χρονοβόρες διαδικασίες, αλλά και το γεγονός ότι κάποια από τα αυθαίρετα δεν μοιάζουν καθόλου με κάτι… παράγκες που έχουμε δει κατά καιρούς να γκρεμίζονται.

Το πρώτο αυθαίρετο που πήγαν να κατεδαφίσουν τα συνεργεία ήταν κυριολεκτικά ένα «φρούριο». Περιβάλλονταν από τοίχο μήκους διακοσίων μέτρων και ύψους… πέντε! Το έβλεπες και έλεγες πως πρόκειται μάλλον για μοναστήρι.

Μη γελάτε· τα μοναστήρια μάς έχουν συνηθίσει σε τέτοιες θηριώδεις κατασκευές που, στον καιρό των πειρατών, είχαν νόημα, γιατί προστάτευαν τους μοναχούς από τις επιδρομές τους. Σήμερα όμως κατασκευάζονται μόνο… «προς δόξαν Κυρίου»!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είδατε;

Ξεκινήσαμε να μιλάμε για τα αυθαίρετα και τις προσπάθειες που γίνονται προκειμένου να γκρεμιστούν κάποια από αυτά και φτάσαμε να μιλάμε για μοναστήρια. Ας επιστρέψουμε στο θέμα μας.

Ξέρετε ότι, για να υπάρχει ένας στοιχειώδης έλεγχος της αυθαίρετης δόμησης, προβλέπεται η λειτουργία 14 Περιφερειακών και 74 Τοπικών Παρατηρητηρίων; Δηλαδή… καλά κρασιά! Δεν το λέω εγώ.

«Πώς θα λειτουργήσουν τα Παρατηρητήρια; Για να ξεκινήσουν πρέπει να υπάρχει μια ηλεκτρονική πλατφόρμα στην οποία θα είχαν όλοι πρόσβαση, ένα κοινό πρωτόκολλο για τη λειτουργία τους, θα έπρεπε να είχαν γίνει οι 250 νέες προσλήψεις για τη στελέχωσή τους, που είχε προαναγγελθεί.

Εμείς δεν έχουμε ούτε προσωπικό ούτε εμπειρία, ούτε υλικοτεχνική υποδομή για να τα στηρίξουμε. Ούτε ξέρω πότε και αν θα λειτουργήσουν» σημειώνει ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας κ. Κωνσταντίνος Αγοραστός.

Δεν είναι όμως όλα μαύρα. Κάποιοι αυθαιρετούχοι το παίρνουν απόφαση και ξεκινούν να γκρεμίζουν μόνοι τους, επειδή τα έξοδα που θα κάνουν (γνωστοί εργολάβοι, μαύρες αμοιβές κ.λπ.) είναι πολύ μικρότερα από όσα θα τους καταλογίσει η πολιτεία, αν αναλάβει εκείνη το γκρέμισμα.

Κάτι είναι κι αυτό. Μόνο που τότε δεν εμφανίζονται εντελώς απρόσμενα τα κανάλια!

 Ρίχ’ το!