140901 ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Καλώς σας βρήκαμε!

Εδώ είμαστε, με την αρχή της Ινδίκτου, για να σας κρατήσουμε συντροφιά για άλλη μια «χειμερινή σαιζόν», που όμως περιλαμβάνει το γλυκό φθινόπωρο και την πλανεύτρα άνοιξη, στην ουσία μια σχολική χρονιά, για να συνεννοούμαστε καλύτερα.

Αλλά, τι σας τα λέω.

Εσείς τα ξέρετε, πιστοί φίλοι δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια τώρα.

Αλήθεια, το έχετε συνειδητοποιήσει; Δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τη σκηνή από τη «Θεία από το Σικάγο»:

-Πώς περνούν τα χρόνια!

-Μη λες κοινοτοπίες, Ευτέρπη. Χρόνια είναι και περνούν. Άμα δεν περνούσανε, θα ήμασταν ακόμη στο 800 προ Χριστού!

Σίγουρα θυμόσαστε τη σκηνή στην παραλία με τον Ορέστη Μακρή να συζητά με τη σύζυγό του Ελένη Ζαφειρίου για το μέλλον των κοριτσιών του, πριν αυτό το αναλάβει η θεία (με την έννοια και του… θεϊκή) Γεωργία Βασιλειάδου και τις αποκαταστήσει όλες, χάρη στα μαγικά κανάτια που έριχνε από το μπαλκόνι.

Πόσοι όμως θυμόμαστε το μακρινό 1999, όταν τέτοιες μέρες, ξεκινούσαμε τη γνωριμία μας που σε λίγες μέρες θα σβήσει 15 κεράκια; Πού ήσασταν τότε; Πώς ήταν η ζωή σας;

Σκεφτόμουν ότι τα παιδιά που πέρασαν προχθές στο πανεπιστήμιο ήταν τριών ετών και δεν είχαν πάει ούτε στο νηπιαγωγείο.

Αυτό είναι βέβαια σημαντικό, σε καμιά περίπτωση όμως δεν μπορεί να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε τις αλλαγές που συνέβησαν στις ζωές μας αυτά τα χρόνια.

Και για μεν τον προσωπικό του βίο, ο καθένας μπορεί να σκεφτεί τις δικές του αλλαγές και να οριοθετήσει τους δικούς του σταθμούς και χρονοδείκτες.

Για τον δημόσιο βίο όμως, για τα κοινά μας πράγματα, υπάρχουν γεγονότα που φανερώνουν πως, τα δεκαπέντε αυτά χρόνια, συνέβησαν κοσμοϊστορικές αλλαγές, τόσο που δυσκολευόμαστε να τις φέρουμε στο νου μας, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Το άλλο πουλάκι:

Το μακρινό 1999…

Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν 48 ετών, αρχηγός της Πολιτικής Άνοιξης, που όμως, μετά και την αποτυχία στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου, όπου το κόμμα του έλαβε 2,3% και απέτυχε να εκλέξει ευρωβουλευτή, ετοιμαζόταν να επιστρέψει στη Νέα Δημοκρατία, στο σίγουρο και ασφαλές «μαντρί» πριν τον φάει ο λύκος.

Ποιος θα το φανταζόταν τότε…

Ποιος θα φανταζόταν επίσης ότι ο «μικρός Αλέξης», 25 ετών τότε, που μόλις είχε εκλεγεί Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας του Συνασπισμού, ενός κόμματος που πάλευε ανάμεσα στο 3% και στο 5%, θα χτυπούσε δεκαπέντε χρόνια αργότερα την πόρτα της εξουσίας και θα διεκδικούσε τη θέση του πρωθυπουργού της χώρας.

Για να δούμε όμως την (πολιτική) απόσταση που διανύσαμε όλο αυτό το διάστημα, θα σας πω και κάτι ακόμη:

Στις ευρωεκλογές του 1999 πήρε μέρος το κόμμα του Κωνσταντίνου Πλεύρη «Πρώτη Γραμμή», σε συνεργασία με τη «Χρυσή Αυγή» του Νίκου Μιχαλολιάκου και έλαβαν 48.532 ψήφους και ποσοστό 0,75%, χωρίς φυσικά να εκλέξουν κανέναν ευρωβουλευτή.

Στις ίδιες όμως εκλογές πήρε μέρος κι ένα άλλο κόμμα, του ιδίου φυράματος, το περίφημο «Ελληνικό Μέτωπο» του Μάκη Βορίδη, το οποίο έλαβε 7.693 ψήφους και ποσοστό 0,12%, γεγονός που δεν εμπόδισε τον αρχηγό του να μετεξελιχθεί, περνώντας από τον ΛΑ.Ο.Σ., σε… «εθνικοφιλελεύθερο» υπουργό της Νέας Δημοκρατίας.

Τέτοια πράγματα!

Για να μην έρθουμε και στα δικά μας και σας πούμε ότι ο νέος μας δήμαρχος, Χριστόδουλος Μαμσάκος, 35 ετών το 1999, είχε να επιδείξει ενασχόληση με τα κοινά μόνο ως… τερματοφύλακας μικρών τοπικών ομάδων, όπως τουλάχιστον διαβάζουμε από το επίσημο βιογραφικό του.

Σε αντίθεση με τον κ. Αργύρη Πατακάκη, τον νέο μας αντιπεριφερειάρχη, ο οποίος, μέχρι το 1999, όταν ήταν 47 ετών, είχε ήδη διατελέσει Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Δράμας και Δήμαρχος Κάτω Νευροκοπίου και είχε ήδη κλείσει τα δύο εργοστάσιά του, αφήνοντας στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενους, όπως επίσης διαβάζουμε από το επίσημο βιογραφικό του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πού τα βρήκαμε όλα αυτά;

Μα, φυσικά, στο διαδίκτυο, αναζητώντας τα μέσα από το Google. Το οποίο διαδίκτυο, το 1999, ελάχιστοι γνωρίζαμε, περισσότερο μέσα από τις εφαρμογές του στον πανεπιστημιακό χώρο.

Αλήθεια, πόσοι από εσάς είχατε υπολογιστή τη χρονιά εκείνη. Εμείς πάντως όχι, αποκτήσαμε τον πρώτο μας PC πολύ αργότερα.

Κινητό τηλέφωνο είχατε;

Θυμίζω ότι το 1999 είχαν κάνει θραύση το Ericsson Τ 28 και το Nokia 8210, κυρίως για το μικρό τους μέγεθος και τον ντιζαϊνάτο σχεδιασμό.

Τότε ακόμη τα κινητά τηλέφωνα ήταν απλώς… σταθερά που μπορούσες να πάρεις μαζί σου.

Εννοώ δεν είχαν καμιά από τις χιλιάδες εφαρμογές που έχουν σήμερα απλώς μπορούσες να τηλεφωνήσεις, ενώ και η οθόνη τους ήταν ακόμη ασπρόμαυρη. Πού να βγάλεις φωτογραφία, πού να τραβήξεις βίντεο ή να συνδεθείς με το διαδίκτυο…

Κάπως έτσι ήταν τα πράγματα το μακρινό 1999 ή, και κάτι ακόμη.

Στα μέσα του Σεπτέμβρη ξεκίνησε το μεγάλο κραχ του χρηματιστηρίου το οποίο είχε φτάσει στις –θυμάται κανείς;- 6.355 μονάδες, κάνοντας (το κραχ) πολλούς «εκατομμυριούχους» να αισθανθούν μεγάλα κορόιδα και να ρίξουν το φταίξιμο –πού αλλού;- στους πολιτικούς και στα λαμόγια κερδοσκόπους που τους πήραν τα λεφτά μέσα από το πορτοφόλι.

Η ζωή μας κύκλους κάνει!

Εδώ θα είμαστε και φέτος να τους παρακολουθούμε και να τους σχολιάζουμε.

Καλό χειμώνα, σύντροφοι!

140630 ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Ώρα για διακοπές!

Μπορεί το καλοκαίρι να μην μπήκε για τα καλά, ο καιρός ακόμη δεν έχει «στρώσει», όμως εμείς έχουμε ανάγκη από ξεκούραση.

Θα σας αφήσουμε λοιπόν, να αλλάξετε κι εσείς παραστάσεις, να ασχοληθείτε με κάτι διαφορετικό, να ξεφύγετε από τη ρουτίνα, να ηρεμήσετε όπως το απαιτεί το πρωτόκολλο των διακοπών.

Περάσαμε μαζί έναν ακόμη χειμώνα, δύσκολο κι αυτόν, όμως είμαστε ακόμη εδώ, ως χώρα, ως πόλη, ως άνθρωποι που αγωνίζονται με την καθημερινότητα και με τα προβλήματα για ένα καλύτερο αύριο.

Απ’ όλα είχε αυτός ο χειμώνας, αυτή η σαιζόν, για να ακριβολογούμε, αφού συμπληρώνουμε αισίως δέκα μήνες καθημερινής συνομιλίας, περισσότερο κι απ’ ό,τι «δουλεύουν» τα σχολεία και οι μαθητές, οι οποίοι φέτος πέρασαν κι αυτοί μια πολύ δύσκολη χρονιά, ειδικά εκείνοι της Α΄ Λυκείου.

Ας το σχολιάσουμε λίγο, μια και το έφερε η κουβέντα…

Ήταν, λέει, πολύ δύσκολα τα Θέματα της γνωστής Τράπεζας κι έτσι τα παιδιά μας δεν τα κατάφεραν, με αποτέλεσμα να μείνουν περισσότεροι από άλλες χρονιές… «αναμεταξεταστέοι».

Αυτό σοκάρισε πάρα πολλούς και όλοι αυτοί είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν ώστε να πάψει αυτός ο βραχνάς της Τράπεζας Θεμάτων.

Συνηθισμένο, ελληνικότατο σύμπτωμα.

Για άλλη μια φορά, αντί να σταθούμε στην ουσία, στο πρόβλημα, στεκόμαστε στις παρενέργειες.

Δεν προσπαθούμε να γιατρέψουμε την ασθένεια, παρά μόνο να ανακουφίσουμε προσωρινά τον ασθενή κι ας εξακολουθήσει να νοσεί βαριά.

Ποιο είναι το πρόβλημα;

Χιλιάδες μαθητές φτάνουν στην Α΄ Λυκείου και δεν μπορούν να γράψουν στις εξετάσεις ένα πέντε, ένα έξι –τόσο χρειάζονται- προκειμένου να περάσουν το μάθημα και τη χρονιά.

Αυτό, με δεδομένο ότι όλοι έχουν στα προφορικά πάνω από τη βάση, γεγονός που οφείλεται στη μεγαλοψυχία των καθηγητών και μόνο.

Αν έπρεπε να κριθούν ακριβοδίκαια, οι περισσότεροι από αυτούς θα έμειναν πριν καν έρθουν τα Θέματα από την Τράπεζα.

Κι όμως! Αντί να δούμε ως χώρα και ως κοινωνία τι θα κάνουμε μ’ αυτό, προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μην «κόβονται» αυτοί οι μαθητές και να συνεχίσουν το σχολείο μέχρι…

Το άλλο πουλάκι:

Να σας πω εγώ μέχρι πού;

Μέχρι να βγάλουν κουτσά στραβά το Λύκειο και γράφοντας πάλι πέντε ή έξι στις πανελλήνιες να μπουν σε κάποιο από τα πολλά ΤΕΙ και να σπουδάσουν.

«Δεν ξέρουν να κάνουν διαίρεση», μου έλεγε φίλος που διδάσκει σε ένα τέτοιο Ίδρυμα. «Ούτε με το κομπιουτεράκι», συμπλήρωνε, τονίζοντας πως αν οι αριθμοί είχαν δεκαδικά ψηφία, δεν μπορούσαν με τίποτε να βρουν το σωστό αποτέλεσμα κάποιοι από τους σπουδαστές του.

Αυτό είναι το πρόβλημα. Για το άλλο, για την Τράπεζα Θεμάτων, να είστε σίγουροι ότι λύση θα βρεθεί, εγώ είμαι βέβαιος ότι έχει βρεθεί ήδη. Του χρόνου, ακόμη κι ο χειρότερος μαθητής δεν θα έχει κάτω από δεκατέσσερα στα προφορικά, έτσι που και δύο να γράψει να περνά την τάξη και να μην μένει «αναμεταξεταστέος».

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει όμως μια κοινωνία έτσι;

Όταν «νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες» έχουν όλοι δικαίωμα στις σπουδές. Όταν δεν προσπαθεί να μάθει στα παιδιά της γράμματα, αλλά απλώς να τα σπουδάσει βγάζοντάς τα «αγράμματους επιστήμονες»;

Όταν τους διδάσκει πως δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις και πολύ, αφού για να περάσεις τις δυσκολίες και κάθε άλλο εμπόδιο, πάντοτε θα υπάρχει ένας «εύκολος» τρόπος, αρκεί να τον διεκδικήσεις μαζικά ή να τον βρεις διά της πλαγίας οδού;

Αυτά θα έπρεπε να συζητάμε. Και γι’ αυτά θα έπρεπε να αγωνίζονται και οι ίδιοι οι μαθητές. Όχι για το πώς θα επικρατήσει η λογική της ήσσονος προσπάθειας, η επιβράβευση του χαβαλέ και η «δικαίωση» των πιο παράλογων αιτημάτων.

Ξέρω, γίνομαι αυστηρός, όμως κάποτε πρέπει να γίνουμε και αυστηροί, πρώτα με τον εαυτό μας, εμείς οι μεγαλύτεροι, για να διδάξουμε και στα παιδιά μας πώς να είναι απαιτητικοί, πώς να επιζητούν την αυστηρή αλλά δίκαιη κρίση που θα οδηγεί στην αξιοκρατία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αφήστε τα αυτά τώρα.

Ώρα για διακοπές, δεν είπαμε;

Ξεκινήσατε, να λέτε για τη σαιζόν που κλείνει και φτάσατε να μαλώνετε τους μαθητές!

Αν είναι έτσι, πείτε κάτι και για τους δικαστικούς, οι οποίοι έχουν οριστεί από την πολιτεία να είναι ακριβοδίκαιοι, ακόμη και όταν «δικάζουν» τους εαυτούς τους. (Η αυτοαξιολόγηση για την οποία τόσος λόγος γίνεται τελευταία.)

Υπάρχει ένα θέμα, το έχουμε ξανασυζητήσει, με τη διάκριση των εξουσιών, το οποίο θα πρέπει να συζητηθεί ψύχραιμα από όλους τους ενδιαφερόμενους. Είναι δυνατόν τα δικαστήρια να ασκούν δημοσιονομική πολιτική; Διότι περί αυτού πρόκειται, όταν αποφασίζουν τι μισθό ή σύνταξη θα παίρνει ο καθένας. (Βλέπετε; Το πάω λίγο παραπέρα, αφήνοντας το θέμα των «ιδίων αυξήσεων».)

Η κυβέρνηση, η κάθε κυβέρνηση, συντάσσει έναν προϋπολογισμό, ο οποίος ψηφίζεται από τη Βουλή. Έχει έσοδα και κατανομή των εξόδων. Όταν η δικαιοσύνη έρχεται να το αναθεωρήσει αυτό, επιβάλλοντας αυξήσεις σε μισθούς ή συντάξεις, δεν πρέπει να πει και από πού θα βρεθούν αυτά τα λεφτά, να αναθεωρήσει δηλαδή και τα έσοδα; Τότε όμως τι συμβαίνει με τη διάκριση των εξουσιών;

Το θέμα είναι λεπτό και, όπως είπαμε, θέλει μακρά και ψύχραιμη συζήτηση.

Δηλαδή συζήτηση με ψυχραιμία.

Αυτά όμως δεν είναι καλοκαιρινά θέματα, γι’ αυτό ας τα αφήσουμε για πιο δροσερές μέρες.

Καλό καλοκαίρι!

Ραντεβού τον Σεπτέμβριο!

140627 ΔΙΟΡΑΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Πόσο μακριά βλέπουμε;

Εμείς όχι και πολύ. Δεν είναι όμως αυτή η δουλειά μας. Οι πολιτικοί μας είναι εκείνοι που πρέπει να βλέπουν μακριά. Να σκέφτονται και να σχεδιάζουν το μέλλον για τις επόμενες γενιές. Αν είναι δυνατόν.

Δυστυχώς, ο συνήθης οπτικός ορίζοντας του πολιτικού κόσμου είναι η επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Μέχρι εκεί βλέπουν, μέχρι εκεί μπορούν να σκεφθούν, μέχρι εκεί μπορούν να σχεδιάσουν. Αν δεχτούμε βεβαίως ότι σχεδιασμός σημαίνει ένας προβληματισμός τού τύπου τι μπορώ να κάνω για να μαζέψω ψήφους και να κερδίσω τις εκλογές.

Θα μου πείτε έχουν άδικο;

Τι να τους κάνεις τους μακροχρόνιους σχεδιασμούς, αν χάσεις τις εκλογές και φύγεις από τον έλεγχο των πραγμάτων;

Δεν εννοώ αυτό. Ρωτήστε όμως έναν πολιτικό της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης πώς φαντάζεται ότι θα είναι η χώρα και ο κόσμος μετά από δέκα ή από είκοσι χρόνια. Από τις απαντήσεις τους θα καταλάβεις πόσο έχουν προβληματιστεί για το μέλλον και, επομένως, τι μπορούν να σχεδιάσουν γι’ αυτό.

Θα σας δώσω ένα απλό παράδειγμα.

Μεταπτυχιακός φοιτητής στην Αθήνα μού μετέφερε το κλίμα στο αμφιθέατρο, όταν καθηγητής του, με μεγάλη πείρα στα ευρωπαϊκά ζητήματα, τους είπε πως «σε δέκα χρόνια, στη χώρα θα έχουν μείνει μόνο όσοι επιστήμονες δεν γίνονται δεκτοί στο εξωτερικό».

Αυτό ξάφνιασε το ακροατήριο. «Μετά όμως κοιταχτήκαμε λίγο και συνειδητοποιήσαμε ότι όλοι οι αριστούχοι συμφοιτητές μας βρίσκονται ήδη εκτός Ελλάδας», μου είπε ο γνωστός μου. «Και όχι μόνο από τη δική μας σχολή, αλλά, γενικά, όλοι όσους γνωρίζουμε από τα πανεπιστήμια», συμπλήρωσε.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αυτό το έχει συνειδητοποιήσει ο πολιτικός κόσμος; Αν ναι –γιατί το ακούμε μερικές φορές, γενικά και αόριστα- τι κάνει γι’ αυτό; Πώς φαντάζονται μια χώρα χωρίς άξιους γιατρούς, μηχανικούς, δικηγόρους και τι μέτρα σκοπεύουν να πάρουν, τι κίνητρα να δώσουν, ώστε να σταματήσει αυτή η μετανάστευση;

Το ερώτημα, όπως καταλαβαίνετε, δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση, αλλά και την αντιπολίτευση, όπως και όλη την επιστημονική κοινότητα, ιδίως τους πανεπιστημιακούς.

Διότι, ένας από τους κυριότερους λόγους που φεύγουν οι επιστήμονές μας είναι το γεγονός ότι στο εξωτερικό βρίσκουν συνθήκες αξιοκρατίας, σεβασμού και αναγνώρισης της αξίας τους -όχι απαραιτήτως περισσότερα χρήματα.

Και, μια και μιλήσαμε για εξωτερικό, ας αναρωτηθούν οι εχθροί της «κακιάς Ευρώπης» και της «καταραμένης Αμερικής» για ποιο λόγο τα παιδιά μας αναζητούν την τύχη τους εκεί κι όχι σε κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη. Προφανώς όχι επειδή έχουν «αλλοτριωθεί από το σύστημα».

Το άλλο πουλάκι:

Ας επιστρέψουμε στο μέλλον.

Το οποίο, για την παρούσα «πολιτική κοινότητα», φτάνει μέχρι την εκλογή του Προέδρου Δημοκρατίας.

Όχι μόνο υπολογίζουν ψήφους και μετράνε κουκιά, αλλά σχεδιάζουν όλη την πολιτική τους δράση με βάση αυτό τον ορίζοντα.

Τι θα πούμε προκειμένου να μη δυσαρεστήσουμε πιθανούς συμμάχους; Ποιον θα προτείνουμε, ώστε να δελεάσουμε κάποιους αμφιταλαντευόμενους;

Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος κινείται όχι μόνο το κυβερνητικό στρατόπεδο, αλλά και η αντιπολίτευση, η οποία επίσης σχεδιάζει με ορίζοντα την εκλογή Προέδρου.

Το ερώτημα εκεί τίθεται σε εντελώς «πολιτική βάση»: Συζητάμε καθόλου για το πρόσωπο ή, βρέξει χιονίσει, ρίχνουμε την κυβέρνηση, ώστε να πάμε σε εκλογές;

Τη ρίχνουμε, εννοείται, αν μπορούμε να μαζέψουμε τις 121 αρνητικές ψήφους, οπότε να πάλι η πολιτική με βάση τον ορίζοντα λίγων μηνών.

Μας ενδιαφέρει, στην πραγματικότητα, τι θα γίνει με τις εκλογές ή, το σημαντικότερο, τι θα γίνει μετά τις εκλογές;

Βεβαίως μας ενδιαφέρει, γι’ αυτό κάνουμε ένα σωρό συσκέψεις και μαλώνουμε για το ποιες πρέπει να είναι οι μετεκλογικές συμμαχίες. Με ποιους θα πάμε και ποιους θ’ αφήσουμε, που έλεγε κι ο Νιόνιος.

Στην πραγματικότητα όμως αυτή η κουβέντα δεν γίνεται για μετά τις εκλογές γίνεται για πριν από αυτές, ώστε να δημιουργηθεί η κρίσιμη (αρνητική) μάζα, κατά την ψηφοφορία για Πρόεδρο Δημοκρατίας.

Συζητάμε, υποτίθεται, για πιθανές (κυρίως απίθανες) μετεκλογικές συμμαχίες, μέχρι να μπορέσουμε να προκαλέσουμε εκλογές. Μετά βλέπουμε, αφού το πώς θα είναι το τοπίο δεν μπορεί κανείς να το προδικάσει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πόσο μακριά βλέπουμε λοιπόν;

Δυστυχώς, βλέπουμε ολοένα και πιο μακριά στο παρελθόν.

Διότι, αν έχουμε –ως κοινωνία μιλάμε τώρα- στραμμένο το βλέμμα στην προ κρίσης εποχή, αυτή συνεχώς απομακρύνεται, σε αντίθεση με το μετά την κρίση που μάλλον πλησιάζει.

Αντί, λοιπόν, να μιλήσουμε γι’ αυτό, να το οραματιστούμε, να το σχεδιάσουμε ώστε να μη μας βρει απροετοίμαστους, εμείς τι κάνουμε;

Καθόμαστε και νοσταλγούμε τις παλιές καλές μέρες, όπως πολλοί πρόσφυγες από τη Θράκη, έτρωγαν τα χρήματα που έφεραν από την «πατρίδα» και εύχονταν καλή επάνοδο, μέχρι που αυτά τελείωσαν και τότε συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν κάνει τίποτε για την προσαρμογή τους στη νέα πραγματικότητα.

Σε αντίθεση με άλλους, όπως οι Πόντιοι, που στρώθηκαν κατευθείαν στη δουλειά και εντάχθηκαν πολύ γρηγορότερα στη ζωή εδώ.

Εμείς, λοιπόν, αντί να δούμε την μετά την κρίση εποχή, σκεφτόμαστε μόνο «τι καλά που ήμασταν τότε».

Το χειρότερο; Δεν νοσταλγούμε μόνο, αλλά κάνουμε και τα ίδια ακριβώς λάθη!

Σχεδιάζοντας το… παρελθόν!

140626 ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Παίξανε σαν Έλληνες.

Η αλήθεια είναι ότι, όταν το είδα στην τηλεόραση, λίγο πριν από το ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «καλά, είναι ανάγκη»;

Επρόκειτο για συνέντευξη με κάποιον διεθνή μας, στην οθόνη ήταν η φωτογραφία του και από κάτω «σηκωμένη» μια δήλωσή του: Θα παίξουμε σαν Έλληνες.

Γιατί, ρε παιδιά; Αναρωτήθηκα απογοητευμένος.

Γιατί σαν Έλληνες; Παίξτε σαν… -δεν λέω Βραζιλιάνοι- παίξτε σαν Ολλανδοί, παίξτε σαν Γερμανοί. Είναι ανάγκη σαν Έλληνες;

Κι όμως, έγινε η ανατροπή. Όχι στο σκορ, αυτό είναι το λιγότερο. Έγινε η ανατροπή σε όσα σας λέγαμε προχθές για την εθνική μας ομάδα. Ότι παίζει το χειρότερο ποδόσφαιρο… Ότι μπαίνει στο γήπεδο χωρίς στόχους… Ότι το μόνο όπλο της είναι η πολυδιαφημιζόμενη «ελληνική ψυχή»…

Θα κάνω εδώ μια μικρή παρένθεση για να εκφράσω ένα παράπονο.

Δεν είναι το ποδόσφαιρο το άθλημα στο οποίο διακρινόμαστε. Υπάρχουν άλλα αθλήματα, από το βόλεϊ και το πόλο, μέχρι το μπάσκετ, στα οποία οι εθνικές μας ομάδες τα πάνε πολύ καλύτερα και έχουν καταξιωθεί με μεγάλες επιτυχίες στο διεθνές στερέωμα.

Κι όμως, δεν έχουμε δει να γίνονται τέτοιες αναφορές, τόσα αφιερώματα στην πορεία και στους παίκτες εκείνων των εθνικών ομάδων.

Θα μου πείτε το ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι του λαού. Είναι αυτό που μπορεί να το παίξει ο καθένας, δεν χρειάζεται ειδικές εγκαταστάσεις, έχει απλούς και εύκολα κατανοητούς κανόνες, «ταιριάζει στην ψυχοσύνθεσή μας».

Αυτό το τελευταίο δεν το κατάλαβα ποτέ. Γιατί το ποδόσφαιρο ειδικά ταιριάζει στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα;

Έχω μια ερμηνεία, που ασφαλώς είναι αυθαίρετη, όμως αιτιολογεί όχι μόνο την ψυχοσύνθεση του Έλληνα, αλλά και του Βραζιλιάνου και του Κολομβιανού και του κάθε πικραμένου γενικότερα. Θα σας την πω, γιατί, ειδικά στο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού, μοιάζει να επαληθεύεται.

Το ποδόσφαιρο έχει ανατροπές.

Για να καταλάβατε τι εννοώ, θα σας πω ότι στο βόλεϊ αποκλείεται να παίξεις καλύτερα από τον αντίπαλο και να ηττηθείς. Στο μπάσκετ συμβαίνει καμιά φορά να μην νικάει αυτός που έπαιξε καλύτερα, θα πρέπει όμως να υπάρξουν ειδικές συνθήκες. Ε, στο ποδόσφαιρο μπορεί ο άλλος να μονοπωλεί τις φάσεις και στο τέλος, από μια κουτουράδα, να χάσει.

Το άλλο πουλάκι:

Ή και να νικήσει!

Γι’ αυτό αναφέρθηκα στον προχθεσινό ιστορικό (πλέον) αγώνα της Εθνικής μας που οδήγησε στην πρόκριση στους 16 του παγκοσμίου κυπέλλου. Εμείς είχαμε τις φάσεις. Είχαμε την πρωτοβουλία σε όλο το παιχνίδι και όμως, ο κανονικός αγώνας τελείωσε χωρίς να προκριθούμε, όπως το αξίζαμε.

Ώσπου ήρθε μια ακόμη από τις ομορφιές αυτού του αθλήματος, ο… από μηχανής θεός, να δώσει τη «δίκαιη λύση», εκεί που όλα φαινόταν ότι είχαν τελειώσει.

Κι έγινε ανάσταση!

Αυτά, λοιπόν, τα στοιχεία του ποδοσφαίρου είναι που ταιριάζουν στην ψυχοσύνθεση κάθε πικραμένου, ο οποίος στηρίζεται περισσότερο στο παραμύθι και λιγότερο στην πραγματικότητα.

Γιατί αυτή δεν τον βολεύει καθόλου. Γιατί στο παραμύθι μπορεί να ελπίζει. Εκεί όλα γίνονται, κάθε απίθανη ανατροπή μπορεί να συμβεί και ο καλός, φτωχός πλην τίμιος ήρωας να δικαιωθεί στο τέλος.

Δεν είναι τυχαίο ότι, εκτός από το ποδόσφαιρο, στην ψυχοσύνθεσή μας ταιριάζουν και οι παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπου συμβαίνουν τέτοιες ανατροπές.

Και οι οποίες είναι φτιαγμένες με πολύ μεράκι, με αρκετό ταλέντο, αλλά με ελάχιστη δουλειά, στο πόδι, στοιχεία ακριβώς κι αυτά της ψυχοσύνθεσης του Έλληνα.

Όλα αυτά τα διέθετε ο αγώνας της Τρίτης. Ο καλός ήρωας  που αγωνιζόταν απέναντι στους κακούς, η μοίρα που στην αρχή του φέρθηκε καλά, για να του κόψει αργότερα τα φτερά, οι «αδικίες» και οι ατυχίες που δεν άφηναν τις προσπάθειές του να ολοκληρωθούν και να δώσουν καρπούς και ο από μηχανής θεός που έφτασε την ύστατη ώρα για να τον λυτρώσει.

Δεν ξέρουμε πόσο μακριά θα φτάσει η ομάδα μας σ’ αυτό το μουντιάλ, με τον αγώνα της όμως ενάντια στην Ακτή Ελεφαντοστού έγραψε ήδη ιστορία και έδωσε το δικαίωμα να μιλάνε γι’ αυτήν οι επόμενες γενιές, όπως είδαμε πρόσφατα, στα αφιερώματα που έπαιξαν αυτό το διάστημα, να γίνεται με παλαιότερες στιγμές της εθνικής, πολύ πιο ασήμαντες από την πρόσφατη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τελικά έπαιξαν σαν Έλληνες.

Δεν λέω για τους δικούς μας παίκτες, για εκείνους της Ακτής Ελεφαντοστού λέω, οι οποίοι μπήκαν πράγματι στο γήπεδο χωρίς να ξέρουν τι θέλουν και πώς να το κατακτήσουν.

Δεν τους ξύπνησε ούτε και το γκολ που δέχτηκαν και τους οδηγούσε στον αποκλεισμό.

Με μισή ευκαιρία βρέθηκαν να παίρνουν το αποτέλεσμα που ήθελαν και, αν δεν συνέβαιναν όσα έγιναν στις καθυστερήσεις, θα ήταν αυτοί που θα μιλούσαν για μια ηρωική και ιστορική πρόκριση, όπως ακριβώς κάνουμε κι εμείς, κάθε φορά που η ομάδα μας περνάει επειδή… «ο Θεός κοιμήθηκε».

Έπαιξαν σαν Έλληνες και αποκλείστηκαν σαν τέτοιοι.

Αντιθέτως, εμείς παίξαμε σαν κάποιοι άλλοι, σαν ομάδα που είχε στόχους και ήταν προσηλωμένη σε αυτούς, σαν ομάδα με επιμονή και επιμονή, αρετές που στον αθλητισμό επιβραβεύονται.

Συνήθως.

Τώρα πάμε για άλλα. Αφού δικαιώθηκαν όσοι έλεγαν πως ο διαιτητής που απέβαλε τον Κατσουράνη έκανε το καλύτερο δώρο στην ομάδα.

Μόνο να μη δικαιωθούν και οι άλλοι που υποστήριζαν πως το δυστύχημα, αν προκριθούμε, είναι πως θα ξαναπαίξει ο Κατσουράνης.

Θα δούμε.

Ελληνική ψυχή!

140625 ΨΑΡΟΝΕΦΡΙ

Το ένα πουλάκι:

Τι σημαίνει αντιπολίτευση;

Εννοώ ποιος είναι ο ρόλος τής κάθε αντιπολίτευσης, πού αρχίζουν και πού τελειώνουν οι θεσμικές της υποχρεώσεις, τι περιμένει η κοινωνία από αυτήν και πώς μπορεί να φανεί χρήσιμη, εκτός από το να προετοιμάζεται για την ανάληψη της εξουσίας;

Μια τέτοια κουβέντα είχαμε προχθές στην παρέα και κάναμε πικρές διαπιστώσεις, μιλώντας όχι μόνο για τη σημερινή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, αλλά και για πολλές άλλες περιπτώσεις που θυμόμαστε, είτε σε επίπεδο κεντρικής εξουσίας, είτε σε επίπεδο δημοτικών αρχών.

Φαίνεται πως η αρχή βάσει της οποίας κινείται η κάθε αντιπολίτευση στη χώρα μας είναι εκείνη τού «όχι σε όλα». Μια αρχή που εμπνέεται από τον «ανένδοτο» και σε τέτοιον αναβαθμίζει κάθε δική της θέση απέναντι στην εξουσία, με στόχο –τι άλλο;- να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

Μετά βλέπουμε.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν τα διάφορα «Ζάππεια» του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, όπως μαθαίνω από έγκυρες πηγές εκτός χώρας, είχε εκνευρίσει αφάνταστα τότε όλους τους εταίρους που είχαν τη βούληση να στηρίξουν τη χώρα μας και να μην χρεοκοπήσει άτακτα.

Τα είδαμε τι έγιναν όλα αυτά, μόλις ο αντιπολιτευόμενος Αντώνης βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας και κατάλαβε τι εστί βερίκοκο.

Συνήθως έτσι γίνεται.

Γίνεται μάλιστα τόσο… συνήθως, που το έχουμε συνηθίσει και το δικαιολογούμε σαν κάτι φυσιολογικό: «Έλα, μωρέ, αντιπολίτευση είναι, θα πει και κάτι παραπάνω, ξέρουμε πως δεν το εννοεί, όταν έρθει στην εξουσία θα προσγειωθεί στην πραγματικότητα».

Έτσι περιμένουμε να συμβεί κι έτσι συμβαίνει.

Δυστυχώς!

Διότι ο τόπος, ο κάθε τόπος, δεν περιμένει αυτό από μια σοβαρή αντιπολίτευση. Εννοώ δεν το έχει ανάγκη. Αντιθέτως, έχει ανάγκη από σκληρή αλλά ουσιαστική κριτική στις κυβερνητικές θέσεις, έχει ανάγκη από θεσμικό έλεγχο των αποφάσεων, έχει ανάγκη από δημιουργικές προτάσεις, ακόμη –γιατί όχι;- και από στήριξη της κυβέρνησης στα δύσκολα, όταν το απαιτεί το κοινό καλό.

Διάβαζα προχθές για το πώς ξεπερνά ενωμένη η Κύπρος τη δική της κρίση. Αποτέλεσμα αυτής της «ομοψυχίας» είναι η συντομότερη επάνοδος στις αγορές, η ουσιαστική «περιθωριοποίηση» ΔΝΤ και Τρόικας, οι ηπιότερες επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία…

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στην Πορτογαλία, η οποία ξεπερνά πολύ πιο γρήγορα από εμάς το πρόβλημά της, κυρίως διότι έδειξε αποφασιστικότητα και «ομοψυχία».

Το άλλο πουλάκι:

Αυτά δεν είναι για εμάς.

Εμείς έχουμε αναβαθμίσει τον πολιτικό αντίπαλο σε εχθρό, σε ξενόδουλο, σε προδότη και τον απειλούμε με διώξεις, με φυλακίσεις, με κρεμάλες…

Οτιδήποτε αποφασίζει, οτιδήποτε σχεδιάζει, οτιδήποτε κάνει έχει αρνητικό πρόσημο και είναι για το κακό του τόπου.

Οτιδήποτε όμως.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Για πόσα πράγματα καθημερινής χρήσης έχετε ακούσει ότι πέφτει η τιμή τους; Προσέξτε, δεν μιλάμε για την πτώση στην τιμή των ακινήτων, για ένα διαμέρισμα, ας πούμε, που το αγόραζες με διακόσια χιλιάρικα και τώρα το παίρνεις με εκατόν ογδόντα.

Όχι. Λέμε για πράγματα που οι πολίτες χρησιμοποιούμε καθημερινά. Σε ποιο από αυτά είδατε να πέφτει η τιμή του;

Πολύ σωστά. Στα εισιτήρια του μετρό. Κι αυτό δεν το είδαμε ακόμη, μας το υποσχέθηκαν ότι θα ισχύσει από τον Σεπτέμβριο. Η τιμή του εισιτηρίου θα γίνει, από 1,40 που είναι σήμερα, 1,20 ευρώ.

Σημαντική μείωση. Είναι όμως μείωση ή μήπως είναι αύξηση; Να ένα ερώτημα στο οποίο η αντιπολίτευση έχει ήδη απαντήσει και μαντέψτε ποια είναι η απάντησή της. Το βρήκατε. «Πρόκειται για αύξηση».

Πώς προκύπτει αυτό όμως; Προκύπτει χάρη σε μια πολύ παλιά μέθοδο, τουλάχιστον από τα χρόνια της «Πάπισσας Ιωάννας», τότε που βάφτιζαν το κρέας ψάρι και το έτρωγαν τις νηστίσιμες ημέρες.

Προσέξτε. Η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση ότι βαφτίζει το κρέας ψάρι, ότι δηλαδή, ενώ πρόκειται για αύξηση του εισιτηρίου, αυτή μιλάει για μείωση. Ξαναθυμίζω. Το εισιτήριο, από 1,40 θα πάει στο 1,20 ευρώ.

Ας δούμε πώς προκύπτει αυτό το μπέρδεμα, αυτή η –κατά τον ΣΥΡΙΖΑ- βάπτιση.

Το εισιτήριο του 1,40 μπορούσε ο επιβάτης να το χρησιμοποιήσει επί 90 λεπτά μετά την ακύρωσή του, χρησιμοποιώντας μάλιστα όλα τα ΜΜΜ. Να κατέβει δηλαδή από το μετρό, να πάρει το λεωφορείο κ.λπ. Τώρα, με την μείωση της τιμής στο 1,20 ευρώ, θα μπορεί να το χρησιμοποιεί μόνο για 70 λεπτά, δηλαδή λιγότερο χρόνο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Σταθείτε να σας εξηγήσω.

Θυμόσαστε που λέγαμε για το φαινόμενο να αφήνει κάποιος το χρησιμοποιημένο εισιτήριο του και να το παίρνει άλλος επιβάτης για να μετακινείται τζάμπα; Ε, κάθισαν οι υπεύθυνοι του ΟΑΣΑ, των συγκοινωνιών της Αθήνας ντε, και είπαν πως η μείωση της ώρας θα μειώσει και αυτό το φαινόμενο. Υπολόγισαν επίσης πως η μεγαλύτερη διαδρομή, μαζί με πολλές καθυστερήσεις λόγω εκτάκτων συνθηκών, δεν υπερβαίνει την μία ώρα.

Προσάρμοσαν, λοιπόν, την ώρα που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος το εισιτήριό του στα 70 λεπτά, βαριά βαριά.

Τι έκανε όμως η αντιπολίτευση με τη σειρά της; Έπιασε και διαίρεσε το 90 με το 1,40 και το 70 με το 1,20 και είδε ότι η «χρονοχρέωση», με τα νέα δεδομένα είναι μεγαλύτερη!

Άρα, μιλάμε (μιλάνε, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ) για αύξηση του εισιτηρίου.

Δηλαδή, με τη δική τους λογική, αν το εισιτήριο πήγαινε στα 3 ευρώ σου δινόταν όμως η δυνατότητα να το χρησιμοποιείς για πέντε ώρες και να κόβεις βόλτες στο λεκανοπέδιο, ότι θα είχαμε μείωση!

Δεν ρωτάνε όμως κι εκείνους που χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ για να πάνε στη δουλειά τους;

Έτσι είναι, αγαπητοί μου, η αντιπολίτευση στην Ελλάδα θα βρει κάτι αρνητικό ακόμη και εκεί που δεν υπάρχει ούτε υποψία. Έτσι αντιλαμβάνεται το ρόλο της. Γι’ αυτό, δεκαετίες τώρα, δεν βλέπουμε Θεού πρόσωπο.

Ούτε και πρόκειται…

Χρονοχρέωση!