120518 ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Οι αριθμοί δεν βγαίνουν!

Ξέρετε, καμιά φορά ακούμε ότι οι αριθμοί λένε την αλήθεια, όμως αυτό δεν στέκει.

Την αλήθεια τη λένε οι άνθρωποι και μόνο αυτοί, με μια μικρή όμως σημείωση.

Ο καθένας λέει (λέμε) τη δική του αλήθεια, η οποία, αν συμπίπτει και με την αλήθεια κάποιων άλλων, έχει καλώς.

Διαφορετικά έχουμε τόσες αλήθειες, όσοι είναι και οι συμμετέχοντες στη συζήτηση, ενίοτε όλοι οι Έλληνες.

Μα, δεν υπάρχει η… αντικειμενική αλήθεια;

Όχι, και αυτό το όχι το ξέρουμε από τα χρόνια ακόμη του παππού Αριστοτέλη, ο οποίος μας δίδαξε ότι αληθινό είναι μόνο αυτό για το οποίο έχουμε συμφωνήσει οι περισσότεροι ότι είναι έτσι.

«Αληθεύειν εστί το κοινωνείν» ή κάτι τέτοιο.

Και οι αριθμοί τι ρόλο παίζουν;

Οι αριθμοί σου λένε αυτό που θέλεις να ακούσεις. Απαντούν στα ερωτήματα που τους θέτεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι, με τους ίδιους αριθμούς μπροστά μας, ο καθένας βγάζει δικά του συμπεράσματα.

Γιατί τα λέω όμως όλα αυτά και πού πάει το… οι αριθμοί δεν βγαίνουν;

Άκουσα με ενδιαφέρον την πρόταση που διατύπωσε ο Μανώλης Γλέζος, το να δίνει δηλαδή 100 Ευρώ το μήνα κάθε φορολογούμενος που έχει ετήσιο εισόδημα πάνω από 20.000ευρώ.

Είναι μια πρόταση η οποία συμβάλλει στο διάλογο και μάλιστα απαντά πολύ συγκεκριμένα στο βασανιστικό ερώτημα «πού θα βρεθούν τα λεφτά».

Ελάτε όμως που οι αριθμοί «δεν βγαίνουν».

Χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες, που ασφαλώς γνωρίζει ο κύριος Γλέζος, έχω την αίσθηση ότι, με ένα τέτοιο μέτρο, θα μαζέψουμε… πενταροδεκάρες!

Το άλλο πουλάκι:

Ας δούμε όμως το ίδιο το μέτρο.

Πρώτα πρώτα πρόκειται για ένα «οριζόντιο» μέτρο, σαν αυτά δηλαδή εναντίον των οποίων φώναζε μέχρι χθες και ο κύριος Γλέζος, μαζί με όλους τους άλλους πολίτες.

Τα «οριζόντια» μέτρα, είτε πρόκειται για περικοπές, όπως μας επέβαλαν οι συγκυβερνώντες, είτε για εισπράξεις, όπως προτείνεται τώρα, είναι άδικα.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.

Έχουμε δύο φορολογούμενους εκ των οποίων ο ένας δηλώνει εισόδημα 19.500 ευρώ και ο άλλος 20.000 ευρώ το χρόνο.

Ο δεύτερος θα κληθεί να πληρώσει 100 ευρώ το μήνα, δηλαδή 1200 ευρώ το χρόνο, ου πάει να πει ότι το εισόδημα του τελικώς θα είναι 18.800 ευρώ, κάτω δηλαδή από του άλλου που τη γλίτωσε.

Αφήστε που… δεν βγαίνουν οι αριθμοί!

Πόσοι είναι λέτε οι Έλληνες φορολογούμενοι που δηλώνουν πάνω από 20.000 ευρώ το χρόνο;

Ελάχιστοι σε ποσοστό και οι περισσότεροι μισθωτοί, εκείνοι δηλαδή που δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους.

Είναι όμως δυνατόν να δίνουν 100 ευρώ το μήνα, μισθωτοί, προκειμένου να πληρώνονται (χωρίς οριζόντιες περικοπές) άλλοι μισθωτοί και συνταξιούχοι, αλλά και οι ίδιοι που θα «φορολογούνται» μ’ αυτό τον τρόπο;

Δεν βγαίνουν οι αριθμοί.

Ακόμη όμως κι αν έβγαιναν, με ποιο τρόπο το κράτος θα εισέπραττε αυτή την έκτακτη εισφορά, η οποία από την πρώτη κιόλας μέρα θα χαρακτηριστεί (νέο) χαράτσι;

Πώς σκοπεύει να απαντήσει ο κύριος Γλέζος στους νέους αντάρτες τού «δεν πληρώνω» που θα εμφανιστούν και, σίγουρα, θα έχουν την υποστήριξη κάποιων κομμάτων;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αστειευόμαστε!

Με όλο το σεβασμό προς τους αγώνες του κύριου Γλέζου, καταλαβαίνουμε κι εμείς ότι κάτι άλλο εννοούσε, απλώς, μερικές φορές, πρέπει να λες αυτό που εννοείς κι όχι κάτι που μπορεί να παρεξηγηθεί.

Εξάλλου, ένας Μανώλης Γλέζος δεν είναι για να σου κάνει οικονομικές αναλύσεις. Ας μιλήσει για κοινωνικούς αγώνες, για έναν κόσμο πιο δίκαιο, για τη σημασία της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά… Ποιοι είναι αυτοί που του αναθέτουν να αναλύει την οικονομική κατάσταση και να προτείνει λύσεις;

Θέλαμε, λοιπόν, να σχολιάσουμε το γεγονός ότι πολλοί, εκπροσωπώντας μάλιστα κόμματα, προτείνουν λύσεις στο πόδι, λύσεις που δεν προέρχονται από μια σοβαρή ανάλυση και που, άμα καθίσουμε στο καφενείο, θα βρούμε όλοι μπόλικες.

Υπάρχει όμως κάτι άλλο που πρέπει να προσέξουμε, μια και πολλοί μας κατηγόρησαν πως όλο γύρω γύρω το φέρνουμε το θέμα και δεν λέμε ξεκάθαρα τη γνώμη μας.

Η πρόταση αυτή είναι (όπως θα έλεγαν και οι πολιτικοί) στη σωστή κατεύθυνση.

Δηλαδή επισημαίνει το γεγονός ότι κάποιοι πρέπει να πληρώσουν την κρίση. Δεν γίνεται χωρίς να πληρώσουμε. Αν αυτό ήθελε να πει και ο κύριος Γλέζος και αν αυτό είναι πλέον θέση του κόμματός του, έχει καλώς.

Το ζήτημα είναι να βρούμε ποιοι θα είναι αυτοί.

Εδώ χωράει μια τεράστια συζήτηση. Να πληρώσουν αυτοί που έχουν, όμως ποιοι έχουν; Αυτοί που δηλώνουν; Κάποιοι άλλοι;

Όσο θεωρούμε πως τα χρήματα που μπαίνει στη τσέπη ή στο ταμείο μας είναι όλα δικά μας και το κράτος πρέπει να βρει από κάπου αλλού για να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, σχολεία, νοσοκομεία και δρόμους, το πρόβλημα δεν θα λύνεται.

Μέσα στους «κάποιους άλλους» είμαστε κι εμείς.

Λεφτά υπάρχουν!

120517 ΕΛΑΦΡΟΛΑΪΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Στο όνομα του λαού!

Δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν στο όνομα του λαού και, ειδικά αυτές τις μέρες που είχαμε μια πρόσφατη ετυμηγορία, μοιάζει να έχουν όλοι δικαίωμα να το κάνουν.

Το φαινόμενο όμως δεν έχει να κάνει μόνο με τις εκλογές και τους πολιτικούς, παρόλο που αυτοί είναι οι πρωταθλητές και δύσκολα τους βάζει κανείς κάτω.

Υπάρχουν όμως και άλλοι πολλοί, μεταξύ των οποίων μπορούμε να εντάξουμε και όλους όσοι μιλούν δημοσίως, δηλαδή τον κάθε πολίτη που λέει τη γνώμη του.

Ας αρχίσουμε όμως από τους δημοσιογράφους.

«Μα, κύριε, τάδε, οι τηλεθεατές θέλουν να μάθουν…»

Πού ξέρει τι θέλουν να μάθουν οι τηλεθεατές; Τους ρώτησε κανείς; Ακόμη κι αν βλέπουμε πως οι δημοσιογράφοι έχουν μπροστά τους έναν υπολογιστή, όπου (υποτίθεται πως) καταφθάσουν τα ερωτήματα τηλεθεατών, αυτά είναι απλώς… τηλεθεατών και όχι των τηλεθεατών!

Κι όμως. Ο δημοσιογράφος ρωτάει αυτό που θέλει ο ίδιος και, προκειμένου να δώσει βαρύτητα στο ερώτημά του, μας λέει πως είναι ερώτημα που «καίει» τους τηλεθεατές, την κοινή γνώμη, τον λαό…

Τώρα, το ποιο είναι ακριβώς το κριτήριο με το οποίο επιλέγει την ερώτησή του είναι άλλη, πολύ μεγάλη κουβέντα, εσείς όμως κρατήστε στο νου σας τη λέξη τηλεθέαση, για όταν την κάνουμε.

Εκτός από τους δημοσιογράφους, στο όνομα του λαού μιλούν και οι πολιτικοί, οι οποίοι, στο σημείο αυτό, δεν διαχωρίζονται σε εκλεγμένους ή μη.

Σου λέει δηλαδή ο άλλος «η βούληση του λαού» και πιθανότατα και (μέσα στο μυαλό του) να αντλεί αυτό το δικαίωμα από το γεγονός ότι κάποιοι πολίτες τον τίμησαν με την ψήφο τους και εκλέχτηκε.

Έλα όμως που ίδια και απαράλλαχτα μιλάει, και εκείνος που μαυρίστηκε, δεν πήρε παρά ελάχιστες ψήφους και εν πάση περιπτώσει δεν εκλέχτηκε!

Το άλλο πουλάκι:

Αυτοί προέρχονται από τον λαό!

Υποτίθεται πως βρίσκονται σε καθημερινή και συνεχή επαφή μαζί του, πιάνουν το σφυγμό του, γνωρίζουν τα προβλήματά του, ξέρουν τι τον απασχολεί…

Τρίχες κατσαρές (με συγχωρείτε για την έκφραση)!

Το είπαμε και άλλη φορά, με ευκαιρία την επαφή του κάθε πολιτικού με την καθημερινότητα.

Όταν δεν έχεις στηθεί ποτέ στην ουρά, όταν δεν έχεις ψάξει ποτέ για παρκάρισμα, όταν δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ μέσο μαζικής μεταφοράς, πόσο κοντά στα προβλήματα του λαού μπορεί να είσαι;

(Όπως είδατε στάθηκα στα απλά καθημερινά «προβλήματα» κι όχι σε σοβαρότερα, όπως το να ψάχνεις εργασία, να μην έχεις χρήματα για περίθαλψη, να σε διώχνουν από το σπίτι σου γιατί δεν έχεις να το πληρώσεις…)

Όλα αυτά όμως δεν εμποδίζουν τους πολιτικούς να λένε την προσωπική (την κομματική ακούστε εσείς) τους άποψη και να την επενδύουν με το κύρος της «λαϊκής» άποψης.

Εκεί δε που έχουν ξεφύγει (κατά την έκφραση της μόδας) εντελώς, είναι στο να ερμηνεύουν τη λαϊκή βούληση με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, βλέποντας το ποτήρι άλλοτε μισογεμάτο, άλλοτε μισοάδειο, όχι με την έννοια της αισιοδοξίας αλλά τού τι τους συμφέρει.

«Ο λαός καταδικάζει» την πολιτική εκείνων που έλαβαν χαμηλά ποσοστά, όχι όμως των άλλων που έλαβαν ακόμη χαμηλότερα.

Και, φυσικά, όταν οι… καταδικασμένοι έπαιρναν τεράστια ποσοστά, πάλι ήταν «καταδικασμένοι στη συνείδηση του λαού».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι θέλει ο λαός;

Είδατε; Παραλίγο να πέσουμε κι εμείς στην παγίδα.

Διότι, ακόμη κι αν δηλώνεις «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», πάλι φαίνεται σαν να ερμηνεύεις τη λαϊκή βούληση, με αρνητικό τρόπο, αρνούμενος δηλαδή να δεχτείς την ερμηνεία των άλλων.

Γιατί ΔΕΝ είναι έτσι; Άρα είναι κάπως αλλιώς!

Ποιος, τελικά, θα μας πει τι θέλει αυτός ο έρμος ο λαός, δηλαδή όλοι μαζί και ο καθένας μας ξεχωριστά;

Απάντηση δεν υπάρχει.

Το μόνο που μπορεί να φανεί σοβαρό είναι το να διαθέτει κανείς σταθερά κριτήρια αξιολόγησης, δηλαδή να μην τα αλλάξει κάθε φορά ανάλογα με την κουβέντα.

Αν επιθυμεί να τα αλλάξει, να το κάνει πριν από το εκλογικό αποτέλεσμα και από το να ισχύει για μετά.

Θυμόσαστε που σας το λέγαμε προεκλογικά; Ας δηλώσει ο καθένας τι θα σημαίνει γι’ αυτόν το άλφα ή το βήτα εκλογικό αποτέλεσμα, για να μην μπορούν μετά να γίνονται κωλοτούμπες.

Αυτά όλα έχει νόημα να τα ξανασυζητάμε τώρα, γιατί σε λίγο θα τα  βρούμε πάλι μπροστά μας.

Δεν το λέμε εμείς, ο λαός το λέει.

Χα!

Φωνή λαού!

120516 ΨΗΦΟΘΗΡΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Γιατί δεν ψηφίζουμε.

Μάλλον δεν καταλάβατε καλά. Εμείς ψηφίζουμε και παραψηφίζουμε, μερικές φορές μάλιστα με φανατισμό. Είμαστε φανατικοί της ψήφου, όχι αυτού που ψηφίζουμε.

Όταν λέω «γιατί δεν ψηφίζουμε», εννοώ για ποια πράγματα δεν μπορούμε να εκφράσουμε τη γνώμη μας ψηφίζοντας, δηλαδή τι δεν τίθεται σε ψηφοφορία, είτε στις γενικές εκλογές, είτε σε δημοψήφισμα.

Μα, θα ρωτήσει κάποιος, υπάρχει κάτι το οποίο είναι υπεράνω ψηφοφορίας. Κάτι που το δεχόμαστε ως θέσφατο και δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, ούτε καν με τον δημοκρατικό θεσμό της πλειοψηφίας;

Βεβαίως και όχι ένα αλλά πολλά πράγματα.

Είχαμε αναφερθεί και στο παρελθόν σε παρόμοια ζητήματα, τότε που γινόταν πολλή κουβέντα για τις ταυτότητες και ορισμένοι υποστήριζαν πως το θέμα πρέπει να τεθεί σε δημοψήφισμα.

Έτσι, για παράδειγμα, μπορούμε να πούμε ότι δεν τίθενται σε ψηφοφορία ζητήματα που αφορούν δικαιώματα που είτε προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις (όπως τα ανθρώπινα), είτε προβλέπονται από το Σύνταγμα, είτε, απλώς, δεν συμβαδίζουν με την ανθρώπινη ηθική.

Για τις ταυτότητες λέγαμε (το έλεγαν οι ειδικοί σ’ αυτά) ότι δεν μπορείς –ψηφίζοντας- να υποχρεώσεις κάποιον να φανερώνει τις προσωπικές του πεποιθήσεις, τα πιστεύω του, όπως το θρήσκευμα.

Δεν μπορείς να θέτεις σε δημοψήφισμα αν πρέπει τα ελληνικά πανεπιστήμια να δέχονται… (ξέρω ‘γω;) ομοφυλόφιλους ή ακροδεξιούς ή παοκτζήδες ή οτιδήποτε θεωρεί ο καθένας κακό και πιστεύει ότι το παιδί το δικό του δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή με «αυτό».

Μέχρι εδώ νομίζω ότι γίναμε κατανοητοί. Διότι υπάρχει και συνέχεια. Κάποιες φορές, για παράδειγμα, δεν έχει κανέναν νόημα να ψηφίζουμε για κάτι, γιατί, απλούστατα, δεν έχει νόημα.

Δεν μπορούμε, ας πούμε, να ψηφίσουμε για το αν η Μακεδονία είναι ελληνική.

Ξέρετε ότι τέτοια «δημοψηφίσματα» γίνονται τακτικά στο διαδίκτυο και μάλιστα καλούμαστε να ψηφίσουμε μαζικά, αφού κάποιοι άλλοι ψηφίζουν για το αντίθετο απ’ ό,τι πιστεύουμε εμείς και κινδυνεύουμε να χάσουμε τις… εκλογές.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτό όμως συμβαίνει τακτικά!

Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι αυτό που συμβαίνει σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ, όπου οι πολίτες καλούνται να αποφασίσουν αν ισχύει η θεωρία του Δαρβίνου, αν δηλαδή ο άνθρωπος εξελίχτηκε από κατώτερα όντα ή αν ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, όπως είμαστε εμείς.

Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά, εμείς όμως δεν ανοίξαμε σήμερα αυτό το θέμα για να αναφερθούμε σε παρόμοιες περιπτώσεις, αλλά για να μιλήσουμε για θέματα που τίθενται σε ψηφοφορία, συχνά όμως χωρίς να το καταλάβουμε ούτε εμείς που καλούμαστε να ψηφίσουμε.

Τι εννοώ όταν λέω δεν το καταλαβαίνουμε;

Εννοώ ότι μπορεί να μην τίθεται ως πρόταση προς ψήφιση, ως κάτι στο οποίο μπορούμε να πούμε ναι ή όχι, αλλά να εξάγεται έμμεσα (εμμέσως) από το όλο διακύβευμα των εκλογών.

Δείτε λίγο το πώς πολώθηκε η κατάσταση στις πρόσφατες εκλογές και πώς χωρίστηκαν τα κόμματα σε μνημονιακά και αντιμνημονιακά.

Ψηφίζοντας κανείς κάποιο από αυτό, έμοιαζε να έπαιρνε θέση στο ερώτημα θέσεις ή όχι το μνημόνιο.

Μάλιστα, ορισμένοι πολίτες εξέλαβαν το ερώτημα έτσι σκέτο, χωρίς καν να υπεισέλθουν σε πιο εξειδικευμένες αναλύσεις τού τύπου ποιο μνημόνιο, με τι είδους όρους κ.λπ.

Εδώ, λοιπόν, τίθεται ένα άλλο ερώτημα, μια απορία:

Είναι δυνατόν να θέλει κανείς το μνημόνιο; Είναι δυνατόν να υπάρχει πολίτης που θέλει να χάνονται θέσεις εργασίας, να απολύονται υπάλληλοι, να μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις, να κόβονται επιδόματα, να γίνονται περικοπές στην υγεία, στην έσεια…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κανείς, φυσικά!

Τότε, γιατί υπάρχουν τόσοι που ψήφισαν «μνημονιακά» κόμματα;

Κανονικά οι επιλογές θα έπρεπε να γίνονται μόνο μεταξύ των αντιμνημονιακών, δηλαδή οι ψηφοφόροι να εξέλεγαν κάποιο από τα τόσα κόμματα που κατέβηκαν στις εκλογές με σημαία το όχι στο μνημόνιο.

Η απάντηση είναι απλή, φίλοι μου, παρά το ότι το θέμα είναι εξαιρετικά περίπλοκο.

Όσοι ψήφισαν Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, άντε κα Δημοκρατική Αριστερά (για να περιοριστώ στα κόμματα που μπήκαν στη Βουλή) δεν είναι καθόλου υπέρ των μειώσεων, των περικοπών και όλης αυτής της «λαίλαπας», όπως αποκαλείται.

Απλούστατα πιστεύουν ότι, σύμφωνα με όσα λέγαμε στην αρχή, κάποια πράγματα δεν έχει νόημα να τίθενται σε ψηφοφορία.

Σκεφθείτε το ανάποδο! Μπορούμε να ψηφίζουμε, κατά κλάδο ή και ατομικά, πόσο μισθό πρέπει να παίρνουμε;

Γιατί όχι;

Κάτι τέτοιο δεν κάνεις όταν λες δεν θέλω να μειωθεί ο μισθός μου;

Εκείνο που μπορεί να γίνει είναι κάτι άλλο.

Επειδή ακριβώς η «πίτα» δεν έχει άπειρο μέγεθος, μπορείς να διεκδικήσεις μεγαλύτερο κομμάτι της, έχοντας όμως συναίσθηση ότι αυτό σημαίνει μικρότερο για άλλους. Αυτό ονομάζεται «ταξική πάλη».

Βεβαίως υπάρχει και ο τρόπος να μεγαλώσει η «πίτα» (χωρίς ποτέ να γίνει άπειρη) για όλους, ώστε όλοι να παίρνουμε κάτι παραπάνω, χωρίς ποτέ να είμαστε ευχαριστημένοι. Αυτό όμως που πρέπει να πούμε πώς θα γίνει (και μετά να το εφαρμόσουμε) και είναι ό,τι ονομάζουμε «οικονομική πολιτική».

Φυσικά ένας τρόπος είναι να δανειστούμε (πώς; με τι όρους; πώς θα το ξεπληρώσουμε;) από την πίτα του γείτονα, αν υπάρχει γείτονας να μας δανείσει.

Γι’ αυτά (μπορούμε να) ψηφίζουμε, όχι για το αν είμαστε υπέρ ή κατά του μνημονίου!

Ψηφίζω, άρα υπάρχω (πολιτικά)!

120514 ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Υπάρχουν τρόποι!

Απλώς έχουμε ξεχάσει μια παράδοση και μια πρακτική που εφαρμοζόταν σ’ αυτό τον τόπο πριν από είκοσι πέντε αιώνες.

Συνηθίζουν κάποιοι άσχετοι να λένε πως, στη δημοκρατία, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Εννοούν πως οι εκλογές είναι πάντοτε ένα εργαλείο που λύνει τον όποιο γόρδιο δεσμό δημιουργηθεί.

Κι όμως, αυτό δεν ισχύει πάντοτε. Το είδαμε σε όλο του το μεγαλείο αυτές τις μέρες που το σύστημα «μπλόκαρε» και το εκλογικό αποτέλεσμα δεν οδηγούσε σε ουσιαστική λύση.

Βεβαίως, εκλογές μπορούν να γίνονται στο διηνεκές!

Αυτό εξαρτάται και από τη βούληση όσων συμμετέχουν για «παιχνίδι». Μη σας παραξενεύει η λέξη. Είναι κάτι παιδάκια που, όταν χάσουν σε κάποιο παιχνίδι, ζητούν να ξαναπαίξουν πάλι και πάλι, μέχρι να νικήσουν.

Τότε θεωρούν πως εκείνη είναι η φορά που «μετράει», ξεχνούν όλες τις προηγούμενες που έχασαν και θεωρούν εαυτούς νικητές και καλύτερους όλων.

Λέγαμε όμως πως αυτό, το να θεωρείς δηλαδή ότι οι εκλογές είναι ο μόνος τρόπος εξόδου από τα αδιέξοδα της δημοκρατίας είναι ανιστόρητο.

Διότι, εκτός από τις εκλογές, οι παππούδες μας, αυτοί που σκέφτηκαν πρώτοι και εφάρμοσαν αυτό το πολίτευμα, είχαν και άλλα εργαλεία.

Ρωτάω, λοιπόν:

Γιατί δεν κάνουμε κλήρωση; Είναι ένας τρόπος εύκολος, άμεσος και… δημοκρατικός.

Μάλιστα, αν τον συνδυάσουμε με τις εκλογές, μπορεί να γίνει… δημοκρατικότερος.

Βάζουμε σε μια κληρωτίδα εκατό μπαλάκια, ανάλογα με το ποσοστό που πήρε το κάθε κόμμα. Δεκαεννιά για τη Νέα Δημοκρατία, δεκαοκτώ για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεκατρία για το ΠΑΣΟΚ και πάει λέγοντας.

Ε, όποιο μπαλάκι βγει από την κληρωτίδα θα είναι το κόμμα που θα κυβερνήσει, με την ανοχή όλων των υπολοίπων, το επόμενο διάστημα.

Το άλλο πουλάκι:

Γίνονται και συνδυασμοί!

Μπορεί, δηλαδή, αντί για τα ποσοστά των κομμάτων, τα μπαλάκια να αντιπροσωπεύουν τον αριθμό των βουλευτών.

Από την κληρωτίδα να βγαίνουν συνεχώς μπαλάκια, μέχρι να σχηματιστεί η απαραίτητη πλειοψηφία στη βουλή.

Όποιοι κι αν είναι αυτοί, από όποιον δηλαδή συνδυασμό κομμάτων κι αν προέρχονται, σχηματίζουν κυβέρνηση με την ανοχή όλων των υπολοίπων.

Ξέρω τι θα μου πείτε.

Πώς να κυβερνήσει κάποιος όταν είναι μειοψηφία στο λαό και τη βουλή ή πώς να συνεργαστούν κόμματα με το ζόρι;

Θα σας απαντήσω ότι αυτά είναι θέματα πολιτικής βούλησης, συνεννόηση που θα έπρεπε να γίνει εκ των προτέρων, πιθανότατα με σχετική τροπολογία στο Σύνταγμα, και, φυσικά, με την συγκατάθεση των πολιτών.

Εδώ, κάποτε, ολόκληρος τελικός κυπέλλου κρινόταν από το «κορώνα γράμματα» που έκανε ο διαιτητής, αν το παιχνίδι έληγε ισόπαλο.

Τώρα, θα δυσκολευτούμε στο σχηματισμό κυβέρνησης;

Αφήστε που υπάρχουν και άλλοι τρόποι, πέραν ή σε συνδυασμό με τις εκλογές και την κλήρωση.

Είναι η ξεχασμένη εναλλαγή στα αξιώματα. Δοκιμασμένη μέθοδος κι αυτή με μεγάλη μάλιστα επιτυχία.

Κάθε κόμμα περνά με τη σειρά του από την εξουσία για τόσο χρονικό διάστημα, όσο αντιστοιχεί στο ποσοστό που έλαβε στις εκλογές.

Ένα χρόνο ο ένας, εννιά μήνες ο άλλος και πάει λέγοντας.

Μπορούν μάλιστα να μην ξεκινούν απαραιτήτως από το πρώτο κόμμα, αλλά να κάνουν κλήρωση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ακούω πολλές ενστάσεις.

Ξεχνάτε όμως κάτι, φίλοι μου.

Εδώ ψάχνουμε να βρούμε ένα «εργαλείο», που θα μας λύσει το πρόβλημα της ακυβερνησίας, αν θεωρούμε ότι η ακυβερνησία είναι πρόβλημα!

Το εργαλείο που θα βρούμε θα πρέπει να το αξιολογήσουμε συγκρίνοντάς το με άλλα και, πιο συγκεκριμένα, με ό,τι διαθέτουμε σήμερα. Σήμερα έχουμε μόνο τις εκλογές και τις  «φιλότιμες» προσπάθειες των αρχηγών να συνεργαστούν μετά από αυτές.

Είδαμε τι συμβαίνει, έχουμε μια πείρα.

Μερικοί, βεβαίως, μπορεί να θεωρήσουν πως, με τον τρόπο που εμείς προτείνουμε, μπορεί να εμφανιστούν προβλήματα στη διακυβέρνηση του τόπου.

Ε, τώρα έχει να πει κανείς πάρα πολλά και πρώτα πρώτα θα πρέπει να ορίσουμε τι θεωρούμε πρόβλημα και τι διακυβέρνηση.

Αν, μάλιστα, κάνουμε τον κόπο να συγκρίνουμε την όποια κατάσταση προκύψει με ό,τι έχουμε μέχρι σήμερα, τότε θα δείτε πώς η πρότασή μας είναι όχι μόνο ρεαλιστική αλλά και… εθνοσωτήρια.

Χρειάζεται φαντασία και… χιούμορ!

Σήμερα κληρώνει!

120514 ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Ξαφνικά, τρόμαξαν όλοι!

Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο για τη χώρα μας να…πέφτουμε από τα σύννεφα. Πολύ συχνά μαθαίνουμε ή ανακαλύπτουμε κάτι που (υποτίθεται ότι) ούτε το φανταζόμασταν ότι υπήρχε.

Το παράδοξο είναι ότι αυτό το κάτι όχι μόνο υπήρχε, αλλά βρισκόταν δίπλα μας, στην ίδια πόλη, στην ίδια γειτονιά, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Επομένως δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν το βλέπαμε. Το βλέπαμε, γνωρίζαμε την ύπαρξή του, απλώς δεν δίναμε σημασία.

Μέχρι που έρχεται η στιγμή της πτώσης από τα σύννεφα και τότε αρχίζει η… φιλολογία.

Μέσα από αυτήν οδηγούμαστε στο άλλο άκρο, μεγεθύνουμε γεγονότα, δραματοποιούμε καταστάσεις, φοβόμαστε πως το φαινόμενο θα γενικευθεί και θα μας πάρει όλους η μπάλα…

Αυτή η γενική αρχή βρίσκει εφαρμογή και στην περίπτωση που εξετάζουμε σήμερα.

Ξαφνικά όλοι τρόμαξαν με την «εμφάνιση» της Χρυσής Αυγής.

Η λέξη επίτηδες αμφίσημη, διότι εκείνο που μας τρόμαξε ήταν και η μεγάλη εκλογική εμφάνιση της οργάνωσης, αλλά και η εμφάνιση (το ντύσιμο, το κούρεμα, τα «αξεσουάρ», η συμπεριφορά…) πολλών μελών της και, πλέον, βουλευτών της χώρας.

Έτσι, τόσο η τηλεόραση όσο και το διαδίκτυο γέμισαν με «αφιερώματα» στη Χρυσή Αυγή, με παρουσιάσεις των μελών της, με κείμενα και φωτογραφίες από τη δράση της οργάνωσης, με «ειδικούς» που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της ξαφνικής ανόδου της στις εκλογές.

Τα ερωτήματα βροχή:

Ποιοι είναι αυτοί  οι άνθρωποι; Γιατί είναι έτσι; Τι ακριβώς πιστεύουν;

Είναι αλήθεια όσα τους καταλογίζουν;

Αλλά και άλλου είδους:

Ποιοι τους ψήφισαν; Γιατί τόσοι πολλοί ψηφοφόροι προτίμησαν αυτούς; Τι είναι αυτό που σπρώχνει μια κοινωνία στα άκρα; Υπάρχουν ευθύνες για την «έκρηξη» του φαινομένου;

Το άλλο πουλάκι:

Εμείς σας τα είπαμε.

Και μάλιστα σας τα είπαμε πριν από τις εκλογές, με εκείνη την «πολιτική δυσφήμηση» που επιχειρήσαμε, την Παρασκευή  4 Μαΐου.

Δεν ξέρουμε αν έπιασε τόπο η προσπάθειά μας, αφού θέλουμε να πιστεύουμε ότι εσείς που μας παρακολουθείτε τόσα χρόνια δεν έχετε ανάγκη από ενημέρωση περί του τι είναι Χρυσή Αυγή.

Ποτέ μην είσαι βέβαιος!

Γι’ αυτό το ξανασυζητάμε το θέμα. Και, κυρίως, για να επανέλθουμε σε μια άποψη που υποστηρίξαμε τότε και η οποία ακούγεται και από άλλες σοβαρότατες φωνές.

Μπορείτε, λοιπόν, να ξαναδιαβάσετε το κείμενο «120505 ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΙΚΟ».

Ακούστε όμως τι διαβάσαμε κι εμείς στην Καθημερινή, γραμμένο από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Νίκο Μαραντζίδη, την Κυριακή των εκλογών:

«Η σημερινή συγκυρία απενοχοποιεί στη συνείδηση ενός σημαντικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας τον δεξιό ολοκληρωτισμό. Η ρητορική περί νέας κατοχής συμβάλλει στο να έλθει στο προσκήνιο ένας δεξιός εξτρεμισμός, που αν και αποτελεί απειλή για τους δημοκρατικούς θεσμούς δεν δείχνει να τρομάζει ένα τμήμα των Ελλήνων».

Προεκλογικό κι αυτό έτσι;

Γιατί, σήμερα, δείχνει να τους τρομάζει, ακόμα κι αυτούς που τον ψήφισαν.

Ποιοι όμως και γιατί καλλιέργησαν τη ρητορική περί «νέας κατοχής»; Ποιοι είναι αυτοί που φώναζαν (φωνάζουν;) για «χούντα»;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Συνεχίζει ο καθηγητής.

«Είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό και υποκριτικό, δυνάμεις που είτε από αφέλεια και επιπολαιότητα είτε από ιδεολογία, καλλιέργησαν συστηματικά τη βίαιη ρητορική και την εξεγερσιακή ανομική κουλτούρα έναντι της συνταγματικής νομιμότητας, να προσποιούνται σήμερα τους έκπληκτους και τους θυμωμένους για την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Στην πραγματικότητα, συνέβαλαν όλο αυτό το διάστημα στην αποσύνθεση της δημοκρατικής νομιμότητας».

Και συνεχίζει:

«Καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις είχαν, βέβαια, οι «Αγανακτισμένοι». Μέσα στις συγκεντρώσεις τους, ο αντικοινοβουλευτισμός ως καθημερινή μικροπρακτική (μούντζες, επιθέσεις εναντίον βουλευτών κ.α.) απέκτησε την αρχική νομιμοποίηση και προβολή που αναζητούσε. Μέσα από την όσμωση ακροδεξιών, λαϊκιστών και ακροαριστερών, διαμορφώθηκε μια νέα πολιτική ταυτότητα: του αγανακτισμένου νεοέλληνα. Πρόκειται για ένα «φαιοκόκκινο» αμάλγαμα αξιών και συμπεριφορών, συχνά αντιφατικών μεταξύ τους, που έχουν ένα κοινό γνώρισμα: την περιφρόνηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας».

Θέλει, φίλοι μου, πολλή συζήτηση το πράγμα.

Η λογική (και η συνακόλουθη πρακτική) τού «δεν υπακούω σε νόμους ψηφισμένους από τη Βουλή, επειδή τους θεωρώ… όπως τους θεωρώ» καλλιεργεί μια κουλτούρα και μια ηθική.

Ας θυμηθούμε λίγο το τι «εισέπραξαν» από τους «αγανακτισμένους» και της δικής μας πλατείας, όχι μόνο κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι, αλλά και πολίτες με αποδεδειγμένη την δημοκρατική τους ευαισθησία, μόνο και μόνο επειδή τόλμησαν να εκφέρουν μια διαφορετική άποψη.

Τα άκρα, λέει ο κύριος Μαραντζίδης, γίνονται επικίνδυνα επειδή μπορούν να αλληλοτροφοδοτούνται μέσω της έντασης και του λαϊκισμού!

Ας λέει;

Όπως στρώσαμε!