171102 ΕΞΕΧΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν είναι χιούμορ!

Μακάρι να ήταν και ας εμπεριείχε και στοιχεία ρατσισμού, όπως εκείνη η συνηθισμένη πρακτική στην ελληνική επαρχία (και όχι μόνον εκεί) να καλούν στην παρέα κάποιον με νοητική στέρηση, για να «κάνουν πλάκα».

Πρακτική που τη γνωρίσαμε και στον Στρατό, καθώς εκεί είναι και το… περιβάλλον που συντελεί (ωραία δικαιολογία!) στο να εκδηλώσουν οι φαντάροι τα πιο βάρβαρα ένστικτά τους απέναντι σε «συναδέλφους» με προβλήματα.

Οι «πλάκες» και οι «καζούρες» λαμβάνουν εκεί ενίοτε διαστάσεις γνήσιων βασανιστηρίων, όπως συμβαίνει κάθε φορά που κάποιος άξεστος αποκτά εξουσία, έστω και αυτή την ασήμαντη του «παλιού», ή μπορεί να κρύβεται μέσα στο πλήθος ομοίων του.

Την βλέπουμε όμως και καθημερινά στην τηλεόραση, όταν σε εκπομπές «ταλέντων» προσκαλούνται άνθρωποι για τους οποίους μόνο το ΕΣΡ ή ο εισαγγελέας δεν αντιλαμβάνονται ότι πάσχουν νοητικά ή/και ψυχικά.

Και εκεί τους κάνουν «πλάκα». Για να διασκεδάσουν οι τηλεθεατές και να τα οικονομήσουν οι παρουσιαστές και τα κανάλια. Και να είναι όλοι ευχαριστημένοι με την ποιότητα του προγράμματος και το ήθος που αυτό αποπνέει.

Ποιο είναι το κοινό γνώρισμα ή το χαρακτηριστικό στοιχείο που έχουν αυτές οι «πλάκες»; Εδώ σας θέλω! Το έχετε σκεφτεί ποτέ; Θα σας πω πώς το βλέπω εγώ. Οι περισσότερες εκκινούν από την ιδέα που έχει το θύμα για τον εαυτό του.

Αν πιστεύει ότι είναι καλός ποδοσφαιριστής, ότι έχει επιτυχία στις γυναίκες, ότι διαθέτει καλή φωνή ή υποκριτικό ταλέντο, η καζούρα χτίζεται γύρω από αυτό το γνώρισμα. Και, συνήθως, περιλαμβάνει την αναγόρευση του θύματος σε «αστέρι» του είδους στο οποίο αυτό διακρίνεται.

Αφού προηγουμένως του ζητηθεί (ή το υποχρεώσουν διά της βίας) να κάνει επίδειξη των δυνατοτήτων του και να ξεδιπλώσει, παρουσία του «φανατικού» του κοινού, τις αρετές και τα χαρίσματα που διαθέτει.

(Θυμίζω πως μια ιστορική τέτοια συμπεριφορά του όχλου και των στρατιωτών ήταν η ανακήρυξη του Ιησού σε «Βασιλέα των Ιουδαίων», με όλο το σχετικό «τελετουργικό» που περιελάμβανε χλαμύδα, σκήπτρο και στέμμα.) 

Το άλλο πουλάκι:

Όμως, δεν είναι χιούμορ!

Δεν μπορεί κοτζάμ καθηγητές Πανεπιστημίου να φέρονται με τέτοιο τρόπο. Να καλούν δηλαδή κάποιον που δεν έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί την καζούρα που του κάνουν και να τον τιμούν.

Φανταστείτε στη δική σας παρέα, εκεί που συζητάτε και σχολιάζετε πολιτικές προσωπικότητες, να πει κάποιος ξαφνικά ότι «ο Καμμένος διακρίνεται για τον σεβασμό του στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα».

Ποια θα ήταν η αντίδραση της συντροφιάς; Αν το θεωρούσατε ως προσπάθεια να αστειευτεί, θα του λέγατε ότι το αστείο του είναι σαχλό. Αν πιστεύατε ότι το λέει σοβαρά, το πιο πιθανό είναι να σταματούσατε την κουβέντα μαζί του.

Άντε, το πολύ πολύ να του έλεγε κάποιος ότι το να σέβεται ένας πολιτικός άντρας (λέμε, τώρα) το κοινοβουλευτικό πολίτευμα είναι αυτονόητο, άρα δεν αποτελεί προσόν. Επομένως δεν αξίζει να το επικαλούμαστε.

Τι θα απαντούσατε όμως αν σας έλεγε ότι αυτό ακριβώς επικαλέστηκαν οι καθηγητές από το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, προκειμένου να αιτιολογήσουν την επιλογή και τη βράβευση του κυρίου Καμμένου;

Του ανθρώπου που ορισμένες ατάκες του στο κοινοβούλιο έχουν μείνει κλασικά δείγματα επίδειξης ψευτομαγκιάς, αγοραίας συμπεριφοράς και αλήτικης φρασεολογίας, η οποία μπορεί να παραπέμπει σε… λιμάνι, ποτέ όμως σε κοινοβούλιο;

Ναι! Κάλεσαν και τίμησαν -ποιον;- τον Καμμένο, ως «εξέχουσα προσωπικότητα». Και προκειμένου να μην μπερδευτεί κανείς από το «εξέχουσα», διευκρίνισαν ότι εννοούν «από εκείνες που μπορούν να γίνουν ηγέτες και να δώσουν προοπτική στη χώρα».

Είμαι βέβαιος πως, σε αντίθεση με άλλα «ταλέντα», ούτε ο ίδιος ο Καμμένος πιστεύει για τον εαυτό του κάτι τέτοιο. Και όμως, οι καθηγητάδες εκεί στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης του το πέταξαν έτσι, χωρίς ντροπή, κατάμουτρα!

Τι είναι όμως αυτό που κάνει μορφωμένους, κατά τεκμήριο, ανθρώπους να φέρονται σαν τους τελευταίους φαντάρους που «σπάνε πλάκα» με τον μειωμένης αντίληψης συνάδελφό τους;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτοί ξέρουν!

Η ιστορική φράση που παραπέμπει στους «29 κατασκευαστές πλυντηρίων» μάς διαβεβαιώνει ότι οι αξιότιμοι καθηγητές δεν κάνουν τίποτε τυχαία. Όπως κάθε τους κίνηση, και η συγκεκριμένη κάπου αποβλέπει.

Αυτό μας εξήγησε φίλος ο οποίος είχε την τύχη να… εκτεθεί στην κρίση πανεπιστημιακών, προκειμένου να αξιολογηθεί για Σχολικός Σύμβουλος. Και διαπίστωσε ότι «καθηγητές πανεπιστημίου δέχονται να εμπλακούν σε παιχνίδια και να βαθμολογήσουν υποψηφίους σύμφωνα με υποδείξεις άλλων»!

Το μυστικό, λοιπόν, στο ερώτημα είναι η πανάρχαια πρακτική τού «δούναι – λαβείν». Ακούστε μόνο αυτό το μικρό απόσπασμα από την ομιλία του πρύτανη κατά την τελετή βράβευσης του κυρίου Καμμένου και θα καταλάβετε:

«Ο Πάνος Καμμένος έχει αποδείξει μέχρι τώρα έμπρακτα, μέσα από τους αγώνες που έχει κάνει για τη διαφάνεια, για την πρόοδο σε θέματα εθνικά, σε θέματα ορθοδοξίας, ότι γνωρίζει…»

Τι θα φανταζόσασταν ότι μπορεί να ακολουθεί μετά από αυτή την ασυνάρτητη εισαγωγή; Τι μπορεί να γνωρίζει κάποιος που αγωνίζεται για τη διαφάνεια σε θέματα ορθοδοξίας;  Ακούστε και θαυμάστε:

«Γνωρίζει να στηρίζει ιστορικά ιδρύματα. Και νομίζω ότι αυτό το πράγμα είναι ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος ο οποίος είναι καθαρός και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να προσφέρει στην κοινωνία…»

Το πιάσατε; Δεν μένει τώρα παρά να περιμένουμε να δούμε το είδος του… στηρίγματος.

 Ταλεντάρα!

171101 ΥΠΕΡΗΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Πέθανε μόνος…»

Πόσες φορές δεν ακούμε αυτή τη φράση να φτάνει στα αφτιά μας σαν ένα «κατηγορώ»; Ποιος μας κατηγορεί και για ποιον λόγο; Είναι μια μεγάλη και, πραγματικά, πονεμένη ιστορία. Οι ευθύνες όμως δεν είναι πάντοτε εκεί που προσπαθούν κάποιοι να τις αποδώσουν.

Δύσκολο πράγμα τα γεράματα! Νομίζω ότι είναι η δική μας γενιά είναι η πρώτη που το αισθάνεται αυτό τόσο έντονα, εμείς που έχουμε γονείς πάνω από ογδόντα, συχνά και πάνω από ενενήντα ετών.

Γιατί εμείς πρώτοι; Για πολλούς λόγους. Ένας σημαντικός είναι ότι οι περασμένες γενιές, οι γονείς, ας πούμε, των γονιών μας και οι παλαιότερες, δεν έφταναν σε τέτοιες ηλικίες. Πέθαιναν πολύ νεότεροι, άσχετα αν από τις κακουχίες έμοιαζαν αιωνόβιοι.

Σήμερα, με τη βοήθεια της ιατρικής και της φαρμακολογίας, έχουμε, πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, τόσους πολλούς υπερήλικες. Το φαινόμενο, τα επόμενα χρόνια, θα επεκταθεί, όμως εμείς είμαστε εκείνοι που πρέπει να… μάθουμε στην πράξη.

Έπειτα, στις παλαιότερες γενιές, ήταν διαφορετική η δομή της οικογένειας. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες είχαν την θέση τους μέσα στο σπίτι των παιδιών τους. Οι εργασίες των οποίων δεν απαγόρευαν αυτή τη σχέση.

Έτσι, οι νεότερες γενιές μπορούσαν να «κοιτάζουν» τους απόμαχους της ζωής, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Τους παρείχαν τη γωνιά τους, ένα πιάτο φαγητό και ελάχιστα φάρμακα, αφού, όταν έφταναν να αρρωστήσουν, συνήθως πέθαιναν πολύ γρήγορα.

Σήμερα οι κοινωνικές συνθήκες έχουν αλλάξει. Οι περισσότεροι γέροντες θέλουν την ησυχία τους, δεν επιθυμούν να μπλέκουν στα πόδια των παιδιών τους, γεγονός βέβαια με το οποίο συμφωνούν απόλυτα και εκείνα.

Από την άλλη, οι νέοι δεν έχουν ούτε τον χρόνο, ούτε την «πολυτέλεια» να ασχοληθούν όσο θα ήθελαν (ή όσο δεν θα ήθελαν) με τους δικούς τους. Συνήθως μένουν μακριά και, κακά τα ψέματα, άλλες είναι προτεραιότητες στη ζωή τους.

Στην καλύτερη περίπτωση τα δικά τους παιδιά. Στη χειρότερη αποκλειστικά ο εαυτός τους, στον οποίο αφιερώνουν ελεύθερο χρόνο που, τις παλαιότερες εποχές, ήταν αδιανόητος. Θέλουν τις εξόδους τους, θέλουν τις διακοπές τους, θέλουν τα σαββατοκύριακα για ψώνια και για βόλτες…

Έτσι το βάρος της φροντίδας των υπερήλικων επωμίζονται συνήθως κάποιες αλλοδαπές κυρίες που, θέλοντας και μη, έχουν ειδικευτεί σ’ αυτό το «επάγγελμα». Που μόνον εύκολο δεν μπορεί να το πει κανείς.

Το άλλο πουλάκι:

Οι ευθύνες της πολιτείας…

Εδώ θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος ώστε και οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη να εξυπηρετούνται όπως πρέπει και οι γυναίκες που απασχολούνται σ’ αυτόν τον τομέα να μην είναι ξεκρέμαστες. Να μπορούν δηλαδή να εργάζονται νόμιμα, με ό,τι σημαίνει αυτό.

Να έχουν ένα ανθρώπινο ωράριο, να έχουν τα ρεπό και τις άδειές τους, κυρίως όμως να έχουν μια ασφάλιση που θα βοηθήσει και τις ίδιες, όταν έρθουν στα χρόνια των ανθρώπων που τώρα αυτές «κοιτούν».

Ιδού, λοιπόν, ένα πεδίο δόξης λαμπρό, για τους δήμους, ας πούμε, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κατάλληλες δομές και κοινωνικές υπηρεσίες στις οποίες θα εργάζονταν τέτοιες γυναίκας. Γιατί όχι και άντρες.

Θα μπορούσε να βρεθεί ένας τρόπος ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι και… νόμιμοι. Διότι τώρα, εκτός του ότι ψάχνει ο καθένας μόνος του στα τυφλά, αισθάνεται πάντοτε και την ενοχή ότι παρανομεί.

Ότι εκμεταλλεύεται κάποια εργαζόμενη που έχει ανάγκη. Και ότι, ακόμη κι αν ήθελε να της εξασφαλίσει όλα όσα εκείνη δικαιούται, δεν θα μπορούσε, διότι κάτι τέτοιο θα απαιτούσε να βρει δυο και τρεις διαφορετικές γυναίκες που να εργάζονται εναλλάξ.

Ας το δούνε, λοιπόν, οι αρμόδιοι και ας πάρουν τεχνογνωσία από άλλες χώρες, όπου το θέμα έχει αντιμετωπιστεί πριν από εμάς, γιατί βλέπετε εκεί οι δομή της οικογένειας ήταν ανέκαθεν πολύ… μοντέρνα.

Όμως για άλλο λόγο ξεκινήσαμε σήμερα αυτή την κουβέντα και αλλού κατάληξε, πράγμα φυσικά πολύ συνηθισμένο στις συζητήσεις μεταξύ φίλων. Λέγαμε για το «κατηγορώ» κάποιων προς την κοινωνία ότι αφήνει ανθρώπους να πεθαίνουν μόνοι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ανθρώπους επώνυμους, δηλαδή πολύ γνωστούς στο κοινό.

Μιλάμε για ηθοποιούς ή τραγουδιστές, που διέπρεψαν στην τέχνη τους, που έκαναν μεγάλες επιτυχίες τις οποίες ακόμη θαυμάζουμε. Για ανθρώπους όμως, προσέξτε το αυτό, που από τα χέρια τους πέρασαν εκατομμύρια.

Τα οποία έγιναν ατμός! Και φτάσαν στα γεράματα «να μην έχουν ένα πιάτο φαγητό», να μην μπορούν να συντηρηθούν από την πενιχρή σύνταξη που τους δίνει, αν τους δίνει, το ταμείο του κλάδου τους.

Αυτούς, λοιπόν, είναι που αφήνουμε, ως κοινωνία, να πεθάνουν μόνοι. Κι εδώ ξεκινάει μια μεγάλη συζήτηση για το χρέος που έχουμε απέναντί τους -υπήρξαν κάποτε «αστέρια»- αλλά και για την ευθύνη που έχουν οι ίδιοι.

Για το αν θα έπρεπε να τους φροντίζει το κοινωνικό σύνολο, ή αν θα έπρεπε οι ίδιοι να κάνουν το κουμάντο τους, ώστε τώρα, στα γεράματα, να μην έχουν την ανάγκη κανενός. Δεν ξέρω…

Ασφαλώς θα έπρεπε να ισχύει το δεύτερο, όμως, από τη στιγμή που αυτοί δεν φρόντισαν τον εαυτό τους, θα πρέπει να τους αφήσουμε στη μοίρα τους; Από την άλλη, γιατί να δικαιούνται περισσότερη φροντίδα απ’ ό,τι κάποιος που υπήρξε φτωχός βιοπαλαιστής σε όλη του τη ζωή;

Δύσκολα ερωτήματα, δυσκολότερες οι απαντήσεις!

 Να ‘ταν τα νιάτα δυο φορές…

171031 ΚΑΡΙΕΡΙΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κανόνας;

Είναι ενδιαφέρον να βλέπεις πόσοι είναι εκείνοι που πέφτουν από τα σύννεφα, μόλις αρχίζουν οι αποκαλύψεις. Εξίσου ενδιαφέρον όμως να γνωρίζεις ότι οι περισσότεροι από αυτούς γνώριζαν, αλλά σφύριζαν αδιάφορα.

Έτσι γεννιέται το ερώτημα περί ύπαρξης ή μη ενός σχετικού κανόνα. Αν δηλαδή όλα αυτά που συζητάμε μεταξύ μας ισχύουν, τότε κακώς πέφτουμε από τα σύννεφα. Διαφορετικά, μιλάμε για ένα φαινόμενο που συμβαίνει μόνο περιστασιακά.

Θα μου πείτε και το περιστασιακό λίγο είναι; Θυμάμαι πάντοτε έναν καθηγητή της Στατιστικής που έλεγε πως ποσοστό 1% είναι… 100% για εκείνον που τον αφορά. Επειδή όμως φοβάμαι ότι σας μπέρδεψα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το ερώτημα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε είναι το εξής: Πόσο απαραίτητο για την εξέλιξη μιας καλλιτεχνικής πορείας είναι το να περάσει κάποιος από το κρεβάτι ανθρώπων που θα μπορούσαν να τον… βοηθήσουν;

Αν τολμούσαμε να απαντήσουμε, σίγουρα αυτό θα γινόταν με βάση τους μύθους και τους θρύλους που κυκλοφορούν γύρω από το συγκεκριμένο θέμα. Και αυτό διότι εμείς τουλάχιστον, και απ’ όσο γνωρίζω και εσείς, δεν έχουμε άμεση εμπειρία.

Δεν ανήκουμε στον καλλιτεχνικό κύκλο, ούτε ασχολούμαστε με τον χώρο του θεάματος. Οι λίγες προσωπικές γνωριμίες που πιθανόν έχουμε από τέτοιους χώρους δεν μπορούν να αποτελέσουν «κανόνα».

Επομένως, αν θέλουμε να είμαστε «αντικειμενικοί» θα πρέπει να ακολουθήσουμε την επιστημονική μεθοδολογία που διέπει το… κουτσομπολιό: Άκουσα από κάποιον, που το έμαθε από έναν φίλο του, ο οποίος είχε κάποιον γνωστό που ήξερε…

Κάπως έτσι σχηματίζεται μια εικόνα στον… γενικό πληθυσμό, σ’ εμάς δηλαδή που συζητάμε στα καφενεία, για το τι «ακριβώς» συμβαίνει στον χώρο της σόου μπιζ, της εθνικής αλλά και της παγκόσμιας.

Και οι εικόνα αυτή δεν είναι και η καλύτερη. Για να πάει κάποιος μπροστά θα πρέπει να κάνει κάτι πολύ περισσότερο από το να «φιλήσει κατουρημένες ποδιές», όπως λέγανε παλαιότερα.

Το άλλο πουλάκι:

Το θέμα επανήλθε στην επικαιρότητα.

Διότι κάποιοι (κυρίως κάποιες) θυμήθηκαν ότι, πριν από πολλά χρόνια, στην αρχή της καριέρας τους, βρέθηκαν στη δυσάρεστη θέση να δεχτούν προκλήσεις ή/και κανονικές επιθέσεις από μερακλήδες του «χώρου».

Παραγωγούς, σκηνοθέτες, καλλιτεχνικούς διευθυντές και γενικά ανθρώπους που έχουν τον τρόπο να σπρώξουν μια καριέρα, ή να την κρατήσουν πολύ χαμηλά, κλείνοντας στην ουσία τον δρόμο κάποιου καλλιτέχνη.

Το περίεργο είναι ότι δεν μιλάμε μόνο για μικρούς ή νεαρούς καλλιτέχνες, άντρες και γυναίκες. Μιλάμε (δηλαδή οι ίδιοι μιλούν) και για φτασμένους, όταν πλέον η καριέρα τους είχε πάρει την ανιούσα.

Ξέρετε όμως ότι στην σταδιοδρομία (όπως είναι ο ελληνικός όρος) ενός καλλιτέχνη ποτέ δεν υπάρχει κορυφή. Πάντοτε μπορεί να υπάρξει κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο, κάτι που θα το αναγνωρίσει μεγαλύτερο μέρος του κοινού.

Υπάρχει βεβαίως ένα μελανό σημείο στις καταγγελίες αυτές. Κάποιες κυρίες αποφάσισαν να προβούν σε αποκαλύψεις πολλά χρόνια μετά την «επίθεση», δηλαδή την παρενόχληση που δέχτηκαν.

Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, ενώ συνεργάστηκαν και πάλι με τον άνθρωπο που θέλησε να τις «βοηθήσει», υπό τον όρο να ανταποκριθούν στις προτάσεις που τους έκανε και να υποκύψουν στις ερωτικές ορέξεις του.

Δεν λέω, είναι πολύ δύσκολη απόφαση να βγει μια γυναίκα (όπως και ένας άντρας) μπροστά και να καταγγείλει σεξουαλική παρενόχληση, ιδιαίτερα όταν αυτή συμβεί στον χώρο εργασίας.

Όμως, όταν διστάζουν αναγνωρισμένες καλλιτέχνιδες, που έχουν και την οικονομική άνεση να αντιμετωπίσουν τις όποιες δικαστικές ή άλλες περιπέτειες προκύψουν, τότε τι να περιμένει κανείς από μια απλή εργαζόμενη γυναίκα;

Θεωρώ πως εκείνες και εκείνοι που έχουν τα «μέσα» φέρουν και την ευθύνη να αναδείξουν το φαινόμενο, ώστε να περιοριστεί όσο είναι δυνατόν. Διότι οι θρασείς τύποι, που εκμεταλλεύονται τη θέση τους, στηρίζονται κυρίως στον φόβο και τη σιωπή των θυμάτων τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πού είναι τα χρόνια…

Διότι το φαινόμενο δεν είναι σημερινό, ούτε φυσικά περιορίζεται στον χώρο της λεγόμενης σόου μπιζ. Συμβαίνει (από) ανέκαθεν, καθώς πάντοτε υπάρχουν κάποιοι που αναζητούν ερωτική συντροφιά βασιζόμενοι στην θέση που κατέχουν.

Που μπορεί να είναι από θέση διευθυντή ή προϊσταμένου, μέχρι θέση σε… αστικό λεωφορείο. Σε κάθε περίπτωση όμως έχουν σύμμαχό τους τη σιωπή των θυμάτων. Τα οποία ξέρουν ότι, αν μιλήσουν, το πιο πιθανό είναι να επιβαρύνουν τη δική τους θέση.

Εκτός κι αν διαθέτουν «τσαγανό». Όπως μια κοπέλα που θυμήθηκα τώρα, σε αστικό λεωφορείο της Θεσσαλονίκης, σε ώρα αιχμής, την ώρα που προτιμούν αυτού του είδους οι… γόητες.

Κόσμος πολύς στο αστικό, «προχωρείτε στο διάδρομο» ο εισπράκτορας, και ο τύπος έχει κολλήσει στο κορίτσι και τρίβεται πάνω του. Στην αρχή ακολουθώντας το φρενάρισμα ή την επιτάχυνση του οχήματος και μετά στον… δικό του ρυθμό.

Η κοπέλα κρατιόταν από τη χειρολαβή και στο άλλο χέρι είχε την τσάντα της, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αμυνθεί. Για να ξεφύγει ούτε λόγος, αφού οι επιβάτες ήταν ο ένας πάνω στον άλλο. Εγκλωβισμένη, λοιπόν!

Ή μήπως όχι; Γιατί σε μια στιγμή γυρίζει και λέει στον… επιβήτορα, με φωνή δυνατή που ακούστηκε σε όλο το αστικό:

«Εντάξει, μάστορα, έχυσες; Γιατί στην άλλη στάση κατεβαίνω».

Μετά τον περιέλαβαν οι συνεπιβάτες.

Με το ζόρι… καριέρα!

171030 ΜΟΥΣΚΕΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα πρόσωπα της παρέλασης…

Μερικές φορές γίνομαι ακραίος. Πώς όμως μπορείς να αντιμετωπίσεις διαφορετικά εκείνους που επιλέγουν μια ακραία συμπεριφορά για να προκαλέσουν; «Με τους καμπούρηδες πρέπει να μιλάει κανείς… καμπούρικα», είπε ο Νίτσε.

Ακόμη όμως και αν η ακραία συμπεριφορά δεν είναι συνειδητή επιλογή τους, ακόμη κι αν «τους ξέφυγε» ή τους προέκυψε μέσα στην ανικανότητά τους να διακρίνουν τη σοβαρότητα μιας περίστασης, το ίδιο κάνει.

«Περάστε από το λογιστήριο»! Αυτή θα ήταν η (το είπα, ακραία) σωστή απάντηση σε τέτοιου είδους συμπεριφορές. «Περάστε από το λογιστήριο να πληρωθείτε μέχρι σήμερα και από αύριο ψάξτε για εργασία ανάλογη των προσόντων σας».

Διότι, όταν εσύ κυρία μου, συνοδεύεις τα παιδάκια στην παρέλαση και πας ντυμένη σαν να γύρισες μόλις από τα μπουζούκια, προφανώς το κάνεις για να προκαλέσεις. Πιθανότατα να φαντάζεσαι ότι θα προκαλέσεις θαυμασμό και θετικά σχόλια.

Μόνο! Ε, λοιπόν, και το «περάστε από το λογιστήριο» είναι κι αυτό μια απάντηση στην πρόκληση. Το ίδιο ασφαλώς ισχύει και για τον «τύπο» εκείνον που σκέφτηκε να φορέσει μπλουζάκι με αναγραμμένο κάποιο σύνθημα.

Ξέρω τι θα σκεφτείτε. Πιθανότατα φταίει το… πρωτόκολλο! Εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για τη διοργάνωση κάθε εκδήλωσης -και των παρελάσεων- και δεν γράφουν ρητώς «στολή υπ’ αριθμόν 8Β», όπως στον στρατό, ή «ένδυμα επίσημον».

Διότι, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να μαθαίνει ο κάθε εκπαιδευτικός είναι πως, όταν παρευρίσκεται σε μια επίσημη τελετή, είτε ως ομιλητής, είτε ως συνοδός κάποιου τμήματος, εκπροσωπεί το Σχολείο του.

Όχι τον εαυτό του! Όταν πηγαίνει κάπου ιδιωτικά, μπορεί να φοράει ό,τι γουστάρει, που και αυτό είναι πάλι συζητήσιμο. Δεν θα ξεχάσω την ιστορία που μου διηγήθηκε μια δασκάλα, όταν διορίστηκε νέο κορίτσι σε ένα νησί.

Κάλεσε τότε ο Σχολικός Σύμβουλος όλους τους νεοδιόριστους και, μεταξύ άλλων, τους είπε πως, μπορεί να είναι νέα παιδιά, είναι όμως και δάσκαλοι και η μικρή κοινωνία του νησιού έχει στραμμένα τα βλέμματα πάνω τους.

Αυτό πρέπει να έχουν κατά νου, όταν βγαίνουν να διασκεδάσουν στο νησί, όπως οι τουρίστες, ή οι άλλοι νέοι του τόπου. Να προσέχουν, ώστε να μην προκαλούν με το ντύσιμο ή την συμπεριφορά τους.

Το άλλο πουλάκι:

Μπράβο στον Σύμβουλο!

Σε κάποιους μπορεί να ακούγονται όλα αυτά «συντηρητικά» ή «μικροαστικά», όμως θα πρέπει να σκεφτούν τι θα γινόταν, αν ο καθένας ντυνόταν ή συμπεριφερόταν όπως γουστάρει σε κάθε περίσταση.

Ας μη βιαστούν να απαντήσουν πως «θα ήταν ένας πολύχρωμος και χαρούμενος κόσμος», γιατί θα τους έλεγα ότι τότε θα αδικούσαμε το… gay pride, αφού δεν θα μπορούσαμε να το ξεχωρίσουμε από τις παρελάσεις των εθνικών εορτών.

Το σημαντικότερο είναι όμως -και είμαι βέβαιος γι’ αυτό- ότι άνθρωποι σαν τον εκπαιδευτικό με το μπλουζάκι δεν θα ανέχονταν άλλους να φοράνε κι εκείνοι τα δικά τους συνθήματα και να διαδηλώνουν τη δική τους οπτική για τα πράγματα.

Με αυτό το σκεπτικό, το «περάστε από το λογιστήριο» δεν είναι καθόλου μια πράξη αυταρχισμού, αλλά μια χειρονομία… απελευθέρωσης. Εσείς, κυρία μου, όπως κι εσείς, κύριε, προφανώς καταπιέζεστε με το επάγγελμα που κάνετε.

Δεν έχετε τη δυνατότητα να εκφραστείτε όπως θα επιθυμούσατε, ή όπως σας υπαγορεύει η συνείδησή σας. Γι’ αυτό σας απαλλάσσουμε από τον βραχνά αυτό. Περάστε να πληρωθείτε και να πάτε κάπου αλλού, όπου θα μπορείτε να εκφράζεστε ελεύθερα.

Αφήστε που θα σας κάνουμε και ήρωα στα μάτια των συντρόφων ή των ομοϊδεατών σας, διότι τώρα είστε… τζάμπα μάγκας ή απλώς σούργελο που δεν βρίσκεται κανείς να το συμμαζέψει. (Το ότι βάζω και τις δύο περιπτώσεις μαζί δεν είναι για την οικονομία του χώρου -φαντάζομαι το καταλάβατε.)

Μεγάλη κουβέντα το «περάστε από το λογιστήριο»! Δεν θα έπρεπε, για παράδειγμα, να την πει, και μάλιστα «στον αέρα», κάποιος στον εκφωνητή του κρατικού -επαναλαμβάνω, του κρατικού- ραδιοφώνου, ο οποίος είπε «η 28^η Οκτωβρίου, εκτός από επέτειο του ΟΧΙ είναι…»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τα έχουν αυτά οι παρελάσεις…

Είδατε τι έγινε στην πόλη μας. Και τι δεν άκουσε ο Αντιπεριφερειάρχης που θεωρήθηκε –δεν ξέρω και αν ήταν (ο μόνος)- υπεύθυνος για το γεγονός ότι τα παιδιά παρέλασαν υπό βροχήν. Προσωπικά δεν είμαι και πολύ αντίθετος.

Πρώτον διότι κανείς δεν παθαίνει τίποτε από την βροχή, ΑΝ αμέσως μετά κάνει ένα ζεστό μπανάκι, ντυθεί με ζεστά ρούχα και πιεί ένα ζεστό ρόφημα. Οι γονείς λοιπόν που ανησύχησαν έπρεπε απλώς να φροντίσουν γι’ αυτό.

Όσοι άφησαν τα παιδιά τους να γυρίζουν βρεγμένα στις καφετέριες και στα σνακ μπαρ, καλύτερα να μην κατηγορούν τους υπεύθυνους για την διεξαγωγή της παρέλασης. Στο κάτω κάτω, ας έπαιρναν το παιδί τους πριν την έναρξη κι ας έφευγαν.

Συμφωνώ, λοιπόν, με τον Αντιπεριφερειάρχη, ειδικά από τη στιγμή που, όταν άρχισε η παρέλαση απλώς ψιχάλιζε («στους δρόμους έξω καθώς μες στην ψυχή μας»). Με μια μικρή παρατήρηση:

Αν ήμουν εγώ στη θέση του, θα κατέβαινα από το βάθρο και θα στεκόμουν έξω από την τέντα, κάτω από την βροχή, για να τιμήσω κι εγώ, με τον ίδιο τρόπο που έκαναν οι παρελαύνοντες, τους ήρωες του ’40.

Δεν ήμουν όμως! Γι’ αυτό και δεν άκουσα εγώ αλλά εκείνος τις βρισιές και τις κατάρες των γονέων.

 Βρέχει, και κάτω από την τέντα

δεν κάνουν ούτε βήμα μπρος.

Και γράφουν τα’ ανακοινωθέντα

«φταίει ο κακός μας ο καιρός».

171027 ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αναδρομή στο παρελθόν…

Το έχουν αυτό οι γιορτές και οι επέτειοι. Θέλουν να γυρίζουμε πίσω και να αναλογιζόμαστε πράγματα τού τότε, που όμως έχουν αναφορές και στο σήμερα. Καταλάβατε φαντάζομαι ότι αναφέρομαι στην ημέρα της 28^ης Οκτωβρίου, ημέρα τού ΟΧΙ.

Λάθος! Βέβαια, αυτή είναι η αφορμή, όμως δεν γύρισα τόσο πίσω, δεν πήγα στο 1940, αλλά λίγο πιο κοντά μας, στο (επίσης πολύ μακρινό, μιας και ο χρόνος είναι υποκειμενικός) 2009.

Μετά έκανα ένα μικρό άλμα, και βρέθηκα στο 2012. Η διαφορά ανάμεσα στα δύο έτη τεράστια! Και έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς καταγράφηκε εδώ, από εμάς. Σας καλώ λοιπόν να ξαναθυμηθούμε μαζί τι λέγαμε τότε:

«Τα χρόνια της αθωότητας!

Τέτοιες μέρες πριν από τρία μόλις [οκτώ σήμερα] χρόνια... Τότε σχολιάζαμε την ομιλία που είχε εκφωνήσει στη Θεσσαλονίκη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με αφορμή τον εορτασμό για τα 97 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης.

Σας θυμίζω ότι ήταν μια ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ομιλία, που, αν τη δούμε όμως μετά από όσα ακολούθησαν, μας φαίνεται τουλάχιστον αφελής.

Μας φαίνεται είπα, δεν ήταν όμως καθόλου τέτοια.

Το νόημα της ομιλίας περιστρέφονταν γύρω από το δικό μας ΟΧΙ, το όχι της δικής μας γενιάς, και το καθήκον μας απέναντι στην ιστορία αλλά και τα παιδιά μας.

Ο Κάρολος Παπούλιας επεσήμανε τότε πως η γενιά του ’40, όπως και όλες οι προηγούμενες, μας παρέδωσε μια Ελλάδα μεγαλύτερη από εκείνη που παρέλαβε.

Για ποιο λόγο, αναρωτήθηκε, εμείς θα παραδώσουμε στα παιδιά μας μια χώρα πιο μικρή;

Στο σημείο αυτό βρίσκεται το ενδιαφέρον. Διότι, εκείνο που είχε στο νου του ο Πρόεδρος δεν έχει καμιά σχέση με ό,τι σκεφτόμαστε σήμερα, μιλώντας για μια Ελλάδα πιο μικρή.

Εκείνος μίλησε για μια πατρίδα μικρότερη, εννοώντας μια χώρα με λιγότερα δάση, λιγότερα νερά, λιγότερες παραλίες, λιγότερο καθαρό αέρα…

Τόνισε μάλιστα πως το νόημα του σύγχρονου πατριωτισμού θα ήταν να αγωνιστούμε για μια Ελλάδα καλύτερη από εκείνη που παραλάβαμε. Καλύτερη με όρους περιβαλλοντικούς!

Ήταν εκτός τόπου και χρόνου ο Πρόεδρος;

Θα μου πείτε και ποιος δεν ήταν τότε, όμως άλλο να είσαι επικεφαλής μιας χώρας κι άλλο να είσαι πουλάκι που σχολιάζεις όσα βλέπεις και ακούς τριγύρω σου.

Σήμερα, τρία [είπαμε, οκτώ] χρόνια μετά, δύσκολα και τραγικά χρόνια, η έννοια της μικρότερης Ελλάδας που θα παραδώσουμε στους επόμενους δεν έχει να κάνει με το καλύτερο περιβάλλον.

Γιατί όμως;

Γιατί το περιβάλλον να θεωρείται πολυτέλεια, περίπου σαν τις ιδιοτροπίες που αποκτούν οι νεόπλουτοι, και να στρέφουμε σ’ αυτό την προσοχή μας μόνο όταν έχουμε λύσει όλα τα άλλα μας προβλήματα;

Ξέρω τι σκέφτεστε. Όταν ο άλλος δεν έχει να ζεστάνει το παιδί του, θα σκεφτεί το δάσος που κινδυνεύει από την αυθαίρετη υλοτόμηση;

Έχω μια απάντηση που ίσως σας προβληματίσει λίγο.

Δυστυχώς, εκείνος που δεν έχει να ζεστάνει το παιδί του δεν μπορεί ούτε στο δάσος να πάει για να κόψει, αυθαίρετα, ξύλα. Αυτό το κάνουν όσοι έχουν (ακόμη) τον τρόπο τους, έχουν και τα τζάκια τους που τα μετέτρεψαν σε ενεργειακά ή, το πιο συχνό, διάφοροι “έμποροι” ξύλου που απευθύνονταν όμως πάλι σε αυτούς.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως σε όσα έλεγε ο Πρόεδρος, τέτοιες μέρες πριν από τρία [οκτώ] χρόνια, για να μην τον αδικήσουμε τον άνθρωπο.

Εκτός από τη διάσταση του πατριωτισμού όπου αναφέραμε σε σχέση με το περιβάλλον, έδωσε και μιαν άλλη διάσταση.

Είπε πως ο πατριωτισμός απέχει πολύ από το να νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτούλη μας και την οικογένειά μας και τότε το είχαμε σημειώσει αυτό με μεγάλο ενθουσιασμό, αφού κι εμείς το φωνάζουμε από τη στήλη αυτή χρόνια τώρα.

“Πατριωτισμός σημαίνει να δείχνουμε έμπρακτα το ενδιαφέρον μας για τα πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας μας, τους κατατρεγμένους, τους μετανάστες, τους οικονομικά ανίσχυρους…

Και μάλιστα σε καιρούς που η κρίση χτυπάει την πόρτα όλων”.

Να, λοιπόν, που είχε σκάσει μύτη και η κρίση, όμως κανείς τότε δεν φανταζόταν τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον καθένα μας.

Το άλλο πουλάκι:

«Τι θα λέγαμε σήμερα;»

Έτσι ρωτούσαμε τότε, το ίδιο ρωτάμε και τώρα:

«Ίσως ακούγεται τολμηρό, όμως πιστεύουμε ότι πατριωτικό θα ήταν σήμερα το να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, την αξιοπρέπειά μας, ακόμη θα έλεγα και την αισθητική μας.

Τολμηρό είπα; Μπορεί απαιτητικό. Ποιος είπε όμως ότι ο πατριωτισμός δεν είναι απαιτητικός; Ποιος είπε ότι μας οδηγεί πάντοτε από εύκολους δρόμους και βατά μονοπάτια;

Πατριωτικό θα ήταν ακόμη να αναλογιστούμε ο καθένας τις ευθύνες του. Τα λάθη που έχουμε κάνει και οδηγηθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε. Να δούμε όχι μόνο ποιος μας έφταιξε αλλά πού φταίξαμε κι εμείς και να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε ό,τι διορθώνεται, πρώτα από τη δική μας νοοτροπία και συμπεριφορά».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καλά δεν κάναμε που τα ξαναφέραμε όλα αυτά στη μνήμη μας;

Βλέπετε, τα χρόνια περνούν και οι προσπάθειες να βγούμε από την κρίση δεν μοιάζουν να έχουν τελειωμό –περιμένουμε άλλη μια αξιολόγηση. Όμως υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να σκεφτούμε και να κάνουμε πέρα από αυτήν.

Ή, έστω, με αφορμή αυτήν.

Τι λέτε; Μετά από πόσα χρόνια θα τα σκεφτόμαστε όλα αυτά, όχι επειδή θα είναι επίκαιρα αλλά με… νοσταλγία;   

 Όχι στη… λήθη, που θα λέγανε και κάποιοι!