190219 ΜΙΚΡΟΚΟΜΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μικροκομματικό όφελος!

Ακούμε πολύ συχνά –το ακούσαμε και πρόσφατα, με τη συζήτηση στη Βουλή για την αναθεώρηση άρθρων του Συντάγματος- το ένα κόμμα να κατηγορεί τα άλλα για προσπάθεια να αποκομίσουν μικροκομματικά οφέλη.

Για να ξεκινήσουμε την κουβέντα, εγώ δεν μπορώ να δω καμιά διαφορά ανάμεσα στο μικροκομματικό όφελος και στο μεγάλο κομματικό όφελος (δεν έχω υπόψη μου κάποια αντίστοιχη σύνθετη λέξη).

Ούτε καν με το απλό κομματικό όφελος, εκείνο δηλαδή που δεν είναι ούτε μεγάλο, ούτε μικρό, είναι το… συνηθισμένο. Για να σοβαρέψουμε όμως την κουβέντα, θα σας πω τι μου θυμίζει η όλη ιστορία.

Ήταν μια από τις πιο πετυχημένες γελοιογραφίες που έχω δει. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι τον δημιουργό της, πρέπει όμως να τη διάβασα στην Αυγή, τότε ακόμη που η εφημερίδα σέβονταν τον εαυτό της και την ιστορία της.

Ήταν τα χρόνια που το χρηματιστήριο είχε πάρει την κατρακύλα και οι «επενδυτές» έχαναν καθημερινά χρήματα, υποτίθεται, στην αρχή, από τα κερδισμένα, όμως κανείς δεν έλεγε να φύγει ακόμη από το κόλπο.

Όλοι ήλπιζαν ότι κάτι θα γίνει και οι μετοχές, τουλάχιστον εκείνες στις οποίες είχαν επενδύσει οι ίδιοι, θα ξαναπάρουν τα πάνω τους, ώστε να μπορέσουν να ρεφάρουν. Τότε, λοιπόν, δημοσιεύτηκε η συγκεκριμένη γελοιογραφία.

Δυο «επενδυτές» συζητούν και λέει ο πρώτος: «Κάθε φορά που οι κερδοσκόποι κάνουν τα παιχνίδια τους, την πληρώνουμε εμείς οι… ψυχομανάκηδες». «Τι εννοείς;» τον ρωτάει απορημένος ο άλλος.

«Να, όλους εμάς που παίζουμε στο χρηματιστήριο για… την ψυχή της μάνας μας»!

Καταλάβατε τι σχέση έχει αυτή η αστεία ιστορία με το θέμα του μικροκομματισμού που συζητάμε σήμερα;

Κατηγορεί το ένα κόμμα τα άλλα ότι σκέφτονται και κινούνται με γνώμονα το κομματικό τους συμφέρον, λες και υπάρχει κάποιος άλλος λόγος για τον οποίο ένα κόμμα μπορεί να σκεφτεί ή να κάνει οτιδήποτε.

Για να μην παρεξηγηθώ, πρέπει να τονίσω ότι υπάρχει μια πολύ καλή δικαιολογία για τη στάση αυτή των κομμάτων. Στα μάτια των μελών τους, το κομματικό όφελος ταυτίζεται περίπου με το εθνικό.

Το άλλο πουλάκι:

Τι συμφέρει στη χώρα;

Μα, φυσικά, να κυβερνούμε εμείς, δηλαδή το κόμμα μας. Αυτός δεν είναι ο λόγος ύπαρξής του; Να κατακτήσει μια μέρα την εξουσία, για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του που είναι το καλύτερο για τη χώρα;

Επομένως, ό,τι είναι καλό για το κόμμα, είναι καλό και για τη χώρα! Όταν κοιτάζουμε το μικροκομματικό μας συμφέρον, στην πραγματικότητα δεν κάνουμε άλλο από το να παλεύουμε για το συμφέρον της χώρας.

Λογικό φαίνεται. Είναι όμως έτσι; Διότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου προδήλως το συμφέρον ενός κόμματος δεν ταυτίζεται με εκείνο των πολιτών ή γενικότερα της χώρας. Και αυτό είναι εμφανές διά γυμνού οφθαλμού.

Βλέπουμε, για παράδειγμα, κάποιο κόμμα να παίρνει μια αντιπολιτευτική θέση, όχι επειδή διαφωνεί επί της ουσίας, αλλά απλώς και μόνο για να διαχωρίσει τη θέση του από εκείνη της κυβέρνησης.

Άλλες πάλι φορές βλέπουμε ένα κόμμα να λέει σήμερα κάτι και αύριο το ακριβώς αντίθετο. Τότε δικαίως αναρωτιέσαι σε ποια από τις δυο περιπτώσεις αγωνίζεται για το καλό της χώρας και σε ποια για το κομματικό.

Και, αν αυτό είναι λιγότερο ορατό στην τακτική των μικρών κομμάτων, γίνεται απολύτως ξεκάθαρο, όταν κάποιο κόμμα κατακτά την εξουσία και πρέπει όχι πλέον μόνο να λέει, αλλά και να εφαρμόζει τις ιδέες του.

Στα λεγόμενα, λοιπόν, κόμματα εξουσίας (και η ιστορία της κρίσης μάς έδειξε ότι, εν δυνάμει, όλα είναι τέτοια) βγάζει μάτι η προσπάθειά τους να κάνουν κάτι όχι για να βελτιωθεί η ζωή των πολιτών, αλλά για να κερδίσουν ψήφους.

Δικαίως βέβαια, θα αναρωτηθεί κάποιος καλόπιστος. Καλά, αν βελτιωθεί η ζωή, το βιοτικό επίπεδο και η καθημερινότητα των πολιτών, αυτό δεν θα φέρει και ψήφους στο κόμμα; Η απάντηση είναι σαφής: Όχι απαραίτητα!

Για πολλούς λόγους. Ο ένας είναι ότι οι πολίτες ποτέ δεν είναι αρκετά ικανοποιημένοι. Ο δεύτερος ότι συχνά εστιάζουν μόνο στα στραβά και ξεχνούν κάτι καλό. Ένας τρίτος ότι κάτι που είναι καλό για τους πολίτες δεν είναι απαραίτητα και για τη χώρα!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

Για παράδειγμα, επειδή υπάρχει (;) μια πίτα που πρέπει να μοιραστεί, κάτι που παίρνει ο ένας πιθανόν να το χάνει κάποιος άλλος. Γεγονός που μας επαναφέρει στο κεντρικό σημείο της συζήτησής μας.

Μπορεί ένα κόμμα να είναι εξίσου καλό ή συμφέρον για… όλους τους πολίτες; Αυτό το ερώτημα είναι κάτι που οι περισσότεροι τείνουν να το ξεχνούν. Κάποιοι δεν το κρύβουν και το λένε ανοιχτά.

Εμείς, λένε, αγωνιζόμαστε για τα πλατιά λαϊκά στρώματα, αυτά μας ενδιαφέρουν. (Το ζητούμενο είναι, βέβαια, να το αντιλαμβάνονται και αυτά και να ανταποδίδουν το ενδιαφέρον. Συνήθως δεν το κάνουν.)

Άλλοι δηλώνουν πως η πολιτική τους ευνοεί την δημιουργία πλούτου -γενικώς- από τον οποίο μπορούν να ωφεληθούν όλοι. Όχι εξίσου βέβαια, ο καθένας ανάλογα με τα προσόντα και την εργατικότητά του.

Υπάρχουν και άλλοι που υπόσχονται πως τον όποιο πλούτο θα τον μοιράσουν πιο δίκαια, ανάλογα με τις ανάγκες των πολιτών. Μόνο που δεν κάνουν σαφές με ποιον τρόπο ακριβώς αυτός θα παραχθεί.

Είδατε; Ξεκινήσαμε να μιλάμε για μικροκομματικό όφελος κα φτάσαμε στις διαφορές των κομμάτων, τα οποία όμως έχουν κάτι κοινό που τα ενώνει. Τι εννοείτε ποιο εννοούμε; Αφού σας το είπαμε!

 Μικρό, αλλά θαυματουργό.

190218 ΜΠΟΛΙΒΑΡΙΑΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Βενεζουέλα ώρα μηδέν!

Το βράδυ του Αγίου Βαλεντίνου (καθένας και τα βίτσια του) κάθισα να δω μια δημοσιογραφική εκπομπή στο κρατικό κανάλι. Ο γνωστός δημοσιογράφος της ΕΡΤ Πάνος Χαρίτος βρισκόταν σε αποστολή στη Βενεζουέλα.

Μια Βενεζουέλα «με δύο Προέδρους και πολλές και διαφορετικές κρίσεις», όπως είπε. Συνομιλητής του ένας έλληνας καθηγητής Πανεπιστημίου στο Καράκας και πολιτικός αναλυτής, που βρίσκεται στη χώρα από το 2012.

Για να σας πω την αλήθεια, στην αρχή ήμουν πολύ δύσπιστος. Θεωρούσα βέβαιο πως η εκπομπή θα παρουσιάσει μια εικόνα κάπως πιο ειδυλλιακή (βλέπετε τι διακριτικά το λέω;) από ό,τι ισχύει στην πραγματικότητα.

Στο να σχηματίσω αυτή την εικόνα, πέρα από την γνωστή προκατάληψη απέναντι στην ΕΡΤ και τους κομματικούς δημοσιογράφους της, βοήθησε και η εισαγωγή που έκανε ο παρουσιαστής.

«Είχα μια άλλη εικόνα, όπως και πολλοί κάτοικοι της Ελλάδας», είπε, «και, όταν έφτασα εδώ… προσγειώθηκα σε μια διαφορετική πραγματικότητα». Τι εικόνα μπορεί να είχε, πέρα από την τραγική που παρουσιάζουν τα διεθνή Μέσα;

Επομένως, σκέφτηκα εγώ ο καχύποπτος, αυτός θέλει να μας πει τώρα ότι όλα όσα βλέπουμε τα τελευταία χρόνια είναι μια άθλια προπαγάνδα και πως εκείνο το οποίο ισχύει στην πραγματικότητα είναι διαφορετικό.

Τέλος πάντων, η δυσπιστία μου έφυγε μόλις άρχισε η συνέντευξη και ο καθηγητής προχώρησε σε μια κατατοπιστική ανάλυση σχετικά με αυτό το δίπολο εξουσίας που υπάρχει σήμερα στη Βενεζουέλα.

Δεν θέλω να σας κουράσω με αυτά τα θεσμικά, διότι εκείνο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν, όταν η κουβέντα έφτασε στην οικονομία της χώρας, η τραγική εικόνα που παρουσιάστηκε και από τους δύο συνομιλητές.

Ειδικά ο καθηγητής, τουλάχιστον στο διάστημα που παρακολούθησα εγώ, ήταν καταπέλτης. Λέω στο διάστημα που παρακολούθησα διότι, πραγματικά, δεν άντεξα να ακούσω περισσότερα.

Ήταν βλέπετε και περασμένη η ώρα. Έψαξα όμως και βρήκα την εκπομπή και έτσι θα σας παρουσιάσω, με λίγα λόγια, τα κεντρικά της σημεία. Για να καταλάβετε, η σύγκριση γινόταν με την πείνα στην κατοχική Ελλάδα!

Το άλλο πουλάκι:

Το είπαν πολλές φορές.

Βέβαια, δεν πεθαίνει ο κόσμος στους δρόμους όπως τον χειμώνα του ’41, τόνισαν, αλλά η έλλειψη τροφίμων είναι τέτοια που δικαιολογεί από κάθε άποψη τον ορισμό της ανθρωπιστικής κρίσης.

Οι άνθρωποι έχασαν δέκα με δεκαπέντε κιλά τα τελευταία δύο χρόνια, όχι για λόγους υγείας, όπως χαρακτηριστικά τονίστηκε, αλλά επειδή δεν υπάρχουν τρόφιμα στην αγορά. Και, αν υπάρχουν κάποια, δεν μπορούν να τα αγοράσουν.

Ψάχνουν βέβαια στα σκουπίδια, αλλά το ότι δεν πεθαίνουν από την πείνα οφείλεται στο ότι το κράτος μοιράζει κάποια τρόφιμα, μια φορά το μήνα ή σε κάποιες περιπτώσεις κάθε έξι εβδομάδες!

Το παρανοϊκό της ιστορίας είναι πως το πρόβλημα της πείνας θεωρείται ανύπαρκτο για τον Μαδούρο. Έξω από τα σύνορα της χώρας υπάρχουν κονβόι με μεγάλη ανθρωπιστική και επισιτιστική βοήθεια που… περιμένει.

Περιμένει την άδεια της κυβέρνησης για να εισέλθει στη χώρα και να ανακουφίσει τους πολίτες. Όμως ο Μαδούρο δεν το επιτρέπει, διότι θεωρεί πως κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με παραδοχή ότι η χώρα έχει ανάγκη.

Τι άλλο θυμάμαι; Α, ναι ότι «το νόμισμα έχει χάσει το 99,99% της αξίας του», πράγμα που επίσης μας παραπέμπει στη δική μας κατοχή και τα πληθωριστικά νομίσματα που κυκλοφορούσαν επί Τσολάκογλου.

Κάθε μία εβδομάδα διπλασιάζονται οι τιμές των προϊόντων, ενώ οι μισθοί, για όσους μπορούν να βρουν εργασία, είναι στα 8 με 9 ευρώ τον μήνα. Το είπαν σε ευρώ για να το καταλάβουμε κι εμείς καλύτερα.

Ο ίδιος ο δημοσιογράφος τόνισε ότι του έκανε εντύπωση πως η δουλειά των υπαλλήλων στα σούπερ μάρκετ δεν είναι να τροφοδοτούν τα ράφια με προϊόντα, αλλά να αλλάζουν τις τιμές, όπου αυτά υπάρχουν.

Μέσα στην ίδια μέρα μπορούν να αλλάξουν -δηλαδή να ανέβουν, για να εξηγούμαστε έτσι;- πολλές φορές οι τιμές των προϊόντων και οι υπάλληλοι δεν κάνουν άλλο από το να τις αλλάζουν στα ράφια.

Όπως τόνισε ο καθηγητής, τρόφιμα υπάρχουν και μάλιστα άφθονα για κάποιους. «Αλλά μήπως και στην Αθήνα της κατοχής, δεν υπήρχαν κάποιοι που καλοπερνούσαν και δεν τους έλλειπε τίποτα;» συμπλήρωσε.

Φαντάζεστε πού έχουν μπλέξει οι άνθρωποι; Όσοι μπορούν να μεταναστεύσουν το κάνουν χωρίς δεύτερη συζήτηση. Τρία εκατομμύρια κάτοικοι, το 10% της χώρας, έχουν φύγει για άλλου τα τελευταία χρόνια.

Αυτό βέβαια καθόλου δεν φαίνεται να ενοχλεί τον Μαδούρο, διότι, προφανώς, τους θεωρεί αντιπολιτευόμενους, οπότε καλά κάνουν και του αδειάζουν τη γωνιά. Στο τέλος μπορεί να μείνει μόνο με τους φανατικά δικούς του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχουν, λέτε, τέτοιοι;

Υπάρχουν, αλλά ακόμη και στις φτωχογειτονιές, όπου το κυβερνών κόμμα του Μαδούρο έχει, παραδοσιακά, μεγάλη δύναμη, άρχισαν να εμφανίζονται κάποιες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.

Τον στηρίζει βέβαια ο Στρατός, στον οποίο έχει παραχωρήσει πολλά προνόμια. Όταν λέμε Στρατός στη Βενεζουέλα να θυμόμαστε ότι αυτός ελέγχει και όλη την οικονομία της χώρας, πέρα από την παραγωγή πετρελαίου.

Όπως σας είπα στην αρχή, υπήρχε στην εκπομπή και δεύτερος συνομιλητής του κυρίου Χαρίτου, ο σκηνοθέτης του Εθνικού Θεάτρου του Καράκας, Κώστας Παλαμίδης. Πιστέψτε με όμως καλύτερα να παραμείνουμε σε αυτά.

 Του Αγίου Φραγκίσκου…

190215 ΚΑΛΟΝΤΥΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποια τηλεπαιχνίδια σας αρέσουν;

Μην απαντάτε, το ερώτημα είναι ρητορικό. Σας αρέσουν, και μας αρέσουν, εκείνα τα τηλεπαιχνίδια που έχουν τις υψηλότερες τηλεθεάσεις. Ασχέτως αν ο καθένας από εμάς δεν τα παρακολουθεί, αλλά βλέπει κάτι άλλο.

Αν το καλοσκεφτείτε, το παράδοξο αυτό μοιάζει λίγο με εκείνο, που ψάχνεις να βρεις σε μια συντροφιά ποιοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Δεν υπάρχει κανείς! Και να δείτε που όλοι θα (ξανα)εμφανιστούν πίσω από το παραβάν!

Εμείς, λοιπόν, όπως άλλωστε και όλοι εσείς, ούτε ΣΥΡΙΖΑ ψηφίσαμε (ούτε, φυσικά ΑΝΕΛ) αλλά ούτε και τηλεπαιχνίδια παρακολουθούμε, ιδιαίτερα όσα έχουν τη μορφή ριάλιτι˙ όπου οι παίκτες ψηφίζουν κιόλας.

Ωστόσο, έχουμε κάποια εικόνα και γι’ αυτά, αφού τα κανάλια τα διαφημίζουν πολύ συχνά, οπότε, περίπου αναγκαστικά, τα «παρακολουθούμε» κι εμείς. Όπως και αν καμιά φορά σταθούμε για λίγο πάνω στο ζάπινγκ.

Τι μας κάνει εντύπωση; Ο τρόπος με τον οποίο οι παίκτες αξιολογούν αλλήλους, κυρίως δε τα σχόλια με τα οποία είναι υποχρεωμένοι να συνοδεύουν τις αξιολογήσεις και τις βαθμολογίες που βάζουν.

Τα οποία, σε αρκετές των περιπτώσεων, δεν συμφωνούν. «Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό που παρουσίασε ο Κώστας, το βρήκα πρωτότυπο και ενδιαφέρον, πιστεύω ότι προσπάθησε πολύ και αυτό φάνηκε… Του βάζω δύο».

Με άριστα το πέντε! Δηλαδή, με τόσα εγκωμιαστικά σχόλια, του βάζει βαθμό κάτω από τη βάση. Σκεφθείτε τι θα έβαζε αν έβρισκε και κάτι αρνητικό στην προσπάθεια του Κώστα. Θα τον πυροβολούσε.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν όμως εκείνα τα παιχνίδια όπου ο ένας παίκτης προσπαθεί, υποτίθεται, να βοηθήσει τον αντίπαλό του, δίνοντάς του συμβουλές για το πώς να γίνει καλύτερος, να πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα.

Για παράδειγμα, υπάρχει ένα τέτοιο παιχνίδι «μόδας», στο οποίο πέντε γυναίκες ανταγωνίζονται για το ποια θα ντυθεί καλύτερα, δηλαδή πιο ταιριαστά, για μια συγκεκριμένη περίσταση που προβλέπεται από την παραγωγή.

Εκεί, καθώς η μία δοκιμάζει διάφορα ρούχα, οι άλλες τα… αποδοκιμάζουν, κάνοντας συχνά καυστικά ή/και προσβλητικά σχόλια, έχοντας όμως ως στόχο να βοηθήσουν την συμπαίκτρια - αντίπαλό τους.

Το άλλο πουλάκι:

Πόσο αυστηροί είμαστε;

Όταν πρόκειται να κρίνουμε τους άλλους, εξαντλούμε κάθε όριο αυστηρότητας. Δεν βρίσκουμε το παραμικρό ελαφρυντικό. Είμαστε έτοιμοι να τους καταδικάσουμε με συνοπτικές διαδικασίες.

Όταν είναι να κρίνουμε τον εαυτό μας; Εκεί να δεις χουβαρνταλίκι, εκεί να δεις δικαιολογίες και ελαφρυντικά που βρίσκουμε. Εκεί να δεις πόσο εύκολα βάζουμε μεγάλους βαθμούς, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι τους αξίζουμε απολύτως.

Στα παιχνίδια μαγειρικής δεν φαίνεται τόσο, δηλαδή δεν μπορούμε να έχουμε κι εμείς μια γευστική εικόνα, ώστε να ξέρουμε πώς αξιολογεί και βαθμολογεί ο κάθε παίκτης τον εαυτό του και τους άλλους.

Σε εκείνα όμως που έχουν να κάνουν με ρούχα, μπορούμε να δούμε το αποτέλεσμα. Και να κρίνουμε τους… κρίνοντες. Οι οποίοι όχι μόνο βαθμολογούν αυστηρά, αλλά κάνουν και συστάσεις στους άλλους.

Χωρίς να βλέπουν τα δικά τους χάλια. Όταν έρθει η σειρά τους να ντυθούν, τότε μπορούμε να κρίνουμε και το δικό τους γούστο. Προσοχή όμως! Το κρίνουμε, όπως και των άλλων, με τα… προσωπικά μας κριτήρια.

Δηλαδή, και αυτό είναι το μυστικό του παιχνιδιού, γινόμαστε κι εμείς μέρος του. Μπορεί να μη μας βλέπουν οι άλλοι, όμως εμείς ξέρουμε πώς ντυνόμαστε, γνωρίζουμε την γκαρνταρόμπα μας και βάσει αυτής κρίνουμε.

Θεωρούμε, όπως κάνουν και οι παίκτες που κατακρίνουμε, ότι το δικό μας γούστο είναι ανώτερο και η ανωτερότητα αυτή μάς δίνει το δικαίωμα να κατατάσσουμε τους άλλους πολύ χαμηλά στην αξιολογική μας κλίμακα.

Ή να τους συμβουλεύουμε με ύφος ενός ειδικού που, μπορεί να μην έχει κάποια αντικειμενικά προσόντα, έχει όμως την επιβράβευση και των θαυμασμό των φίλων του στο φέισμπουκ για το «θεϊκό» του ντύσιμο.

(Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας, κάθε φορά που συζητάμε για την αξιολόγηση στο Δημόσιο και για το πώς αυτή μπορεί να είναι αντικειμενική και να λύνει προβλήματα στην απόδοση των εργαζομένων.)

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μια κοινωνική προσφορά!

Έχοντας κατά νου όλα τα προηγούμενα, περί υποκειμενικής αξιολόγησης και κρίσης, θα ζητούσα από τους υπευθύνους των συγκεκριμένων εκπομπών να κάνουν μια εξυπηρέτηση στο κοινωνικό σύνολο.

Να αναθέσουν στις παίκτριες ένα «θέμα» τού στυλ «είσαι υποψήφια δημοτική σύμβουλος και πηγαίνεις στην παρουσίαση του ψηφοδελτίου, από τον επικεφαλής, στους πολίτες των οποίων την ψήφο θα ζητήσεις».

Το ζητώ αυτό γιατί τις τελευταίες μέρες βλέπουν πολλά τα μάτια μας˙ είναι, βλέπετε, συχνές και οι παρουσιάσεις. Από ντυσίματα κατάλληλα για εκδρομές στη φύση, μέχρι σύνολα που… κατευθύνονται, λες, σε μπουζουξίδικο.

Σχετικό πρότζεκτ θα μπορούσε να είναι και το «είσαι σύζυγος υποψηφίου και τον συνοδεύεις στη παρουσίαση…» Όπως βλέπετε, δεν μιλάω για τους άντρες, γιατί εκεί τα πράγματα είναι πιο απλά.

Φοράς ένα κουστούμι, ή σακάκι με πουκάμισο, και έξω από την πόρτα. Βεβαίως, όπως είπαμε και για το βιογραφικό, πάντοτε το ντύσιμο εξαρτάται και από το ψηφοδέλτιο στο οποίο συμμετέχεις, επομένως τους πολίτες στους οποίους απευθύνεσαι.

Κατά παράδοση, το «αριστερό» θέλει πιο κάζουαλ εμφάνιση, ενώ ένα δεξιό ψηφοδέλτιο τη σηκώνει την επισημότητα. Ας μην μπαίνω όμως σε ξένα χωράφια. Ας περιμένω την εκπομπή που θα μας διαφωτίσει όλους.

 Και το ράσο κάνει τον παπά!

190214 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Διαβάζετε βιογραφικά;

Η ανάγνωση βιογραφικών είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα, πρόσφατη συνήθεια, που την απόκτησαν μικροί και μεγάλοι. Είναι πρόσφατη διότι μας έφτασε ανανεωμένη μαζί με την ανάπτυξη της τεχνολογίας.

Για να καταλάβετε, έχει αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό εκείνο το κλασικό «τίνος είσαι εσύ;» ερώτημα που απηύθυναν οι μεγαλύτεροι στα νέα παιδιά, προκειμένου να πάρουν ένα σύντομο βιογραφικό τους.

Διότι, έτσι και έκανε ο νέος το λάθος να πιάσει κουβέντα, εννοώ να μην απομακρυνθεί αμέσως μετά την ανακοίνωση του πατρικού του ονόματος, τότε υποχρεωνόταν σιγά σιγά να ξεδιπλώσει το νήμα της ζωής του.

Σπουδές, ενδιαφέροντα, προσωπική ζωή, οικογένεια, εργασία, τα πάντα. Ε, όλη αυτή η διαδικασία απλοποιήθηκε σήμερα χάρη στις νέες τεχνολογίες. Μπορείς, ας πούμε, να έχεις μια εικόνα από το «προφίλ» του άλλου.

Είμαι σίγουρος ότι θα έχετε δει κι ένα βιντεάκι που κυκλοφορεί, στο οποίο μια νέα κοπέλα ανακαλύπτει έντρομη, μαζί με τις φίλες της, ότι το παλικάρι που μόλις γνώρισε δεν… «υπάρχει» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να μάθει τίποτε γι’ αυτόν, εκτός κι αν… τον ρωτήσει προσωπικά. Αφήστε που υποψιάζονται ότι μπορεί να είναι πολύ σκοτεινή περίπτωση, για να μην έχει παρουσία στο διαδίκτυο!

Αυτό, δηλαδή, που κάνει τη ζωή μας πολύ πιο εύκολη κατά τις διάφορες αναζητήσεις, και δη των βιογραφικών. Ξέρω γιαγιάδες που παρακολουθούν σίριαλ ή βλέπουν ταινίες με ανοιχτό μπροστά τους το Google.

«Αυτός, καλέ, το πόσο είναι;»

Και αμέσως γκουγκλάρουν το όνομα του ηθοποιού και βρίσκουν την ηλικία του. Εννοείται ότι το ενδιαφέρον τους εστιάζεται κυρίως σε εκείνους που έχουν πάνω κάτω τα δικά τους χρόνια.

Και εννοείται, επίσης, ότι δείχνουν πολύ μεγάλη δυσπιστία, όταν πρόκειται για την χρονολογία γέννησης κάποιας γυναίκας. Τότε, με ένα «σιγά να μην είναι αυτή μόνο τόσο», σου βγάζουν αμέσως άχρηστο το Google.

Το άλλο πουλάκι:

Άλλα βιογραφικά διαβάζετε;

Δεν εννοώ από επαγγελματικό ενδιαφέρον, όταν ψάχνετε, ας πούμε, να προσλάβετε κάποιον στη δουλειά σας. Εννοώ κυρίως τα βιογραφικά που εμφανίζονται στη διάρκεια προεκλογικής περιόδου.

Κάθε υποψήφιος που σέβεται τον εαυτό του και τους (πιθανούς) ψηφοφόρους του, θεωρεί υποχρέωσή του να αναρτήσει ή να δημοσιεύσει ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα, για να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

Εκεί, ανάλογα και με το ψηφοδέλτιο στο οποίο κατεβαίνει, τονίζει, φωτίζει θα λέγαμε καλύτερα, κάποια από τα πράγματα με τα οποία έχει ασχοληθεί στο παρελθόν ή ασχολείται σήμερα.

(Για παράδειγμα, σε κάποιο ψηφοδέλτιο, το να είναι κανείς άνεργος θεωρείται μειονέκτημα και αποκρύπτεται από το βιογραφικό του. Απεναντίας, σε άλλες παρατάξεις θεωρείται περίπου σαν τίτλος τιμής και τονίζεται ιδιαίτερα.)

Αυτό που θέλει κυρίως να (απο)δείξει ο υποψήφιος είναι ότι η ενασχόλησή του με τα κοινά δεν προέκυψε ως παρόρμηση της στιγμής, ούτε ως αποτέλεσμα παρότρυνσης κάποιου επικεφαλής υποψηφίου δημάρχου, αλλά είναι μια συνεχής πρακτική.

Λες και είναι κακό κάποιος να αποφασίσει ξαφνικά να κατεβεί υποψήφιος και να ασχοληθεί με τα κοινά της πόλης του, χωρίς να έχει προηγούμενη πείρα ως… μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο Σχολείο του παιδιού του.

«Ναι, ρε παιδιά, είδα κι απόειδα, αισθάνομαι βαθιά απογοητευμένος από την κατάσταση που επικρατεί στα κοινά, θεωρώ ότι μπορώ να τα καταφέρω καλύτερα από πολλούς άλλους που ασχολούνται και… εκτίθεμαι στην κρίση σας.

Αν θέλετε, μπορώ να σας ενημερώσω σχετικά με την σημερινή μου κατάσταση, με τι ασχολούμαι ή ποια είναι τα ενδιαφέροντά μου. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να σας πω τι έκανα στα φοιτητικά μου χρόνια.

Ή αν στα νιάτα μου δραστηριοποιήθηκα σε κάποιους συλλόγους και ασχολήθηκα με αυτό που λέμε κοινά. Σημασία έχει ποιος είμαι και τι κάνω τώρα. Αυτό νομίζω ότι αρκεί στον κάθε ψηφοφόρο που σκέφτεται ποιον να ψηφίσει».

Διότι τα υπόλοιπα είναι και κάπως ψευδεπίγραφα. Σαν να λες, όντας υποψήφιος για μια δουλειά, «ξέρετε, εγώ, όταν ήμουν στο Γυμνάσιο, πήρα και ένα πτυχίο στα Αγγλικά». Αυτό δεν το δέχεται καμιά σοβαρή επιχείρηση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πες μας τι κάνεις τώρα.

Το πιο αστείο είναι ότι θα δείτε κάποιους να αναφέρουν ως απόδειξη κοινωνικής δράσης την ιδιότητά τους ως μέλος ενός συλλόγου, στον οποίο δεν πατούν ποτέ, έχουν να πληρώσουν τη συνδρομή τους χρόνια.

Και δεν σκέφτονται το απλό. Κανείς δεν σε ψηφίζει επειδή έχεις πλούσιο βιογραφικό. Αυτό χρειάζεται για να πεισθεί περισσότερο ο… επικεφαλής που θα σε προτιμήσει για τον συνδυασμό και θα σε κατεβάσει υποψήφιο.

Οι συμπολίτες σου θα σε ψηφίσουν αν σε γνωρίζουν προσωπικά και ξέρουν τι άνθρωπος είσαι. Έτσι μάλιστα και καταφέρεις κάποιους να σε συστήσουν και σε ορισμένους φίλους τους, είσαι σε καλό δρόμο.

Γι’ αυτό μην την ψάχνετε τόσο πολύ με τα βιογραφικά. Κάτι απλό και σύντομο αρκεί για την (απαραίτητη) παρουσίαση στο ευρύ κοινό. Από εκεί και πέρα τη δουλεία θα την κάνουν οι δικοί σου άνθρωποι.

Αυτοί που σε γνωρίζουν προσωπικά και μπορούν να μιλήσουν με καλά λόγια για σένα. Πρόσεξε όμως! Έχει μεγάλη σημασία αυτοί που θα τρέξουν για σένα να είναι και οι ίδιοι σοβαρά και αξιόπιστα πρόσωπα.

Ή, αν δεν είναι, ας απευθυνθούν μόνο σε όσους τους νομίζουν τέτοια.

Διαφορετικά, μόνο ζημιά θα σου κάνουν.

 Δωρεάν συμβουλές!

190213 ΜΑΥΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σήμερα έχουμε νούμερα.

Σκέφτηκα να σας κουράσω λίγο, πάντα τα νούμερα είναι κουραστικά, αλλά να ξεκουραστώ εγώ, αφού θα… αντιγράψω από στοιχεία του ΑΠΕ, τα οποία μάλιστα σκέφτομαι να αφήσω ασχολίαστα.

Ξέρετε γιατί, διότι, μερικές φορές, δεν υπάρχει καλύτερο σχόλιο από το να αφήσεις μια είδηση να μιλήσει μόνη της. Πώς είναι εκείνες οι γελοιογραφίες που έχουν αντί για λεζάντα ένα «χωρίς λόγια»; Κάπως έτσι.

Ξεκινάω, λοιπόν, την ανθολόγηση, αφού περί αυτού πρόκειται, μια και όσα θα ακούσετε στη συνέχεια δεν είναι παρά χαρακτηριστικά δείγματα μιας ευρύτερης συλλογής που μας προσέφεραν οι έλεγχοι. 

Αυτοί, ή κάποιοι από αυτούς, που πραγματοποίησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ΑΑΔΕ, κατά το δεύτερο εξάμηνο της χρονιά που μόλις τελείωσε. Το ΑΠΕ μάλιστα μας πληροφορεί ότι οι έλεγχοι αυτοί ήταν «στοχευμένοι».

Στον νομό Θεσσαλονίκης, σε ιατρό γυναικολόγο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2014, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.214.869 ευρώ και σε οδοντίατρο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2016, φορολογητέα ύλη από μη υποβολή δηλώσεων φόρου κληρονομιών/δωρεών ύψους 1.250.730 ευρώ.

Σε μέλος δικηγορικής εταιρείας στο νομό Αττικής προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 και 2013, προσαύξηση περιουσίας ύψους 3.030.319 ευρώ, ενώ δικηγόρος στην ευρύτερη περιοχή της Δωδεκανήσου απέκρυψε εισοδήματα ύψους 782.156 ευρώ, για το διάστημα 2012 έως 2017.

Ατομική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στις Σποράδες δεν εξέδωσε, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2018, φορολογικά στοιχεία σε 357 περιπτώσεις και Πρακτορείο ταξιδίων στην Κρήτη δεν απέδωσε φόρο τελών χαρτοσήμου ύψους 404.698 ευρώ, για την περίοδο 2013 έως 2017.

Φυσικό πρόσωπο στο νομό Αττικής, χωρίς έναρξη εργασιών για δραστηριότητα τουριστικού πράκτορα και διοργάνωση συνεδρίων, δεν εξέδωσε φορολογικά στοιχεία σε 859 περιπτώσεις, κατά τις χρήσεις 2008 έως 2015, αποκρύπτοντας εισοδήματα αξίας 1.242.564 ευρώ.

Στο ίδιο φυσικό πρόσωπο προσδιορίστηκε επιπλέον, για τις χρήσεις 2007 έως και 2015, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.416.448 ευρώ συνολικά. Εστιατόριο στο νομό Αχαΐας δεν εξέδωσε 40.646 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας 328.179 ευρώ, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2017.

Σε επιχείρηση εστίασης στο νομό Θεσσαλονίκης διαπιστώθηκε, μετά από επεξεργασία ηλεκτρονικών αρχείων κατά τη χρήση 2018, ότι δεν εκδόθηκαν 10.013 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 397.115 ευρώ.

Το άλλο πουλάκι:

Έχουν και κάτι δεκαδικά, αλλά το κόβω:

Πρατήριο υγρών καυσίμων στο νομό Βοιωτίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2017, δεν εξέδωσε ή εξέδωσε ανακριβώς 121 φορολογικά στοιχεία, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 355.515 ευρώ, ενώ ένα άλλο στα Επτάνησα απέκρυψε φορολογητέα ύλη ύψους 366.994 ευρώ από μη έκδοση φορολογικών στοιχείων, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016.

Ατομική επιχείρηση παροχής υπηρεσιών αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 967 φορολογικά στοιχεία. Κέντρο αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 1.144 φορολογικά στοιχεία. Κομμωτήριο στη δυτική Μακεδονία, κατά τη χρήση 2017, δεν εξέδωσε 3.666 φορολογικά στοιχεία.

Ατομική επιχείρηση, με αντικείμενο δραστηριότητας την παροχή υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας, στην Αθήνα, κατά τη χρήση 2015, εξέδωσε 115 εικονικά φορολογικά στοιχεία συνολικής καθαρής αξίας 2.313.125 ευρώ.

Τουριστική και κατασκευαστική μονοπρόσωπη ΕΠΕ στον Πειραιά, κατά τις χρήσεις 2012 έως και 2016, εξέδωσε 2.465 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 9.461.206 ευρώ.

Ανώνυμη εταιρεία αντιπροσωπείας τροφίμων και ποτών στο νομό Κορινθίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 44 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.656.619 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση ειδών υγιεινής, υδραυλικών και οικοδομικών υλικών σε νησί του Αιγαίου, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 93 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.130.600 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση στην Αττική, με αντικείμενο δραστηριότητας τις κατασκευές κτιρίων, κατά τη χρήση 2014, έλαβε δυο εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 8.120.435 ευρώ. Παράλληλα, η ίδια επιχείρηση, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016, εξέδωσε 28 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 375.660 ευρώ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εσείς καταλαβαίνετε;

Εγώ πολλά από αυτά δεν μπορώ ούτε να τα συλλάβω ως έννοιες, περιέχουν όρους που δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν, αφήστε που τα συγκεκριμένα νούμερα, εκτός από το να μου προκαλούν πονοκέφαλο, με ζαλίζουν.

Εκείνο που καταλαβαίνω, από αυτές τις περιπτώσεις και πάρα πολλές άλλες που αναφέρονται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα του ΑΠΕ, είναι ότι το πάρτι συνεχίζεται σαν να μη μεσολάβησε τίποτε.

Είναι επίσης ότι, για πολλοστή φορά, αισθάνομαι πως δικαιώνονται και το «λεφτά υπάρχουν» και το «μαζί τα φάγαμε», παρά τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί και οι δύο αυτές ρήσεις ως υπερβολικές και εκτός πραγματικότητας.

Εκείνο όμως που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι που τέτοιου είδους «ειδήσεις» εξακολουθούν να μας εντυπωσιάζουν, παρ’ όλο που δεν θα έπρεπε. Γιατί με όλους αυτούς που ακούσατε είχαμε αλισβερίσι εμείς.

Εσείς κι εγώ. Για να μην σας πω ότι κάποιοι που αναφέρονται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ΕΙΜΑΣΤΕ εμείς. Επομένως, προς τι η έκπληξη και, ακόμη περισσότερο, η αγανάκτηση που δείχνουμε;

Κανείς δεν πρέπει ούτε να εκπλήσσεται ούτε να θυμώνει κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Ψάχνοντας βρίσκεις!