160407 ΦΥΛΕΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Διπλανές ειδήσεις».

Τις ονομάζουμε έτσι γιατί αφορούν στο ίδιο θέμα, παρόλο που μπορείς να τις συναντήσεις σε διαφορετικά Μέσα. Δείχνουν όμως και πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η προσέγγιση ενός θέματος από τόπο σε τόπο.

Θα σας τις παρουσιάσω σε τίτλους, επιγραμματικά, και στη συνέχεια θα τις δούμε πιο αναλυτικά. Η πρώτη λέει: «Βαγόνια μόνο για γυναίκες στη Γερμανία».

Η δεύτερη: «Αφαιρέθηκαν οι επιγραφές ΑΝΔΡΩΝ και ΓΥΝΑΙΚΩΝ από τουαλέτες σε κολέγιο στη Νέα Υόρκη».

Δηλαδή, σε κάποια μέρη της γης (υπάρχουν και αλλού «ιδιαίτερα» βαγόνια) οι γυναίκες διαχωρίζονται στα μέσα μετακίνησης, προφανώς για λόγους ασφαλείας, ενώ σε άλλες δεν (θέλουν να) έχουν ιδιαίτερο χώρο ούτε στις δημόσιες τουαλέτες.

Ας δούμε πρώτα την είδηση από τη Γερμανία. Λένε πως η απόφαση της εταιρείας σιδηροδρόμων να δημιουργήσει «ιδιαίτερα» βαγόνια πάρθηκε έπειτα από τα γεγονότα που συνέβησαν την Πρωτοχρονιά, όταν υπήρξαν εκατοντάδες καταγγελίες γυναικών για παρενόχληση.

(Θυμίζουμε ότι τα θύματα κατήγγειλαν πως παρενοχλήθηκαν από άντρες μετανάστες ή/και πρόσφυγες, αφροασιατικής καταγωγής και φαντάζομαι πως αυτή η είδηση είναι που έκανε τον καλό ιερέα να ανησυχεί μη τυχόν και πειραχτεί «μία τρίχα της κεφαλής» μοναχής που ζει κοντά σε κέντρο υποδοχής προσφύγων.)

Ωστόσο, η ιδιωτική σιδηροδρομική εταιρεία που θα εφαρμόσει το μέτρο δεν θέλει να το συνδέσει με τις επιθέσεις, ούτε με το κύμα ξενοφοβίας που αυξήθηκε πρόσφατα εξαιτίας ΚΑΙ εκείνων των παρενοχλήσεων.

Ο λόγος; Ο φόβος φυλάει τα έρμα (λέω εγώ). Είναι καιροί τώρα κοτζάμ εταιρείες σιδηροδρόμων να στρέφονται εναντίον μεταναστών; Καλύτερα να δηλώσουμε πως το μέτρο έρχεται να καλύψει μια ανάγκη ορισμένων γυναικών να… απομονώνονται, καθώς μετακινούνται με το τρένο.

Βέβαια το… αρνητικό είναι ότι μπορούν να παίρνουν μαζί τους και τα παιδιά τους (τα αγόρια μέχρι 10 ετών -τότε φαίνεται πως αρχίζει στη Γερμανία να είναι σεξουαλικά ενεργός, άρα και επικίνδυνος, ένας άντρας) και πώς να ηρεμήσεις και να αφοσιωθείς στο βιβλίο σου σε ένα βαγόνι γεμάτο παιδιά.

Το άλλο πουλάκι:

Ας πάμε στην άλλη είδηση.

Μετά από ανακαίνιση που έγινε στο κολέγιο Κούπερ Γιούνιον που βρίσκεται στο Μανχάταν, οι φοιτητές ξήλωσαν από τις τουαλέτες τις επιγραφές που διαχωρίζουν εκείνες των ανδρών από τις αντίστοιχες των γυναικών. Έτσι ο καθένας (και η καθεμιά) μπορούν να πηγαίνουν όπου θέλουν ή, εν πάση περιπτώσει, όπου υπάρχει κενή θέση.

Ο λόγος που έκανε τους φοιτητές να προβούν στο ξήλωμα των επιγραφών ήταν πως, μεταξύ άλλων, θεωρούσαν κακό τον διαχωρισμό για τους συναδέλφους τους τρανσέξουαλ. Διότι υπάρχει ένα θέμα με όσους έχουν κάνει αλλαγή φύλου.

Κάποιοι θεωρούν ότι πρέπει να πηγαίνουν στις τουαλέτες που χρησιμοποιούν τα άτομα του φύλου με το οποίο γεννήθηκαν, ενώ άλλοι ότι θα πρέπει να… συμβαδίζουν με τη νέα τους σεξουαλική επιλογή.

Η διευθύντρια του συγκεκριμένου κολεγίου υιοθέτησε την απόφαση των φοιτητών και επέτρεψε να χρησιμοποιούνται οι τουαλέτες χωρίς να διαχωρίζονται οι χρήστες τους από το φύλο τους. Ενδιαφέρον έχει και η σχετική δήλωσή της:

«Πρακτικά η απόφασή μας ελάχιστα διαφοροποιεί κάτι στην καθημερινή χρήση των τουαλετών. Δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο έξω από το κολέγιο και πώς εκείνος αντιμετωπίζει τα τρανσέξουαλ άτομα, μπορώ όμως να αλλάξω το Κούπερ Γιούνιον, έτσι ώστε ο καθένας να αισθάνεται ασφαλής όταν βρίσκεται μέσα σε αυτό».

Ασφαλής! Αυτή είναι η λέξη που συνδέει στην πραγματικότητα τις δύο ειδήσεις. Στην πρώτη περίπτωση κάποιες γυναίκες δεν αισθάνονται ασφαλείς στα μέσα μετακίνησης, παρά μόνο αν ταξιδεύουν χωρίς την παρουσία ανδρών.

Στην άλλη, γίνεται μεικτή η χρήση των τουαλετών, προκειμένου να αισθάνονται όλοι ασφαλείς.

Τι συμβαίνει; Τι είναι αυτό που δημιουργεί την ανασφάλεια στη μία περίπτωση και τι στην άλλη; Προφανώς όχι η παρουσία ανδρών, γενικώς και αορίστως.

Ίσως το στοιχείο της διαφοροποίησης να βρίσκεται στο γεγονός ότι το κολέγιο είναι μια κλειστή κοινωνία, όπου μπορεί εύκολα να ελεγχθεί η κατάσταση. Και τότε; Γιατί πρέπει να αλλάξει το υπάρχον καθεστώς; Λέτε πως ο λόγος για τον οποίο γίνεται διαχωρισμός των δύο φύλων στις τουαλέτες να είναι (μόνο) η ασφάλεια των γυναικών;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι και οι διαφορετικές… ανάγκες!

Αφήστε τον διαφορετικό τρόπο… χρήσης. Δεν ξέρω αν έχετε πάει σε δημόσιες τουαλέτες ανδρών (κάποιοι το αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι), αλλά σας πληροφορώ ότι, από τη στιγμή που τα άτομα που τη χρησιμοποιούν ξεπερνάν κάποιον κρίσιμο αριθμό (που μπορεί να είναι και το… ένα) το πράγμα ξεφεύγει.

Κινδυνεύεις να κολλήσεις στο πάτωμα και να μην μπορείς να φύγεις. Πάντως τα παπούτσια σου μετά θέλουν σίγουρα απολύμανσή, αν όχι πέταμα. Θεωρώ ότι είχε απόλυτο δίκιο εκείνος που έβαλε την επιγραφή «Παρακαλώ πλησιάζετε στη λεκάνη. Το πουλί σας δεν είναι τόσο μεγάλο όσο φαντάζεστε».

Μόλις με πληροφορούν όμως (είμαστε πάντοτε σε σύνδεση) ότι η κατάσταση και στις γυναικείες τουαλέτες δεν είναι καλύτερη, οπότε μια «μιξτ» κατάσταση δεν θα έχει να προσθέσει τίποτε περισσότερο, ίσως μάλιστα να βελτιώσει κάτι, αφού είναι αλήθεια πως μπροστά στο άλλο φύλο όλοι (και όλες) είμαστε πιο ντροπαλοί (και ντροπαλές).

Διαφορετικές, λοιπόν, οι κατευθύνσεις που παίρνουν οι κοινωνίες. Ας είμαστε τουλάχιστον ενήμεροι, ώστε να σκεφτόμαστε από τώρα προς τα πού θέλουμε να πάμε.

Και μαζί και μόνοι!

160406 ΑΔΕΣΠΟΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αυτό δεν το ήξερα.

Σας εκπλήσσει κι εσάς, φαντάζομαι, το ίδιο το γεγονός ότι υπάρχουν πράγματα που δεν τα ξέρουν ούτε εκείνοι που αναλαμβάνουν τον δημόσιο σχολιασμό.

Πάντως, εγώ δεν το ήξερα και το έμαθα μόλις χθες.

Με καθυστέρηση μιας μέρας, δηλαδή, που στον κόσμο της ταχύτατης ενημέρωσης στον οποίο ζούμε, ισοδυναμεί με έναν αιώνα.

Δεν πειράζει. Η αλήθεια που έρχεται να δέσει με την καθυστέρηση αυτή είναι πως είχα σκοπό να το σχολιάσω ούτως ή άλλως.

Γιατί το απέφευγα και το τρέναρα τόσο καιρό; Επειδή, για το συγκεκριμένο θέμα, δεν έχω κάποια πρόταση! Μπορώ να κάνω μόνο διαπιστώσεις.

Με τις διαπιστώσεις δεν γίνεται και τίποτε, διότι και ο άλλος, που είναι υπεύθυνος για τη λύση του προβλήματος, θα σου πει «ευχαριστώ πολύ».

«Έχεις δίκιο», θα συνεχίσει, «αλλά, δεν υπάρχει λύση. Πες μου εσύ τι να κάνω και θα το κάνω. Έχω όλη την καλή διάθεση, αλλά το πρόβλημα με ξεπερνάει».

Πώς είπατε; Τι έκανα; Δεν σας είπα ακόμη για ποιο πράγμα μιλάω;

Με συγχωρείτε. Μιλάω για τα αδέσποτα σκυλιά της πόλης μας. Τα οποία, μαζί με όλα τα αδέσποτα του κόσμου, «γιόρταζαν» προχθές, στις 4 Απριλίου, που ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων.

Δεν ξέρω πώς το εισπράττετε εσείς, εμείς όμως ακούμε πάρα πολλά παράπονα από συμπολίτες μας, γιατί «το πρόβλημα έχει παραγίνει».

Φαίνεται όμως πως το πράγμα αφορά όχι μόνον την πόλη μας, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη, εξ ου και η Παγκόσμια Ημέρα.

Η οποία είναι σχετικά πρόσφατη, μόλις το 2010 αποφασίστηκε η καθιέρωσή της από Δανούς φιλόζωους, οι οποίοι μας καλούν «να πάρουμε μέρος σε δράσεις για την προστασία και τη βελτίωση συνθηκών ζωής των εξακοσίων εκατομμυρίων αδέσποτων ζώων που διαβιούν στον πλανήτη, κάτω από άθλιες συνθήκες».

Είδα και το σχετικό τρίλεπτο βιντεάκι το οποίο δημιούργησαν ευαισθητοποιημένοι καλλιτέχνες της χώρας μας και στο οποίο πρωταγωνιστούν κάτι «αδέσποτα» καλοταϊσμένα και με καλογυαλισμένη τρίχα, που είναι να τα ζηλεύεις.

Το άλλο πουλάκι:

Όπως και τα αδέσποτα της Δράμας!

Διότι, δεν ξέρω τι εικόνα έχουν οι Δανοί φιλόζωοι, όμως εγώ τα αδέσποτα που κυκλοφορούν στην πόλη τα βλέπω να είναι όλα… θρεφτάρια. Πολλά έχουν γίνει τόσο υπέρβαρα που τα συναντάς μονίμως ξαπλωμένα στα πεζοδρόμια του κέντρου, αδύναμα να κινηθούν από το βάρος.

Ας έρθουμε όμως στο πρόβλημα, διότι όλα τα αδέσποτα δεν είναι έτσι. Υπάρχουν και άλλα που κυκλοφορούν και… οπλοφορούν, που γίνονται δηλαδή επικίνδυνα για τους περαστικούς, πεζούς ή εποχούμενους.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Τον υπερήλικα γονιό φίλων που τον έριξαν κάτω δυο φορές; Το παιδάκι που το έτρεχαν οι γονείς του στο νοσοκομείο δαγκωμένο από ένα «χαριτωμένο» αδέσποτο, που «ήθελε να παίξει»; Ή τον άτυχο οδηγό που κατέστρεψε το αυτοκίνητό του και κινδύνεψε να σκοτωθεί στην προσπάθειά του να αποφύγει μια αγέλη που βρέθηκε εμπρός του;

Εμένα τον ίδιο με δάγκωσε, ευτυχώς ελαφριά, ένα μεγάλο σκυλί, καθώς περπατούσα αμέριμνος σε κεντρικό δρόμο. Ήρθε, κυριολεκτικά στα καλά καθούμενα, από την άκρη του δρόμου όπου καθόταν, μου έριξε μια φευγαλέα δαγκωνιά και ξαναγύρισε στη θέση του.

Το κυριότερο όμως πρόβλημα είναι η… τρομοκρατία που ασκείται στους πολίτες.

Βλέπετε εγώ, ακόμη και μετά τη δαγκωνιά, εξακολουθώ να μην τα φοβάμαι, εκτός πια κι αν πέσω πάνω σε καμιά από τις αγέλες που σας περιέγραψα πριν.

Υπάρχουν όμως άλλοι που κυριολεκτικά φοβούνται να κυκλοφορήσουν. Και δεν εννοώ από εκείνους που βγαίνουν για περπάτημα στα προάστια και τις εξοχές, κρατώντας οι περισσότεροι μια μαγκούρα. Μια φίλη μού έλεγε πρόσφατα πόσο πολύ θα της άρεσε να κατεβαίνει με τα πόδια στο κέντρο της πόλης, όμως δεν το κάνει, γιατί φοβάται τα σκυλιά. (Το έχει λάβει αυτό υπόψη του ο Εμπορικός Σύλλογος της Δράμας;)

Το χειρότερο είναι, όπως μου εξομολογήθηκε, ότι φοβάται να… εκφράσει μπροστά σε «φιλόζωους» αυτόν τον φόβο της, γιατί θα θεωρηθεί απολίτιστη και εχθρός των αδέσποτων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δικαίωμα στον φόβο!

Ναι, παιδιά, μπορεί να έχουν τα αδέσποτα δικαιώματα, έχει όμως και ο κάθε πολίτης το… δικαίωμα να φοβάται. Διότι ο φόβος δεν είναι κάτι που μπορείς να το ξεπεράσεις με τη λογική. Ιδιαίτερα όταν έχεις και ένα σωρό παραδείγματα επιθέσεων από «αθώα» αδέσποτα.

Φαντάζεστε έναν τέτοιο άνθρωπο, που πάει να κάνει μια βόλτα στην πόλη, να τον ακολουθούν καταπόδας δυο τρία (είπαμε, δεν μιλάμε για κάποια από τις αγέλες) σκυλιά; Ή να αναγκάζεται κάθε δέκα μέτρα να αλλάζει πεζοδρόμιο, για να μην πέσει σε κάποιο από τα αραχτά που είπαμε πριν;

Ποιος πληρώνει την «ψυχική οδύνη» αυτού του πολίτη; Γιατί να μην μπορεί να κυκλοφορήσει αμέριμνος στην ίδια του την πόλη; Και, για να έρθουμε στην ουσία του θέματος, ποιος είναι υπεύθυνος να τον προστατέψει και να τον ηρεμήσει;

Όσοι δηλώνουν γενικώς και αορίστως φιλόζωοι και τον καθησυχάζουν λέγοντάς του «μη φοβάσαι, δεν πειράζουν, τα καημένα»; Οι φιλοζωικές οργανώσεις του… φέισμπουκ που μας μιλούν για «γλυκούλια» και «χνουδωτά αγγελούδια» που ψάχνουν κάποιον να τα φροντίσει;

Όπως σας είπαμε στην αρχή, δεν έχουμε πρόταση για το θέμα; Μήπως όμως έχουν καμιά, εκεί στον Δήμο; Μήπως θα έπρεπε τουλάχιστον να το συζητήσουν σοβαρά σε κάποιο δημοτικό συμβούλιο;

Τώρα, που ανοίγει ο καιρός…

Αδέσποτος φόβος!

160405 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Ποιοι «έφαγαν» το Φαμπρ;

Σας παρουσιάσαμε χθες την άποψη του υπουργού κ. Μπαλτά και θα αναφερθούμε και στη συνέχεια σ’ αυτόν και τις ευθύνες του… συνολικά.

Τώρα θα δούμε πώς αντιμετώπισαν το θέμα κάποιοι άλλοι.

Ο τύπος, σε γενικές γραμμές, αντέδρασε έντονα στην ανακοίνωση του προγράμματος, για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας ήταν η «δήθεν» μετονομασία τού Φεστιβάλ σε διεθνές. Υποστήριξαν όλοι ότι αυτό –ο διεθνής χαρακτήρας, δηλαδή- υπάρχει ήδη.

Το δεύτερο ήταν η απουσία κάθε ελληνικής παραγωγής από το Φεστιβάλ το φετινό καλοκαίρι και η ένταξη τέτοιων παραγωγών σταδιακά, τα επόμενα χρόνια, σε μικρό όμως ποσοστό.

Παρόμοια στάση κράτησαν και τα κόμματα. Ποια κόμματα όμως;

Θα το καταλάβουμε καλύτερα, αν επιχειρήσουμε έναν συνδυασμό αυτών που είπαμε πριν. Των δημοσιευμάτων με τις κομματικές ανακοινώσεις. Θα σταθούμε σε μια χαρακτηριστική και άκρως ενδιαφέρουσα περίπτωση, αυτή της εφημερίδας ΑΥΓΗ.

Η (πάλαι ποτέ) καλή εφημερίδα κάνει ένα ομολογουμένως εύστοχο λογοπαίγνιο με το όνομα του Καλλιτεχνικού Διευθυντή και γράφει στο πρωτοσέλιδό της: «Φάμπρικα χυδαιότητας». Ενδιαφέρον όμως έχει ο υπέρτιτλος που μας δείχνει από ποιους προέρχεται αυτή η… φάμπρικα.

«Από την αντιπολίτευση, στο όνομα του πολιτισμού». Το ενδιαφέρον όμως είναι στον πραγματικό στόχο τον οποίο μας αποκαλύπτει η εφημερίδα (και μόνον αυτή). Επειδή η αντιπολίτευση δεν βρίσκει «πρόσφορο το έδαφος της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση επί των μεγάλων θεμάτων που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία».

Δηλαδή, τα άλλα κόμματα, συγκεκριμένα το Ποτάμι, το ΠαΣοΚ και η Νέα Δημοκρατία (η σειρά δεν είναι αξιολογική, είναι τυχαία) επειδή δεν μπορούν να χτυπήσουν την κυβέρνηση σε… «ζητήματα διαπραγμάτευσης, προσφυγικό, δικαιοσύνη κ.ά.», επιδόθηκαν «σε χυδαία σπέκουλα επί του θέματος που έχει δημιουργηθεί γύρω από τη φυσιογνωμία του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου».

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Το γεγονός ότι εκεί, στην ΑΥΓΗ, θεωρούν την κυβέρνηση… αχτύπητη στα μεγάλα θέματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία; Ή στο γεγονός ότι αποκρύπτουν πως η «σπέκουλα» (σημ. για όσους δεν γνωρίζουν ή λησμόνησαν την διάλεκτο των αμφιθεάτρων, η λέξη σημαίνει κερδοσκοπία, αλλά υπονοεί την προσπάθεια εκμετάλλευσης μιας κατάστασης προκειμένου να επιτευχθούν κομματικά ή παραταξιακά κέρδη) δεν προήλθε μόνον από αυτά τα κόμματα;

Το άλλο πουλάκι:

Αδιάβαστη η ΑΥΓΗ;

Είναι δυνατόν μια κομματική εφημερίδα να παρακολουθεί τις ανακοινώσεις των αντιπάλων κομμάτων, αλλά να αγνοεί (;) την ανακοίνωση επί του ίδιου θέματος που εξέδωσε το δικό της κόμμα;

Διότι, όπως ακριβώς έπραξαν Νέα Δημοκρατία, ΠαΣοΚ και Ποτάμι (άλλαξε η σειρά για να μη λέτε), έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ, συγκεκριμένα το τμήμα πολιτισμού του, εξέδωσε ανακοίνωση και μάλιστα στο ίδιο μήκος κύματος με εκείνες των υπολοίπων κομμάτων:

«Δεν αμφισβητούμε την αξία και το διεθνές κύρος του Γιαν Φαμπρ, οφείλει ωστόσο, κάποια στιγμή, το Υπουργείο Πολιτισμού να εστιάσει όχι στα πρόσωπα αλλά στους θεσμούς, και να παρουσιάσει μια συγκροτημένη πρόταση πολιτιστικής πολιτικής με σαφείς στόχους, μια πρόταση που θα εμπνέεται από το αριστερό όραμα και το υπάρχον πρόγραμμα για τον πολιτισμό και δεν θα δίνει λευκή επιταγή σε εγχώριους ή εισαγόμενους σταρ».

Αν αφήσουμε τα ωραία περί αριστερού οράματος και υπάρχοντος προγράμματος, βλέπουμε μια συμφωνία με όλους τους υπόλοιπους που αντέδρασαν. Το ίδιο ισχύει και για τον… αφελληνισμό του Φεστιβάλ:

«Η άγνοια του ελληνικού καλλιτεχνικού πεδίου από τον νέο διευθυντή (ή επιμελητή, όπως προτιμά να αυτοπροσδιορίζεται) είναι αναμενόμενη και συγγνωστή. Ωστόσο αυτή δεν μπορεί να μετατρέπεται σε απαξίωση του εγχώριου δυναμικού και αποκλεισμού του από έναν σημαντικό δημόσιο θεσμό».

Ευθύνες επιρρίπτει η ανακοίνωση, εμμέσως πλην σαφώς, και στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου η οποία, εκτός των άλλων,  δεν φρόντισε να ενημερώσει τον άνθρωπο που επέλεξε:

«Το Τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η περιγραφή του θεωρητικού πλαισίου, έτσι όπως εκφράστηκε από τη συνέντευξη Τύπου, υπήρξε μερική, πρόχειρη και οπωσδήποτε ανισοβαρής τόσο ως προς το πληροφοριακό μέρος, όσο και ως προς την κατηγοριοποίηση των στόχων. […] Ο κύριος Φαμπρ οφείλει να καλύψει το κενό της ελλιπούς ενημέρωσής του και να συνεργαστεί τόσο με τους καταξιωμένους όσο και με τους νεότερους Έλληνες δημιουργούς».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εκεί θέλουμε να καταλήξουμε.

Ο κύριος Μπαλτάς, ως υπουργός είτε Παιδείας είτε Πολιτισμού, πήρε αποφάσεις και έκανε επιλογές που αποδείχτηκαν όχι απλώς ατυχέστατες, αλλά δραματικά επιβλαβείς. Δεν ξέρω πώς είναι ως επιστήμονας, ακούγεται ότι είναι πολύ άξιος, αλλά στον πολιτικό στίβο απέτυχε παταγωδώς.

Σας θυμίζω ότι πριν από λίγες μέρες το Γ΄ τμήμα  του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ότι τίθενται σοβαρότατα προβλήματα συνταγματικότητας και νομιμότητας στον τρόπο με τον οποίο έγιναν οι επιλογές των στελεχών στην Εκπαίδευση και, λόγω της κρισιμότητας, παραπέμπει το θέμα στην Ολομέλεια.

Κινδυνεύει δηλαδή να τιναχτεί στον αέρα όλο το σύστημα, αφού προηγουμένως η ανήκουστη εκείνη απόφαση έχει αναστατώσει τα σχολεία της χώρας, χωρίζοντας τους εκπαιδευτικούς σε κλίκες, παρέες και ομαδούλες μικροσυμφερόντων και προσωπικών προτιμήσεων.

Τώρα βλέπουμε να κινδυνεύει να ματαιωθεί και η σημαντικότερη πολιτιστική διοργάνωση της χώρας, που αποτελεί και τη βιτρίνα της στους επισκέπτες του καλοκαιριού. Αφήνω τις ατυχέστατες δηλώσεις του που έχουν αναστατώσει, κατά καιρούς, τη χώρα.

Τι άλλο περιμένει ο κύριος Μπαλτάς για να καταλάβει ότι «δεν το έχει» και να πάψει να ασχολείται με την εφαρμοσμένη πολιτική; Δεν είναι όλοι για όλα.

Είδατε που, κατά βάθος, συμφωνούμε!

160404 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Νέο πεδίο μάχης.

Ευτυχώς αυτή έληξε σχετικά γρήγορα, με την υποχώρηση του ενός εκ των δύο «εχθρών». Ή μήπως δεν ήταν δύο αλλά περισσότεροι; Θα δείξει το πράγμα στην πορεία.

Καταλάβατε, φαντάζομαι, πως αναφέρομαι στην «μάχη» των ελλήνων καλλιτεχνών με τον Γιαν Φαμπρ.

Θέλω να επισημάνω κάποια πράγματα που μου έκαναν εντύπωση, αλλά τα έχω λίγο μπερδεμένα στο μυαλό μου και έτσι ακριβώς θα σας τα πω.

Πρώτα πρώτα η μεγάλη σύγχυση με το τι ακριβώς ήταν ο Γιαν Φαμπρ. Δεν εννοώ ως καλλιτέχνης, γι’ αυτό θα μιλήσουμε παρακάτω. Εννοώ ποια ακριβώς θέση κατείχε.

Υποτίθεται ότι διορίστηκε από τον υπουργό Πολιτισμού κ. Μπαλτά ως «καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου». Προσέχω πάρα πολύ και ψάχνω καλά πριν σας τα πω αυτά και ας θεωρούνται αυτονόητα. Τα ψάχνω γιατί υπάρχει ένα μεγάλο μπέρδεμα που έγινε χειρότερο μετά τη συνέντευξη του Φαμπρ.

Διευκρινίζω: Το «Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου» έχει ακριβώς αυτό τον τίτλο και μπορεί  καθένας να το δει επισκεπτόμενος την ιστοσελίδα του. Ούτε «ελληνικό» υπάρχει ως προσδιορισμός ούτε τίποτε άλλο. Το λέω επειδή ο Γιαν Φαμπρ είχε ανακοινώσει πως από «ελληνικό» θα γίνει πλέον «διεθνές», ξεσηκώνοντας θύελλες.

Το μπέρδεμα υπάρχει διότι, από το 1998 υπάρχει ιδρυμένη με νόμο η ανώνυμη εταιρεία «Ελληνικό Φεστιβάλ Α. Ε.» που έχει ως αντικείμενο την οργάνωση και εκμετάλλευση των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, δουλειά που μέχρι τότε έκανε ο ΕΟΤ.

Στην ιστοσελίδα όμως που λέγαμε πριν, ο Γιαν Φαμπρ αναφέρεται ως «καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου», πράγμα που για να γίνει (να αλλάξει μια ονομασία) χρειάζεται κάποια αλλαγή στη νομοθεσία. Αφήστε που σε άλλη ανακοίνωση δεν αναφέρεται ως καλλιτεχνικός διευθυντής αλλά ως curator (έφορος, επιμελητής) τίτλο ή ιδιότητα που επέλεξε ο ίδιος, χωρίς να ρωτήσει κανέναν.

Μπέρδεμα, δηλαδή, που δείχνει το προφανές. Ότι ο άνθρωπος δεν κατάλαβε πού ήρθε (τον κάλεσαν) και ποιος ακριβώς θα είναι ο ρόλος του.

Το πράγμα, δε, ήρθε κι έδεσε, όταν ανακοίνωσε το πρόγραμμα, το φετινό και των επόμενων χρόνων, από το οποίο απουσίαζαν σε μεγάλο βαθμό οι ελληνικές παραγωγές.

Το άλλο πουλάκι:

Ξεσπάθωσαν οι «δικοί μας» καλλιτέχνες.

Και πέτυχαν αυτό που ήθελαν, την παραίτησή του.

Το θέμα είναι όμως πώς ακριβώς έγινε αυτό. Ως αιχμή του δόρατος χρησιμοποιήθηκε ένα βίντεο από παράσταση του Φαμπρ, που έκανε αμέσως τον γύρο του διαδικτύου. Ξέρετε, εκείνο με τους γυμνούς χορευτές.

Πρόκειται για απόσπασμα από την παράσταση του καλλιτέχνη «Mount Olympus», η οποία όμως -προσέξτε το αυτό, παρακαλώ- παρόλο που ανέβηκε και στο Μέγαρο Μουσικής της Θεσσαλονίκης, δεν είχε καμιά αρνητική κριτική μέχρι τώρα, τώρα που ο Φαμπρ «απέκλεισε» του έλληνες δημιουργούς.

Διότι, ποιος θα τολμούσε να πει κάτι αρνητικό για μια δουλειά του σπουδαίου Γιαν Φαμπρ; Τώρα όμως που αυτός άγγιξε τα όσια και τα ιερά της «ελληνικότητάς μας», τώρα που έγινε εύκολος στόχος των ελλήνων δημιουργών τους οποίους «αγνόησε», τώρα μπορούμε να… βαράμε όλοι άφοβα.

Δεν σας φαίνεται κι εσάς λίγο υποκριτικό;

Από την άλλη, είδα να κόπτεται για το Φεστιβάλ και την πορεία του ο πάσα εις. Άνθρωποι που η σχέση τους με το θέατρο δεν πρέπει να είναι κάτι παραπέρα από τις γνωστές καλοκαιρινές επιθεωρήσεις στο «Δελφινάριο», ξαφνικά ενδιαφέρθηκαν για τον αφελληνισμό του φεστιβάλ.

Εκτός τόπου και χρόνου, λοιπόν, ο Φαμπρ, εκτός τόπου και χρόνου όμως και πολλοί από εμάς. Εκείνος όμως που κυριολεκτικά φαίνεται ότι «δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει» είναι ο υπουργός κύριος Μπαλτάς.

Αρκεί να δεις τον τρόπο και μόνο που πήγε να υπερασπιστεί την επιλογή του και θα καταλάβεις. Ούτε λίγο ούτε πολύ, το επιχείρημα που χρησιμοποίησε είναι ότι ο Φαμπρ ήταν… πιο φτηνός από προηγούμενες επιλογές!

«Η αμοιβή του κ. Φαμπρ είναι η κατώτερη αμοιβή που έχει λάβει ποτέ Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ και θα αναρτηθεί στη Διαύγεια από τον αρμόδιο φορέα, όπως και όλες οι αμοιβές των καλλιτεχνικών συντελεστών, κάτι που δεν συνέβαινε ποτέ ως τώρα», ήταν ακριβώς τα λόγια του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά πριν από την παραίτηση!

Διότι μετά, επιτέθηκε στα κόμματα, τα ΜΜΕ (πάντα αυτά) και μέρος του καλλιτεχνικού κόσμου που… έφαγαν τον Φαμπρ και έδειξαν έτσι πόσο οπισθοδρομικοί είναι. Σας μεταφέρω και πάλι ακριβώς τα λόγια του:

«Απαξίωσαν συνολικά και οργανωμένα το καλλιτεχνικό του έργο καταρρακώνοντας έτσι κάθε έννοια ελευθερίας στην καλλιτεχνική έκφραση. […] Οι βεβιασμένες αντιδράσεις […] οδηγούν σε θλιβερούς συνειρμούς σε σχέση τόσο με την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα, όσο και με την επιδιωκόμενη θέση της στο σύγχρονο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ενδιαφέρουσα αντιστροφή αυτού που κατά κανόνα συμβαίνει στην ανθρώπινη ιστορία, όπου οι πνευματικές δυνάμεις διεκδικούν την ελευθερία του λόγου και υπεραμύνονται αυτής έναντι της πολιτικής εξουσίας».

Συμφωνούμε, όπως θα καταλάβατε από όσα είπαμε, μέχρι ενός σημείου με τον κύριο υπουργό. Μέχρι ενός σημείου. Διότι, από εκεί κει πέρα, ο ίδιος ο υπουργός έχει τεράστιες ευθύνες.

Επειδή όμως το θέμα αυτό και η αντιμετώπισή του δεν εξαντλούνται έτσι εύκολα, θα μας επιτρέψετε να συνεχίσουμε και αύριο.

Αλλαγή πριν πάρει τη μπάλα!

160401 ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Έχει παραγίνει το κακό.

Καθημερινά βλέπουμε πλέον «αντιδράσεις» πολιτών εναντίον βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουμε ξαναπεί ότι είμαστε αντίθετοι με κάθε τέτοιου είδους… πολιτική αντιπαράθεση, τώρα όμως το φαινόμενο παίρνει νέα τροπή και θα θέλαμε να το ξανακουβεντιάσουμε.

Οι αντιδράσεις αυτές προέρχονται από πολίτες με διαφορετική… προέλευση και γι’ αυτό καλά θα κάνουμε να τις εξετάσουμε χωριστά. Το λέμε όμως από τώρα για να μη γίνει καμιά παρεξήγηση: Από όπου κι αν προέρχονται δεν υπάρχει δικαιολογία.

Όχι μόνο για όσους παίρνουν μέρος σ’ αυτές, αλλά και για όσους προσπαθούν να τις…. δικαιολογήσουν. Εκείνοι δε που βρίσκονται περισσότερο εν αδίκω είναι όσοι λένε από τη μια μεριά ότι είναι απαράδεκτες, συγχρόνως όμως υποστηρίζουν ότι τα θύματα δεν έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται.

Διότι, τάχα, έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Επικαλούνται μάλιστα και ένα σωρό παροιμίες: Σειρά σου και σειρά μου, όποιος ανοίγει τον λάκκο του αλλουνού…, εκεί που ήσουν ήμουν κι εκεί που είμαι θα ‘ρθεις, μιλούν οι πρώτοι διδάξαντες, μία σου και μία μου, άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας…

Αυτό το τελευταίο δεν κατάλαβα ακριβώς πού κολλάει, το έχω ακούσει όμως σε σχετική συζήτηση γι’ αυτό και σας το μεταφέρω. Βλέπετε, υπάρχει πάντοτε μια μικρή λεπτή διαφορά. Το να λες ό,τι θέλεις, μπορεί να είναι κακό ή ανόητο, δεν πειράζει όμως κανέναν. Ιδίως όταν λαμβάνει τη μορφή κριτικής. Και καλά!

Όταν όμως προχωράς σε πράξεις τότε το… πράγμα (βγαίνει από το… πράξεις) αλλάζει. Η μόνη περίπτωση που το να σε κακολογούν και να βιαιοπραγούν εναντίον σου σε αφήνει αδιάφορο είναι όταν… δεν είσαι παρών!

Τότε, όταν δηλαδή δεν είσαι μπροστά, δεν πειράζει, όπως είπε κι ένας αρχαίος φιλόσοφος -αν θυμάμαι καλά, ο Αριστοτέλης- ακόμα και να σε μαστιγώνουν. Όταν όμως βρίσκεσαι κι εσύ εκεί, έχει πολύ μεγάλη διαφορά η… κριτική με λόγια από εκείνη με έργα.

Το άλλο πουλάκι:

Προσοχή, γιατί μπορεί να γίνει παρεξήγηση..

Μη φανταστεί κανείς ότι εγκρίνουμε ως μη βίαιη πρακτική το να γιουχάρεις, να βρίζεις ή να ξεφωνίζεις γενικώς τον πολιτικό σου αντίπαλο. Όχι! Για μας όλα τα παραπάνω ανήκουν σε διαφορετικές μορφές βίας, πάντως βίας.

Ξεκινήσαμε όμως να λέμε για τις… φυλές των διαμαρτυρόμενων με τέτοιους τρόπους και παραλίγο να ξεφύγουμε από το θέμα.

Μια πρώτη περίπτωση είναι οι γνωστοί μας αγανακτισμένοι. Κάποιοι από αυτούς, παρά το νερό που κύλισε στο αυλάκι, και τα όσα έγιναν όλα αυτά τα χρόνια, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι για όλα φταίνε όσοι κυβερνούν.

Ποια όλα; Το ότι αυτοί δηλαδή δεν μπορούν να διάγουν πλέον τον ξένοιαστο βίο της χρυσής εποχής της αστακομακαρονάδας. Φταίνε λοιπόν οι κυβερνώντες που δεν βρίσκουν έναν τρόπο να εξακολουθήσουν να διορίζουν αβέρτα, να μοιράζουν χρήμα και προνόμια, όπως τις παλιές καλές ημέρες.

Κι επειδή τα μέλη αυτής της φυλής πρέπει κάπως να δικαιολογήσουν και την αλλαγή στάσης των κυβερνώντων, γιατί δηλαδή έπαψε πια να ρέει άφθονο χρήμα στα ταμεία του κράτους και από εκεί στις τσέπες των πολιτών, εφηύραν και μια δικαιολογία πασπαρτού. Είναι κλέφτες. Όλοι!

Άρα και οι σημερινοί. Για τους οποίους όμως και μια άλλη φυλή, εκείνη των απογοητευμένων έχει προστεθεί στο πάνθεον των βιαίως αντιδρώντων. Πρόκειται πιθανότατα για μέλη της προηγούμενης φυλής τα οποία κάποια στιγμή πίστεψαν στο (πώς να το πω;) «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

Γι’ αυτούς η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς» υπήρξε μια μεγάλη απογοήτευση, όπως εξάλλου και για πολύ κόσμο. Ο οποίος πολύς κόσμος όμως δεν παίρνει στο κατόπι βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να τους κράζει ή να τους προπηλακίζει, ενώ αυτοί το κάνουν.

Αλλά ας έρθουμε και στην τρίτη φυλή, γνώριμη κι αυτή από την προ κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ εποχή. Αποτελείται από συντρόφους των σημερινών βουλευτών και στελεχών του κόμματος που βρίσκεται υπό διωγμόν. Από πρώην συντρόφους του.

Οι οποίοι σύντροφοι, εκτός από την κεκτημένη ταχύτητα και την εμπειρία σε τέτοιου είδους αντιπολιτευτικές μεθόδους, έχουν ακόμη έναν λόγο να δρουν με αυτόν τον τρόπο. Είδαν τα αποτελέσματα που είχε η πρώτη φορά!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μας μπέρδεψες!

Η προηγούμενη φορά έπρεπε να πεις. Είδαν τα αποτελέσματα που είχε η προηγούμενη φορά που μια αντιπολίτευση χρησιμοποίησε και τέτοιες μεθόδους. Έγινε κυβέρνηση! Αφού κατάφερε να μαζέψει πολλούς τέτοιους «δυσαρεστημένους» και είχε μεγάλη απήχηση σε ακόμη περισσότερους.

Ε, βλέποντας την επιτυχία αυτή τα μέλη αυτής της φυλής, έχοντας και το «νόου χάου», δεν ήθελαν και πολύ να οδηγηθούν στην εφαρμογή παρόμοιας τακτικής, με στόχο αυτή τη φορά πρώην συντρόφους και συναγωνιστές.

Τους οποίους κατηγορούν για ενδοτισμό και για προδοσία. Ότι και καλά αυτοί βρίσκονται πιστοί στην αριστερή γραμμή, ενώ όσοι είναι στην κυβέρνηση έκαναν δεξιά στροφή και είναι άξιοι να γίνονται στόχοι των απογοητευμένων και προδομένων συντρόφων τους. Είπαμε, πρώην.

Για να πάρουν όμως την απάντηση πως… «αυτά δεν είναι αριστερά πράγματα, δεν ταιριάζουν σε όσους τοποθετούν τον εαυτό τους στην αριστερά, αλλά σε εκείνους που ανήκουν σε άλλους χώρους».

Θα συμφωνήσω απολύτως. Και χαίρομαι ειλικρινά που συμφωνούμε σ’ αυτό με τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΥΓΗ, που εξέφρασε επισήμως αυτή τη θέση.

Περί αυθεντικότητος!