170621 ΓΥΦΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είναι και η πολιτική ορθότητα!

Αν αναρωτιέστε για ποιο λόγο διστάζουμε να αγγίξουμε κάποια θέματα, η απάντηση είναι πως δεν μπορούμε να βρούμε έναν ασφαλή τρόπο να τα προσεγγίσουμε. Είναι, βλέπετε, η πολιτική ορθότητα στη μέση.

Η οποία τείνει να καταντήσει μία δυνάστις! (Δεν ξέρω αν σας σοκάρει η λέξη, πάντως εμένα το «δυνάστρια» μου φαίνεται πολύ χειρότερο. Δανείζομαι, λοιπόν, τον τύπο που μαθαίναμε από το Σχολείο, για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.)

Μια και αναφερθήκαμε στη λέξη, ελάτε να παραφράσουμε τη ρήση που λέει «τύχη η πάντων δυνάστις των ανθρώπων» και στη θέση της τύχης να βάλουμε την πολιτική ορθότητα, που καταδυναστεύει τους πάντες.

Τουλάχιστον στις δημόσιες συζητήσεις τους, εκείνες δηλαδή που δεν πραγματοποιούνται μόνο μεταξύ πολύ στενών φίλων. Διότι, στις πολύ φιλικές κουβέντες υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία.

Εκεί οι διάφορες κοινωνικές ομάδες εξακολουθούν να αποκαλούνται με τον παλιό (καλό) τρόπο και η (αυτο)λογοκρισία κλείνει τα αφτιά της σε ιστορίες και ανέκδοτα που, αν ακούγονταν αλλού, θα γινόταν χαμός.

Εξάλλου, στις μικρές κλειστές παρέες γνωριζόμαστε από την καλή και την ανάποδη και μπορούμε να κρίνουμε κάποιον όχι από μια κουβέντα που θα πει, αλλά από τη συνολική στάση του σε ένα ζήτημα.

Πράγμα που δεν συμβαίνει στον «μέγα κόσμο» (πού να ήξερε ο ποιητής!) του διαδικτύου, όπου καραδοκεί η αστυνομία της πολιτικής ορθότητας. Αστυνομία είπα;  Μάλλον οι… «ταλιμπάν» της πολιτικής ορθότητας έπρεπε να πω.  

Περιμένουν πότε θα ξεφύγει από κάποιον μια φράση, ένας χαρακτηρισμός, κάτι που να μην ακολουθεί κατά γράμμα το αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο του πολιτικώς ορθού, για να τον περιλάβουν στους χαρακτηρισμούς.

Τι ρατσιστή θα τον πουν, τι σεξιστή, τι ισλαμοφοβικό, τι ομοερωτοφοβικό, τι… οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε, αφού, για κάθε μία «παρεκτροπή» από την πολιτική ορθότητα, υπάρχει αντίστοιχος χαρακτηρισμός.

Άντε να μιλήσεις, λοιπόν, δημοσίως, και άντε να μιλήσουμε κι εμείς για κάποια θέματα, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα μας πιάσουν στο στόμα τους, καταδικάζοντάς μας… «επί βλασφημία», οι φύλακες του σύγχρονου αυτού ιερού.

Το άλλο πουλάκι:

Χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή!

Διότι, πολλές από τις κοινωνικές ομάδες στις οποίες πιθανόν να αναφερθείς αλλάζουν κάθε τόσο ονόματα, με αποτέλεσμα, αν δε παρακολουθείς στενά αυτή την εξέλιξη, να κινδυνεύεις χωρίς ουσιαστικό λόγο.

Αφήστε που σε κάποιες ομάδες πολύ ιδιαίτερου σεξουαλικού προσανατολισμού είναι τόσο δαιδαλώδεις και λεπτεπίλεπτες οι διακρίσεις, που είναι αδύνατον να γνωρίζεις ποιος χαρακτηρίζεται πώς.

Να, τώρα που σας τα λέω όλα αυτά τρέμει η ψυχή μου μήπως μου ξεφύγει κάτι και γι’ αυτό ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, αν αυτό συμβεί. Όχι, παιδιά, δεν θέλω να προσβάλω, ούτε να μειώσω κάποιον.

Δηλώνω απλώς αδυναμία να παρακολουθήσω όλη τη… νομολογία γύρω από το θέμα και επειδή ξέρω καλά ότι άγνοια νόμου δεν συγχωρείται, φοβάμαι πως κριθώ ένοχος και θα είναι κρίμα.

Για να προφυλάξω κάπως τα νότα μου, θα καταφύγω σε ένα γνωστό κόλπο. Προκειμένου να αναφερθώ στο θέμα για το οποίο θέλω να σας μιλήσω θα… αντιγράψω κομμάτια από το διαδίκτυο.

Πιο συγκεκριμένα, θα καταφύγω στην Βικιπαίδεια και σε όση εγκυρότητα αυτή μπορεί να προσφέρει. (Αν πάντως η εγκυρότητα μετριέται με τη χρήση, είναι ό,τι πιο έγκυρο διαθέτουμε στις μέρες μας.)

Διαβάζω λοιπόν: «Οι Ρομά (στον ενικό αριθμό Ρομ), γνωστοί και ως Τσιγγάνοι, Ατσίγγανοι, Αθίγγανοι, Κατσίβελοι, Σίντηδες ή Γύφτοι, είναι ένας κατά βάση νομαδικός λαός με ινδική καταγωγή».

Διαβάζω επίσης ότι «η λέξη “Ρομ”, που χρησιμοποιείται σε πολλές περιοχές από τους ίδιους, σημαίνει στη γλώσσα τους “άντρας” ή “σύζυγος”. Μεταξύ τους χρησιμοποιούν περισσότερο τα “Μελελέ” (Λαός μαύρος), “Μανούς” (άνθρωπος) και “Σίντε”».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς ξέρουμε ποιος είναι Ρομ;

Είναι γνωστό ότι ο καθένας από εμάς ανήκει σε κάποια «ράτσα», άλλοι είναι Καραμανλήδες, άλλοι Θρακιώτες, άλλοι Βλάχοι, άλλοι Πόντιοι (η σειρά σε καμία περίπτωση δεν είναι αξιολογική –τράβηξα κλήρο)...

Κάποιοι είναι περισσότεροι περήφανοι για την καταγωγή τους, άλλο λιγότερο, όμως για κανέναν δεν υπάρχει κάπου επίσημη καταγραφή. Μπορεί να το δηλώνει όταν συστήνεται στις παρέες, μπορεί να το γράφει στο αυτοκίνητό του…

Δεν γνωρίζω όμως το επίσημο κράτος να μας έχει κάπου καταχωρισμένους σύμφωνα με την καταγωγή μας. Πώς, λοιπόν, ξέρουμε ποιος είναι (και ποιος δεν είναι) Ρομ; Ρωτάω, επειδή ρωτάει το… υπουργείο Παιδείας!

Ή μάλλον δεν ρωτάει, ζητάει από τους διευθυντές των Σχολείων να αναφέρουν «ΑΜΕΣΑ» τον συνολικό αριθμό εγγραφέντων Ρομά, κατά το σχολικό έτος που λήγει. Επίσης, ζητά τον αριθμό εκείνων που «παρακολούθησαν με συνέπεια τα μαθήματα».

Απ’ όσο ξέρω όμως, τα Σχολεία δεν κρατούν στοιχεία για την καταγωγή των μαθητών τους, εκτός αν πρόκειται για αλλοδαπούς. Όλοι οι υπόλοιποι εγγράφονται με ένα απλό πιστοποιητικό γέννησης, όπου νομίζω δεν αναφέρεται από πού κρατάει η σκούφια σου.

Ή κάνω λάθος; Διότι, σ’ αυτή την περίπτωση, μαύρο φίδι που τους έφαγε, ληξίαρχους και διευθυντές. Θα πέσει πάνω τους όλο το ανάθεμα των υπερασπιστών των προσωπικών δεδομένων και ποιος τους γλιτώνει.

Εκτός αν το υπουργείο Παιδείας ζητά τα στοιχεία προκειμένου να διερευνήσει την περίπτωση να υλοποιηθεί η σκέψη του υπουργού να μπαίνουν οι Ρομά στα πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις.

Τότε να δείτε για πότε θα δημιουργηθεί ένα δημογραφικό μπουμ, αφού δεν θα είναι λίγοι εκείνοι που θα σπεύσουν να επωφεληθούν.

Κι ας τους λένε και «γύφτους»!

Για το καλό τους!

170620 ΕΚΛΕΚΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πώς τους επιλέγει;

Είναι ένα ερώτημα που είναι αδύνατον να απαντηθεί, χωρίς να διολισθήσουμε σε ψυχαναλυτικές ερμηνείες. Και ξέρετε πόσο προσπαθούμε να το αποφεύγουμε αυτό, όταν κάνουμε πολιτική συζήτηση.

Είναι όμως πολιτική αυτή η συζήτηση; Είναι το ερώτημα που θέσαμε πολιτικό, απλώς και μόνον επειδή αφορά στον Πρωθυπουργό της χώρας; Ή μήπως πρόκειται μόνο για τη διερεύνηση μιας ανθρώπινης ικανότητας;

Όμως έτσι τίθεται ένα άλλο ερώτημα προς απάντηση: Δεν είναι οι απλές ανθρώπινες ικανότητες που διαθέτουν οι πολιτικοί, σε όποιο βαθμό τις διαθέτει ο καθένας, εκείνες που συμβάλλουν στην υλοποίηση του έργου τους;

Αν ναι, έχουν πολιτική διάσταση! Ικανότητες όπως το να συμπεριφέρεσαι σωστά στους συνομιλητές σου, να ιεραρχείς τις προτεραιότητες μιας υπόθεσης, ή να… επιλέγεις συνεργάτες. Αν όμως ισχύει αυτό, τότε μπερδεύεται ξανά η συζήτηση.

Για να την ξεμπλέξουμε, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τις τελευταίες μέρες γίναμε πάλι (και πάλι, και πάλι…) μάρτυρες απαράδεκτων συμπεριφορών από συνεργάτες-προσωπικές επιλογές τού ίδιου του πρωθυπουργού.

Μιλάμε για τις γνωστές «παρεμβάσεις» στον δημόσιο λόγο, μέσα από αναφορές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που αποκάλυψαν (λες και ήταν καλυμμένες) πλευρές της προσωπικότητάς τους.

Πλευρές που θεωρήθηκαν απαράδεκτες, ή, εν πάση περιπτώσει προβληματικές, αφού και οι ίδιοι αναγκάστηκαν είτε να αποσύρουν τα όσα «ανέβασαν», είτε να δικαιολογηθούν γι’ αυτά, λέγοντας ότι έγινε κάποιο λάθος. 

Επομένως, μη βιαστεί κανείς να μας κατηγορήσει ότι κρίνουμε αυστηρά την κυρία Ραχήλ Μακρή, τον κύριο Καμμένο ή τον κύριο Παππά. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που εκτίθενται οι ίδιοι και εκθέτουν και τον άνθρωπο που τους επέλεξε.

Το αρχικό ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Με τι κριτήρια τους επιλέγει ο Πρωθυπουργός; Και δεν μιλάμε μόνο γι’ αυτούς, αλλά και για μια μεγάλη γκάμα «στενών συνεργατών» και ανθρώπων της απολύτου εμπιστοσύνης του.

Από τον Πρόεδρο Πάκη μέχρι τον Γιάνη, από τον συγκυβερνήτη Καμμένο μέχρι την Ραχήλ Μακρή και από τον Καρανίκα μέχρι τη Ζωή, οι σημαντικότερες επιλογές που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας αποδείχτηκαν… «μη χειρότερα».

Το άλλο πουλάκι:

Μα, όλες!

Στην τύχη να διάλεγε και να τοποθετούσε ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά, «από τον σωρό να έπαιρνε», όπως έλεγαν και οι παλιοί, τόσο χάλια δεν θα του έβγαιναν οι επιλογές του. Πώς εξηγείται κάτι τέτοιο;

Είπαμε πως δεν είναι σωστό να καταφεύγουμε σε ψυχαναλυτικές ερμηνείες, όταν μιλάμε πολιτικά. Επομένως πρέπει να σκεφτούμε κάτι άλλο, προκειμένου να απαντήσουμε στο ερώτημά μας.

Το πρώτο που μας έρχεται στον νου είναι «αυτούς είχε, αυτούς διάλεξε». Όντας υποχρεωμένος να επιλέξει από έναν συγκεκριμένο «χώρο», απέδειξε περίτρανα πως «αυτή η στάνη αυτό το γάλα βγάζει»!

Μια τέτοια αιτιολόγηση θα ταίριαζε απόλυτα και με την εικόνα που έχουμε όλοι μας για τα μεγαλύτερα και τα μικρότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως τα ξέρουμε και από τις τοπικές κοινωνίες, τους χώρους εργασία κ.λπ.

Για να μην γενικεύω και αδικώ, υπάρχουν και αξιόλογοι άνθρωποι, όμως ο κανόνας πως επιπλέουν πάντοτε οι πλέον «ελαφρείς» (λέγονται και ελαφριοί, αλλά και φελλοί) νομίζω πως βρίσκει κι εδώ την εφαρμογή του.

Η αιτιολόγηση αυτή όμως κάπου χάνει, αφού πολλές από τις προσωπικές επιλογές του πρωθυπουργού Αλέξη δεν προέρχονται από… «αυτή τη στάνη», αλλά από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Το «γάλα» όμως αποδείχθηκε ίδιο.

Εκτός εάν…

Εκτός αν θεωρήσουμε ως «στάνη» όχι τον στενό κομματικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έναν ευρύτερο, εκείνον που αυτοχαρακτηρίστηκε αντιμνημονιακός.

Αν παρατηρήσουμε ότι οι επιλογές του πρωθυπουργού προέρχονται όλες από τον χώρο αυτόν, τότε μπορεί να υπάρχει μια λογική εξήγηση. Και πάλι όμως δεν εξηγείται το τεράστιο ποσοστό… επιτυχίας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Διότι εδώ μιλάμε για 100%!

Είμαστε υποχρεωμένοι, λοιπόν, να δεχτούμε πως οι επιλογές αυτές είχαν και κάποια άλλα (κοινά) χαρακτηριστικά που τράβηξαν την προσοχή του Αλέξη Τσίπρα, ώστε να τους καλέσει κοντά του.

Δείτε τους έναν έναν (ή μία μία, για να μην είμαστε και σεξιστές). Το πρώτο πράγμα που τους διακρίνει είναι ένα υπέρμετρος ναρκισσισμός. Πέρα από τη μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, τρέφονται όλοι από τη δημόσια εικόνα τους.

Έπειτα είναι ο έντονος αμοραλισμός. Οι άνθρωποι αυτοί είναι διατεθειμένοι να πουν και να κάνουν -χωρίς κανέναν ενδοιασμό- πράγματα που έρχονται σε αντίθεση ακόμη και με όσα διατείνονταν ότι πιστεύουν οι ίδιοι.

Αυτά τα δυο χαρακτηριστικά, συνδυασμένα μάλιστα, είναι που έκαναν τις βασικές αυτές επιλογές του Αλέξη Τσίπρα να ξεχωρίσουν μέσα από το μεγάλο αντιμνημονιακό πλήθος και να τραβήξουν την προσοχή του.

Βέβαια και εκείνοι δεν είδαν στο πρόσωπό του απλώς τον άνθρωπο που τους δίνει την ευκαιρία να πραγματώσουν το όνειρό τους για κατάληψη μιας θέσης και αντίστοιχη προβολή, αλλά και κάποιον που μπορούσε να τους εμπνεύσει.

Διότι ο Αλέξης, μην το ξεχνάμε, είναι το «αμερικάνικο όνειρο» κάθε ιδεοληπτικού αμοραλιστή. Ο οποίος, ενώ πριν από την κρίση ήταν καταδικασμένος να παραμένει στο περιθώριο τώρα πια μπορεί και να… περιμένει μια ευκαιρία.

Να περιμένει ένα νεύμα ή μια ανοιχτή αγκαλιά από τον ίδιο τον άνθρωπο που, καβαλώντας πρώτος το κύμα του διχασμού, της μισαλλοδοξίας και του λαϊκισμού, κατάφερε να πραγματώσει το όνειρό του.

Και να γίνει ο πρωθυπουργός που επέλεξε προσωπικά και επέβαλε στην χώρα όλον αυτόν τον θίασο που καμαρώνουμε καθημερινά επί σκηνής.

 Όμοιος ομοίω…

170619 ΖΩΗ-ΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν έχει να κάνει με τη Ζωή!

Μία είναι η Ζωή και, παρακαλώ, δεν θέλω σχόλια επ’ αυτού. Έχει κατακτήσει με το σπαθί της το δικαίωμα να την αποκαλούμε μόνο με το βαφτιστικό της, όπως ο Αντρέας, η Μελίνα, η Αλίκη, ο Στέλιος, ο Γιάνης, ο Χριστόδουλος, ο Λάκης…

Η σειρά δεν είναι αξιολογική. Μέσα σ’ αυτούς τους σπουδαίους Έλληνες, και η Ζωή αγαπήθηκε και μισήθηκε από την μεγάλη πλειονότητα των συμπατριωτών μας. Αν το δούμε συνολικά, το θέμα έχει ένα κοινωνιολογικό ενδιαφέρον.

Διότι, από αυτά τα πρόσωπα, άλλα αγαπήθηκαν και μισήθηκαν ταυτόχρονα, από αντίστοιχα τμήματα του πληθυσμού, και άλλα είχαν μια… εξελικτική πορεία από την λατρεία προς την αντιπάθεια και το μίσος των ίδιων ανθρώπων.

Ξεκίνησαν δηλαδή ως λαϊκά είδωλα και κατέληξαν (κατάφεραν) να εισπράττουν όχι μόνο την αντιπάθεια, αλλά και το μίσος εκείνων που πρώτα τους λάτρευαν. Έτσι όμως δεν είμαστε εμείς οι άνθρωποι, από τα χρόνια ακόμη του Ιησού;

Πώς είπατε; Όχι, δεν θα πω συγκεκριμένα ονόματα, διότι η μεταστροφή των συναισθημάτων ή η εμμονή σε κάποιο από αυτά είναι… προσωπικό δεδομένο, Άλλωστε ο καθένας από εσάς έχει και τις προσωπικές του προτιμήσεις.

Εν πάση περιπτώσει, εκείνο που ξεκίνησα να λέω είναι ότι το σημερινό μας σχόλιο δεν έχει να κάνει με τη Ζωή, παρ’ όλο που εγώ το βρήκα γραμμένο σε σχέση με αυτήν και τα πρόσφατα κατορθώματά της.

Το σχόλιο έχει να κάνει με την γενικότερη τάση μας να είμαστε πολύ χουβαρντάδες, όταν πρόκειται να πληρώσουν άλλοι, και πολύ γενναιόδωροι, όταν το αποτέλεσμα της γενναιοδωρίας μας το εισπράττουμε οι ίδιοι.

Για να μην λέμε πολλά, θα έχετε όλοι μια εικόνα τού τι συμβαίνει όταν κάπου παρατίθεται, ας πούμε, ένα μπουφές με εδέσματα και ποτό για τους παρευρισκομένους. Θυμηθείτε κάποιες σκηνές από τη φετινή «Δραμοινογνωσία».

Σε τέτοιες, λοιπόν, περιστάσεις, συναντάς ανθρώπους που «λες και δεν έχουν φάει ή δεν έχουν πιει ποτέ στη ζωή τους». Το φαινόμενο είναι άσχετο από την οικονομική κατάσταση ή την μόρφωση των επιτιθέμενων στους μπουφέδες.

Πρόκειται για ένα «αταξικό φαινόμενο», όπως θα έλεγαν και οι μαρξιστές, που το βλέπεις παντού και από όλους. Ακόμη πιο ενδιαφέρον γίνεται όταν δεν υπάρχει μπουφές, αλλά οι προσκεκλημένοι μπορούν να παραγγείλουν ελεύθερα ό,τι επιθυμούν.

Το άλλο πουλάκι:

Τότε θα δοκιμάσουν τα πάντα!

Εννοείται πράγματα που δεν θα τολμούσαν να παραγγείλουν ποτέ, αν ήταν να πληρώσουν από την τσέπη τους. Τα πιο εκλεκτά κρασιά και τα πλέον περίεργα -και ακριβά- εδέσματα, τα οποία δεν ξέρουν και να εκτιμήσουν.

Αυτό το τελευταίο το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που… συμπεριφέρονται σ’ αυτά, αλλά και από τα ειρωνικά σχόλια που κάνουν για τη γεύση ή την εμφάνισή τους, με τα οποία επιβεβαιώνουν τη γνωστή ρήση ενός φίλου που λέει «πού ξέρει ο Βλάχος να φάει το σκόρδο»!

Τα ξέρετε αυτά όλοι και, όπως γίνεται κάθε φορά που κάποιοι σχολιάζουν ένα κοινωνικό φαινόμενο, «ευτυχώς που εμείς δεν ανήκουμε στην παραπάνω κατηγορία». Τα γνωρίζουμε επειδή… τα παρατηρούμε σε άλλους!

Ξεκινήσαμε όμως να λέμε για το πόσο «λαρτζ» γινόμαστε με τα λεφτά των άλλων, με αφορμή κάποια σχόλια για τα προνόμια που απολαμβάνει η Ζωή, ως πρώην Πρόεδρος της Βουλής. Εννοείται μαζί με όλους τους άλλους συναδέλφους της.

Τι αυτοκίνητα με οδηγούς, τι γραφεία με μετακλητούς υπαλλήλους, τι αστυνομικούς για την ασφάλειά τους… Και, φυσικά, το ερώτημα παραμένει: Τα χρειάζονται όλα αυτά, ή τα έχουν απλώς επειδή μπορούν;

Καταλάβατε τώρα τη σύνδεση; Όπως ο άλλος γεμίζει το πιάτο του με (τζάμπα) μεζέδες που δεν μπορεί να φάει, όπως παραγγέλνει κρασιά που δεν μπορεί να πιει, έτσι και αυτοί παίρνουν ό,τι μπορούν, επειδή… μπορούν.

Και επειδή πληρώνουν άλλοι. Διότι, αν ήταν να δίνουν οι ίδιοι τους μισθούς των υπαλλήλων τους, σιγά να μην «χρειαζόταν» τόσους μετακλητούς υπαλλήλους (λένε για έξι, αλλά δεν θέλω να το πιστέψω) που «χρειάζονται» σήμερα.

Ξέρετε όμως ποιο είναι το χειρότερο; Οι άνθρωποι αυτοί δεν «τα βρήκαν» έτσι. Νομοθέτησαν οι ίδιοι αυτά τα προνόμια για τον εαυτό τους! Φανταστείτε δηλαδή ένα επάγγελμα που εσείς οι ίδιοι θα ορίζατε τους όρους εργασίας σας και τις απολαβές σας από αυτό.

Όρισαν μάλιστα τα προνόμια να τους ακολουθούν και χρόνια μετά τη… συνταξιοδότησή τους, όταν ακόμη και ο τίτλος τους «πρώην Πρόεδρος της Βουλής» θα έχει ξεχαστεί. Ποιος θυμάται ότι ο Δημήτρης Σιούφας υπήρξε τέτοιος;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Ευχαριστώ, δεν θα πάρω»!

Οι μητέρες μας, όταν επρόκειτο να μας πάρουν μαζί τους σε μια επίσκεψη, μας συμβούλευαν με ιδιαίτερα αυστηρό ύφος πώς πρέπει να συμπεριφερθούμε, όταν θα έρθει η ώρα να μας κεράσουν.

Μας τόνιζαν εκατό φορές να πάρουμε «μόνον ένα» σοκολατάκι -ακόμα κι αν η οικοδέσποινα επιμείνει να μας δώσει και άλλο- όταν, φυσικά, δεν μας έλεγαν να αρνηθούμε εντελώς, με ευγενικό τρόπο, το κέρασμα.

Αυτό το τελευταίο το επέβαλαν οι σοφές μαμάδες, όταν γνώριζαν ότι το σπίτι που θα επισκεφτούμε δεν περνάει εύκολες μέρες και πως η νοικοκυρά θα στερηθεί κάτι άλλο για να κεράσει εμάς.

Όπως ακριβώς δηλαδή και η πατρίδα μας σήμερα. Μόνο που οι βουλευτές μας και οι Πρόεδροί τους δεν έχουν ούτε τη σοφία, ούτε την… αρχοντιά που είχαν οι παλιές εκείνες μαμάδες.

Επομένως, τι περιμένουμε από τη Ζωή και από τη ζωή μας;

 Τζάμπα είναι!

170615 ΕΚΔΗΛΩΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εκδηλώσεις, εκδηλώσεις…

Καθώς το καλοκαίρι προχωρά –τουλάχιστον ημερολογιακά- και κλείνουν τα Σχολεία, ολοένα και περισσότερες εκδηλώσεις προγραμματίζονται και υλοποιούνται στην πόλη μας. Από «σουβλάκια» Συλλόγων Γονέων, μέχρι… προβολές θερινού κινηματογράφου.

Συζητούσαμε το θέμα, όταν προέκυψαν καναδυό ζητήματα, για τα οποία τα έχουμε μιλήσει και άλλοτε, δεν βλάπτει όμως να το ξανακάνουμε. Το πρώτο έχει να κάνει με τον σεβασμό στους γείτονες.

Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να παρακολουθεί τις δικές μας εκδηλώσεις, αν δεν το επιθυμεί ο ίδιος. Είναι θέμα πολιτισμού ο στοιχειώδης σεβασμός στους γείτονες. Και αυτός μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους.

Εκτός από το να τηρούμε τις ώρες κοινής ησυχίας, θα πρέπει οπωσδήποτε να τους ειδοποιούμε για το είδος της εκδήλωσης και τη διάρκειά της, ώστε να παίρνουν τα μέτρα τους. Εννοείται ότι μπορούμε και να τους προσκαλούμε…

Μια και μιλήσαμε όμως για ώρες κοινής ησυχίας, δεν νομίζετε κι εσείς ότι πρέπει να σεβόμαστε κάπως περισσότερο και τις… ώρες κοινής φασαρίας; Αυτό το θέμα με τα αυτοκίνητα που γυρνούν τις γειτονιές και διαλαλούν διάφορες εκδηλώσεις κάποτε πρέπει να σταματήσει.

Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι, την σήμερον ημέρα, υπάρχουν πολίτες που περιμένουν να ενημερωθούν για την «λαϊκοποντιακή βραδιά» τού τάδε συλλόγου από το μεγάφωνο που θα περάσει (και θα ξαναπεράσει και θα ξαναπεράσει…) από τη γειτονιά τους;

Αφήνουμε τους διάφορους μανάβηδες που καταφτάνουν από τα πέρατα του κόσμου, αφήνουμε τους παλιατζήδες ή όλους τους άλλους που δεν μπορούν να κάνουν γνωστά τα προϊόντα τους με άλλον τρόπο…

Αφήνουμε και την ενημέρωση για τις διακοπές νερού που εξακολουθούν να γίνονται με τον κλασικό τελάλη και που μαζί με όλους τους παραπάνω συνθέτουν ένα ρεπερτόριο που πολύ σωστά μία φίλη ονομάζει «η μάστιγα του καλοκαιριού»!

Σήμερα υπάρχουν πολύ πιο σύγχρονοι, πιο ανέξοδοι και, κυρίως πολύ πιο φιλικοί προς το ηχητικό περιβάλλον, τρόποι να ενημερώνονται οι πολίτες για οτιδήποτε, εκτός φυσικά από τις «γαρδένιες από το Πήλιο» ή από τα «κεράσια Γαζώρου».

Αρκετά όμως με τον καλοκαιρινό «σαματά». Ας περάσουμε να δούμε τα άλλα θέματα που απασχόλησαν την κουβέντα μας, με αφορμή πάντα τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα αυτή την εποχή και όχι μόνο.

Το άλλο πουλάκι:

Εσείς πάτε σε εκδηλώσεις;

Εμείς ακόμη συνεχίζουμε, έχουμε όμως κάποιον στην παρέα που σταμάτησε να παρακολουθεί, επειδή, όπως λέει, δεν του αρέσει να βλέπει τη φάτσα του στο φέισμπουκ. Ασφαλώς μια τέτοια θέση χρειάζεται μεγαλύτερη ανάλυση.

Ας το δούμε συνολικά. Έχουνε γίνει μεγάλες κινητοποιήσεις, προκειμένου να μην υπάρχουν ή να μην χρησιμοποιούνται σε κοινόχρηστους χώρους κάμερες που καταγράφουν την παρουσία πολιτών.

Γιατί; Διότι (υποτίθεται ότι) η παρουσία κάποιου σε έναν συγκεκριμένο χώρο θεωρείται προσωπικό δεδομένο και δεν μπορεί να καταγράφεται ή να δημοσιοποιείται χωρίς την άδειά του.

Σας θυμίζω ότι, με βάση κάποιο τέτοιο σκεπτικό, υπάρχουν στους δρόμους κάμερες και εξοπλισμός εκατομμυρίων που παραμένουν σε αχρηστία, ενώ θα κατέγραφαν μόνον εκείνους που παρανομούν και υπερβαίνουν το όριο ταχύτητας.

Ερχόμαστε, λοιπόν, εμείς, οι ευαίσθητοι πολίτες, και δεχόμαστε ή ανεχόμαστε να μας καταγράφει «ο πάσα εις» και μάλιστα να βγάζει την καταγραφή αυτή σε δημόσια θέα, μέσω τού φέισμπουκ. 

«Δεν θέλω, ρε κύριε»!

Εγώ μπορεί να ήρθα σε μια εκδήλωση, δεν έχω καμιά όρεξη όμως να με βλέπει ο καθένας πώς κάθομαι, αν παρακολουθώ προσεκτικά, με ποιους είμαι, τι φοράω…

Αν εσύ θέλεις να καταγράψεις και να δημοσιοποιήσεις την παρουσία σου εκεί, βγάλε τον εαυτό σου και ανέβασέ τον όπου γουστάρεις. Εγώ δεν θέλω ούτε να με ανεβάζουν, ούτε να με κατεβάζουν, ούτε τίποτα.

Θα μου πείτε «δημόσια εκδήλωση είναι, προφανώς δεν παραβρίσκεσαι εκεί… κρυφά». Δεν έχει καμία σημασία. Άλλο να το ξέρουν όσοι επίσης συμμετέχουν και άλλο να το βλέπει ο καθένας που κάθεται στο σπίτι του.

Νομίζω πως πρέπει να αρχίσει να γίνεται από τους υπεύθυνους κάθε διοργάνωσης μια υπενθύμιση, όπως για παράδειγμα για να κλείνουμε τα κινητά μας τηλέφωνα. Είναι θέμα στοιχειώδους σεβασμού του άλλου:

«Παρακαλούμε, αν κάποιος επιθυμεί να ανεβάσει φωτογραφίες (ή βίντεο) από την εκδήλωση, να ζητά την άδεια όσων φαίνονται σ’ αυτές. Ή, ακόμη καλύτερα, ας φαίνεται μόνο ο ίδιος».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πάμε και σε ένα ακόμη θέμα.

Εμείς το έχουμε ξαναπεί, μια και το έφερε όμως η κουβέντα για τις εκδηλώσεις, καλό είναι να το θυμηθούμε. Είναι σωστό να γίνονται εκδηλώσεις στην κεντρική πλατεία της πόλης;

Και εννοώ από πολιτικές, μέχρι κάθε είδους εκδηλώσεις, στις οποίες συμμετέχουν καμιά πενηνταριά άνθρωποι. Γιατί να δεσμεύεται ένας δημόσιος χώρος, ο κατ’ εξοχήν δημόσιος χώρος της πόλης;

Προφανώς η… παράδοση ξεκίνησε από τις μεγάλες προεκλογικέ συγκεντρώσεις, καθώς δεν υπήρχε άλλος χώρος πρόσφορος (ή έτσι πίστευαν οι διοργανωτές) για να τις φιλοξενήσει. Αυτές όμως γινόταν μία στο τόσο.

Σήμερα, μας έχει μείνει το συνήθειο να παραχωρείται η πλατεία σε όποιον επιθυμεί να κάνει αισθητή την παρουσία του στους Δραμινούς, ιδιώτη ή συλλογικό φορέα, χωρίς όμως να έχει και την ανάλογη συμμετοχή.

Πέντε άνθρωποι, μικρόφωνα, μεγάφωνα και… «πάρε κόσμε». Ξέρω τον αντίλογο. Αν δεν δοθεί η πλατεία, που «ανήκει» σε όλους τους πολίτες, τότε πού θα γίνονται αυτές οι εκδηλώσεις;

Προτάσεις υπάρχουν, όμως δεν θέλω να κάνω υποδείξεις. Ας αρχίσουμε να συζητάμε το αν θα ήταν καλύτερα να αποδεσμευτεί η πλατεία και μετά θα βρεθούν εναλλακτικές λύσεις.

Μια γνώμη λέμε!

 Το καλοκαιράκι με τα καλά του!

170615 ΜΠΙΝΕΛΙΔΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Άλλη μια απόδειξη!

Καθημερινά αυξάνουν οι αποδείξεις πως εμείς οι Έλληνες είμαστε ένα πολύ σπάνιο έθνος και πως έχουν απόλυτο δίκιο όλοι εκείνοι που μας ζηλεύουν, μας μισούν και θέλουν το κακό μας.

Ξέρετε πολύ καλά πως, όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, κάποιοι άλλοι έτρωγαν βαλανίδια, συνήθεια βέβαια που, στις μέρες μας, επανέρχεται μέσω των -πολύ της μόδας- σούπερφουντς.

Εκείνο που συνήθως ξεχνάμε είναι το γεγονός πως, όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, οι Πυραμίδες ήταν ήδη δύο χιλιάδων ετών (και βάλε)! Αυτές όμως δεν πιάνονται, αφού στο κτίσιμό τους έβαλαν το χεράκι τους και κάποιοι εξωγήινοι.

Εξάλλου, τι είναι οι Πυραμίδες μπροστά στους Παρθενώνες; Εκείνο που εντυπωσιάζει σ’ αυτές είναι το μέγεθός τους, πράγμα που είναι μια καθαρή «αμερικανιά». Εμείς οι Έλληνες ποτέ δεν δώσαμε σημασία στο μέγεθος, αλλά στο «μέτρο».

Γι’ αυτό και θεωρούμε ξενόφερτες συνήθειες και χωρίς καμιά ουσία κάτι προσπάθειες εντυπωσιασμού όπως «η μεγαλύτερη λαγάνα του κόσμου», «χίλιοι χορωδοί για τον Μίκη Θεοδωράκη», ή «σημαία εκατόν είκοσι τετραγωνικών μέτρων (χωρίς τους βοηθητικούς χώρους)»!

Έχω την αίσθηση ότι, την ώρα που σας τα λέω όλα αυτά κάποιοι με βρίζουν, όμως γι’ αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό της φυλής θέλω να σας μιλήσω. Χαρακτηριστικό που, όπως είπα πριν, δείχνει για άλλη μια φορά την ανωτερότητά της.

Το ξέρατε ότι οι άνθρωποι που βρίζουν είναι πιο ευφυείς και έχουν μεγαλύτερη αίσθηση του χιούμουρ; Ναι, του χιούμουρ, σε πτώση Γενική. Κλίνεται, καθότι ελληνική λέξη, όπως τόσες άλλες που δεν γνωρίζουμε.

Πρόκειται για αντιδάνειο που προέρχεται από τη φράση «μόριον Χίου», με αναστροφή και αποκοπή… Χίουμορ(ιον). Η φράση απαντάται, στα Βυζαντινά χρόνια, μόλις δηλαδή οι άλλοι είχαν κατέβει από τα δέντρα.

Υπονοούσε κάτι μικρό που προκαλεί γέλιο και, κατ’ επέκταση, το σύντομο αστείο. Ας με συγχωρήσουν οι φίλοι μου οι Χιώτες που αποκαλύπτω μια ετυμολογική προσέγγιση που προσπαθούσαν να κρατήσουν μυστική -άγνωστο γιατί.

Λέγαμε, λοιπόν, ότι (το διαβάζω όπως ακριβώς το βρήκα δημοσιευμένο) «εκείνοι που βρίζουν πολύ είναι ευφυείς, έχουν χιούμορ και είναι πιο έξυπνοι σύμφωνα με τους ψυχολόγους». Και ευφυείς και πιο έξυπνοι!

Το άλλο πουλάκι:

Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο;

Φυσικά, από μια έρευνα! Έρευνα από εκείνες που μας κάνουν να αισθανόμαστε περήφανοι και να στεκόμαστε γεμάτοι θαυμασμό, αλλά και απορία, μπροστά σε επιστήμες όπως η ψυχολογία.

Εμείς τα συνηθισμένα πουλάκια, όπως και οι συνηθισμένοι άνθρωποι, μπορεί να ακούμε επιστήμη και να φανταζόμαστε κάτι απόμακρο, όμως η πραγματική επιστήμη, όπως κάθε τι αξιόλογο, είναι στη βάση της απλή.

Ακούστε τι σκέφτηκαν οι ψυχολόγοι ερευνητές: Έβαλαν κάποιους ανθρώπους να πουν όσο περισσότερες βρισιές μπορούσαν μέσα σε ένα λεπτό της ώρας. Στη συνέχεια, τους έβαλαν να αναφέρουν και όσο περισσότερα ζώα τους έρχονταν στον νου.

Το αποτέλεσμα ήταν να αποδειχθεί πως οι άνθρωποι που βρίζουν περισσότερο «είναι εύγλωττοι, εκφραστικοί και έχουν μεγαλύτερο λεξιλόγιο». Και κάπου εδώ η επιστήμη συναντά τον… ελληνισμό.

Διότι, αν δεχθούμε τα αποτελέσματα της έρευνας -και γιατί να μην τα δεχθούμε άλλωστε;- τότε οι πλέον εύγλωττοι, εκφραστικοί και με πλούσιο λεξιλόγιο άνθρωποι πρέπει να είναι οι έλληνες οδηγοί!

Ίσως οι ίδιοι να μην το καταλαβαίνουν, όμως αυτό ισχύει. Και για απόδειξη θα σας πω την ιστορία ενός φίλου, όταν θέλησε να βάλει το νήπιο κοριτσάκι του για πρώτη φορά στην αγκαλιά του και να του δώσει να κρατήσει το τιμόνι.

Εννοείται χωρίς να κινείται το αυτοκίνητο! Είπαμε, «και ευφυείς». Θα μιλήσουμε στη συνέχεια γι’ αυτό. Μόλις, λοιπόν, το κοριτσάκι έπιασε στα χέρια του το τιμόνι, άρχισε να φωνάζει την ελληνικότατη και παγκοσμίως γνωστή λέξη με τα τρία άλφα.

Τότε συνειδητοποίησε με τρόμο ο φίλος πως, στο μυαλό του μικρού παιδιού, τιμόνι και βρισιά είχαν ταυτιστεί. Έκτοτε φρόντιζε να συγκρατείται όταν είχε ανήλικους συνεπιβάτες. Ματαίως!

Για να μην αφήνουμε όμως και εκκρεμότητες, να πούμε ότι το επιστημονικό πείραμα στο οποίο αναφερθήκαμε συνεχίστηκε με συμπλήρωση τεστ IQ, όπου αποδείχθηκε ότι οι υβριστές είχαν καλύτερες επιδόσεις.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όχι, οι ερευνητές δεν συμπλήρωσαν το τεστ.

Επίσης θέλουμε να επισημάνουμε την προσοχή σας σε μια λεπτομέρεια που δεν αναφερόταν στο δημοσίευμα: Το ότι αυτοί που βρίζουν είναι πιο έξυπνοι δεν σημαίνει πως, άμα αρχίσετε τα μπινελίκια θα γίνετε σαΐνια.

Δεν ξέρω τι θυμόσαστε από τα μαθηματικά για τις αναγκαίες και τις ικανές συνθήκες, όμως θα σας το πω απλά για να γίνει κατανοητό. Το ότι ξοδεύει κάποιος, χωρίς να το πολυσκεφτεί, χρήματα (μπορεί να) δείχνει ότι του περισσεύουν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι, άμα αρχίσουμε να σκορπάμε τα λεφτά μας δεξιά κι αριστερά, θα καταφέρουμε να… μας περισσεύουν. Θα κλείσουμε όμως με ένα ακόμη ενδιαφέρον επιστημονικό συμπέρασμα, σχετικά με το χιούμορ.

Όσοι βρίζουν φαίνονται πιο αστείοι, λένε οι ερευνητές. Η συμπεριφορά των ανθρώπων επηρεάζεται από τη νευρολογική κατάσταση, τους ψυχολογικούς περιορισμούς και τις κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες.

Έτσι, μια ιστορία γίνεται πιο αστεία όταν χρησιμοποιούνται βρισιές. «Φέρνει τους άλλους προ εκπλήξεως, γιατί ακούνε λέξεις που θεωρούνται ταμπού και τους κάνουν να γελάνε».

Ίσως αυτό να είναι το «επιστημονικό δεδομένο» πάνω στο οποίο στηρίζονται πολλοί έλληνες θεατρικοί συγγραφείς και σεναριογράφοι. Δεν σκέφτονται όμως ότι οι έρευνες αυτές γίνονται σε άλλους λαούς.

Για μας -το είπαμε- οι λέξεις αυτές δεν θεωρούνται ταμπού, ούτε μας προκαλούν κάποια έκπληξη!

Οπότε;

Έχετε χάρη που μας ακούνε και μικρά παιδιά!