131014 ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Στην υγειά μας!

Προχθές, το Σάββατο, ξεκίνησε η γνωστή εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου, στο νέο κανάλι που την φιλοξενεί, μετά το κλείσιμο (ουσιαστικά) της ΕΡΤ και την αποτυχία νέας συνεργασίας της παραγωγής με την Δημόσια Τηλεόραση.

Δεν θέλω να σχολιάσω την εκπομπή η οποία, σε γενικές γραμμές, ήταν στο ίδιο στυλ που ξέρουμε.

Ήθελα όμως να θέσω ένα ερώτημα που προκύπτει από τη νέα αυτή συνεργασία τού Σπύρου Παπαδόπουλου με το ιδιωτικό κανάλι που την έχει εντάξει στο πρόγραμμά του.

Μια εκπομπή, όταν αλλάζει «σπίτι» εξακολουθεί να είναι η ίδια;

Δηλαδή πόσο επηρεάζει τον θεατή το «περιβάλλον» μέσα στο οποίο προβάλλεται μια εκπομπή;

Για να το φέρουμε λίγο και στα δικά μας. Η στήλη μας, τα «τρία πουλάκια» θα ήταν ίδια για τους αναγνώστες της, αν φιλοξενούνταν σε κάποια άλλη εφημερίδα;

Αν όχι, τι ακριβώς θα άλλαζε;

Ας επανέλθουμε όμως στην εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου.

Πρώτα πρώτα, όπως θα διαπιστώσατε όσοι την παρακολουθήσατε, περιορίστηκε ο χρόνος προβολής, αυτό όμως δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό, αν αναλογιστεί κανείς ότι στην ΕΡΤ αναγκαζόμασταν κάποιες φορές να ξενυχτήσουμε για να δούμε το «γκραν φινάλε», που συνήθως δεν άξιζε και τον κόπο.

Εκείνο που ήταν ενοχλητικό ήταν οι συνεχείς διακοπές για διαφημίσεις, κυρίως όμως οι ίδιες οι «διαφημίσεις».

Δεν είναι δυνατόν να κάθεσαι να παρακολουθήσεις μια εκπομπή για τον Μίκη Θεοδωράκη, να θέλεις να ακούσεις τις απόψεις ανθρώπων της τέχνης, να συγκινείσαι από κάποια τραγούδια που σημάδεψαν την ιστορία αυτού του τόπου και, ξαφνικά, να βλέπεις μπροστά σου την… Ανίτα Πάνια!

Και όχι μόνο τη συγκεκριμένη κυρία, αλλά και ένα σωρό άλλα «λουλούδια» τού καναλιού, τα οποία οι υπεύθυνοι του προγράμματος επέλεξαν να διαφημίσουν κατά τη διάρκεια των διακοπών της εκπομπής του Σπύρου Παπαδόπουλου.

Το άλλο πουλάκι:

Αταίριαστο περιβάλλον.

Παρόλο που το συγκεκριμένο κανάλι κάνει, υποτίθεται, μια προσπάθεια για πιο σοβαρές παραγωγές, ωστόσο, σύμφωνα με τη λαϊκή παροιμία, όσο κι αν «θέλει η που…να κρυφτεί, η χαρά δεν την αφήνει».

Και δεν είναι μόνο αυτό.

Πριν ξεκινήσει η εκπομπή του Παπαδόπουλου, στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, τον καμαρώσαμε φιλοξενούμενο να δίνει συνέντευξη στην γνωστή ιέρεια πασών των ελαφροξανθιών της ελληνικής τηλεόρασης και να απαντά με ύφος βαθυστόχαστο σε ερωτήσεις του τύπου: «θα μπορούσες να κάνεις εκπομπή με τον… (Χ λαϊκοπόπ τραγουδιστή);»

Βεβαίως, ο Σπύρος Παπαδόπουλος είπε πως δεν έχει τίποτε με αυτό το είδος τραγουδιού, ούτε κάτι προσωπικό με τον συγκεκριμένο τραγουδιστή, αλλά δεν είναι από αυτούς που ακούει, οπότε δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει μια εκπομπή και να την προτείνει στους τηλεθεατές του.

Σωστό! Τότε όμως τι δουλειά είχε στο εν λόγω μεσημεριάτικο πρόγραμμα, καλεσμένος της οικοδέσποινας που έκανε καριέρα χάρη στο ρηχό μυαλό και το βαθύ ντεκολτέ της; Συμφωνεί με το είδος των εκπομπών και παρακολουθεί τη συγκεκριμένη παρουσιάστρια;

(Μη με ρωτήσετε εσύ πώς και την παρακολούθησες, αφού είναι γνωστό ότι δεν ανοίγω ποτέ τηλεόραση το μεσημέρι. Ήταν πραγματικά μια σατανική σύμπτωση, δικαιολογία που, φυσικά, με τίποτε δεν μπορεί να επικαλεστεί ο Σπύρος Παπαδόπουλος.)

Δεν γνωρίζω τι είδους συμβόλαια υπογράφουν οι παραγωγοί κάποιων εκπομπών με τα κανάλια και μέχρι ποιου σημείου μπορούν να θέτουν τους όρους τους.

Προφανώς, στη σκληρά ανταγωνιστική αγορά των ΜΜΕ αναγκάζεσαι να βάλεις και λίγο νερό στο κρασί σου, δεν είναι όμως και λίγες οι φορές που τελικά το ποτήρι περιέχει σκέτο νερό με καναδυό σταγόνες κρασιού, ίσα ίσα για το χρώμα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Επιλογές, στάση ζωής.

Θυμάμαι έναν φίλο, που σηκώθηκε και έφυγε από ιδιωτικό ραδιόφωνο στο οποίο έκανε, αμισθί, εκπομπή, όταν του είπαν πως έπρεπε, κατά τη διάρκεια μετάδοσης του δίωρου αφιερώματος στον Μάρκο Βαμβακάρη που με πολύ κόπο και μεράκι είχε ετοιμάσει, να λέει ότι ήταν προσφορά κάποιας… «ρεμπετομπουάτ».

Δεν θα ξεχάσω ακόμη τον συγχωρεμένο εκδότη μας, τον Νίκο Σιμόπουλο, σε μια κουβέντα που είχαμε σχετικά με μια πρόταση διαφήμισης που είχε δεχτεί η εφημερίδα.

Θα μπορούσε να βάλει στο κάτω μέρος μιας σελίδας ένα μικρό διαφημιστικό «φιλέτο» με τρία τέσσερα «ροζ τηλέφωνα», πράγμα που θα του απέφερε ένα μηναίο έσοδο σχεδόν όσο τα έξοδα της εφημερίδας, σε καιρούς μάλιστα που είχαμε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες.

Είχε δεχτεί και πιέσεις από άλλους εκδότες, φίλους και συνεργάτες στον Σύνδεσμο Ημερήσιων Περιφερειακών Εφημερίδων, προκειμένου να κάνουν μια συνολική συμφωνία, με το ατράνταχτο επιχείρημα «έλα μωρέ, και τι έγινε, εδώ μεγάλες και σοβαρές εφημερίδες βάζουν τέτοιες διαφημίσεις».

Θυμάμαι την απάντηση του Νίκου.

«Δεν θα το κάνω. Θέλω την εφημερίδα να τη διαβάζει και το παιδί μου».

Έτσι είναι, φίλοι μου.

Δεν είναι τυχαίο ότι κι εμείς φωλιάσαμε στα ΧΡΟΝΙΚΑ.

Είτε το θέλεις είτε όχι, το σπίτι που σε φιλοξενεί είναι μια επιλογή που χαρακτηρίζει κι εσένα.

Το ιδανικό θα είναι να ταυτίζεστε. Πάντως, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να φτάσεις στο σημείο να ντρέπεσαι για την επιλογή σου.

Μαργαριτάρια στα σκουπίδια!

131011 ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Ένας κούκος…

Πώς λέμε «κούκος μονός»; Καμία σχέση.

Εδώ μιλάμε για τον κούκο που μπορεί, σύμφωνα με τη λαϊκή παροιμία, να μη φέρνει την άνοιξη, ωστόσο δίνει το σύνθημα και στους άλλους να … λαλήσουν κι έτσι όλοι μαζί ίσως καταφέρουν κάτι.

Ούτε ένας, ρε παιδιά, ούτε ένας, έτσι για παραδειγματισμό!

Πόσες φορές στη ζωή σας δεν έχετε ακούσει αυτή την φράση; Και φυσικά, για να την τοποθετήσουμε στα συμφραζόμενα, μιλούσε για πολιτικούς που έβαλαν χέρι στο δημόσιο χρήμα.

Ούτε ένας δεν είχε ποτέ τιμωρηθεί.

Μέχρι τώρα. Διότι, τώρα κάναμε σεφτέ, με τον πολύ Άκη Τσοχατζόπουλο, ο οποίος καταδικάστηκε και θα μείνει για αρκετά χρόνια στη φυλακή.

Έτσι μπορούμε να πούμε ότι ζούμε ιστορικές στιγμές (για άλλη μια φορά), αφού αξιωθήκαμε να το δούμε κι αυτό.

Παρένθεση. Ελπίζω να μη μας αξιώσει η μοίρα να δούμε να υλοποιείται και το άλλο αίτημα πολλών πολιτών, εκείνο που λέει να κρεμαστεί ένας στην πλατεία Συντάγματος για παραδειγματισμό. Κλείνει η παρένθεση.

Αυστηρότατες οι ποινές!

Το δικαστήριο κατά γενική ομολογία, εξάντλησε τα περιθώρια που δίνει ο νόμος κι έριξε τις πιο «γερές καμπάνες» που μπορούσε.

Τόσο που κάποιοι από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων μίλησαν για «πρωτοφανή σκληρότητα».

Αν θέλετε τη γνώμη μας, σε πρωτοφανή εγκλήματα μόνο πρωτοφανείς ποινές ταιριάζουν.

Διαφορετικά μιλάμε για υποθέσεις ρουτίνας, που μόνο τέτοια δεν ήταν η περίπτωση «Τσοχατζόπουλος και ΣΙΑ».

Όλο αυτό το διάστημα της ανάκρισης και της δίκης ελάχιστα αναφερθήκαμε στον πρώην ισχυρό άντρα του ΠΑΣΟΚ, που παραλίγο να κυβερνήσει και τη χώρα.

Περιμέναμε την απόφαση του δικαστηρίου, ξέρετε, για να αποφύγουμε όλα εκείνα τα «ο φερόμενος ως…» και «ο φερόμενος ως…»

Τώρα όμως που η απόφαση ανακοινώθηκε δεν έχουμε να πούμε σχεδόν τίποτε.

Το άλλο πουλάκι:

Κοντράστ!

Η τηλεόραση, αν ήθελε να παίξει και κάποιον διαπαιδαγωγικό ρόλο, θα έπρεπε να μας προβάλλει σε εναλλαγή εικόνας από τις παλιές ένδοξες μέρες του ανδρός και από τη σημερινή του κατάντια.

Αν δεν κάνω λάθος, κάτι έδειξε μια σατυρική εκπομπή, όμως η σάτιρα απογυμνώνει το θέμα από την τραγικότητα την οποία στην πραγματικότητα έχει: sic transit gloria mundi, έτσι παρέρχεται η δόξα του κόσμου.

Θα έπρεπε να μας θυμίζουν το αγέρωχο ύφος, το βλέμμα που δεν καταδέχονταν να πέσει χαμηλά, τις γεμάτες αερολογίες δηλώσεις, τη μαγκιά που ζυγίζονταν σε μεγατόνους, εκείνο το «εγώ είμαι και κανένας άλλος» που ήταν τόσο έκδηλα σε κάθε δημόσια εμφάνιση του ανδρός.

Θα έπρεπε ακόμη να μας δείχνουν όλους τους παρατρεχάμενους, που θαύμαζαν και χειροκροτούσαν τον Άκη, που βγήκαν από τα ρούχα τους όταν έχασε παρά τρίχα την πρωθυπουργία, εκείνους που πετάγονταν στην πίστα για να του χτυπήσουν παλαμάκια όταν έριχνε της ζεϊμπεκιές του ή που παραφύλαγαν, όπως σας είπα κι άλλη φορά, με κρυφό καμάρι να δουν να ξεπροβάλλει από την κωλότσεπη το κουμπούρι που κουβαλούσε πάνω του ο Μεγάλος.

Αυτά έπρεπε να μας δείχνουν.

Όχι με χαιρεκακία. Όχι για να δικαιωθούν όσοι είχαν διακρίνει κάτι στον Τσοχατζόπουλο. Κανείς δεν είχε διακρίνει τίποτε, απλώς σε κάποιους πολίτες δεν «κάθονταν» αυτό το ύφος από έναν άνθρωπο που ξεκίνησε ευαγγελιζόμενος τον σοσιαλισμό και την αλλαγή στην κοινωνία.

Και όταν λέω ότι κανείς δεν είχε υποψιαστεί κάτι εννοώ κανείς από τους απλούς πολίτες, από εκείνους που έβλεπαν τον Τσοχατζόπουλο από τις τηλεοράσεις και δεν είχαν πολλά πάρε δώσε μαζί του.

Γιατί οι άλλοι όφειλαν να είναι υποψιασμένοι και, αν ήταν έντιμοι, να αποτραβηχτούν όσο γίνεται πιο μακριά του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το πράγμα έζεχνε.

Το χρήμα διακινούνταν με ανυπολόγιστη ευκολία και σε ανυπολόγιστες ποσότητες, ακόμη και για «καλούς σκοπούς» που ποτέ όμως δεν είναι τέτοιοι όταν χρησιμοποιούν «κακά μέσα».

Αυτά τα ήξεραν, τα έβλεπαν, τα ζούσαν πολλοί και όχι μόνο του στενού κύκλου του Άκη.

Άλλωστε τι είμαστε η Ελλάδα, μια μικρή γειτονιά είμαστε και ειδικά το κακό, το προκλητικό, αυτό που βγάζει μάτι δεν χρειάζονται παρά λίγες ώρες για να διαδοθούν.

Πολύς κόσμος, λοιπόν, έβλεπε, άκουγε γνώριζε κι όμως όχι απλώς σιωπούσε αλλά εξακολουθούσε να περιβάλλει τον Άκη με αγάπη, με θαυμασμό ίσως επειδή, τελικά, στο πρόσωπό του αναγνώριζε την υλοποίηση του μεταπολιτευτικού ονείρου.

Ο άνθρωπος που, ελέω κόμματος, έφτασε από το πουθενά στην κορυφή, απέκτησε εξουσία, δόξα και χρήμα, πολύ χρήμα.

Δεν ήταν λοιπόν λίγοι εκείνοι που είχαν λόγο να θαυμάζουν, να ζηλεύουν, να έχουν ως πρότυπο τον Άκη κι όχι να τον επικρίνουν ή και να ντρέπονται για λογαριασμό του.

Τώρα συντελέστηκε η πτώση, τώρα το όνειρο έσβησε, τώρα η λαμπερή εικόνα αντικαταστάθηκε με τη θλιβερή εκείνη του ανθρωπάκου με το χαμένο βλέμμα, που απολογήθηκε μιλώντας για «πολιτική δίωξη», που δεν έχει καν το θάρρος να παραδεχτεί το λάθος του, να αναγνωρίσει πως δεν άντεξε στον πειρασμό –πόσοι θα αντέχαμε;-  και να ζητήσει συγνώμη.

Sic transit gloria mundi!

Άλλοτε και τώρα…

131010 ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Εγκληματικές οργανώσεις.

Μετά από όσα ακούσαμε το τελευταίο διάστημα για τη Χρυσή Αυγή, και τις κατηγορίες που απαγγέλθηκαν σε διάφορα στελέχη της, θα πρέπει ίσως να προβληματιστούμε και για την ύπαρξη και λειτουργία κάποιων άλλων οργανώσεων.

Φαινομενικά μπορεί να μην πάει ο νους μας ή να νομίζουμε ότι δεν υπάρχει σχέση, αν δούμε όμως μια αλληλουχία των πρόσφατων μόνο γεγονότων θα διαπιστώσουμε ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα.

Στα γραφεία μιας από αυτές σημειώθηκες το περασμένο Σάββατο ισχυρή έκρηξη βόμβας, η οποία μάλιστα προκάλεσε μεγάλες ζημιές και σε σταθμευμένα αυτοκίνητα, καθώς και σε γειτονικά καταστήματα.

Μέσα στο καλοκαίρι είχαμε συμπλοκές των μελών αυτών των οργανώσεων στην Πάτρα, όπου τραυματίστηκε σοβαρά μέλος μιας από αυτές. Λίγο αργότερα στο πλαίσιο «εκδήλωσης» μαχαιρώθηκε ένας 15χρονος της ίδιας οργάνωσης, συγγενής μάλιστα κάποιου επικεφαλής και επιφανούς στελέχους.

Πριν από λίγες μέρες, οπαδοί τέτοιων οργανώσεων συνεπλάκησαν «μέρα μεσημέρι» έξω από τα δικαστήρια, όπου εκδικαζόταν υπόθεση για παλαιότερα επεισόδια μεταξύ τους.

Λίγες ώρες αργότερα, μέλη της μιας οργάνωσης επιτέθηκαν σε «αντιπάλους» στο Μεσολόγγι.

Οι περαστικοί μιλούν για μάχες σώμα με σώμα ενώ υπήρξε κι ένας σοβαρά τραυματισμένος από… διπλό χτύπημα με πέτρα στο κεφάλι.

Βεβαίως, αυτά είναι λίγα από τα περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Από πίσω υπάρχει μια συνωμοσία σιωπής και μόνο στα σάιτ κάποιων από αυτές τις οργανώσεις μπορεί να αλιεύσει κανείς πληροφορίες για επεισόδια, όπου όμως θα δει και την «παραχάραξη της ιστορίας», αφού συνήθως μιλούν μόνο για τα κατορθώματα της δικής τους πλευράς.

Δεν καταλάβατε για τι είδους οργανώσεις μιλάω;

Μα φυσικά για διάφορες «θύρες» και συγκεκριμένα για επεισόδια που διαβάσαμε στον τύπο μεταξύ οπαδών Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού ή «αιωνίων» όπως αυτάρεσκα αποκαλούνται.

Το άλλο πουλάκι:

Είναι εγκληματικές οργανώσεις;

Δεν υπάρχει αμφιβολία!

Αν πάρει κανείς και διαβάσει το πόρισμα του εισαγγελέα για τη Χρυσή Αυγή, θα δει ότι ταιριάζει γάντι και σε πάρα πολλές περιπτώσεις οργανωμένων οπαδών, σχεδόν όλων των ομάδων.

Εκεί να δεις οργανωμένη δομή και ιεραρχία που υπάρχει.

Εκεί να δεις ομοιόμορφες στολές, ασκήσεις ακριβείας με συνθήματα, παρελάσεις και αυστηρή πειθαρχία από τους συμμετέχοντες. Σκεφθείτε μόνο πως λειτουργούν οι διάφορες «θύρες» κατά τη διάρκεια των αγώνων και αναλογιστείτε πόσες πρόβες χρειάζονται για να υπάρξει αυτό το αποτέλεσμα.

Και δεν μιλάμε για χορωδίες!

Αν υπάρχουν αμφιβολίες από κάποιους, ας διαβάσουν για τις διάφορες «γιάφκες» όπου κατά καιρούς έχουν βρεθεί όπλα, παρόλο που συνήθως οι αιφνιδιαστικοί έλεγχοι δεν αιφνιδιάζουν κανέναν και το μόνο που βρίσκουν τα όργανα της αστυνομίας είναι σημαίες, πανό και διάφορα αναμνηστικά από την ομάδα.

Μίλησε κανείς για διασυνδεδεμένα όργανα της τάξης με τις οργανώσεις αυτές; Να άλλο ένα κοινό σημείο με όσα είδαν το φως σχετικά με τη Χρυσή Αυγή.

Για τι άλλο να πούμε; Να μιλήσουμε για χρήση και διακίνηση ναρκωτικών. Πόσες φορές δεν έγιναν συλλήψεις και για τέτοιου είδους δραστηριότητες μέσα σε συνδέσμους.

Το χειρότερο όλων όμως είναι η στρατολόγηση ανήλικων παιδιών, τα οποία γοητεύονται από τη συμμετοχή σε μια τέτοια οργανωμένη ομάδα και γρήγορα γίνονται υποχείριο στις διαθέσεις των επιτήδειων και των επικεφαλής.

Έρχομαι, λοιπόν, να ρωτήσω και τη δική σας γνώμη.

Δεν πρέπει να γίνει κάτι και μ’ αυτό το φαινόμενο; Δεν θα πρέπει κάποια κυβέρνηση να «σπάσει αβγά», αναλαμβάνοντας, φυσικά, και το πολιτικό κόστος;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν το βλέπω να γίνεται.

Όπως δεν γινόταν τίποτε μέχρι τώρα με τη Χρυσή Αυγή. Κι αν σ’ εκείνη την περίπτωση ο φόβος της (δεξιάς) κυβέρνησης ήταν μη τυχόν και χάσει διά παντός τους ψηφοφόρους που έφυγαν προς την άκρα δεξιά, με τους οπαδούς υπάρχει ακόμη μεγαλύτερος φόβος.

Διότι από αυτούς μπορεί να χάσει και ψηφοφόρους που είναι ήδη στο μαντρί, οπότε δεν είμαστε για να ρισκάρουμε

Έτσι αφήνονται να δρουν ελεύθερα οι διάφοροι σύνδεσμοι, οι οποίοι λύνουν και δένουν, διώχνουν, προπονητές, ανεβοκατεβάζουν διοικήσεις, διαλύουν ομάδες και κάνουν τεράστια ζημιά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Κυρίως.

Σας θυμίζω τι έγινε στον αγώνα κυπέλλου στο μπάσκετ το Φεβρουάριο, όπου υποτίθεται ότι οι «αιώνιοι» είχαν πάρει μόνο από 100 εισιτήρια κι έτσι δεν θα υπήρχε οργανωμένη κερκίδα.

Το ξύλο έπεσε ακόμη και μέσα στο παρκέ. Ο αγώνας διακόπηκε, οι κερκίδες εκκενώθηκαν για να συνεχιστεί το «ματς» στους δρόμους γύρω από το κλειστό του ελληνικού.

Τίποτε, λοιπόν, δεν πρόκειται να γίνει.

Και ναι μεν μπορεί να πει κανείς «αφήστε τους να σκοτώνονται μεταξύ τους», από την άλλη όμως ας μην απορούμε που οι καλύτεροι μπασκετμπολίστες προτιμούν να φύγουν στο εξωτερικό, όπου οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες.

Να, ας πούμε ένα πεδίο όπου όλα τα κόμματα, μνημονιακά και αντιμνημονιακά θα μπορούσαν να συνεργαστούν για το καλό των ελληνικών συλλογικών αθλημάτων αλλά και της νεολαίας γενικότερα.

Τι λέω, όμως;

Είναι πολλές οι ψήφοι, Άρη!

Έγκλημα χωρίς τιμωρία!

131009 ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Παντού τα ίδια.

Πράγματα και καταστάσεις που είχαν στηθεί σε λάθος βάσεις, και που επί χρόνια δεν απασχολούσαν κανέναν, έρχονται να «διορθωθούν» με λάθος, επίσης, τρόπο.

Κι έτσι πάμε από το ένα άκρο στο άλλο.

Το πρόβλημα είναι ότι και τότε, στα «καλά χρόνια», βολεύονταν κάποιοι ελέω γνωριμιών, κομματικών προελεύσεων, ή άλλων «μέσων», και σήμερα, στον καιρό της κρίσης, πάλι βρέχει περικοπές και απολύσεις επί δικαίων και αδίκων, όμως αυτοί κρατάνε ομπρέλα.

Συμβαίνουν που συμβαίνουν όλα αυτά, θα ήταν ίσως μια ευκαιρία να ισιάξουν κάποια στραβά, να διορθωθούν ορισμένα λάθη και να αρθούν οι αδικίες του παρελθόντος.

Και όμως τίποτε από τα παραπάνω, καμιά βελτίωση δεν επέρχεται.

Θα τολμήσω να πω πως μερίδιο της ευθύνης έχουν και πάλι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, με τις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες που τους εκπροσωπούν.

Αρνούμενοι να δουν την κατάσταση κατάματα, αρνούμενοι να «συνεργαστούν» με οποιοδήποτε μέτρο, αφήνουν μια ανίκανη κυβέρνηση να κάνει παιχνίδι μόνη της, με αποτέλεσμα νέες, χειρότερες αδικίες.

Θυμίζω πως η συνεργασία στον τρόπο εφαρμογής ενός αναγκαστικού μέτρου, ενός μέτρου που πρέπει να παρθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν είναι προδοσία.

Πολλοί πατριώτες, που είχαν κάποιες άκρες, που περνούσε ο λόγος τους, φρόντιζαν ώστε τα αντίποινα των κατακτητών να μην πλήττουν συγκεκριμένες οικογένειες αποκλειστικά και προσπαθούσαν να γλιτώσουν, ακόμη και από το εκτελεστικό απόσπασμα, όσους μπορούσαν.

Σήμερα οι εκπρόσωποι των εργαζομένων (προσέξτε- ακόμα κι εκείνοι που, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις συμφωνούν με τη  λήψη κάποιων μέτρων) αρνούνται οποιαδήποτε συμμετοχή και συζήτηση, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις να λαμβάνονται αποκλειστικά από μανδαρίνους των υπουργείων και ένα σκληρό μέτρο να μετατρέπεται ταυτοχρόνως και σε άδικο.

Γιατί τα λέω όλα αυτά.

Διότι σήμερα λήγει η προθεσμία εντός της οποίας οφείλουν τα ΑΕΙ να στείλουν στο υπουργείο Παιδείας ονομαστικές καταστάσεις για τη διαθεσιμότητα συνολικά 1343 διοικητικών υπαλλήλων.

Ας πούμε ότι δεν θα το κάνει κανείς, με κίνδυνο οι πρυτάνεις και οι προϊστάμενοι των αρμόδιων διοικητικών υπηρεσιών να διωχθούν για παράβαση καθήκοντος.

Είναι όμως αυτή η «ηρωική» στάση η σωστή αντιμετώπιση του προβλήματος;

Το άλλο πουλάκι:

Σοβαρό το ερώτημα.

Αν πρόκειται η άρνηση συνεργασίας να αποτρέψει τη διαθεσιμότητα έχει καλώς. (Κρατείστε το αυτό, γιατί θα το δούμε στη συνέχεια).

Αν όμως το μόνο που θα καταφέρει είναι οι ονομαστικοί κατάλογοι να συνταχθούν από το υπουργείο, τότε υπάρχει σφάλμα.

Ας δούμε όμως και κάποιες παραμέτρους του προβλήματος.

Από τους 6.171 διοικητικούς υπαλλήλους, που υπηρετούν στα 22 Πανεπιστήμια της χώρας οι 4.232 έχουν μονιμοποιηθεί ως συμβασιούχοι Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ), χωρίς εννοείται, ΑΣΕΠ και χωρίς καμιά άλλη αξιολόγηση.

Το περίεργο είναι ότι οι συμβασιούχοι αυτοί διοικητικοί υπάλληλοι δεν είναι καν… διοικητικοί υπάλληλοι.

Ήταν (και είναι) ερευνητές, οι οποίοι εργάζονταν επί χρόνια στα πανεπιστήμια και οι πρόσληψή τους σε θέσεις διοικητικών υπαλλήλων ήταν ένα τέχνασμα που χρησιμοποιήθηκε από τα ιδρύματα για να μονιμοποιηθούν.

Όπως είναι φυσικό (ΧΑ!) ανάμεσα σ’ αυτούς υπήρχαν ερευνητές που είχαν «τρουπώσει», χάρη στις γνωριμίες τους με καθηγητές, χάρη σε συγγενικούς δεσμούς μ’ αυτούς ή χάρη στις κομματικές του περγαμηνές.

Δεν τα λέω εγώ, όλοι ξέρουμε ή έχουμε ακούσει ποιο καθεστώς επικρατεί στα πανεπιστήμια, χωρίς να γενικεύουμε, διότι πράγματι υπάρχουν και πολλοί άξιοι και εργατικοί ερευνητές που δεν έχουν ανάγκη κανένα μέσον για να κάνουν τη δουλειά τους.

Αν σας ενδιαφέρει και η ιστορία, να σας πω ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ερευνητές μετατράπηκαν σε διοικητικούς υπαλλήλους ΙΔΑΧ με προεδρικά διατάγματα επί υπουργίας Αν. Πεπονή, Βάσως Παπανδρέου και φυσικά, Πρ. Παυλόπουλου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θυμόσαστε το… «καλώς»;

Το θέμα, όπως έχουμε όλοι καταλάβει, είναι πολύ γενικότερο από τη διαθεσιμότητα κάποιων (πολλών) υπαλλήλων.

Υπάρχει μια αντίφαση που είναι η εξής. Όποιον να ρωτήσεις, θα σου πει πως στο δημόσιο υπάρχουν πολλοί υπάλληλοι, κάποιοι έχουν μπει καλύπτοντας πραγματικές ανάγκες και κάποιοι άλλοι είναι απλώς αργόσχολοι.

Αν όμως έρθει η στιγμή να φύγουν, να μεταταγούν ή να απολυθούν ορισμένοι, τότε αυτοί όλοι θεωρούνται απολύτως απαραίτητοι και ο όποιον να ρωτήσεις θα σου πει ότι είναι άδικο να απολυθούν.

Αν μπορούμε να τους πληρώνουμε όλους, ας το κάνουμε, εν γνώσει μας. Αν όμως όχι, τότε πρέπει να αναζητήσουμε λύσεις. Διότι είναι άδικο να χάνονται εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις στον ιδιωτικό τομέα και κάποιοι που «τρούπωσαν» στο δημόσιο να είναι μονίμως στο απυρόβλητο και να πληρώνονται με τους φόρους των πρώτων.

Είναι επίσης άδικο να τίθενται σε διαθεσιμότητα ή να απολύονται εκείνοι που εργάζονται σκληρά, όμως δεν έχουν κανένα ισχυρό μέσο πίεσης για να αποτρέψουν τις δυσμενείς γι’ αυτούς εξελίξεις.

Ας το ξεκαθαρίσουμε.

Κανείς εργαζόμενος δεν πρέπει να χάνει τη δουλειά του. Η εργασία είναι δικαίωμα.

Σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι υποχρέωση του κράτους να την παρέχει με τη μορφή διορισμών αργόσχολων υπαλλήλων.

Όχι τυφλά χτυπήματα!

130108 ΜΠΑΦΙΑΣΜΕΝΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Μας την είπαν πάλι.

«Εδώ ο κόσμος καίγεται, εσύ με το κάπνισμα ασχολείσαι;»

Τι να κάνω κι εγώ, κάθισα και σκέφτηκα πως πέρσι, τέτοιος καιρός θα ήτανε, μια ομάδα βουλευτών (σας θυμίζω ότι είναι αυτοί που ψηφίζουν τους νόμους που καλούμαστε να εφαρμόζουμε εμείς οι κοινοί θνητοί) αντέδρασε με το ίδιο ακριβώς τρόπο.

«Αυτές τις εποχές που η χώρα κλυδωνίζεται και ο λαός μας υποφέρει, τέτοια επεισόδια δεν είναι λογικό να αποτελούν είδηση. Μας δίνεται λοιπόν όλο το δικαίωμα να συμπεράνουμε πως η παραποίηση και η χρήση του παραπάνω γεγονότος εξυπηρετεί σκοπούς παραπληροφόρησης, αποπροσανατολισμού, προπαγάνδας και συκοφάντησης, τουλάχιστον».

Τι είναι αυτό; Πού το θυμήθηκα;

Είναι η ανακοίνωση που είχαν βγάλει τέσσερις βουλευτές οι οποίοι εθίγησαν από δημοσιεύματα στον τύπο.

Οι παραπολιτικές στήλες είχαν αντιληφθεί έναν καβγά που ξέσπασε ανάμεσα σ’ αυτούς κι έναν πέμπτο βουλευτή, ο οποίος τους έκανε παρατήρηση επειδή συνεδρίαζαν καπνίζοντας σε κλειστή αίθουσα της βουλής.

Οι τέσσερις βουλευτές, οι οποίοι ανήκαν στο «αντιμνημονιακό» μπλοκ, αντέδρασαν στις παρατηρήσεις του «μνημονιακού» βουλευτή και του έβαλαν στη θέση του με πολιτικά επιχειρήματα:

«Εσείς κάψατε την Ελλάδα, εμείς θα καπνίζουμε», του είπε η μία.

«Δεν είσαι αυτός που θα μου πει εάν θα εφαρμόσω τον νόμο, πού και πότε. Το γνωρίζω και το κάνω από μόνη μου. Πάντως το μνημόνιό σου που καταλύει το Σύνταγμα δεν πρόκειται να το εφαρμόσω. Θα το ανατρέψω», το προχώρησε μια άλλη.

Τι μας λέει όλο αυτό;

Ας το συνδέσουμε λίγο με τα παραδείγματα που δώσαμε χθες. Είναι αλήθεια ότι σε έκτακτες περιπτώσεις μπορούμε να παραβλέπουμε το νόμο ή και να τον παραβιάζουμε ακόμη.

Όταν μεταφέρεις κάποιον ετοιμοθάνατο στο νοσοκομείο, δεν κοιτάς τα όρια ταχύτητας, ούτε τα αντικανονικά προσπεράσματα, μπορείς να μπεις ανάποδα και σε μονόδρομο, χωρίς καμιά επίπτωση.

Όταν ένα σπίτι έχει πάρει φωτιά και μέσα βρίσκονται άνθρωποι που κινδυνεύουν, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να σε κατηγορήσει για παραβίαση του ασύλου, άμα σπάσεις την πόρτα και μπεις για να τους βοηθήσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Είναι το ίδιο με το κάπνισμα;

Εντάξει. Να καταλάβω έναν πατέρα που άναψε τσιγάρο περιμένοντας έξω από το χειρουργείο τον γιατρό να του πει τα νέα για την εγχείρηση του παιδιού του.

Μπορούμε όμως να επικαλούμαστε την κρίση για να μπαφιάζουμε τους άλλους με τον καπνό μας;

Τι θα ισχυριστείς δηλαδή;

Ότι πήγες στην ταβέρνα, έφαγες τις μπριζολάρες σου, ήπιες τις ρετσινάρες σου και μετά θέλεις να φουμάρεις κι ένα τσιγαράκι, αλλά δεν σηκώνεις κουβέντα περί απαγόρευσης γιατί… υπάρχει μια κρίση που θέλεις να ξεχάσεις;

Και τι απαγόρευση δηλαδή; Να βγεις τρία λεπτά έξω, για να μην ταλαιπωρείς τους άλλους με τον δικό σου καπνό.

Όπως και να το κάνουμε είναι κακό πράγμα οι απαγορεύσεις. Ο άνθρωπος, λένε, γεννιέται ελεύθερος κι έτσι θα έπρεπε να παραμένει, αν δεν υπήρχαν… οι άλλοι άνθρωπο.

Μάλιστα υπάρχουν αρκετοί ειδικοί που υποστηρίζουν πως η ωρίμανση του ανθρώπου δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη σταδιακή συνειδητοποίηση των ορίων της ελευθερίας του.

Όταν είσαι μωρό, είσαι ελεύθερο να ικανοποιείς τις ανάγκες σου την ίδια στιγμή που σου δημιουργούνται.

Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Μαμ, κακά, νάνι, όποτε και όπου τα θελήσεις, τα έχεις στη στιγμή.

Σιγά σιγά αρχίζεις σαν συνειδητοποιείς ότι τα πράγματα, στον κόσμο των μεγάλων δεν είναι ακριβώς έτσι, και πως μπορεί να χρειαστεί να περιμένεις, καμιά φορά και πολλά χρόνια, προκειμένου να ικανοποιηθούν κάποιες από τις «ανάγκες» σου.

Το πιάσατε, έτσι;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στις… δικαιολογίες.

Η κρίση, το ξαναείπαμε, είναι υπαρκτή και οι επιπτώσεις της πολλές φορές τραγικές.

Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για να ξεχνάμε τις αρχές μας, να χάνουμε την αξιοπρέπειά μας ή να παραβαίνουμε τους νόμους.

Διαφορετικά ανοίγουμε τον ασκό (κι όχι τους ασκούς, ένας ήταν με πολλούς ανέμους μέσα) του Αιόλου και οι συνέπειες μπορεί να είναι απρόβλεπτες. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ. Απαράβατος όρος μιας δημοκρατίας και μιας ανθρώπινης κοινωνίας είναι ο σεβασμός στους νόμους και η παραδοχή των επιπτώσεων όταν παραβαίνονται.

Σας προλαβαίνω, μη τυχόν και μου πείτε το παιδικό επιχείρημα «και οι άλλοι πετάνε πέτρες».

Διότι αν υπάρχουν και άλλοι που παραβιάζουν τις διατάξεις των νόμων, ακόμη και το Σύνταγμα, εμείς θα πρέπει να ζητάμε είτε να συμμορφωθούν, είτε να τιμωρηθούν για να μην το ξανακάνουν.

Όχι να το χρησιμοποιούμε σαν δικαιολογία, προκειμένου να κάνουμε κι εμείς τις δικές μας μαμουνιές.

Σε καμιά περίπτωση, λοιπόν, δεν ισχύει το «εδώ ο κόσμος χάνεται το κάπνισμα σε πειράζει εσένα;»

Ναι. Και το κάπνισμα. Στον βαθμό που ως κοινωνία, μέσα από τα θεσμοθετημένα όργανά μας, αποφασίσαμε να το περιορίσουμε.

Γιατί, διαφορετικά, θα απαντήσω κι εγώ με το ίδιο ακριβώς επιχείρημα:

«Εδώ ο κόσμος χάνεται, εσύ το τσιγάρο σου σκέφτεσαι;» Και δεν θα συνεννοηθούμε ποτέ.

Πουφ!