190207 ΑΥΞΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν είναι για θριάμβους!

Ασφαλώς και η αύξηση του κατώτατου μισθού είναι κάτι πολύ θετικό˙ για εκείνους που θα τον παίρνουν. Αλλά και για πολλούς άλλους, αφού τα χρήματα αυτά θα πέσουν στην αγορά η οποία θα κινηθεί κάπως περισσότερο.

Ωστόσο, καταλαβαίνει νομίζω και ο πιο άσχετος περί την οικονομία ότι αυτό είναι ένα μέτρο που πρέπει να το δούμε πολύ προσεκτικά και πάντοτε σε συνδυασμό με άλλα. Διαφορετικά θα λέγαμε γιατί όχι…

Γιατί να μην ανέβει νωρίτερα και γιατί να μην ανέβει κι άλλο; Όπως όμως πολύ σωστά επεσήμανε κάποιος, για να έχει αξία ο κατώτατος μισθός και η όποια αύξησή του, θα πρέπει πρώτα να υπάρχει… μισθός.

Δηλαδή εργασία. Που να πληρώνεται, και μάλιστα να πληρώνεται κανονικά και όχι «μαύρα». Αν δεν εξασφαλιστεί αυτή η συνθήκη, τότε όχι μόνο δεν πρέπει να χαιρόμαστε για τις όποιες αυξήσεις, αλλά ούτε να τις συζητάμε.

Είπα όμως «και ο πλέον άσχετος περί τα οικονομικά». Για να καταλάβετε, θα σας μεταφέρω μια συζήτηση που πήρε το αφτί μου σε αστικό στη Θεσσαλονίκη. Το θέμα ήταν η εκδίκαση στο ΣτΕ των «δώρων».

Πολύ λογικά, ρώτησε ο ένας της παρέας, αν «το πόσα λεφτά θα δίνει ένα κράτος στους υπαλλήλους του είναι κάτι που πρέπει να το ορίζει το Σύνταγμα και, ως εκ τούτου, το ΣτΕ. Τότε πού πάει η διάκριση των εξουσιών;»

Προσέξτε το σκεπτικό του άλλου: «Αν εσύ πας σε κάποιον εργοδότη να πιάσεις δουλειά και υπογράψετε μια συμφωνία για το πόσα θα σε πληρώνει, δεν είναι υποχρεωμένος από τον νόμο να την τηρήσει;

Αν τώρα μια μέρα ξαφνικά σου κάνει περικοπές, δεν μπορείς να πας στο δικαστήριο και να ζητήσεις να παίρνεις εκείνα που είχατε συμφωνήσει; Ε, το δικαστήριο, προφανώς θα σε δικαιώσει και θα πάρεις κανονικά τα χρήματά σου».

«Από ποιον;» τον ρώτησε ένας άλλος; Αν η επιχείρηση δεν έχει, θα πρέπει να δανειστεί για να σου τα δώσει. Αν όμως είναι χρεοκοπημένη, κανείς δεν τη δανείζει. Ποιος θα εκτελέσει την απόφαση του δικαστηρίου;

Μπορείς να βγάλεις στο σφυρί την περιουσία του εργοδότη, όμως τότε πλέον θα πάψει να είναι τέτοιος και εσύ θα πρέπει να ψάξεις αλλού για δουλειά. Δηλαδή, για το θέμα που συζητάμε, δεν θα υπάρχει δημόσιο!»

Το άλλο πουλάκι:

Ενδιαφέρον!

Πάντοτε έχουν ενδιαφέρον οι συζητήσεις που πιάνει το αφτί σου, έτσι, στον δρόμο, καθώς σκέφτεσαι τα δικά σου. Μόνο που έχουν ένα πρόβλημα. Σταματούν ξαφνικά, καθώς κάποιος απομακρύνεται ή κατεβαίνει στη στάση.

Όμως τα λόγια παραμένουν. Και μπορείς να τα σκέφτεσαι αργότερα και να τα συζητάς με φίλους, όπως κάνουμε, ας πούμε εμείς εδώ. Πόσο δίκιο είχε ο δεύτερος επιβάτης εκείνος που υποστήριξε την προτεραιότητα ύπαρξης οικονομίας.

Οικονομίας που να είναι ισχυρή, να μπορεί να αναπτύσσεται και να δημιουργεί θέσεις εργασίας, τις οποίες να αμείβει σύμφωνα με τις δυνατότητές της και πάντως όσο πιο δίκαια γίνεται. 

Πώς όμως το βρίσκουμε αυτό; Ποιος μας λέει πού ακριβώς επιτυγχάνεται εκείνη η ισορροπία, ώστε και ο εργαζόμενος να είναι ευχαριστημένος από τον μισθό του και ο εργοδότης να μπορεί να τον δίνει χωρίς προβλήματα;

Δεν μας το λέει κανείς. Ή μάλλον, η πιο κοντινή στην πραγματικότητα απάντηση που έχει δοθεί είναι «η αγορά». Δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο μια οικονομία αυτορυθμίζεται και διατηρείται σε ισορροπία.

Φυσικά, επειδή κανείς δεν είναι «άγιος» να δίνει αυξήσεις από την καλή του την καρδιά, έρχεται και μια άλλη θεωρία που μας λέει ότι σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει και ένα ισχυρό κίνημα των εργαζομένων.

Το οποίο θα διεκδικεί και θα διαπραγματεύεται όχι μόνον τους μισθούς αλλά και τις συνθήκες εργασίας για τα μέλη του. Φυσικά, υπάρχουν και κάποιοι που πιστεύουν ότι παρεμβατικό ρόλο πρέπει να έχει και το κράτος.

Είτε απλώς για να ελέγχει αν τηρούνται τα συμφωνηθέντα μεταξύ των δύο πλευρών, είτε και για να είναι το ίδιο εργοδότης και, σε ακραίες περιπτώσεις Ο εργοδότης, δηλαδή το αποκλειστικό αφεντικό κάθε εργαζομένου.

Τα έχουμε δει αυτά στην πράξη και καταλάβαμε ότι δεν είναι τόσο ειδυλλιακά όσο ακούγονται στη θεωρία. Όμως δεν είναι του παρόντος να συζητήσουμε αυτό το θέμα, για το οποίο άλλωστε έχει αποφανθεί και η Ιστορία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εμείς πού βρισκόμαστε;

Βρισκόμαστε στο σημείο της κρατικής παρέμβασης. Εκεί όπου αποφασίζεται ο κατώτατος μισθός, η όποια αύξησή του, αλλά και το πόσα από αυτόν να παίρνει πίσω το κράτος μέσω της φορολογίας.

Αν δηλαδή στο τέλος του έτους η αύξηση «χάνεται» στον φόρο που ο εργαζόμενος θα κληθεί να πληρώσει, τότε η ρύθμιση αυτή τον βάζει σε δεύτερες σκέψεις. Ή να μην πάρει την αύξησή του, ή να την… κρύψει!

Όπως καταλαβαίνετε, σε μια χώρα όπου οι έλεγχοι που πραγματοποιεί το κράτος είναι υποτυπώδεις και οι μηχανισμοί, αν υπάρχουν, λειτουργούν προβληματικά, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα υλοποιήσουν κάποια από τις σκέψεις αυτές.

Κι έτσι καταλήγουμε στον αρχικό μας προβληματισμό. Καλές και άγιες οι αυξήσεις, όμως δεν είναι και για πανηγυρισμούς. Ούτε για εφησυχασμούς. Και οπωσδήποτε πρέπει να συνοδεύονται από επιπλέον μέτρα.

Τέτοια που θα οδηγούν στην πραγματική ανάπτυξη της οικονομίας (όχι ΜΟΝΟ καφετέριες και σνακ μπαρ) και σε νέες θέσεις εργασίας που θα αμείβονται αξιοπρεπώς.

 650 και… στο χέρι!

190226 ΠΑΡΑΠΟΤΑΜΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πρώτα τα ποντίκια! 

Δεν γνωρίζω αν είναι εξακριβωμένο, ή αν χρησιμοποιείται ως μεταφορά, με στοιχεία… παροιμιώδους έκφρασης, διότι είναι πολλά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω στη συγκεκριμένη φράση.

Πώς γίνεται να αντιλαμβάνονται τα ποντίκια, πριν από το πλήρωμα, ότι το καράβι βυθίζεται; Πώς ξέρουν, ας πούμε, ότι δεν κάνει απλώς νερά, δεν έχει πάρει κλίση, αλλά εξακολουθεί να πλέει και μπορεί να ρυμουλκηθεί;

Και, ας πούμε ότι δεν το αντιλαμβάνονται πρώτα (τα ποντίκια), αλλά αυτά πρώτα το εγκαταλείπουν, επειδή το πλήρωμα κάνει ακόμα προσπάθειες να αποτρέψει το ναυάγιο. Για ποιο λόγο το εγκαταλείπουν;

Φοβούνται μήπως παρασυρθούν μαζί του στον βυθό;  Και πώς γνωρίζουν τα ποντίκια ότι, όταν ένα καράβι κάνει νερά, εκείνο που θα ακολουθήσει είναι η βύθισή του; Έχουν προηγούμενη πείρα;

Ξέρουν Φυσική; Γνωρίζουν τον νόμο του Νεύτωνα ή την αρχή του Αρχιμήδη; Όπως βλέπετε υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από αυτή τη συμπεριφορά των ποντικιών, το οποίο η επιστήμη οφείλει να διερευνήσει.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά να ξέρουμε κι εμείς, όποτε αναφερόμαστε σ’ αυτή τη φράση, αν βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα ή πρόκειται για μια δοξασία, έναν ναυτικό θρύλο που ξέμεινε να χρησιμοποιείται χωρίς λόγο.

Και να χαρακτηρίζει ως «ποντίκια» εκείνους που εγκαταλείπουν μια συλλογική προσπάθεια, έναν χώρο δράσης, μια πολιτική παράταξη, όταν βλέπουν ότι τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα σχεδίαζαν.

Όταν δεν έχουν την υπομονή να περιμένουν τις καλύτερες μέρες, την ανάκαμψη, την αναστροφή του κακού κλίματος… Κυρίως όμως όταν εγκαταλείπουν τον επικεφαλής, τον «καπετάνιο», μόνο του.

Όπως βλέπετε, το φέρνω γύρω γύρω, γιατί θέλω να σχολιάσω το άσχημο κλίμα που δημιουργήθηκε στο Ποτάμι, μετά τις αποχωρήσεις βουλευτών και τη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Το να τους κατηγορήσει κανείς χαρακτηρίζοντάς τους «ποντίκια που εγκαταλείπουν το πλοίο» είναι πολύ εύκολο, όμως, πιστεύω, και πολύ άδικο. Κι αυτό διότι το πλοίο είχε βυθιστεί πριν το καταλάβουν οι ίδιοι.

Το άλλο πουλάκι:

Για να μην τους αδικούμε…

Ας πούμε ότι εμείς το Ποτάμι το είδαμε από την αρχή ως μία έντιμη προσπάθεια και ποτέ δεν πιστέψαμε στις συκοφαντίες ότι δήθεν στήθηκε… από τον Μπόμπολα(!) προκειμένου να ανακόψει την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία.

Μας άρεσε επίσης το γεγονός ότι κατάφερε να συγκεντρώσει γύρω του αυτό που θα λέγαμε «φωνές της κοινής λογικής», κάτι που έλλειπε πολύ ή και τελείως από άλλα κόμματα τις μέρες που οργίαζε ο λαϊκισμός.

Τι δεν μας άρεσε; Το γεγονός ότι, ουσιαστικά ήταν κι αυτό ένα κόμμα αρχηγικό. Το κατανοούσαμε βεβαίως, αφού επρόκειτο ουσιαστικά για ένα ετερόκλητο πλήθος που συγκεντρώθηκε γύρω από τον Σταύρο Θεοδωράκη.

Όμως δεν μας άρεσε. Δεν πιστεύουμε ότι ένα σοβαρό κόμμα μπορεί να στηθεί «από πάνω». Μπορεί να δημιουργηθεί μόνον όταν έρχεται να καλύψει κάποια υπαρκτή ανάγκη της κοινωνίας.

Βεβαίως, για να μην αντιφάσκουμε, η φωνή της λογικής και το να ακουστούν δυσάρεστες αλήθειες, αντίθετα στις λαϊκιστικές κραυγές, ήταν μια ανάγκη της εποχής, όμως αρκούσε μόνο για το ξεκίνημα.

Στη συνέχεια έπρεπε να βρεθούν άλλα χαρακτηριστικά που θα δώσουν το πολιτικό στίγμα του κόμματος, το οποίο έμοιαζε με ελεύθερο σκοπευτή που κυνηγούσε ευκαιρίες, καμιά φορά απλώς για να δηλώσει τη… διαφορετικότητά του.

Μια διαφορετικότητα όμως που κανείς δε ξέρει αν έφτανε μέχρι τα απλά στελέχη και τους ψηφοφόρους των οποίων ο αρχικός ενθουσιασμός έδινε μέρα με την ημέρα τη θέση του στις επιφυλάξεις και τη γκρίνια.

Και φυσικά για την κατάσταση αυτή ευθύνεται η ηγεσία του κόμματος, δηλαδή ο Σταύρος Θεοδωράκης αυτοπροσώπως, αφού εκείνος επέλεξε να συγκεντρώσει στο πρόσωπό του… πάσα αρχή και εξουσία εν αυτώ.

Δική του είναι και η ευθύνη για τα πήγαινε έλα τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου, όσο και στο ΚΙΝΑΛ, του οποίου μάλιστα διεκδίκησε και την ηγεσία, λες και εκείνοι που πήγαν στο κόμμα του είχαν καμιά διάθεση να επιστρέψουν εκεί από όπου ξεκίνησαν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιοι έφυγαν πρώτοι;

Σίγουρα όχι οι βουλευτές που εγκατέλειψαν το Ποτάμι με αφορμή την ψηφοφορία για τις Πρέσπες. Πρώτοι έφυγαν πολλοί φίλοι και ψηφοφόροι του κόμματος, γεγονός που καταγράφηκε και στις δημοσκοπήσεις.

Αυτό βέβαια καθόλου δεν αποτελεί δικαιολογία και για την επιλογή των βουλευτών να «την κάνουν» τη δεδομένη στιγμή. Έδειξαν και αυτοί το επίπεδο της πολιτικής ωριμότητας που, τελικά, διέκρινε τα υψηλά στελέχη του κόμματος.

Αυτό όμως φάνηκε κυρίως με όσα ακολούθησαν, τα οποία, με έναν εύστοχο πολιτικό όρο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως… ξεκατίνιασμα. Μαλλί με μαλλί πιάστηκαν «κυριολεκτικά» στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αφήστε το άλλο με τις αποκαλύψεις μαγνητοφωνημένων συζητήσεων από τις οποίες δεν κρατούνταν πρακτικά! Αλλά κρατήθηκαν μόνο εκείνα τα στιγμιότυπα που φανερώνουν πόσο δίκιο έχει στους ισχυρισμούς του εκείνος που… τα κράτησε.

Θλιβερά πράγματα! Και είναι κρίμα γιατί το Ποτάμι θα μπορούσε να έχει μια διαφορετική… ροή και να φανεί χρήσιμο στην πολιτική ζωή του τόπου. Αλλά και στον τόπο τον ίδιο, αφού αυτό είναι το τελικό ζητούμενο για κάθε κόμμα.

Τώρα την μόνη χρησιμότητα που προσέφερε είναι η επιβεβαίωση πως το πιο δύσκολο για κάποιον που θέλει να άρχει είναι να κατορθώσει να τιθασεύσει τον εαυτό του.

 Ισχύει και για ποταμόπλοιο!

190205 ΠΑΙΔΙΑΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ονομαστική ψηφοφορία!

Δεν ξέρω πώς γίνεται σήμερα, όμως στα ηρωικά χρόνια που ήμασταν εμείς μαθητές, οι καθηγητές μάς σήκωναν στο μάθημα με τον κατάλογο, και μάλιστα με αλφαβητική σειρά. Έτσι ξέραμε πότε θα «σηκωθούμε».

Να, πώς ήξερε η Βουγιουκλάκη ότι ο καθηγητής θα την «βγάλει», επειδή την προηγούμενη φορά είχε σταματήσει τον κατάλογο στο όνομα της μαθήτριας που ήταν αμέσως πριν από εκείνη; Κάπως έτσι.

Ας κάνω όμως μια απαραίτητη παρένθεση. Γιατί «ηρωικά» τα μαθητικά μας χρόνια; Απλώς επειδή, πάντοτε, τα περασμένα έχουν ένα άρωμα νοσταλγίας, που, μαζί με τις δυσκολίες του παρελθόντος, τους προσδίδει και μια ηρωική διάσταση;

Μπορεί. Η αλήθεια είναι ότι τότε που ήμασταν εμείς μαθητές υπήρχε μια (άλλου είδους) δυσκολία στο… άθλημα. Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις; Ας περιοριστούμε στο γεγονός ότι δεν είχαμε κανένα απολύτως δικαίωμα!

Μπορούσαν να μας προσβάλουν, μπορούσαν να μας βρίσουν, να μας ξυλοφορτώσουν, να μας στείλουν για κούρεμα, να μας αποβάλουν, να μας «χαλάσουν τη διαγωγή», να μας αφήσουν στην ίδια τάξη, χωρίς πούμε κουβέντα.

Αν τολμούσαμε να αντιμιλήσουμε, τα πράγματα γινόταν χειρότερα για μας. Αν, δε, κάναμε το λάθος να μεταφέρουμε τα παράπονά μας στο σπίτι, τότε ήταν που μας έπαιρνε και μας σήκωνε.

Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Εξάλλου έχουν γραφεί τόσα και έχουν γυριστεί τόσες ταινίες και σίριαλ με αυτό το θέμα, που απλώς θα χάσουμε τον χρόνο μας. Θα σας αναφέρω μόνο ένα στιγμιότυπο.

Υπήρχαν περιπτώσεις που ένας μαθητής ζούσε πραγματικά τραγικές στιγμές. Ήταν όταν καταλάβαινε πως ερχόταν η σειρά του να σηκωθεί, δεν είχε διαβάσει (φυσικά) και δεν είχε άλλες απουσίες για να «κάνει Νταμπλατζά».

Θυμάμαι, λοιπόν, χαρακτηριστικά να ακούγεται ψιθυριστά από πίσω μας, καθώς ο καθηγητής των Ελληνικών έψαχνε τον κατάλογο και γύριζε σαδιστικά τις σελίδες πίσω μπρος: «Μη Λευτέρης, μη Λευτέρης, μη Λευτέρης, μη…»

«Ελευθέριος!» Ήταν το συνήθειό του να μας αποκαλεί όπως ακριβώς ήταν το βαφτιστικό μας.

Ο Λευτέρης το ίδιο χαμηλόφωνα: «Φτου, να πάρει ο διάλος». Και με στεντόρεια φωνή: «Δεν διάβασα, κύριε καθηγητά!»

Στο διάλειμμα έπεσε δούλεμα: «Άλλη φορά να λες “μη Ελευθέριος”», τον κολλήσαμε εμείς. Για να πάρουμε πληρωμένη απάντηση: «Τι λέτε, ρε άσχετοι; Άμα πεις “μη Ελευθέριος”, δεν ταιριάζει… το μέτρο!»

Το άλλο πουλάκι:

Θυμάμαι και τον Γιάννη.

Το έκανε για πλάκα βέβαια, αλλά μας γυρνούσε -φοιτητές πλέον- στα μαθητικά μας χρόνια. Κάθε φορά που ήταν να αποφασίσουμε κάτι και δεν ήθελε να πάρει θέση, έσκυβε και έκανε ότι ψάχνει γύρω γύρω.

«Εγώ έχασα τη σβήστρα μου», έλεγε, κάνοντάς μας να γελάσουμε και αφήνοντας να εννοηθεί ότι δυσκολεύεται να πει τη γνώμη του για το θέμα. Όπως ο αδιάβαστος μαθητής που πίστευε ότι θα τη γλιτώσει σκύβοντας κάτω από το θρανίο.

Τον σκεφτόμουν έντονα αυτές τις μέρες, καθώς διάβαζα για τις γελοιότητες στη Βουλή. Όπου, μεγάλοι άνθρωποι, και εκλεγμένοι για να παίρνουν  θέση σε κάθε θέμα, προβάλλουν αστείες δικαιολογίες για να μην το κάνουν.

Ο ένας ήπιε γκαζόζα και αναγκάστηκε να πάει στην τουαλέτα, οπότε έχασε την ψηφοφορία. Ο άλλος δεν πρόλαβε να πάει να παραιτηθεί, όπως είχε υποσχεθεί ότι θα κάνει, επειδή χάλασε το αυτοκίνητό του!

Άλλοι ψηφίζουν άλλα από εκείνα που ήθελαν, επειδή δεν κατάλαβαν πότε έπρεπε να σηκώσουν το χέρι. Άλλους τους εξηγούν επί ώρα τη διαδικασία της ψηφοφορίας και πάλι κάνουν λάθος επιλογή…

Γενικά, οι εθνοπατέρες μάς δίνουν την εικόνα ότι παιδιαρίζουν, ότι συμπεριφέρονται σαν μαθητούδια, σαν τον Λευτέρη που παρακαλούσε να μην τον φωνάξει ο καθηγητής, επειδή δεν ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του.

Αυτό όμως είναι η πιο αθώα πλευρά του πράγματος. Διότι υπάρχει και η άλλη που λέει ότι πίσω από τις φτηνές, παιδικές δικαιολογίες κρύβονται συμφέροντα και γίνονται δοσοληψίες πολύ σοβαρές.

Είναι προφανές, για παράδειγμα, ότι ο Καμμένος εκβιάζει την κυβέρνηση, προκειμένου να μην χάσει τα προνόμια που του δίνει η ύπαρξη κοινοβουλευτικής ομάδας, έτσι και του φύγει και άλλος βουλευτής.

Ο εκβιασμός, μάλιστα φαίνεται να πιάνει, αφού η κυβέρνηση εκδήλωσε την πρόθεσή της να αλλάξει τον κανονισμό της βουλής προκειμένου να μην συμβεί το μοιραίο και τα πάρει ο Καμμένος και γίνει απρόβλεπτος.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εγώ ζω με μιαν ελπίδα.

Ότι οι πολίτες τα βλέπουν όλα αυτά, τα κρίνουν, και, όταν έρθει η δική τους ώρα θα φερθούν όπως σε όλους αυτούς τους απίστευτους τύπους όπως ακριβώς τους αξίζει. Και πως αυτή τη φορά θα προσέξουν καλά ποιους θα στείλουν στη βουλή.

Και δεν μιλώ μόνον για τους Καμμένους, αλλά και για όλους τους άλλους, και εκείνους τους πιο σοβαρούς, υποτίθεται, όλους όσους εκλέχτηκαν έχοντας ως στόχο να αναμορφώσουν το πολιτικό σκηνικό.

Και να φέρουν νέα ήθη στον πολιτικό μας βίο! Τους είδαμε τους ίδιους, τα είδαμε και τα ήθη τους. Όλα για την καρέκλα. Τίποτα, ούτε αξίες, ούτε θεσμοί, δεν υπολογίζεται μπροστά στο ατομικό πολιτικό τους μέλλον.

Κάτι μου λέει όμως πως η ελπίδα μου αυτή θα παραμείνει όνειρο απατηλό. Άλλωστε δεν είναι μόνο η κεντρική πολιτική σκηνή, τέτοια έργα τα έχουμε ξαναδεί και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο.

Η εξήγηση είναι απλή: όσους εκλέγουμε είναι… σαρξ εκ της σαρκός μας!

 Θεσμοί στο μπόι τους!

190204 ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν είμαι συνταγματολόγος.

Σιγά το νέο, θα μου πείτε. Κανείς (σχεδόν) δεν είναι. Υπάρχουν ελάχιστοι τέτοιοι, σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, οπότε το αντικείμενό τους, δηλαδή το Σύνταγμα της χώρας, πρέπει να θεωρείται κάτι… εξωτικό.

Κάτι απλησίαστο για εμάς. Ωστόσο, το Σύνταγμα δεν μπορεί να είναι σαν ένα οποιοδήποτε άλλο επιστημονικό αντικείμενο, για το οποίο δικαιούνται να εκφέρουν γνώμη μόνον οι απολύτως ειδικοί.

Δεν είναι αστροφυσική. Ούτε καν ωκεανογραφία! Δεν είναι ιατρική, αν και σ’ αυτή ειδικεύονται ουκ ολίγοι, στην εποχή μας, χάρη στο google. Αν θα θέλαμε να βρούμε μια αντίστοιχη επιστήμη, θα λέγαμε ότι μοιάζει με την… ψυχολογία!

(Παρεμπιπτόντως, το έχω πει και άλλες φορές. Αυτές όλες που τις ονομάζουμε συλλήβδην «ανθρωπιστικές επιστήμες», δεν τις θεωρώ και τόσο… επιστήμες, και να με συγχωρούν όσοι τις έχουν σπουδάσει.

Επιστήμη είναι να στέλνεις από εδώ στον Πλούτωνα ένα διαστημόπλοιο και να ξέρεις ότι θα φτάσει μετά από χρόνια. Και να φτάνει! Στην ώρα του! Ή το να χτίζεις μια γέφυρα που να αντέχει όχι μόνο σε χιλιάδες οχήματα, αλλά και σε τρομακτικούς σεισμούς…)

Γιατί όμως είπαμε ότι η ενασχόληση με το Σύνταγμα, η… συνταγματολογία, αν μου επιτρέπεται ο όρος, μοιάζει κάπως με την ψυχολογία; Διότι έχουν κάποια κοινά στοιχεία. Το πρώτο είναι ότι αφορούν την καθημερινότητά μας.

Θα μου πείτε αυτό το κάνουν και ένα σωρό άλλες επιστήμες. Εδώ όμως υπάρχει μια διαφορά. Είναι σημαντικές για μας, χωρίς όμως αυτό να φαίνεται με την πρώτη ματιά, χωρίς να το κραυγάζουν.

Θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς πως δεν χρειάζονται καν, με δεδομένο ότι οι άνθρωποι υπήρχαν για χιλιάδες χρόνια, χωρίς να διαθέτουν ούτε συνταγματολόγους, ούτε ψυχολόγους. Και… δεν πάθαιναν και τίποτε.

Από την άλλη μοιάζουν και στο ότι ο καθένας μπορεί να ασχοληθεί «ερασιτεχνικά», είτε με το σύνταγμα είτα με την ψυχολογία, και να έχει άποψη. Αφήστε που μπορεί να «θεραπεύει» και προβλήματα!

Μπορεί να δίνει συμβουλές, σε συνταγματικά ζητήματα, αλλά και σε ζητήματα ψυχολογίας, και να αγγίζει ή να αναδεικνύει πτυχές που ακόμη και οι ειδικοί επιστήμονες δυσκολεύονται να προσεγγίσουν.

Το άλλο πουλάκι:

Κάτι μας είπες!

Όποιον να ρωτήσεις, ειδικά στη χώρα μας, θα σου πει ότι «ο καλύτερος ψυχολόγος είναι ο φίλος σου, που κάθεται και ακούει το πρόβλημά σου και σου δίνει λύσεις». Όσο για συνταγματολόγους…

Να, πάρε για παράδειγμα εμένα. Θέλεις να σου αναλύσω το θέμα με το οποίο ασχολήθηκε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας προχθές την Παρασκευή; Είναι ένα θέμα που αφορά εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων.

Συζήτησε για το αν είναι αντισυνταγματική η κατάργηση των δώρων, Χριστουγέννων, Πάσχα, αδείας, που έπαιρναν οι δημόσιοι υπάλληλοι, στα ξένοιαστα χρόνια που ευδοκιμούσαν στην πατρίδα μας τα… λεφτόδεντρα.

Τα οποία δώρα, ως γνωστόν, κόπηκαν ακριβώς επειδή δεν υπήρχε κάποιος να τα πληρώνει. Όπως άλλωστε και ένα σωρό άλλα «μπερεκέτια», κάτι επιδόματα, κάτι πλαστές υπερωρίες και άλλα τέτοια εξωτικά.

Για να είμαστε ακριβείς, κόπηκαν διότι αυτό απαίτησαν εκείνοι που μας έδωσαν δανεικά, προκειμένου οι δημόσιοι υπάλληλοι να έχουν τους δώδεκα μισθούς τους, και να μην πληρώνονται με… κουπόνια.

Δανεικά τα οποία ελπίζουν ότι κάποια μέρα θα πάρουν πίσω! Αν, βέβαια, αυτό μπορεί να το κάνει το κράτος μας δίνοντας και δέκατο τρίτο και… δέκατο έβδομο μισθό, θεωρώ πως εκείνοι δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα.  

Αυτά είναι γνωστά. Νομίζω τα έχουν καταλάβει πλέον σχεδόν όλοι όσοι πίστευαν, τέτοιες μέρες πριν από τέσσερα χρόνια, ότι αρκεί ένας νόμος για να επιστρέψουμε στο ευαγγελικό «ψυχή μου, φάγε πίε και ευφραίνου».

Το σημερινό ερώτημα είναι άλλο: μπορεί το Σύνταγμα μιας χώρας, δηλαδή είναι δουλειά του, να λέει και να επιβάλλει πόσα χρήματα θα δίνει η κυβέρνηση στους δημοσίους υπαλλήλους της.

Διότι, αν δεχτούμε κάτι τέτοιο, τότε θα μπορούσαμε να κρίνουμε και ένα Σύνταγμα με… δημοσιονομικούς όρους. Καλύτερο θα ήταν εκείνο που θα επέβαλε μεγάλες αμοιβές και πλούσια «δώρα».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είστε συνταγματολόγοι!

Ούτε κι εγώ είμαι, αλλά τουλάχιστον δεν μιλάω. Περιμένω. Κάνω τον σταυρό μου, κρατάω την αναπνοή μου και περιμένω. Σε λίγους μήνες, που το ΣτΕ θα εκδώσει την απόφασή του, θα ξέρουμε πόσο καλό Σύνταγμα έχουμε.

Εγώ άλλο δεν καταλαβαίνω. Πώς γίνεται μια παροχή, μια αμοιβή ή ένα επιμίσθιο, άλλοι να το δικαιούνται και άλλοι όχι˙ εννοώ από όσους κάνουν ακριβώς την ίδια εργασία. Ή όλοι πρέπει να το παίρνουν ή κανένας.

Εδώ παρατηρούμε να δίνεται μόνο σε εκείνους που προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη και το διεκδικούν. Δηλαδή σε όσους τα ακουμπάνε στα δικηγορικά γραφεία που ασχολούνται με τέτοιου είδους προσφυγές.

Κι επειδή ισχύει αυτό, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να τα διεκδικήσουν και συλλογικά, μέσω των συνδικαλιστικών φορέων τους. Πρέπει ο καθένας να προσφύγει ατομικά. Δηλαδή να πληρώσει τον δικηγόρο μόνος του.

Αλλά και… να του κόψει μερτικό, σε περίπτωση που δικαιωθεί και πάρει αυτά που διεκδικεί. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το καταλάβω και καλά θα έκαναν να ασχοληθούν κάποιοι που ξέρουν πέντε πράγματα παραπάνω.

Και να μας εξηγήσουν κι εμάς, που δεν είμαστε συνταγματολόγοι!

 Συνταγματικές αυξήσεις!

190201 ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δήμαρχος «Μακεδονομάχος»!

Το έχουμε πει πολλές φορές, το «μακεδονικό» είναι ένα ζήτημα πάνω στο οποίο χτίστηκαν και εξακολουθούν να χτίζονται πολιτικές καριέρες. Και όχι μόνον πολιτικές, αλλά τολμώ να πω και… δημοσιογραφικές!

Και, παρά την έγκριση της συμφωνίας από τη Βουλή, το θέμα δεν θα κλείσει. Τουλάχιστον μέχρι να γίνουν οι επόμενες εκλογές. Όχι μόνον οι εθνικές, αλλά και οι αυτοδιοικητικές, για δημάρχους και περιφερειάρχες.

Γι’ αυτές τις τελευταίες θέλουμε να σας μιλήσουμε σήμερα, καθώς και για τον ρόλο που μπορεί να παίξει η θέση τού κάθε υποψηφίου, δημάρχου ή δημοτικού συμβούλου (ας περιοριστούμε στον πρώτο βαθμό) στο… «μακεδονικό».

Υπάρχει κάτι που δυσκολεύονται πολλοί να το καταλάβουν. Διότι, κακά τα ψέματα, στο θέμα αυτό υπάρχει και μια συναισθηματική εμπλοκή. Και, όταν στην πολιτική εμπλέκονται τα συναισθήματα, μπερδεύεται το πράγμα.

Τι εννοώ: Εκείνο που πρέπει να καταλάβει ο κάθε πολίτης είναι ότι στο «μακεδονικό ζήτημα» η θέση του κάθε δημάρχου (συνακόλουθα και του κάθε υποψηφίου) έχει την ίδια ακριβώς βαρύτητα που έχει και η δική του.

Τίποτε περισσότερο, ή τίποτε λιγότερο δεν μπορεί να κάνει κάποιος τοπικός άρχοντας, από ό,τι και ο τελευταίος πολίτης αυτού του τόπου. Εντάξει, μπορεί να ανακηρύξει ανεπιθύμητους στον Δήμο του όσους δεν έχουν την ίδια με αυτόν γνώμη.

Όμως αυτό δεν είναι παρά μια ακόμη «παράσταση» από τις τόσες που έχουμε παρακολουθήσει αυτές τις μέρες (και θα παρακολουθήσουμε… μέχρις εξαντλήσεως των αποθεμάτων). Πρακτικά δεν σημαίνει τίποτε.

Δεν έχει, δηλαδή, καμιά επίπτωση στην καθημερινότητα των κατοίκων ενός δήμου, στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, αυτήν την οποία εκλέχτηκε να υπηρετήσει ο κάθε δήμαρχος. Είτε είναι «Μακεδονομάχος» είτε όχι.

Επομένως, ουδόλως πρέπει να απασχολεί τους πολίτες η τοποθέτησή του στο συγκεκριμένο ζήτημα. Αν θέλετε να κάνω μια εξαίρεση, να πω ότι μπορεί να μετρά σαν κριτήριο στην απίθανη περίπτωση που δυο υποψήφιοι είναι ακριβώς ίδιοι!

Όταν δηλαδή ο πολίτης έχει κάνει τις συγκρίσεις του με βάση τα κριτήρια εκείνα που πρέπει να εκτιμώνται σε κάθε εκλογή δημάρχου, και βρήκε τους υποψήφιους… ισόπαλους. Τότε μπορεί να μετρήσει και η θέση τους στο «μακεδονικό».

Αυτό όμως, όπως καταλαβαίνετε, είναι μια εξαιρετικά σπάνια περίπτωση, γι’ αυτό κι εμείς προτείνουμε να μείνει εντελώς έξω από την αξιολογική μας (σας) κλίμακα το πόσο ένθερμος Μακεδόνας είναι ο κάθε υποψήφιος.

Το άλλο πουλάκι:

Μετρήστε κάτι άλλο!

Μετρήστε την τοποθέτηση κάθε υποψήφιου πάνω σε ζητήματα της αρμοδιότητάς του. Πάνω σε προβλήματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει, αν οι πολίτες τον τιμήσουν με την ψήφο τους και εκλεγεί.

Και όταν λέμε τοποθέτηση δεν εννοούμε αυτό που ο κάθε υποψήφιος και η κάθε παράταξη ονομάζουν «πρόγραμμα». Αυτά είναι λόγια του αέρα, που όμως θεωρείται σχεδόν υποχρεωτικό να υπάρχουν προεκλογικά.

Μαθαίνω ότι συστήνονται ομάδες εργασίας για «τη σύνταξη του προγράμματος», ότι ορίζονται υπεύθυνοι κάθε παράταξης γι’ αυτό, και αναρωτιέμαι πόσες χαμένες ώρες εργασίας θα χρειαστούν για το… τίποτα.

Ελάχιστοι πολίτες θα κάνουν τον κόπο να ρίξουν μια ματιά, και κανείς δεν θα τα θυμάται την επομένη των εκλογών. Κάντε ένα τεστ στον εαυτό σας. Προσπαθήστε να θυμηθείτε το πρόγραμμα της παράταξης που ψηφίσατε την προηγούμενη φορά.

Γι’ αυτό σας λέω… Το πρόγραμμα δεν αποτελεί καμιά δέσμευση. Άλλου είδους δεσμεύσεις θεωρώ εγώ σημαντικές. Εκείνες που έχουν πρακτικό αποτέλεσμα αλλά, και συγχρόνως, σημαντικό πολιτικό κόστος.

Ποια είναι η θέση των υποψηφίων για την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου; Εννοώ την πιστή εφαρμογή και όχι τα καραγκιοζλίκια που βλέπουμε χρόνια τώρα. Μπορούν, τολμούν να την πουν στους πολίτες;

Διότι αυτό έχει ένα κόστος. Αλλά είναι και κάτι που αφορά την καθημερινότητα των πολιτών. Όπως αντίστοιχα και η θέση τους για την πεζοδρόμηση κεντρικών δρόμων της πόλης. Ή για την επιβολή προστίμων στους παραβάτες της καθαριότητας.

Πώς σκέφτεται δηλαδή ο υποψήφιος δήμαρχος να αντιμετωπίσει το έντονο φαινόμενο να βγάζει ο καθένας τα «σκουπίδια» του, ακόμη και έμποροι στο κέντρο της πόλης, όποτε τον βολεύει και να τα πετά όπου του κάνει κέφι. 

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά θέλουμε να ακούσουμε. Όχι «θα αναβαθμίσουμε τον ρόλο του φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους», ή «θα δώσουμε ουσιαστικό περιεχόμενο στην Ονειρούπολη»… (Δεν συνεχίζω, γιατί δίνω τζάμπα ιδέες.)

Κάπου εδώ βρίσκω σημαντικό και τον ρόλο των τοπικών δημοσιογράφων. Ας αναλάβουν την πρωτοβουλία να θέσουν στους υποψήφιους τέτοιου είδους ερωτήματα, ώστε να προκαλέσουν συγκεκριμένες απαντήσεις – δεσμεύσεις.

Για να μην φανεί μάλιστα ότι μεροληπτούν, ας ετοιμάσουν μια λίστα με τέτοιου είδους ερωτήσεις, τις οποίες μπορούν να υποβάλουν σε όλους τους υποψήφιους, τώρα που αυτοί θα αρχίσουν να δίνουν συνεντεύξεις όπου σταθούν κι όπου βρεθούν.

Μπορούν ακόμη να τους στείλουν τον κατάλογο αυτόν και να ζητήσουν γραπτώς τις απαντήσεις τους, τις οποίες θα κοινοποιήσουν από τα έντυπά τους ή από τα δημοσιογραφικά σάιτ της πόλης μας.

Ξέρω τι σκέφτεστε. Και ποιος μας λέει ότι τέτοιου είδους τοποθετήσεις δεσμεύουν τους υποψήφιους να τις εφαρμόσουν όταν εκλεγούν. Εδώ ζούμε στην εποχή της κωλοτούμπας, η οποία μάλιστα συχνά επιβραβεύεται.

Συμφωνώ. Αλλά και μόνον που θα υποχρεωθούν να εκτεθούν, και μόνο που θα μπουν στη διαδικασία να σκεφτούν και να πάρουν θέση σε υπαρκτά προβλήματα, είναι ένα κέρδος για την πόλη.

Μεγαλύτερο από το να παριστάνουν τους «Μακεδονομάχους»!

 Πρακτικά πράγματα!